Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

Vermakelijk was deze film wel, maar ook niet meer dan dat. Wel een erg leuke rol van Max Schrek, als de ontzettend lelijke Graaf Orloc. Doordat hij zo lelijk is, maakt het de film ook wel iets spannender. Ik ben vandaag in een gulle bui en geef deze film 3*.

Erg sfeervolle film, ook in de versie van 65 minuten. Het verhaal is weliswaar een (erg) beknopte samenvatting van het boek van Stoker, en ook de kopie die ik gezien heb was niet al te best, maar toch heb ik de hele speelduur gefascineerd gekeken. Erg knap hoe goed bepaalde scènes nog uit de verf kwamen. Vooral de eerste kennismaking tussen Nosferatu en Hutter (met het mes) vond ik erg knap, en natuurlijk de ontknoping als Nosferatu met zijn schaduwhand in het hart van Ellen knijpt. Erg akelig.

Veel van de sfeer werd ook opgeroepen door de uitstekende live-pianobegeleiding. Een hele interessante partituur was dat, met veel spannende thema's en heel veel afwisseling. Alles bij elkaar was het voor mij een erg bijzondere ervaring.

4 sterren.

Onderschatte klassieker. De spanning is niet te snijden, prachtige shots, heerlijk schaduwspel, fantastische lokaties en goede special effects. En Max Shreck is mijn grootste nachtmerrie, wat een verschijning. Het expressieve acteerwerk bevalt mij wel. Sfeervol en - ik geef het toe - doodeng.

Prachtige, sfeervolle stille horrorfilm met een goede spanningsopbouw en een goed opgebouwde verhaallijn.

Het acteerwerk is werkelijk subliem. Graf Orlok wordt meesterlijk vertolkt door Max Schreck en er zijn ook mooie rollen weggelegd voor Greta Schröder en Gustav von Wangenheim .

De make-up en andere special effects zijn zeer geslaagd te noemen. Count Orlok ziet er echt creepy uit met zijn lange kromme vingers, kaal hoofd en spitse oren.

Kortom zeer geslaagd griezelig sfeertje, goed aangehouden tempo, goede locaties en mooi gebruik van schaduweffecten.

Ik zag een versie van Eureka (volgens de kaft “the original full-length version”) met een muzikale score van Gérard Hourbette en Thierry Zaboitzeff, uitgevoerd door Art Zoyd. Deze score klonk wel gepast, behalve op het einde wanneer er plots gezongen werd.

In mijn ogen is de film op zich een echt meesterwerk.

*****/*****

Met zeer veel moeite uitgekeken.

Het enige goede aan de film vind ik het creepy voorkomen van Max Schreck.

Voor het overige zie ik absoluut niet wat er nou zo bijzonder aan deze film is. Ik vind het vooral een museumstuk.

Een meesterwerk zie ik er ook niet in.

Dat 'overacting' is welicht nodig omdat het een silent is natuurlijk, maar ik vond die hoofdrolspeler maar een sukkel. Als hij op een gegeven moment gewaarschuwd wordt door de bevolking om vooral niet naar het kasteel te gaan, laat hij wel op een zeer belachelijke manier zien dat hij niets gelooft van de mythe. Vervolgens begint hij om elke gebeurtenis dom te lachen waar een ander zich toch wel zorgen zou beginnen te maken. Als hij dan eenmaal weet dat het menens is dan krijgt hij ineens zo'n: "oh wat ben ik toch bang" uitdrukking, en kruipt als een klein kind onder de dekens in plaats van proberen weg te rennen. Graaf Orloc is wel eng ja, maar daar is ook alles mee gezegd.

Vooruit, 2* dan.

Kom net terug van een vertoning van deze film. De beelden waren best mooi om te zien, mooie locaties, mooie grimage. Maar ik heb me van begin tot eind geërgerd aan de waardeloze muziek. Wat een verkrachting van de film zeg. Op een gegeven moment nam de muziek voor mij de overhand zodat ik me meer zat te ergeren dan dat ik op de filmbeelden lette. Maar een keer herzien zonder geluid erbij voordat ik hier een oordeel over kan geven.

Ach wat! Die muziek was bijzonder briljant, goeie stiltes en af en toe juist angstaanjagend. Ik heb genoten van dezelfde vertoning, en het was een lust voor het oor en het oog. Schitterende scenes (bijvoorbeeld met het schip dat de haven binnenvaart), met een leuke Nosferatu. Kortom een prachtige verfilming van een oud drama, met klassieke thema's. 4 sterren.

