Ladri di Biciclette (1948)

Volgens mij negeer ik niets hoor.

Ja, nogal wiedes. Maar je hebt me nog niet aan kunnen tonen waar je de film, buiten de dramatische hoogtepunten om, nog meer vervelend vindt. Ik vind het raar, maar ook te algemeen en te weinig gedetailleerd om er iets mee te kunnen.

Jou(W). Home Alone is een fantastisch voorbeeld als het om vals sentiment gaat. Daarbij, verder heb je nog maar weinig gezien dat onder de noemer 'drama' valt dus ander vergelijkingsmateriaal is er niet. Dat zal me nog wat worden met jou: niet alleen bij de Sica (Umberto D gaat over een oude man en een hondje), maar ook bij ieder ander drama waar je mee aan de slag gaat. Neo-realistische films zijn bijna zo puur als ze maar kunnen komen.

De muziek, verder niets. De rest is louter registrerend. Het is eigenlijk het enige argument dat je hebt en ik hoop dat je er in de toekomst consequent in zal zijn (ik wil City of Angels snel zien) .

Dat snap ik, maar we hebben het hier over een weinig opgesierde uitwerking, een registratie alhaast. Buiten het kind om (slap argument) en de muziek (in miljoenen films zo gebruikt) heb je eigenlijk weinig te melden. Jammer.

Aha! Waar?? Waar wordt het te gek?

Wel met mijn werkelijkheid. De kritieken die jij op de film geeft heb ik gewoon nog NOOIT gelezen en ze staan loodrecht op mijn filmbeleving. Heel je top 10 oogt faker en is qua sentiment (als het er is) meer opgelegd en fake dan hier. Wat mij betreft kunnen we de discussie nu eindigen en in de toekomst weer oppakken. We vallen in herhaling.

Bij elke scene waar dat knaapje (volgens mij) uitgespeeld wordt als emotie-loswekend object en/of waar die sentimentele muziek draait. Quasi overal dus.

Maar wel compleet naast de kwestie. The Killer is ook een film die last heeft van flauw sentiment (je zei het zelf nog eens bij Lashou Shentan). Dat weerhoudt je toch ook niet om het niettemin een dikke 4 sterren te geven? Als The Killer een zuiver drama was geweest en je kon je aan niks anders optrekken die JIJ noemenswaardig goed vindt, had je er ook zwaarder aan getild. Zo moeilijk is dat niet te begrijpen.

Hangt er vanaf hoe sentimenteel/afdwingend ik het vind en hoe vaak het ingezet wordt.

Dan heb je niet goed opgelet. Maar zelfs in de veronderstelling dat die muziek het enige argument zou zijn, dan hebben we het hier wel over eentje dat nogal zwaar doorweegt. Ik vind het ongelooflijk slappe huilmuziek die er alleen maar voor zorgt dat het opgedrongen en geforceerd overkomt... en dit wordt van de eerste tot de laatste scene bijna ononderbroken ingezet. Tja...

Meningen verschillen nou eenmaal...

Ja hoor. Het mislukte drama in Die Hard verpest de hele film.

Hoeveel appel-citroen vergelijkingen ga ik nog mogen aanhoren...

We discussieren toch over vals sentiment an sich? Net zoals The Killer naast het drama ook actie te bieden heeft, heeft LDB ook andere dingen te bieden naast het drama. Een sociale inkijk, een karakter en relatieschets, een economisch portret, het dagelijkse leven in Rome anno 1948 (ik snap niet waarom je moest lachen bij dat argument??)Waarom negeer je dat toch? Verder haalde je aan dat het 'opgelegde' sentiment in Home Alone je een warm kerstgevoel gaf, dus het raakte je wel degelijk...

Ik vroeg om de andere foefjes, maar blijkbaar is dit dan toch het enige...

En dat vind ik dus echt een lui argument. Er zijn zat scenes die dit niet bevatten en dat weet je donders goed.

