Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

In 1922 moet deze film een geweldige indruk gemaakt hebben. Zelfs nu nog is het een angstaanjagende horrorfilm. De technische tekortkomingen storen amper wanneer je je inleeft in het verhaal. De creepy sfeer die

hangt rond het kasteel van de graaf geeft me nu nog steeds kippenvel.

Uiteraard moet je eveneens af en toe lachen om de manier waarop in de beginperiode van de film werd gewerkt: angst wordt bijvoorbeeld uitgedrukt via grootse, pathetische gebaren die zelfs een operaster van

tegenwoordig niet meer durft te bezigen. Er was toen echter geen muziek of geluid dat kon helpen om de sfeer te creëren en om het verhaal te ondersteunen. Ik kan me voostellen dat bvb. The exorcist of The Shining

zonder geluid een groot deel van hun charme verliezen.

Niet alleen omdat het een monument is in de filmgeschiedenis, maar omdat het nog steeds een erg goede film is: 3/5.

Dat is een misvatting: stomme films (zoals deze) hadden in hun oorspronkelijke bioscoopvertoning wel degelijk muziek, die daar (zeker vanaf de jaren '10) speciaal voor gecomponeerd was. Bioscopen hadden dan een orkest (of in kleinere zalen een enkele muzikant) die de bijbehorende muziek tijdens de vertoning speelde. Misschien overbodig om te vermelden, maar die muziek leek natuurlijk in de verste verten niet op de synthesizer-rommel die de huidige videoreleases van deze klassiekers meekrijgen; jammer dat er zo weinig animo is om de oorspronkelijke muziek bij dit soort films terug te vinden; er moet toch wel een en ander van bewaard gebleven zijn (op papier)?

Waar. Ik heb als kind (half jaren '60) nog bioscoopavonden gehad, waar men één maal per kwartaal een 'stomme' film gaf. En net zoals in de tijd van de stomme film was er één enkele man die de film begeleidde op een piano. Je zou versteld zijn welk een sfeer er bereikt werd op die manier.

De muziek zal wel niet steeds in elk achterafzaaltje even accuraat geweest zijn. Bovendien kunnen de weinige bindteksten ook nooit het hele verhaal vertellen.

Vandaar (volgens mij) de wat overdreven uitdrukking van gevoelens. Dit doet echter niets af aan de kwaliteit van het geheel en geeft zelfs een wat autentieke 'oude' toets aan de film.

Prachtige, sfeervolle stille horrorfilm met een goede spanningsopbouw en een goed opgebouwde verhaallijn.

Het acteerwerk is werkelijk subliem. Graf Orlok wordt meesterlijk vertolkt door Max Schreck en er zijn ook mooie rollen weggelegd voor Greta Schröder en Gustav von Wangenheim .

De make-up en andere special effects zijn zeer geslaagd te noemen. Count Orlok ziet er echt creepy uit met zijn lange kromme vingers, kaal hoofd en spitse oren.

Kortom zeer geslaagd griezelig sfeertje, goed aangehouden tempo, goede locaties en mooi gebruik van schaduweffecten.

Ik zag een versie van Eureka (volgens de kaft “the original full-length version”) met een muzikale score van Gérard Hourbette en Thierry Zaboitzeff, uitgevoerd door Art Zoyd. Deze score klonk wel gepast, behalve op het einde wanneer er plots gezongen werd.

In mijn ogen is de film op zich een echt meesterwerk.

*****/*****

Met zeer veel moeite uitgekeken.

Het enige goede aan de film vind ik het creepy voorkomen van Max Schreck.

Voor het overige zie ik absoluut niet wat er nou zo bijzonder aan deze film is. Ik vind het vooral een museumstuk.

Een meesterwerk zie ik er ook niet in.

Dat 'overacting' is welicht nodig omdat het een silent is natuurlijk, maar ik vond die hoofdrolspeler maar een sukkel. Als hij op een gegeven moment gewaarschuwd wordt door de bevolking om vooral niet naar het kasteel te gaan, laat hij wel op een zeer belachelijke manier zien dat hij niets gelooft van de mythe. Vervolgens begint hij om elke gebeurtenis dom te lachen waar een ander zich toch wel zorgen zou beginnen te maken. Als hij dan eenmaal weet dat het menens is dan krijgt hij ineens zo'n: "oh wat ben ik toch bang" uitdrukking, en kruipt als een klein kind onder de dekens in plaats van proberen weg te rennen. Graaf Orloc is wel eng ja, maar daar is ook alles mee gezegd.