Toen ik laatst deze film tegenkwam herkende ik de naam en moest ik hartelijk lachen om de bijgeleverde screens. Toen bleek dat dit Top 250 materiaal was maar even gedownload.

Meteen ook de oudste film die ik gezien heb, de tweede uit de '20.

Je kan er van vinden wat je wil, maar ik stoor me gewoon aan die bordjes met tekst. Of die mensen nu amper konden lezen of niet, ik kan dat wel en vijf keer dezelfde zin moeten lezen irriteert mij. Even hou ik dat best vol maar na een half uur werd ik er stevig onrustig van. Al helemaal als er een lang afgebroken tekst in beeld kwam, want dan ben je dus 30 seconden zoet met een zinnetje niveau 1.

Visueel doet dit me ook echt niks. Ik heb een zwart/wit versie gezien met nogal wat stof en strobeachtige kleuren. Ook de korte timewarps zijn nogal vreemd. Tussen live action en stop motion in soms. Extra visueel minpunt is Nosferatu zelf. Geen idee waar de gemiddelde MMer bang van wordt, maar hij zag er hilarisch uit. Soort van parodie, wat ook een hoop sfeer weghaalde.

Is er dan niks positiefs ? Wel een klein lichtpuntje in de muziek. Ik heb geen idee welke versie ik gezien heb in dat opzicht, maar er zaten nogal wat luchtige pianoriedeltjes in (deed mij maar aan Chaplin denken) - negatief - en ook enkele schrale, iele distored bijna dark ambient stukjes (volgens mij vooral orgels) - positief. De plotse overgang tussen beiden was jammer genoeg irritant, zo ook de continue aanwezigheid.

Verhaal is alombekend en tergend traag uitgewerkt, acteerwerk niks en zwaar overdreven (noem het voor mijn part maar expressief, het wordt er niet beter van).

Zwaar vermoeiende en irritante film. 0.5*

Oooh, wat is die MOC versie mooi.. Echt prachtig opgeknapt!

Weer kan een film van mijn lijst klasiekers-die-ik-nog-moet-zien!

4*

Nosferatu ... ik vond hem nogal gay eerlijk gezegd.

In 1922 stelde film als medium nog niet veel voor. Men was volop aan het verkennen en aan het experimenteren en dat leverde niet altijd goede cinema op. Dat is in Nosferatu niet anders, want behalve het louter registreren van Bram Stokers magistrale bronmateriaal stelt deze klassieker überhaupt geen bal voor. De wortels van het theater zijn nog duidelijk zichtbaar, i.e. overdreven expressief acteren en de onderverdeling in aktes, maar dat kun je de filmmakers amper kwalijk nemen. Hetzelfde geldt voor de technische beperkingen zoals het gebrek aan dialoog dat opgevangen wordt door tekstintermezzo's. Wat ik de makers echter wél aanreken is dat ze met hun bronmateriaal geen enkele creatieve scène op film weten vast te leggen. Waar men in Caligari nog erg succesvol was in het experimenteren met decors en camerastandpunten, is Nosferatu een doodgewone registratie van wat acteurtjes die denken dat ze op de toneelplanken staan. Geen pit, geen sfeer, geen spanning, ... niks. En eh, eine Symphonie des Grauens? Vooral een symfonie van brakke muziek vond ik. Te nadrukkelijk aanwezig en zowel hypnotiserend als slaapverwekkend waardoor een pauze om het halfuur een pijnlijke noodzaak wordt. Het zou geen slecht idee zijn mochten ze voor een volgende DVD-uitgave een nieuwe score fabriceren en die er tegenaan gooien in plaats van dit gejengel.

Kortom, de regisseur van dienst mocht vooral blij zijn dat Bram Stoker zo'n bijzonder verhaal heeft geschreven, want hij en z'n crew bakten er helaas niet veel van.

Die scenes op het schip. . Max Schreck heerst toch best wel.

Vond het verder geen superfilm, maar toch wel erg vermakelijk en vooral bijzonder.

Heb meteen weer zin om Shadow of the Vampire te herzien.

Je wilt ook wel eens wat anders. Na vroeger vele Paul van Loon boeken te hebben verslonden en nu nog steeds wat Anne rice te lezen, terug naar het allerbegin dan maar..

Laten we dan eens bij het positieve beginnen. De muziek.

Ik had de Kino uitgave en koos daarop voor de moderne track. De ambientachtige muziek, wist toch wel zijn sfeer mee te brengen. Het probeerde de film een dreiging mee te geven, die er eigenlijk gewoon niet was. Oeps, daar ga ik dus al, voor zover het positieve gedeelte dan maar.

