Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

wat stelt het eigenlijk voor?

het eerste wat in me opkomt als ik de afbeelding zie, is een ( iets) te dik zeepaardje..

Verrek, nu je het zegt

je hebt inderdaad gelijk, hahaha je hebt gewonnen

Nosferatu ... ik vond hem nogal gay eerlijk gezegd.

In 1922 stelde film als medium nog niet veel voor. Men was volop aan het verkennen en aan het experimenteren en dat leverde niet altijd goede cinema op. Dat is in Nosferatu niet anders, want behalve het louter registreren van Bram Stokers magistrale bronmateriaal stelt deze klassieker überhaupt geen bal voor. De wortels van het theater zijn nog duidelijk zichtbaar, i.e. overdreven expressief acteren en de onderverdeling in aktes, maar dat kun je de filmmakers amper kwalijk nemen. Hetzelfde geldt voor de technische beperkingen zoals het gebrek aan dialoog dat opgevangen wordt door tekstintermezzo's. Wat ik de makers echter wél aanreken is dat ze met hun bronmateriaal geen enkele creatieve scène op film weten vast te leggen. Waar men in Caligari nog erg succesvol was in het experimenteren met decors en camerastandpunten, is Nosferatu een doodgewone registratie van wat acteurtjes die denken dat ze op de toneelplanken staan. Geen pit, geen sfeer, geen spanning, ... niks. En eh, eine Symphonie des Grauens? Vooral een symfonie van brakke muziek vond ik. Te nadrukkelijk aanwezig en zowel hypnotiserend als slaapverwekkend waardoor een pauze om het halfuur een pijnlijke noodzaak wordt. Het zou geen slecht idee zijn mochten ze voor een volgende DVD-uitgave een nieuwe score fabriceren en die er tegenaan gooien in plaats van dit gejengel.

Kortom, de regisseur van dienst mocht vooral blij zijn dat Bram Stoker zo'n bijzonder verhaal heeft geschreven, want hij en z'n crew bakten er helaas niet veel van.

Welke DVD heb jij bekeken?

De "Eureka" UK import. Taal verpakking; Engels. Muziek gecomponeerd door Gerard Hourbette en Thierry Zaboitzeff. Uitgevoerd door Art Zoyd.

of

Living Colour Entertainment. Taal verpakking; Nederlands. Datum release 05-06-2008.

Waar het mij vooral om gaat is, of de muziek op de Nederlandse release hetzelfde is als op die van de Eureka import versie.

Dit ivm jouw kritiek op de score.

Heb de Kino-dvd in bezit met twee scores om uit te kiezen, waaronder die van Gerard Hourbette en Thierry Zaboitzeff.

Edit: Maar ik heb de andere soundtrack gekozen waarin ook enkele voice samples verwerkt zijn.

Vandaag deze film bekeken met de score van Gerard Hourbette en Thierry Zaboitzeff. Ondanks de forse kritiek van Halcyon kan ik toch niet anders zeggen dan dat ik dit een uitstekende film vind. De beelden die ik kreeg voorgeschoteld waren voor mij een lust voor het oog. Ik vond de score - de nogal experimentele muziek uitgevoerd door Art Zoyd - best goed passen. Maar het zei gezegd, je moet er wel van houden. Het nadeel bij de later toegevoegde muziek in een zwijgende film is dat als de muziek niet jouw "cup of tea" is, dit jouw waardering voor de film negatief kan beïnvloeden. En als je de muziek erg goed vindt geldt dat natuurlijk ook voor het tegenovergestelde.

Ik vond deze film in ieder geval beter als "Sunrise".

Ik verhoog mijn waardering naar 5,0*

Zeker een niet te onderschatten factor, vooral ook omdat de muziek constant aanwezig is. In dat opzicht vond ik de toegevoegde muziek bij Caligari dan weer wel een pluspunt (al heb je het ook daar na een uur wel allemaal gehoord). Misschien nog maar eens herzien met de "juiste" soundtrack, want ik heb wel een zwak voor oude horrorfilms. Ook al zijn ze niet altijd even goed.

Heb ook vaak veel moeite met het zeer excessieve, overheersende gebruik van muziek bij zwijgende films. Ik kijk de ARTE-Stummfilme van Lubitsch altijd zonder geluid en vind het een verademing dat bij de zwijgende Ozu klassiekers geen muziek zit. Stukken beter.

Toch is Murnau toch ook we degelijk creatief in mijn ogen. Bij deze film met licht, schaduw en contrast (en negatief als ik me goed herinner). Verder maakte Murnau later in zijn carriere ook zwijgende films zonder titelkaarten. Helemaal een verademing. Gewoond e beelden laten spreken. Top! Tabu, zonder meer zijn beste film (en ook heel erg gay trouwens, maar dat is echt geheel terzijde, want je startopmerking snap ik niet zo goed Halcyon).

Ik vind dat film in 1922 méér voorstelde dan dat het nu doet. Men was namelijk volop aan het verkennen en experimenteren. Iets wat vandaag de dag nogal ontbreekt in menig film.