Vooruit, 2* dan.

Ben jij nu van 3.5* naar 2* gegaan, of heb ik dat verkeerd gezien Hannibal ?

Allesbehalve, zoals nogal wat recente Aziatische dramas bewijzen.

Dat heb je niet verkeerd gezien, maar mijn eerste stem was gewoon verkeerd. (gaat soms verkeerd door de scroll-lock vermoed ik) Gelukkig postte kapp een bericht waardoor ik zag dat ik verkeerd had gestemd.

Intrigerend tijdsdocument, en terzelfdertijd niet echt een meesterlijk geslaagde film. Het ridicule (over)acteren is meer een "roeien met de riemen die men had" maar het blijft een onnodige oplossing die niet te best overkomt. Al helemaal niet wanneer allerlei ongeloofwaardige en belachelijke reacties de kop op steken (zoals Hannibal er reeds een paar omschreef). Het verhaal is met momenten niet erg duidelijk en qua horrorgehalte is het bijzonder flauw (het is ook weer zo typisch overdreven suggestief allemaal). Montage en camerawerk laten we maar voor wat het is.

Graaf Dracula kan daarintegen weleens griezelig zijn, en ook de geweldige schaduweffecten vormen een flinke pleister op de wonde. Daarnaast heeft de prent een speciaal sfeertje (beetje mystiek), waarbij prachtige locaties en decors een grote rol spelen. Niet het meesterwerk dat menig cinefielen er in zien, maar al met al toch wel een redelijk facinerende film met bovengemiddelde kwaliteiten, dat zeker voor een aangenaam filmavondje kan zorgen.

3*

Vampierfilm ‘Nosferatu’ met live orgelbegeleiding op vrijdagavond 8 september in de Grote Kerk Alkmaar

De Duitse cult vampierfilm “Nosferatu, eine Symphonie des Grauens” wordt vrijdagavond 8 september 2006 vertoond in de Grote Kerk Alkmaar. De 15e eeuwse gotische kerk vormt een prachtig decor voor de film. Bijzonder is dat deze stomme film uit 1922 te zien is met live muziek. Organist Joost Langeveld begeleidt ‘Nosferatu’ op het machtige orgel van de kerk. Griezelen en genieten kan van 22:30 uur tot middernacht. De Grote Kerk Alkmaar is te vinden aan de Koorstraat 2 in Alkmaar. De entree van deze bijzondere avond is gratis. Kijk ook op www.grotekerk-alkmaar.nl

Organist Joost Langeveld

De Nijmeegse organist Joost Langeveld voorzag diverse stomme films van geïmproviseerde (orgel-)muziek, zoals de Metropolis (1927) van Fritz Lang en de Russische film Pantserkruiser Potjomkin (1925).

Wereldberoemd orgel

Organist Joost Langeveld begeleidt ‘Nosferatu’ op het wereldberoemde 17e eeuwse Van Hagerbeer/Schnitger-orgel. Het orgel staat in de Unesco top 10 van objecten uit het Nederlands Cultuurhistorisch Erfgoed. Orgelliefhebbers roemen het orgel vanwege zijn heldere, transparante klank.

‘Kunst tot de Nacht’

De filmvertoning met orgelbegeleiding in de Grote Kerk Alkmaar zijn onderdeel van ‘Kunst tot de Nacht’. Tijdens ‘Kunst tot de Nacht’ op vrijdagavond 8 september laten ruim twintig Alkmaarse galeries, musea, podia en theaters zich van een andere kant zien met een bijzondere programmering.

Mijn zus en ik gaan erheen! Ben echt benieuwd.

Nog geen half jaartje geleden begeleidde Langeveld de film Metropolis. Dat was erg de moeite waard. Een aanrader dus.

Zijn er nog meer mensen die vrijdag komen? Ik heb er reuze veel zin in.