Te beginnen bij de teksten, die ik in de eerste minuten al zat was. Wil je het verhaal bijhouden en in de "sfeer" blijven zitten, zal je zo nu en dan toch moeten lezen. Ik geef niet snel op, maar ik had op den duur toch maar besloten, de teksten te laten voor wat ze waren. Irritante dingen.

Dan hebben we Opa vampier zelf, want uit welk bejaardentehuis hebben ze die? Gebitje in, 1 jaar je nagels niet knippen en klaar is opa. Moest er wel om lachen, maar sfeer? nee.

Dat geldt ook voor de rest van de cast, waar gewoon niet echt emotie van uit leek te gaan.

Qua het visuele/camarawerk , redelijk. Redelijk licht-donker spel, met schaduwen enzo. Voelde alleen nergens sfeer, op het scherm Die moest toch echt puur van de muziek komen. Dus wat dat betreft, slaagt het schaduwspel misschien ook niet, aangezien het gewoon geen goed totaalplaatje voor me vormt. Het gaat toch om de film, niet alleen om een soundtrack.

Locaties zelf waren soms echt lachwekkend, kijk alleen al naar die zee scene, met de kruisjes, zag er voor mij persoonlijk echt niet uit. Over de eindscene met Opa al helemaal niet te spreken...

Het verhaal was er al. Dan gaat het dus om de uitwerking. Kortom: slecht acteerwerk, slechte kostuums, geen spanning en/of sfeer, lachwekkende locaties af en toe.

Blijft er over, een goede soundtrack en de vraag wat er meer gedaan had kunnen worden met die paar licht-donker en schaduweffecten, want nu werkte het niet.

0.5* voor de muziek. oh wacht, je kan hier niet lager geven. mja 1* gaat me toch te ver.

Redelijke film van F.W. Murnau, maar de film komt mijns inziens in ieder geval totaal niet in de buurt van het geweldige Sunrise. Max Schreck doet het in ieder geval erg goed en ook de muziek is zeker niet slecht en past goed bij de film.

Verder was de film op zich totaal niet eng. Er zaten een paar erg leuke scene's in, zoals bijvoorbeeld op de boot en het stukje met de vleesetende plant. Tussendoor zakt de film een paar keer in, maar in zijn geheel was het zeker geen slechte film.

Vermakelijk, maar zeker niet eng.

3,0*

Erg verrassende film. Een interessant verhaal, en ook al ben ik niet zo van de 'stomme' films heb ik me erg vermaakt. Natuurlijk is de orgelmuziek op de achtergrond echt geweldig en helpt de film nog spannender te worden. En natuurlijk ook de cast is goed. Die gozer die Nosferatu speelde zag er echt angstaanjagend uit, en niet alleen door de looks maar ook de manier van bewegen, al is dat een beetje moeilijk te beoordelen door de camera.

Zeker één van de grondleggende films op gebied van horror. En dit bevalt me ook meer dan hedendaagse horror met meer bloed en organen dan verhaal.

4*

Een Dracula-ripoff, die in de jaren '20 veel beroering veroorzaakte. De weduwe van Bram Stoker eiste namelijk in een rechtszaak dat alle filmprenten vernietigd zouden worden, wegens copyrightschending. Dit is toch niet helemaal gelukt blijkbaar, ondanks het feit dat ze de rechtszaak won. Bela Lugosi vond ik eigenlijk beter als Dracula en die andere begin jaren '20-horrorfilm uit Duitsland (Das Kabinett des Dr. Caligari) vond ik ook wat sterker dan dit, zeker qua plaatjes. Toch is het niet bepaald slecht, dat zeker niet. Voor zo'n oude film kijkt het nog wel prima weg.

Waarschijnlijk word mijn stem bij een herziening wel lager. Maar ik werd echt overdonderd toen ik Nosferatu zag. De sfeer is echt grandioos en Dracula ziet er geweldig uit. Weet niet of ik de originele muziek had of niet (denk het wel), maar het voegde in ieder geval veel toe. Zal hem binnenkort nog eens bekijken. 5.0*

Film zou een enorme historische waarde hebben voor de horrorfilms van nu, leuk maar kan er weinig mee. Ik heb al heel veel moderne horrortroep gezien maar dit slaat werkelijk alles.

