Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

Het verbaasd me dat deze film in deze tijd nog zulke hoge scores krijgt. Ik vind het echt veel te amateuristisch en te gedateerd overkomen. Ja, het is een film uit 1922 maar het doet me anno 2009 helemaal niks meer. Enorm irritant vond ik de teksten en de muziek. Ook het ging me allemaal veel te traag, omdat het visueel zooo gedateerd is. Ik vond de sfeer nog wel aardig, maar verder dan 1* kom ik niet. Voortaan laat ik zulke oude films wel liggen want het is voor mij een en al ergenis.

Alleen al om die magistrale verwijzing hiernaar in een aflevering van Spongebob Squarepants, moet ik deze film zien

Nosferatu is een van de betere 'silent movies'.

Leuk Dracula achtig figuur. Alleen de manier waarop hij doodging kon wel wat beter. Maar ik vond hem alsnog goed,

Ik heb zo'n gothic vriend in mijn vriendengroepje zitten en die zeurde me de hele tijd het hoofd gek over deze film. Na een avondje stappen, heb ik me laten overhalen om 'm te kijken. En hij viel me 100% mee. Misschien kwam dit wel door de drank en een week later, ofzo, heb ik 'm nog eens nuchter gezien en ik moet zeggen.... Ik vond 'm best wel creepy. Dit was echt een spannende Dracula-verfilming!

Ik wist niet, dat ik een stomme film zo goed kon waarderen! Ik heb alleen wel die versie gezien met van die gothic muziek eronder. Is deze film ook te krijgen met de originele muziek?

Nosferatu is een nogal theatrale bedoening: voor de acteurs werden wenkbrauwen gemaakt uit borstelstelen en roet uit de schouw als oogschaduw gebruikt, wat op de een of andere manier wel overtuigend overkwam. De omgevingen waren passend, al waren ze wat eentonig in beeld gebracht.

Wat tegenviel was de muziek, ik denk dat er zowat drie verschillende deuntjes werden gespeeld, heel de film lang.

Deze prent was ongetwijfeld erg beangstigend in 1922, maar zelfs bijna 90 jaar later blijft er van dat horror-aspect toch 'iets' over.

Jammer genoeg heb ik een gloeiende rothekel aan horrorfilms (Zelfs al zijn ze in mijn ogen helemaal niet beangstigend), en kon het me, de opgenoemde karakteristieken niet meegerekend, zeer weinig boeien.

A propos, is Nina, de vrouw van Harker, een travestiet?

2.5*

Redelijk veelbelovende begin, maar zoals wel vaker het geval is bij stomme films raakt mijn interes al gauw verloren. Maar dit was toch wel 'n héél erg moeizame, saaie, ergerlijke zit. In het tweede gedeelte had ik nauwelijks benul wat er gaande was, getuige mijn aandacht voor de film.

Had deze film vroeger geen problemen met het uitkomen ervan.

Tja deze is wel gemaakt in de Tijd van de Oorlogen, (1900-1950) door Duitsland dacht ik.

Toch wel een serieuze tegenvaller, ik had hier veel van verwacht maar de film heeft weinig kunnen waarmaken. Het is wel zeker en vast één van de mooist gerestaureerde films uit de jaren '20 die ik tot nu toe zag, de beeldkwaliteit was mooi zuiver en het gebruik van beelden die in één kleur ingekleurd waren zorgde voor extra sfeer. Maar daar is dan ook alles mee gezegd want de rest van de film was hopeloos gedateerd of nog weinig genietbaar te noemen. De settings zijn een stuk minder eng en veel toneelachtiger dan in de jaren '30 tegenhanger Dracula. De film was over het algemeen saai te noemen en verre van eng, dat terwijl nog geen 10 jaar later wel enkele geslaagde horrorfilms gemaakt zijn, dan denk ik vooral aan Dr. Jekyll & Mr. Hyde uit '31 of The Invisible Man uit '33, al hebben die films natuurlijk wel het voordeel dat ze voorzien waren van geluid. Over het acteerwerk valt niet veel te zeggen want dat is zoals in alle andere 'silent' films die ik gezien heb met veel mimiek. De soundtrack was dan weer wel behoorlijk goed en sfeerscheppend.

2.5 sterren

Ik vond juist het gerestaureerde best wel irritant. Ze hadden het van mij

gewoon op het oude klassieke beeld mogen houden. Ook de muziek wilde ik toch graag in het origineel.

Ik vond het toch best eng. Ik zou dat ventje nooit tegen willen komen. Toch vond ik de setting best goed gedaan. Ik kan wel herinneren dat ik vroeger altijd bang was dat Nosferatu mijn kamer in zou komen.