Het was echt waanzinnig. De prachtige kerk zat helemaal vol en de volledige versie van de film werd gedraaid. Het live-orgelspel was al helemaal geweldig.

Minder van de avond/nacht was dat ik wegens het missen van de trein 5 ijskoude uren op Alkmaar Centraal moest rondzwerven.

Interessante film, mede wegens de opkomst van een horror-icoon (had eigenlijk ook hier bij moeten blijven, maar dat maakt hem in deze film niet minder fascinerend). Het verhaal viel later (2e helft van de film) nogal uiteen, wat mij lichtelijk stoorde. Ook was het gebrek aan muziek (dat het dus op sommige momenten helemaal stil was terwijl dit niet nodig was) irritant en kon het decor overal spannender gemaakt worden. Ik vind The Cabinett of Dr. Caligari nog altijd de beste horrorfilm uit de jaren 20. Verder toch wel een vermakelijke film.

*3

Kom net terug van een vertoning van deze film. De beelden waren best mooi om te zien, mooie locaties, mooie grimage. Maar ik heb me van begin tot eind geërgerd aan de waardeloze muziek. Wat een verkrachting van de film zeg. Op een gegeven moment nam de muziek voor mij de overhand zodat ik me meer zat te ergeren dan dat ik op de filmbeelden lette. Maar een keer herzien zonder geluid erbij voordat ik hier een oordeel over kan geven.

Ach wat! Die muziek was bijzonder briljant, goeie stiltes en af en toe juist angstaanjagend. Ik heb genoten van dezelfde vertoning, en het was een lust voor het oor en het oog. Schitterende scenes (bijvoorbeeld met het schip dat de haven binnenvaart), met een leuke Nosferatu. Kortom een prachtige verfilming van een oud drama, met klassieke thema's. 4 sterren.

Werd jij niet knetterlijp van die domme vogelgeluiden? Of die rare rockachtige stem, vrijwel op het eind? Dat en nog een tiental andere riedeltjes deden mijn nekhaar recht overeind staan....

Ik vond het wel bijzonder, eigenlijk, in ieder geval niet iets om me aan te ergeren. Die vogelgeluiden vond ik zelfs wel een mooi effect geven.

Muziek is een van de belangrijkste dingen in een silent film. Vergeet dat niet

Goede film, de beelden en muziek zijn erg goed. Ook de acteerprestaties, hoewel erg theatraal (wat wel een leuk sfeertje schiep, de sfeer is zowiezo erg goed) was overtuigend.

4 dikke sterren.

Ik was gefascineerd toen ik de beelden zag van deze film. Soms had ik wat moeite om de film uit te gaan zitten, maar toch... ik stel me dan voor dat ik in 1922 zo'n film zou zien. Uiteraard is het niet meer te vergelijken met films van deze tijd. Niet qua acteerwerk, niet qua beelden...

Je kan het vergelijken als met computergames. Vroeger vonden we mario 1, duck hunt en doom 1 super fantastisch. Voor de mensen die dat allemaal hebben meegemaakt is dat nostalgie van de bovenste plank. Als je nog steeds computergame fanaat bent, ben je tegenwoordig een niveau gewend van spellen dat ver boven die spelletjes uitsteeg. Als je nu opnieuw zo'n spel speelt dan denk je: ik kan me voorstellen dat de jeugd van tegenwoordig dit niet zo gaan waarderen.

Zo heb ik ook gekeken naar deze film. Stel ik zou in 1922 naar deze film kijken. Het zou waarschijnlijk één van de grootste horrorfilms zijn die ik ooit gezien heb. Ik zou de film de hemel in prijzen.

En dat is de reden waarom ik deze film nu ook de hemel in prijs. Elk jaar zijn eigen waardering. Deze film krijgt van mij 4,5 ster.

Nou ik moet eerlijk zeggen dat ik het zelf zo niet zie. Films van voor 1950 kunnen de tand des tijds prima hebben doorstaan en zich nog steeds met hedendaagse toppers meten.

Als de originele maar is,anders is het onnatuurlijk

een van de beste films ooit!

"mooie beelden , mooie muziek.