Het overdreven acteerwerk en de onderverdeling van aktes zijn een bewuste keuze geweest van de regisseur (expressionisme), het is niet louter iets van die tijd. Als je kijkt naar andere films uit die tijd (bv. griffith, eisenstein) zul je zien dat er veel verschillende acteerstijlen waren destijds. Dus dat mag je de regisseur kwalijk nemen als het je niet aanstaat. Verder was Murnau zelf ook tegen die statische tekstunits. Daarom integreerde hij ze zoveel mogelijk in het beeld (zoals ipv een tekskader een boek filmen in Nosferatu).

Het verschil tussen Caligari en Nosferatu is dat caligari gebruik maakt van decors en dat Nosferatu op lokatie is gefilmd. Wat dat betreft zijn de film net zo experimenteel. Alleen niet even radicaal. Murnau gebruikt een meer natuurlijke mise-en-scene (om maar even een vage term erbij te halen), wat een ander soort sfeer opleverd. Deze sfeer word vandaag de dag nog gebruikt, in tegenstelling tot expresssionisme, wat vandaag de dag nog zo nihil gebruikt word, dat het je meteen opvalt als je een expressionistische film ziet...

Maar goed, smaken verschillen: Nosferatu is echt een toppertje!

Interessante punten die je daar aanbrengt, al blijf ik het wel oneens.

Het statische acteerwerk, de ondervedeling in aktes en de tekstintermezzo's wrijf ik de regie nergens aan, omdat ik het zie als een kenmerk van de tijd waarin de film gedraaid werd. Heb ik ook duidelijk vermeld in m'n commentaar, dus waarom je me dat verwijt begrijp ik niet. Dat het een bewuste keuze is durf ik te betwijfelen (tenzij je met een bron aankomt die het tegendeel bewijst). Ik bedoel maar, film was inderdaad een nieuw medium en dat de wortels van het theater daarin - vooral in de beginfase - nog zichtbaar waren lijkt me niet onlogisch.

Verder merk ik van het experimenteren erg weinig. Zoals ik zei vind ik Nosferatu niets meer dan een kale registratie van gebeurtenissen. Nu en dan wordt er creatief met belichting omgesprongen, maar daar houdt het mee op. Op dat vlak haalt Caligari veel meer uit het medium (camerastandpunten, contrasten, decors, ...). Andere referentiepunten heb ik niet meteen, aangezien ik nog niet veel films uit die tijd heb gezien. Ben het overigens wel van plan de komende weken.

ja, ok. Ik raad je aan om eisenstein en griffith uit te checken, dan krijg je een idee wat er nog meer gebeurde in die tijd qua film, en ook qua acteerwerk. Dat zijnmijn bronnen die het tegendeel bewijzen .

Het feit dat je van dat experimenteren weinig merkt is misschien omdat het zo goed werkte, dat het nu dagelijks gebruikt wordt: Het monteren van 2 verhalen om spanning te vergroten, de vleesetende plant die relatie legt met nosferatu (die relatie leg je als kijker, hij is er niet echt). het zijn dingen die je als moderne kijker niet meer ziet omdat ze nu zo vaak gebruikt worden. het geeft aan hoe goed ze werken, omdat ze subtiel zijn, in tegenstelling tot caligari.

Caligari's bizarre stijl is eigenlijk niet meer gebruikt daarna (tenminste niet zo extreem). Murnau gebruikt, in mijn ogen, expressionistische stijlmiddelen veel nuttiger omdat ze niet de hele tijd de eye-catcher van de film zijn. dat neemt niet weg dat Caligari ook echt een superfilm is...

Verder zijn metropolis en die Nibelungen 1 en 2 ook de moeite waard onder het mom van expressionisme (verwacht geen 2e caligari qua extremen).

Klinkt aannemelijk allemaal en in zekere zin heb je wel een punt. Alleen stel ik me dan de vraag in hoeverre je zoiets "experimenteren" kunt noemen. Ik bedoel, wat zou je anders doen met een camera dan een verhaal verfilmen en het monteren? Het monteren van die twee verhalen is in mijn ogen gewoon 100% verfilmen van het boek en daarna in de montagekamer in een logische volgorde geplakt.

Wat ik onder experimenteren versta is dat je meer uit een camera haalt dan zijn registrerende functie (die op zich ook belangrijk is). Je kan er ook een esthetische functie aan koppelen en dat heb ik in Nosferatu veel te weinig gezien, behalve dan die ene legendarische scène op de trap waar Murnau creatief omspringt met schaduw.

Kortom, jouw argumenten zijn zeker geen onzin en voor een deel volg ik je wel, alleen verwacht ik toch net iets meer van een regisseur dan wat we hier zien. Het feit dat ik eerst Caligari gezien heb zal hier ongetwijfeld debet aan zijn, omdat zelfs anno 2008 veel films deze esthetische standaard niet halen.

Die scenes op het schip. . Max Schreck heerst toch best wel.

Vond het verder geen superfilm, maar toch wel erg vermakelijk en vooral bijzonder.

Heb meteen weer zin om Shadow of the Vampire te herzien.