Ik zou het origineel anders ook wel eens willen zien, op de DVD die ik trouwens had kon je kiezen tussen verschillende muziekcomposities, dus misschien dat ik deze nog wel eens zal herzien met andere muziek..

Persoonlijk vond ik het een beetje voorbij gestreefd en braafjes overkomen zoals bij wel meerdere films uit het stille tijdperk. De jaren '30 is een periode die op vlak van horrorfilms veel fascinerender is.

Als je de recensies onder de link van 'meningen' hier doorneemt zul je vooral veel negatieve recensies tegen komen. Ergens bovenaan staat een reactie van Mug die beweerde dat Nosferatu onderschat was. Dat kwam op mij over als een vreemde bewering, aangezien dit een van de grote horrorklassiekers is. Mug bleek echter gelijk te krijgen. In ieder geval hier op MovieMeter is Nosferatu zeer onderschat.

In tegenstelling tot Mug echter, vond ik dit geen enge film. Het heeft echter wel een lekker creepy sfeertje. De genialiteit van Murnau zit hem erin dat hij zonder grote schokeffecten een wereld schept dat bol staat van de dood. Dood is overal. Een Venusiaanse vliegenvanger (of iets wat daar op lijkt) vreet een vlieg op; een spin doet zich tegoed aan een ander insekt; een vrouw kijkt uit over het strand, omringd door grafstenen; de bemanning van een boot midden op zee verdwijnt langzaam; er breekt paniek voor de pest uit; een lijkschouwer zet met een krijtje een kruis op de huizen waarin iemand overleden is; Nosferatu loopt constant door deurposten die vaag de vorm hebben van een doodskist en hij werpt overal groteske schaduwen op muren. Een erg luguber sfeertje. Het is geen horrorspektakel, maar iets subtielers. Iets dat langzaam doordringt. Max Schrecks Orlok doet totaal niet denken aan latere vampieren, maar is wellicht daardoor een interessant creatuur gebleven. Echt eng zou ik hem niet willen noemen, maar hij geeft een vervreemdend effect aan de film.

Het is bekend dat dit een officieuze verfilming is van Bram Stokers beroemde boek Dracula. Die las ik iets meer dan een maand geleden en ik vond het eerlijk gezegd niet echt bijzonder. De eerste helf is nog wel aardig, maar de tweede helft is vrij suf. Gelukkig is Murnau zo slim om alleen maar uit de eerste helft, misschien zelfs maar het eerste kwart, zijn inspiratie te halen. Nosferatu volgt het verhaal van Dracula lange tijd vrij letterlijk, op een paar stukjes na, maar zodra het boek oninteressant wordt besluit de film zijn eigen route te bewandelen en stuurt hij zichzelf naar een veel bevredigendere conclusie. De dood van Orlok is niet heel bijzonder, maar wel het moment daarvoor als zijn schaduw in het hart van Ellen knijpt. Prachtige scène. Ook de pestscènes komen niet van Stoker, maar maken het materiaal toch een stuk naargeestiger. De erotische onderlaag van Stoker missen we hier, maar met een acteur als Schreck is dat misschien maar beter zo. We krijgen er iets uniekers voor terug. Draculafilms hebben de neiging om mij tegen te vallen. De versie met Lugosi was een grote teleurstelling en een duffe film die iets te duidelijk op de theaterversie van het verhaal gebaseerd was. Coppola's versie was niet creepy genoeg, mede door de vreemde keuze om Dracula in plaats van een monster een romantische vampier te maken, haast een anti-held in plaats van een schurk. Murnau is gewoon superieur omdat hij voluit gaat voor dood en verderf op een manier waarop geen andere film die ik kan bedenken dat ooit gedaan heeft.

Er zijn zeker nadelen. De overacting van de Gustav von Wangenheim als Hutter valt niet goed te praten en wekt meer op de lachspieren. Ook blijven de tussentitels hier opvallend lang hangen. Persoonlijk heb ik er ook last van dat ik het Draculaverhaal nu wel ken en dat ik voorlopig er ook wel genoeg van heb. Het is nooit mijn favoriete vertelsel geweest en het is eigenlijk een prestatie op zich dat een film uit de jaren '20 nog de meest frisse presentatie blijkt.
4 kleine sterren.

