Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

Heeft toch geen hol met mijn persoonlijke mening te maken?

Dat vind ik juist zo sterk, die (overdreven) mimiek.

Ik had er ook eentje met zo'n moderne track, belachelijk gewoon, heiligschennis. Eigenlijk te slecht om nog weg te geven. Dus maar een nieuwe besteld met zo'n orgeltje erbij dat men vroeger speelde in de zaal bij films zonder audio. In mijn optiek de enige juiste keuze qua muziek.

Op je recensie van de film ga ik verder maar niet in. Voorlopig...

Natuurlijk, daar staat deze film ook bekend om.

Een aardig mooie film.
Moet zeggen dat wanneer de vampier sterft het wel een tikje beter had gekunt.
Even veranderd hij in een standbeeld en daarna in een rookwolkje

3***

Hier de gehele film : YouTube - Broadcast Yourself.

Erg verrassende film. Een interessant verhaal, en ook al ben ik niet zo van de 'stomme' films heb ik me erg vermaakt. Natuurlijk is de orgelmuziek op de achtergrond echt geweldig en helpt de film nog spannender te worden. En natuurlijk ook de cast is goed. Die gozer die Nosferatu speelde zag er echt angstaanjagend uit, en niet alleen door de looks maar ook de manier van bewegen, al is dat een beetje moeilijk te beoordelen door de camera.

Zeker één van de grondleggende films op gebied van horror. En dit bevalt me ook meer dan hedendaagse horror met meer bloed en organen dan verhaal.

4*

Een Dracula-ripoff, die in de jaren '20 veel beroering veroorzaakte. De weduwe van Bram Stoker eiste namelijk in een rechtszaak dat alle filmprenten vernietigd zouden worden, wegens copyrightschending. Dit is toch niet helemaal gelukt blijkbaar, ondanks het feit dat ze de rechtszaak won. Bela Lugosi vond ik eigenlijk beter als Dracula en die andere begin jaren '20-horrorfilm uit Duitsland (Das Kabinett des Dr. Caligari) vond ik ook wat sterker dan dit, zeker qua plaatjes. Toch is het niet bepaald slecht, dat zeker niet. Voor zo'n oude film kijkt het nog wel prima weg.

Kunnen jullie me helpen met Nosferatu's; ik wil er 2 (precies dezelfde hebben) maar wel met iedere Nosferatu dvd uitgave een compleet andere componist. Ik heb gehoord dat er van de Nosferatu uit 1922 2 verschillende uitgaves verkrijgbaar zijn.

Bedankt; maar ik heb al een nosferatu versie voor 17.99,- en met de volgende gegevens:

F.W. Murnau

Uitvoering

Dvd , speelduur 94:00 minuten

Extra's

Korte documentaire ‘An Historic Film arrives as a Digital Edition’ (3,5 min)

Overige kenmerken

beeld 4:3

Verpakking

Amaray

Oorspronkelijke productie

Nederland

Releasedatum

05 juni 2008

EAN

8717774230848

Nu ben ik op zoek naar een dvd van Nosferatu met een andere componist of andere audio.

Waarschijnlijk word mijn stem bij een herziening wel lager. Maar ik werd echt overdonderd toen ik Nosferatu zag. De sfeer is echt grandioos en Dracula ziet er geweldig uit. Weet niet of ik de originele muziek had of niet (denk het wel), maar het voegde in ieder geval veel toe. Zal hem binnenkort nog eens bekijken. 5.0*

Leuk om toch eens gezien te hebben. Het verhaal van deze klassieker is zeker niet overal even interessant, evenals de nogal saaie personages. Op die ene na dan. Schreck als Orlok is geweldig, het karakter zorgt voor een paar huiveringwekkende scènes. De scènes op de boot en de bekende scène met Orlok's schaduw op het einde zijn uiterst sfeervol, erg intrigerend en perfect uitgevoerd. De rest van de film weet op zich prima te vermaken, maar het verhaal had voor mij af en toe toch iets teveel dalen. De pieken, en dan met name de sfeer en Schreck als Orlok, maken gelukkig veel goed.

3,5 sterren.

Film zou een enorme historische waarde hebben voor de horrorfilms van nu, leuk maar kan er weinig mee. Ik heb al heel veel moderne horrortroep gezien maar dit slaat werkelijk alles.

Nosferatu is vooral een aaneenschakeling van lachwekkende elementen. Die overdreven mimiek, de overdreven aanzwengelende muziek (waar vooral die pianogeluiden gigantische ergernis opwekken). Grootste ergernis zijn de bordjes met tekst die veel te lang blijven hangen, ik was hierna nog van plan een film te kijken maar was zo gefrustreerd dat ik gelijk wou gaan slapen, geen goed teken.