Nosferatu is vooral een aaneenschakeling van lachwekkende elementen. Die overdreven mimiek, de overdreven aanzwengelende muziek (waar vooral die pianogeluiden gigantische ergernis opwekken). Grootste ergernis zijn de bordjes met tekst die veel te lang blijven hangen, ik was hierna nog van plan een film te kijken maar was zo gefrustreerd dat ik gelijk wou gaan slapen, geen goed teken.

Visueel ook erg lelijk, zelfs voor zwart-wit begrippen een erg lelijk zwart-wit. Ook het acteerwerk is zwaar onder de maat en die Graaf werkt alleen maar op de lachspieren, lijkt me niet bepaald de bedoeling.

F.W. Murnau wordt alom geprezen en mij ontgaat volledig waarom, en dit was nog wel één van zijn betere films. Ideale man voor een Chaplin film.

Misschien kan het liggen aan de versie die ik gezien heb (de italiaanse, die exact 1 uur duurt), maar ik heb maar weinig kunnen genieten van die Max Schreck. Hij was weliswaar de attractie van deze film, jammer genoeg zie je hem in totaal 5 minuutjes. Verder ziet het er voor die tijd allemaal wel mooi uit maar wat wel enorm irritant was: die soundtrack! Zoals Onderhond al zei, zoiets verwachtte ik eerder ook bij een Chaplin-film. Geef mij maar de Herzog-versie.

Nosferatu is een nogal theatrale bedoening: voor de acteurs werden wenkbrauwen gemaakt uit borstelstelen en roet uit de schouw als oogschaduw gebruikt, wat op de een of andere manier wel overtuigend overkwam. De omgevingen waren passend, al waren ze wat eentonig in beeld gebracht.

Wat tegenviel was de muziek, ik denk dat er zowat drie verschillende deuntjes werden gespeeld, heel de film lang.

Deze prent was ongetwijfeld erg beangstigend in 1922, maar zelfs bijna 90 jaar later blijft er van dat horror-aspect toch 'iets' over.

Jammer genoeg heb ik een gloeiende rothekel aan horrorfilms (Zelfs al zijn ze in mijn ogen helemaal niet beangstigend), en kon het me, de opgenoemde karakteristieken niet meegerekend, zeer weinig boeien.

A propos, is Nina, de vrouw van Harker, een travestiet?

2.5*

Redelijk veelbelovende begin, maar zoals wel vaker het geval is bij stomme films raakt mijn interes al gauw verloren. Maar dit was toch wel 'n héél erg moeizame, saaie, ergerlijke zit. In het tweede gedeelte had ik nauwelijks benul wat er gaande was, getuige mijn aandacht voor de film.

Toch wel een serieuze tegenvaller, ik had hier veel van verwacht maar de film heeft weinig kunnen waarmaken. Het is wel zeker en vast één van de mooist gerestaureerde films uit de jaren '20 die ik tot nu toe zag, de beeldkwaliteit was mooi zuiver en het gebruik van beelden die in één kleur ingekleurd waren zorgde voor extra sfeer. Maar daar is dan ook alles mee gezegd want de rest van de film was hopeloos gedateerd of nog weinig genietbaar te noemen. De settings zijn een stuk minder eng en veel toneelachtiger dan in de jaren '30 tegenhanger Dracula. De film was over het algemeen saai te noemen en verre van eng, dat terwijl nog geen 10 jaar later wel enkele geslaagde horrorfilms gemaakt zijn, dan denk ik vooral aan Dr. Jekyll & Mr. Hyde uit '31 of The Invisible Man uit '33, al hebben die films natuurlijk wel het voordeel dat ze voorzien waren van geluid. Over het acteerwerk valt niet veel te zeggen want dat is zoals in alle andere 'silent' films die ik gezien heb met veel mimiek. De soundtrack was dan weer wel behoorlijk goed en sfeerscheppend.

2.5 sterren

Ik vond juist het gerestaureerde best wel irritant. Ze hadden het van mij

gewoon op het oude klassieke beeld mogen houden. Ook de muziek wilde ik toch graag in het origineel.

Ik vond het toch best eng. Ik zou dat ventje nooit tegen willen komen. Toch vond ik de setting best goed gedaan. Ik kan wel herinneren dat ik vroeger altijd bang was dat Nosferatu mijn kamer in zou komen.

Als je de recensies onder de link van 'meningen' hier doorneemt zul je vooral veel negatieve recensies tegen komen. Ergens bovenaan staat een reactie van Mug die beweerde dat Nosferatu onderschat was. Dat kwam op mij over als een vreemde bewering, aangezien dit een van de grote horrorklassiekers is. Mug bleek echter gelijk te krijgen. In ieder geval hier op MovieMeter is Nosferatu zeer onderschat.