Een kleine noot die ik graag buiten mijn recensie plaats - omdat het niets met Murnau's visie te maken heeft - gaat uit naar de muziek op de dvd. Ik zag Nosferatu op een gehuurde dvd van Eureka en daar staat nogal merkwaardige muziek op, duidelijk niet het origineel. Aan de ene kant klinkt het erg duister en werkte veel scènes ontegenzeggelijk beter door deze score, maar degene die de muziek eronder geplaatst heeft vond het ook nodig om spannende gebruiken als er een vredige scène bezig was. Nog storender was dat er eenmaal een soort van moderne rockmuziek verscheen dat totaal niet bij de sfeer past. Ik heb dus gemengde gevoelens over deze score. Het werkt meestal, maar niet altijd. Kan iemand mij adviseren over welke dvd-uitgave de beste score heeft? Dan kan ik er rekening mee houden als de film zelf aanschaf.

De originele Hans Erdmann score is mijn persoonlijke favoriet. Masters of Cinema's release van Nosferatu biedt deze in fraai 5.1 geluid. Het geeft de film een extra romantische dimensie die je, afgaand op je review, nog niet hebt opgemerkt. Daarnaast werkt deze compositie het best bij het dromerige, meditatieve tempo van de film (iets wat in de Kino-uitgave lichtelijk wordt verziekt door de fps).

De overlange intertitles vind je zover ik weet alleen terug bij de vele gemutileerde versies van Nosferatu. Bij fatsoenlijke restauraties van deze film (Kino/MoC) is dit probleem niet meer aanwezig.

Wat betreft de overacting van Hutter; hier komen we voor de 3458912e keer terug op de artistieke keuze van Murnau. Het was puur een esthetische afweging, NIET het onvermogen van de acteurs. Het is een afweging die trouwens perfect in harmonie is met de expressieve belichting, decors, locaties, etc. Een afweging die nodig was om van Nosferatu het expressionistische meesterwerk te maken dat het uiteindelijk is geworden. Het acteerwerk is zéér bewust. Een schitterend voorbeeld is de scene waarin Hutter dat boekje over vampieren op de grond gooit. Hutter is een NAÏEVELING en zal dat tonen. Niet door het het boekje weg te leggen maar door het al lachend op de grond te SMIJTEN. Cinematisch expressionisme in zijn puurste vorm. Overigens had Murnau de exorbitante sets van Wiene's Caligari niet nodig voor zijn expressionisme. Hij gebruikte het ruige Oost-Europese landschap tot groter effect .

Een schitterende overgang, trouwens; geleidelijk, van de vredige, lineaire Bremense architectuur naar de Balkan waar niets van die georganiseerde wereld overblijft. Ook hier is weer sprake van harmonie, namelijk tussen het narratief en de beelden. Het verhaal wordt immers ook steeds duisterder en absurder naarmate Hutter zijn reis voortzet. Op een gegeven moment is het zelfs alsof Murnau de regie uit handen geeft. Orlok is het almachtige bovennatuurlijke gevaar en gooit alle logica het raam uit. Hij bepaalt het plot. Hij heeft macht over de protagonisten. Deze ontwikkeling wordt meesterlijk aangekondigd met de fantoomwagen die Hutter in een onlogisch tempo, in onlogisch licht naar Orlok's kasteel brengt. Eén van de vele voorbeelden in deze film waaruit Murnau's artistieke genie blijkt.

En ja, dit kunstwerk wordt zwaar ondergewaardeerd door mensen die in hun kritiek niet verder komen dan "hij is niet eng" en "het acteerwerk is overdreven." Mensen die minpunten geven voor technische aspecten, zoals de muziek, de zwart-wit fotografie en de duur van de intertitels terwijl ze nog nooit de juiste restauratie hebben gezien. Teleurstellend, maar allerminst verwonderlijk.

Ondanks de leeftijd van deze film (dit jaar 87 jaar geleden uitgebracht) vond ik het ontzettend tijdloos. De aankleding van de film was een lust voor het oog. De kostuums, de make-up en de acteurs waren prima voor die tijd. De tussentitels (vooral de brieven) waren echter meestal amper te lezen, maar ik heb gelukkig het verhaal prima kunnen volgen.

Nosferatu, oftewel Dracula, werd verbluffend neergezet door Max Schreck die een otherworldly performance neerzet. Met zijn lange nagels, grote neus, enge make-up en ontzettend bottengezicht weet hij bij mij een geweldige indruk achter te laten.

Beter? Ik weet niet of u weet dat dit één van de bekendste en meest geadoreerde scènes uit de filmgeschiedenis is? =)

Nou, die dood had van mij meer spectaculair gemogen.