Visueel ook erg lelijk, zelfs voor zwart-wit begrippen een erg lelijk zwart-wit. Ook het acteerwerk is zwaar onder de maat en die Graaf werkt alleen maar op de lachspieren, lijkt me niet bepaald de bedoeling.

F.W. Murnau wordt alom geprezen en mij ontgaat volledig waarom, en dit was nog wel één van zijn betere films. Ideale man voor een Chaplin film.

Misschien kan het liggen aan de versie die ik gezien heb (de italiaanse, die exact 1 uur duurt), maar ik heb maar weinig kunnen genieten van die Max Schreck. Hij was weliswaar de attractie van deze film, jammer genoeg zie je hem in totaal 5 minuutjes. Verder ziet het er voor die tijd allemaal wel mooi uit maar wat wel enorm irritant was: die soundtrack! Zoals Onderhond al zei, zoiets verwachtte ik eerder ook bij een Chaplin-film. Geef mij maar de Herzog-versie.

Je mist dus officieel 36 minuten?

De film valt binnen het publieke domein en er zijn daarom nogal wat verkrachtte versies in omloop (verkeerde soundtrack, framing, fps, etc., etc.).

Jammer dat de beoordeling van dit mooie expressionistische document daar blijkbaar ook onder moet lijden.

Belangrijk gegeven is dat het acteerwerk BEWUST gestileerd is. Om het slecht te noemen zul je het dus moeten vergelijken met expressionistisch acteren. Niet met acteerwerk van nu, en ook niet eens met alle films uit de zwijgende film, aangezien er toen, net als nu, ook verschillende acteerstijlen zijn.

Een stijl die je niet ligt is natuurlijk wat anders dan gewoon slecht. Ik vind het een pareltje: de lokaties, de twee verwezen verhaallijnen wanneer Hutter naar het kasteel gaat, de personages, belichting... AWESOME!

Vergelijkbaar met iemand die zegt dat een schilderij van Jackson Pollock te abstract is.

Het is een non-argument.

Nonargument of niet, het resultaat blijft hetzelfde. Los van het feit of je het in z'n historisch kader plaatst of niet. Iemand die deze acteerstijl puur gevoelsmatig niet weet te appreciëren heeft in mijn ogen een valide argument om de film negatief te beoordelen.

Alleen is 'acteerwerk zwaar onder de maat' in dat geval een wat merkwaardige opmerking natuurlijk.

Waarom?

Iets kan pas onder de maat zijn als je allereerst de maat hebt bepaald.

Als de maat een expressionistische, houterig ogende, overdreven manier van acteren is lijkt het me aan de hand van jouw woorden nogal geslaagd.

Mijn vergelijkingsmateriaal was Maria Falconetti. Misschien wel de Queen of Expression toendertijd.

In een horrorfilm lijkt het me niet wenselijk dat het werkt op mijn lachspieren. Lijkt me niet de bedoeling in een film als deze.

Voor iemand die genoegen neemt met een kortzichtige en volledig subjectieve beoordeling is het een prima argument, inderdaad.

Queen of expression of niet, het is géén expressionisme. En geen vergelijkingsmateriaal. Volgens wikipedia (beetje oppervlakkig maar ok):

(...) by using set designs with wildly non-realistic, geometrically absurd sets, along with designs painted on walls and floors to represent lights, shadows, and objects.

Expressionistisch acteerwerk betekend dat de acteur blend in deze niet realistische set door ook houterig te bewegen, stiltes tussen deze bewegingen te maken, zodat het niet een expressie is die wordt weergegeven, maar de kern van een expressie, zover mogelijk opgeblazen. Net zoals een set niet lijkt op bijv een huis, maar de expressie die het huis in de context heeft, zover mogelijk opgeblazen. Het idee van de expressie blijft staan, niet de expressie zelf

Maar goed maakt niet uit: slecht vinden is slecht vinden. Ik wil je er alleen op wijzen dat je twee totaal verschillende stijlen gaat

De eerste objectieve beoordeling op MM moet ik overigens nog tegenkomen. Noem me kortzichtig maar het enige wat je in je discussie kan gooien zijn wat krachttermpjes en verder kom jij dan ook niet, beetje jammer. Ik wil best een discussie aan gaan maar op zo'n manier kom je dan niet ver.

Zoals Halcyon ook aangeeft is het bij mij een gevoelskwestie. Allerlei facts doen niet ter zake.

Bij expressionisme telt voor mij 1 ding; hoe komt het over bij mij. Als het in een film als deze op mijn lachspieren werkt blijft het gewenste effect uit. Dat was voor mij het grote struikelblok.

Helaas kinderpindakaas.