Dat is me duidelijk. Maar er zijn ook gewoon boutmeningen hoor. Jij hebt me nog niet kunnen aantonen waar LDB emotioneel zo de fout ingaat. Als het alleen om de muziek gaat, dan snap ik je stemlijstjes niet. De montage moet je me echt toelichten.De discussie had trouwens makkelijk overgeslagen kunnen worden als je het eens bij een 'op 1 of andere manier werkte het drama niet voor me' gehouden had ipv dat gekwek over vals sentiment bij misschien wel de meest schrijnende neo-realitische film ooit. Daarom bijt ik me zo vast in deze discussie, hoe saai het ook voor de neutrale toeschouwer kan worden. Welke film die je zag doet het beter dan, vraag ik me serieus af? Noem me een titel, dan ga ik die zien. Dan kan ik ook beter vergelijken. Want tot nu toe krijg ik enkel de indruk dat:

Drama je niet zo ligt

Je niet van vioolmuziek houdt

je kinderen zo aandoenlijk vindt dat ze eigenlijk uberhaupt niet in filmdramas voor moeten komen etc

En sorry, ik krijg echt het idee dat je dat probeert te verbloemen met grootste termen als 'fake sentiment', termen die je zelfs boven de kop uitstijgen. En niet om de etter uit te hangen, maar ook gebaseerd op je filmsmaak, de films die je gezien hebt en vele andere discussies (zeuren over een gebrek aan voice-over bij een film-noir terwijl je nog nooit een film-noir gezien hebt met een voice-over) die ik met je gehad heb....

(als het er is)

Wel blijven lezen jongen.

En dat vind ik dus niet. Wat snap je daar niet aan? De elementen die je opnoemt zijn voor mij niet (sterk) genoeg (uitgewerkt) om er meer dan 1* aan kwijt te kunnen. Zeker omdat het hoofddoel faalt. Als een actiefilm zuigt op gebied van actie, dan ga ik me ook niet optrekken aan dingen als "maar we krijgen een rondleiding in New York City". Fijn dat jij dat kunt, ik niet.

Nee hoor, ik zei dat je niet goed opgelet hebt. Ik ga niet heel mijn uitleg opnieuw doen.

Het gaat niet alleen over de muziek.

Zoals ik al zei in mn recensie, het is me gewoon te oppervlakkig allemaal. Behalve die fiets (die me toont hoe afhankelijk armoede wel niet kan zijn) vind ik weinig zaken terug die me op een subtiele of krachtige manier bij iets doen stilstaan waar ik anders niet meteen over nadenk. En ik heb het gevoel dat De Sica die kleine gebruikt louter vanwege de aaibaarheidsfactor omdat het ventje weinig tot niks toevoegd (wat het er alleen maar erger op maakt). 'Een relatieschets?' Er valt altijd wel iets uit een samenspel te halen die iet of wat zegt over de verhouding tussen 2 mensen, maar dieper dan een korte gegevensuitwisseling gaat het niet: Vader en zoon zien elkaar graag, en dat is belangrijker dan de financiele situatie. Big Deal. 'Om aan te tonen dat armoede iedereen treft?' Beetje een zwak statement dan. Natuurlijk heeft dat effect op het hele gezin. Daarom hoef je nog geen kleine een ganse zoektocht mee te sleuren om zo'n vanzelfsprekend punt steeds opniew te maken. Het hele plot hangt aan elkaar van dat soort voordehandliggende kwesties en eendimensionale optieken. Neem nu die restaurantscene: de voortdurend treurige blikken naar die rijker gevulde tafel. Dat is triest, maar verder een heel simplistische kijk op armoede. Een karikatuurbeeld dat zo uit een of andere disneyfilm zou kunnen komen. Ik leer er niks van bij dat ik nog niet wist, er worden geen perspectieven aangeboden die mij wakkerschudden, ik krijg geen verheffende kijk op de armoedeproblematiek.

Voor mij rest er: Een heel simpel verhaal, weinig verfijnde invalshoeken, veel dezelfde slappe puntjes, massa's melige muziek en heel veel triestige kinderoogjes. Zoiets komt voor mij erg makkelijk sentimentalistisch nep over, sorry.

Dan wordt dat zeker en vast Midnight Cowboy. Veel geraffineerdere personages en dito tragiek, minder sentimenteel klinkend + veel gevarieerder qua score en minder frequent, veel meer thema's en verfrissende perspectieven worden aangehaald, het wordt subtieler aangebracht enzovoorts.

Er is emotie in Die Hard. Alleen speelt het amper een rol, net als de bij rest van mijn top 10.

Appels met citroenen dus.