Vermakelijke film waarbij de oudheid van de beelden echt bijdragen aan de sfeer ervan. De heer Schreck zit erg goed in zijn rol. Graaf Orlock wordt op een manier neergezet die je niet snel vergeet.

wel leuk maar totaal niet eng

wij hebben gisteren bij de tekenles een stukje van de film gezien, die muziek maakte het wel griezelig en die schaduwen ook, maar ik vond hem niet totaal eng ofzo. wel leuk! een 3,5

was erg wennen mijn eerste silent movie.

maar heb het redelijk goed ervaren.

de film was leuk en de schaduw stukjes waren erg leuk.

acteren was ook prima.

4 sterren

Je wilt ook wel eens wat anders. Na vroeger vele Paul van Loon boeken te hebben verslonden en nu nog steeds wat Anne rice te lezen, terug naar het allerbegin dan maar..

Laten we dan eens bij het positieve beginnen. De muziek.

Ik had de Kino uitgave en koos daarop voor de moderne track. De ambientachtige muziek, wist toch wel zijn sfeer mee te brengen. Het probeerde de film een dreiging mee te geven, die er eigenlijk gewoon niet was. Oeps, daar ga ik dus al, voor zover het positieve gedeelte dan maar.

Te beginnen bij de teksten, die ik in de eerste minuten al zat was. Wil je het verhaal bijhouden en in de "sfeer" blijven zitten, zal je zo nu en dan toch moeten lezen. Ik geef niet snel op, maar ik had op den duur toch maar besloten, de teksten te laten voor wat ze waren. Irritante dingen.

Dan hebben we Opa vampier zelf, want uit welk bejaardentehuis hebben ze die? Gebitje in, 1 jaar je nagels niet knippen en klaar is opa. Moest er wel om lachen, maar sfeer? nee.

Dat geldt ook voor de rest van de cast, waar gewoon niet echt emotie van uit leek te gaan.

Qua het visuele/camarawerk , redelijk. Redelijk licht-donker spel, met schaduwen enzo. Voelde alleen nergens sfeer, op het scherm Die moest toch echt puur van de muziek komen. Dus wat dat betreft, slaagt het schaduwspel misschien ook niet, aangezien het gewoon geen goed totaalplaatje voor me vormt. Het gaat toch om de film, niet alleen om een soundtrack.

Locaties zelf waren soms echt lachwekkend, kijk alleen al naar die zee scene, met de kruisjes, zag er voor mij persoonlijk echt niet uit. Over de eindscene met Opa al helemaal niet te spreken...

Het verhaal was er al. Dan gaat het dus om de uitwerking. Kortom: slecht acteerwerk, slechte kostuums, geen spanning en/of sfeer, lachwekkende locaties af en toe.

Blijft er over, een goede soundtrack en de vraag wat er meer gedaan had kunnen worden met die paar licht-donker en schaduweffecten, want nu werkte het niet.

0.5* voor de muziek. oh wacht, je kan hier niet lager geven. mja 1* gaat me toch te ver.

Eerder van een niveau....

Redelijke film van F.W. Murnau, maar de film komt mijns inziens in ieder geval totaal niet in de buurt van het geweldige Sunrise. Max Schreck doet het in ieder geval erg goed en ook de muziek is zeker niet slecht en past goed bij de film.

Verder was de film op zich totaal niet eng. Er zaten een paar erg leuke scene's in, zoals bijvoorbeeld op de boot en het stukje met de vleesetende plant. Tussendoor zakt de film een paar keer in, maar in zijn geheel was het zeker geen slechte film.

Vermakelijk, maar zeker niet eng.

3,0*

Hoewel hoe je de film vind louter persoonlijk is is dit toch echt wel iets dat niet kan.

De acteerprestaties zijn net zoals in de meeste verouderde films stukken beter dan hedendaagse films.

Onbegrijpelijk hoe ze de dag van vandaag al van die barbies met een 0 verstand van acteren op de set zetten.

'Wat je al aangeeft, louter persoonlijk. Dan hoef je mij daarna niet te vertellen dat het NIET KAN.

Ik hoef maar een paar seconden naar meneer Nosferatu te kijken met zijn bewegingkjes en zijn uiterlijk en ik schiet al in de lach. Ja, slecht vind ik dat.

Slecht acteerwerk? ik heb hem trouwens ook uitgezet wegens die reden en de onderbrekingen tbv tekst & uitleg... Typisch expressionisme he

Daarom maar niet gestemd..

Eindelijk gezien en ik vond hem al gelijk een heel stuk beter dan die andere Stoker- verfilming uit 1931 en nog een hoop andere monsterfilms uit die tijd for that matter. Laten we eerlijk zijn het is inderdaad geen top film, de mimiek is vreselijk overdreven, het is bij momenten allemaal best langdradig en de score (in de versie die ik zag, overduidelijk niet de juiste) was vreselijk. Maar o wat een heerlijke griezelige sfeer en dan die enge kop van Schreck prachtig! Zou eigenlijk voor een dikke drie gaan maar omdat het zijn tijd allemaal ver vooruit was ben ik wel bereid de film een halve punt extra te geven.

3,5 sterren

Nee, daarom staat deze film ook in de top 250 met een 8.1