In tegenstelling tot Mug echter, vond ik dit geen enge film. Het heeft echter wel een lekker creepy sfeertje. De genialiteit van Murnau zit hem erin dat hij zonder grote schokeffecten een wereld schept dat bol staat van de dood. Dood is overal. Een Venusiaanse vliegenvanger (of iets wat daar op lijkt) vreet een vlieg op; een spin doet zich tegoed aan een ander insekt; een vrouw kijkt uit over het strand, omringd door grafstenen; de bemanning van een boot midden op zee verdwijnt langzaam; er breekt paniek voor de pest uit; een lijkschouwer zet met een krijtje een kruis op de huizen waarin iemand overleden is; Nosferatu loopt constant door deurposten die vaag de vorm hebben van een doodskist en hij werpt overal groteske schaduwen op muren. Een erg luguber sfeertje. Het is geen horrorspektakel, maar iets subtielers. Iets dat langzaam doordringt. Max Schrecks Orlok doet totaal niet denken aan latere vampieren, maar is wellicht daardoor een interessant creatuur gebleven. Echt eng zou ik hem niet willen noemen, maar hij geeft een vervreemdend effect aan de film.

Het is bekend dat dit een officieuze verfilming is van Bram Stokers beroemde boek Dracula. Die las ik iets meer dan een maand geleden en ik vond het eerlijk gezegd niet echt bijzonder. De eerste helf is nog wel aardig, maar de tweede helft is vrij suf. Gelukkig is Murnau zo slim om alleen maar uit de eerste helft, misschien zelfs maar het eerste kwart, zijn inspiratie te halen. Nosferatu volgt het verhaal van Dracula lange tijd vrij letterlijk, op een paar stukjes na, maar zodra het boek oninteressant wordt besluit de film zijn eigen route te bewandelen en stuurt hij zichzelf naar een veel bevredigendere conclusie. De dood van Orlok is niet heel bijzonder, maar wel het moment daarvoor als zijn schaduw in het hart van Ellen knijpt. Prachtige scène. Ook de pestscènes komen niet van Stoker, maar maken het materiaal toch een stuk naargeestiger. De erotische onderlaag van Stoker missen we hier, maar met een acteur als Schreck is dat misschien maar beter zo. We krijgen er iets uniekers voor terug. Draculafilms hebben de neiging om mij tegen te vallen. De versie met Lugosi was een grote teleurstelling en een duffe film die iets te duidelijk op de theaterversie van het verhaal gebaseerd was. Coppola's versie was niet creepy genoeg, mede door de vreemde keuze om Dracula in plaats van een monster een romantische vampier te maken, haast een anti-held in plaats van een schurk. Murnau is gewoon superieur omdat hij voluit gaat voor dood en verderf op een manier waarop geen andere film die ik kan bedenken dat ooit gedaan heeft.

Er zijn zeker nadelen. De overacting van de Gustav von Wangenheim als Hutter valt niet goed te praten en wekt meer op de lachspieren. Ook blijven de tussentitels hier opvallend lang hangen. Persoonlijk heb ik er ook last van dat ik het Draculaverhaal nu wel ken en dat ik voorlopig er ook wel genoeg van heb. Het is nooit mijn favoriete vertelsel geweest en het is eigenlijk een prestatie op zich dat een film uit de jaren '20 nog de meest frisse presentatie blijkt.
4 kleine sterren.

Een kleine noot die ik graag buiten mijn recensie plaats - omdat het niets met Murnau's visie te maken heeft - gaat uit naar de muziek op de dvd. Ik zag Nosferatu op een gehuurde dvd van Eureka en daar staat nogal merkwaardige muziek op, duidelijk niet het origineel. Aan de ene kant klinkt het erg duister en werkte veel scènes ontegenzeggelijk beter door deze score, maar degene die de muziek eronder geplaatst heeft vond het ook nodig om spannende gebruiken als er een vredige scène bezig was. Nog storender was dat er eenmaal een soort van moderne rockmuziek verscheen dat totaal niet bij de sfeer past. Ik heb dus gemengde gevoelens over deze score. Het werkt meestal, maar niet altijd. Kan iemand mij adviseren over welke dvd-uitgave de beste score heeft? Dan kan ik er rekening mee houden als de film zelf aanschaf.