4,5*

Voor zo oud te zijn mag hij dan wel oké zijn, maar de dag van vandaag... Ik weet het niet.

De muziek is in ieder geval nog steeds creepy en Schrek (degene die gestalte geeft aan Nosferatu) past ook nog altijd perfect in de rol van Dracula.

Hellaas ging de film, vond ik, te traag. Een 50-60 minuten film had volstaan denk ik. Ook het einde vond ik iets te abrupt. Verder geen klachten. 2.5*

(Toch prefereer ik Coppola's versie)

Ik heb het boek Dracula van Bram Stoker gelezen en ik moet eerlijk zeggen dat deze film qua sfeer het boek beter benadert dan Coppolla's film. Vooral met de gothic industrial muziek op de Cleopatraversie is deze film het kijken meer dan waard.

Nosferatu, Eine Symphonie Des Grauens

1922, de filmwereld bestond nog niet zo lang, en de film is nu al meer dan 80 jaar oud. Hoe eng kan een horror film dan nog zijn?

Nosferatu is het antwoord. De film is sfeer, krachtige sfeer die continu nadrukkelijk aanwezig is. Een enge sfeer. Het verhaal is ook bijzonder goed. Het is gewoon een klassiek verhaal en Bram Stoker's verhaal is in mijn ogen perfect uitgewerkt. De decors en de kleding zijn schitterend je waand je helemaal in een andere tijd en vooral de decors zetten kracht bij de sfeer. Zowel het enge, verlaten kasteel van Nosferatu als het middeleeuwse stadje zijn schitterend. Vooral de camera legt de nadruk op de decors. Door shots van afstand zijn de personen niet meer het allerbelangrijkste in het shot. De omgeving speelt dan ook een zeer grote rol wat deze film qua engigheid ten goede komt. Gelukkig houden we nog goed een band met de personen doordat de shots van afstand worden afgewisseld met (prachtige en effectieve) close-ups.

Zeer veel factoren dragen er perfect aan bij dat de film een eng en spannend geheel is. Van de muziek tot de daadwerkelijk angstaanjagende graaf Nosferatu is alles perfect eng. Ik heb dan ook momenten echt op het puntje van m'n stoel gezeten met het kippenvel op mijn armen.

Voor deze enge klassieke horror geef ik een:

4,5*

Toen ik laatst deze film tegenkwam herkende ik de naam en moest ik hartelijk lachen om de bijgeleverde screens. Toen bleek dat dit Top 250 materiaal was maar even gedownload.

Meteen ook de oudste film die ik gezien heb, de tweede uit de '20.

Je kan er van vinden wat je wil, maar ik stoor me gewoon aan die bordjes met tekst. Of die mensen nu amper konden lezen of niet, ik kan dat wel en vijf keer dezelfde zin moeten lezen irriteert mij. Even hou ik dat best vol maar na een half uur werd ik er stevig onrustig van. Al helemaal als er een lang afgebroken tekst in beeld kwam, want dan ben je dus 30 seconden zoet met een zinnetje niveau 1.

Visueel doet dit me ook echt niks. Ik heb een zwart/wit versie gezien met nogal wat stof en strobeachtige kleuren. Ook de korte timewarps zijn nogal vreemd. Tussen live action en stop motion in soms. Extra visueel minpunt is Nosferatu zelf. Geen idee waar de gemiddelde MMer bang van wordt, maar hij zag er hilarisch uit. Soort van parodie, wat ook een hoop sfeer weghaalde.

Is er dan niks positiefs ? Wel een klein lichtpuntje in de muziek. Ik heb geen idee welke versie ik gezien heb in dat opzicht, maar er zaten nogal wat luchtige pianoriedeltjes in (deed mij maar aan Chaplin denken) - negatief - en ook enkele schrale, iele distored bijna dark ambient stukjes (volgens mij vooral orgels) - positief. De plotse overgang tussen beiden was jammer genoeg irritant, zo ook de continue aanwezigheid.

Verhaal is alombekend en tergend traag uitgewerkt, acteerwerk niks en zwaar overdreven (noem het voor mijn part maar expressief, het wordt er niet beter van).

Zwaar vermoeiende en irritante film. 0.5*