Mijn eerste stille film die ik gezien heb en ik moet zeggen dat het me absoluut niet bevalt. Ik wist maar half over wat het ging en kon mijn aandacht er dus ook niet echt bijhouden. Het is een horror, maar het werd nergens echt eng. Ik kan me voorstellen dat het in zijn tijd angstaanjagend was, maar voor mij deed het niets meer.

Waar het wel snor zit, is het sfeertje. Dat voelt echt luguber aan door de oude grimmige zwart-wit beelden en de best wel goede make-up van de griezelfiguren. Wat de muziek betreft scoort deze film dan weer ontzettend laag. Ongelooflijk irritante deuntjes, die eindeloos herhaalt worden tot vervelends toe. En dan nog één iets vreemds, die Nina, is dat een man met een pruik op ofzo?

Stille horrorfilms is dus duidelijk niets voor mij, ik zal wel nog eens een stille komedie proberen, misschien dat het me meer bevalt, maar wat horrors betreft is dit een éénmalige ervaring.

Deze film eens een keer bekeken dan. Ik had redelijk hoge verwachtingen, die slechts deels ingelost zijn. Het is de eerste keer dat ik echt een stille film bekijk, waar ik eerder wel hele oude, maar daarom niet minder mooie, zwart-wit films zag.

Maar deze had het toch net niet voor mij. Nosferatu is wel één van de meest gruwelijke horrorfiguren die ik ooit gezien heb. Als ik deze film om drie uur s'nachts opzet scheit ik volgens mij in mijn box, zo bangelijk. Zijn manier van lopen, kijken, die tentakels bijna. Bijzonder afschrikwekkend.

Maar voor de rest is het vooral net-niet. Het verhaal kon me niet echt heel erg interesseren, mede door het groep drie niveau van de tekst die steeds voorbij komt. De beelden zijn misschien iets diepgaander, maar het wordt voor mij toch verpest door die tekst.

Ook de in het begin zo naargeestige muziek wordt na een tijdje gewoon irriterend. Orgelmuziek is dan uiteraard ook niet helemaal mijn ding, dat telt ook mee.

Sterke prestatie van Max Schreck als Nosferatu, en als de film alleen daarom ging had de film 5* gehad, maar helaas ontbreekt er verder voor mij zoveel aan dat slechts iets meer dan de helft van die score resteert.

You've said it wel my friend

ook hier de hele film

YouTube - Nosferatu (1922) - Full Movie

hmmm, daar valt over te twisten...

En zo, is het maar net!

Vooral een probleem was, dat Dracula niet verfilmd mocht worden. De producers hadden de auteursrechten niet. Vandaar dat ze hier en daar kleine veranderingen aanbrachten en iedereen andere namen gaven.

Desondanks spande de weduwe van Bram Stoker een rechtszaak aan die ze won. Alle negatieven en kopieën van de film moesten vernietigd worden. Helaas, voor haar, maar niet voor ons, was de film al zo weid verbreid, dat dit onmogelijk was en wij er nog steeds naar kunnen kijken.

De film bevindt zich nu in het publiek domein, vandaar dat er zoveel verschillende (en vaak onvolledige) uitgaven zijn.

Nog een leuk weetje: In deze film is het voor de eerste keer, dat vampiers niet tegen zonlicht kunnen, iets wat later gewoon deel uit gaat maken van de vampiermythe.

Zie ik deze het best met de bruine en blauwe kleuren of in Zwart/wit ?

Ik heb de tv op zwart/wit gezet, ik vond die tegenkleuren storend. Maar ieder z'n smaak. Oorspronkelijk is ie natuurlijk gewoon zwart/wit.

Wat jij wil. De film is in ieder geval origineel getint. Dus voor de volledige originele kijkervaring moet je voor getint gaan. Schijnt dat z/w wat scherper is, maar je hebt nu wel erg goede restauraties van Nosferatu, dus dat maakt waarschijnlijk niet meer zo heel veel uit. Conclusie: kijkt getint.

Ik voel me een beetje een betweter, maar het moet gezegd worden. Het origineel was getint. De originele kopieen werden dus eerst in zw geschoten, daarna in een soort van inktachtig iets gepleurt, en daarna pas in de bios gedraaid.

jaartje of 20 later werden de films weer hip, en toen zijn overgebleven kopieen niet meer aangepast. Dus toen werden films voornamelijk in zwartwit gedraaid. Dat is een beetje de reden waarom de films vaker in zw gezien zijn dan in hun originele tint. ZW is dus NIET origneel is.

Oké, mijn fout. Maar in z-w vind ik toch mooier.

Blijft een topklassieker ! Moet je gezien hebben als je filmfanaat bent