Ondanks de leeftijd van deze film (dit jaar 87 jaar geleden uitgebracht) vond ik het ontzettend tijdloos. De aankleding van de film was een lust voor het oog. De kostuums, de make-up en de acteurs waren prima voor die tijd. De tussentitels (vooral de brieven) waren echter meestal amper te lezen, maar ik heb gelukkig het verhaal prima kunnen volgen.

Nosferatu, oftewel Dracula, werd verbluffend neergezet door Max Schreck die een otherworldly performance neerzet. Met zijn lange nagels, grote neus, enge make-up en ontzettend bottengezicht weet hij bij mij een geweldige indruk achter te laten.

Mijn eerste stille film die ik gezien heb en ik moet zeggen dat het me absoluut niet bevalt. Ik wist maar half over wat het ging en kon mijn aandacht er dus ook niet echt bijhouden. Het is een horror, maar het werd nergens echt eng. Ik kan me voorstellen dat het in zijn tijd angstaanjagend was, maar voor mij deed het niets meer.

Waar het wel snor zit, is het sfeertje. Dat voelt echt luguber aan door de oude grimmige zwart-wit beelden en de best wel goede make-up van de griezelfiguren. Wat de muziek betreft scoort deze film dan weer ontzettend laag. Ongelooflijk irritante deuntjes, die eindeloos herhaalt worden tot vervelends toe. En dan nog één iets vreemds, die Nina, is dat een man met een pruik op ofzo?

Stille horrorfilms is dus duidelijk niets voor mij, ik zal wel nog eens een stille komedie proberen, misschien dat het me meer bevalt, maar wat horrors betreft is dit een éénmalige ervaring.

Bij mij had het eigenlijk het tegenovergestelde effect. Ik kon me er maar niet doorheen zetten. Daarbij was de make up natuurlijk ook niet al te best, die wenkbrauwen van die oude gozer. Erg lullig zag het eruit.

Ook die teksten gaan je op een gegeven moment behoorlijk tegenstaan, dit is niet de manier waarop ik een film wil volgen. Zelfde geldt ook voor de muziek, zoals hierboven gezegd had ik het na een kwartier allemaal ook wel gehoord.

Overigens nog wel wat mooie shots van landschappen e.d. gezien, dat kon ik dan nog wel waarderen. Voor de rest toch persoonlijk een onvoldoende gescoord bij me. De film heeft me niet echt op een bepaalde manier weten te entertainen.

Denk dat de ondergrens bij films toch zo rond de begin jaren 40 liggen voor mij persoonlijk. Zal ooit een film als Metropolis en de originele versie van Ben-Hur(staat op 4 disc collector's edition van de 1959 versie) nog wel de kans geven, maar verder niet mijn ding dit.

2*

Zoals voorgaande zegt is het eerste half uur bijzonder goed. Je krijgt echt zin in de film, en de ongemakken van de stomme film worden bijzaak.

Echter neem het verhaal dan nogal rare en overbodige wendingen. En sommige dingen snapte ik al helemaal niet

Ook wie een goed einde verwachtte was er aan voor de moeite. Het einde mag dan wel onverwacht zijn, je blijft wel op je honger zitten omdat je wat meer verwacht had.

Al bij al toch een aardige film. Zeker voor die tijd. Ik vind het wel tof om dit soort tijdsdocumentjes te zien. Met verloop van tijd zullen er nog wel volgen!

3,5*

Sfeervol, maar té oninteressant om anderhalf uur boeiend te blijven. De 1e helft van de film is best vermakelijk, mooi geschoten en ondersteund door prima muziek - helaas zakt het daarna wat in.

Graaf Orlok is een interessant personage, die voor de nodige sterke scénes zorgt. Helaas wordt het nooit echt angstaanjagend of spannend en is het verhaal ook nogal oninteressant. Er zitten gelukkig nog best wat (aardig) bijzondere scénes in, zoals een aantal op dat schip. Hield de boel nog in leven.

Anders had ik waarschijnlijk in slaap gevallen, want naar het einde toe werd het nogal vermoeiend, helaas. Maar over het geheel gezien best een aardige film. Leuk om eens gezien te hebben.

Nosferatu.

Ik had na Das Cabinet Des Dr. Caligari wel zin in meer oude films. Dus bekeek ik deze adaptie van Bram Stoker's Dracula. Het personage Nosferatu is erg creepy en bezorgde me een eng gevoel. De muziek geeft de film een extra onheilspellende sfeer. Het einde waar de vampier smelt viel eigenlijk tegen. Veel te amateuristisch. Een mooie 3,5*