Dan houdt het dus op he? Als jij je fixeert op genre-indelingen (dan zou dit dus onder 'drama' vallen en dan hebben we het in jouw optiek enkel over de klare dramatische verwikkelingen, want de rest zie je niet zeg je) en het drama faalt voor jou dan is het dus geen geslaagde film. Ik kan alleen erg weinig met zulke een-dimensionale filmbenadering en het irriteert me regelmatig.



Moet de film nu plots educatief voor je zijn? Ik denk dat je de kracht en de subtiliteit van de film totaal onderschat. Ladri di Biciclette is geen literaire wetenschappelijke of filosofische analyse van het verschijnsel 'armoede'. Het is vooral een registratie van armoede, hoe armoede betrekking kan hebben op een hele maatschappij, maar ook op individuen, maar ook hoe armoede zichzelf in stand houdt, hoe armoede relaties kan bemoeilijken etc. Ik denk dat het nooit subtieler gedaan is. Dus kan zoiets simpels als een fiets voor jou het verschil zijn tussen leven en dood..... Voor de fiets moet men al offeren (lakens verkopen), de man die de fiets steelt heeft de fiets wellicht ook nodig voor een broodnodige baan (economische malaise leidt tot criminaliteit) en de man wiens fiets gestolen wordt zinkt, uit pure noodzaak, uiteindelijk zo laag dat ie zijn gezicht verliest onder de ogen van zijn eigen kind: armoede beweegt zich dus in cirkels en heeft zo veel emotionele gevolgen. En dan krijgt De Sica het nog in een hele subtiele simpele (en dat is wat anders dan simplistisch) scene voor elkaar om aan te tonen dat er in deze economische malaise toch nog een upperclass kan bestaan en in diezelfde prachtige scene wordt ook nog duidelijk dat de man die we steeds zagen in een staat van totale onmacht en radeloosheid, nog steeds mens is: eindelijk is ie een scene lang zichzelf. Zo veel emotionele gelaagdheid, maar je moet het wel willen en kunnen zien. Dit als simplistisch zien vind ik haast godslasterlijk, zeker voor iemand die normaal gezien leeft op een dieet van jaren 80 en 90 actiefilms.



En mijns inziens heeft dat puur met bereidheid te maken. Emotionele luiheid vind ik dit.



Mooie film, ook subtiel, maar kan niet in de schaduw staan van De Sica's meesterwerk. Bovendien keert de haast melige muziek van Nilsson daar ook heel frequent terug. Het stoort me trouwens, net als in De Sica's film, helemaal niet



Maar wel citroenen met een bittere noodzaak: je hebt dan ook niets vergelijkbaars gezien. Ik denk dat dit hele genre je absoluut niet ligt en daarom volgen die teleurstellingen.

Jammer.

Dat doe ik niet. Ik zeg alleen dat er niks is die voor mij voldoende, hetzij voldoende sterk uitgewerkt, is om er meer dan 1 ster aan kwijt te kunnen.

In elk geval niet zo eenvoudig en voorspelbaar als nu het geval is.

Erg simplistisch, makkelijk en voordehandliggend dus. Ontzettend Ja d'uh - gehalte. Ik ben absoluut niet verrijkt in mijn beeld over armoede hiermee (dat voorspelbare einde zag ik trouwens al van mijlenver aankomen). De vicieuze cirkel van armoede met al zijn gevolgen is wel zo iets algemeen gekends.

Wereldschokkend nieuws.

Waar haal je dat idee nu weer vandaan? Het zijn mijn favoriete soorten films ja. Neemt niet weg dat ik nooit iets anders kijk of kan waarderen. Bij mijn 'recente stemmen' zal je altijd (zoals nu) van alles wat terugvinden. Sure, ik zag een stuk of 10 actiefilms sinds 7 maart, maar daarnaast vind je genoeg variabel die mijn netvlies eveneens gepasseerd zijn.

Onzin. La Passion De Jeanne d'Arc, Amorres Perros, Crash, Hombres Complicados, Midnight Cowboy... Allemaal drama, en allen hoog genoteerd.


Trouwens, hou je eens bij de kern (waarom is mijn mening over L 'fout'), zonder allerlei persoonlijke dingen erbij te betrekken om de schuld bij de kijker te leggen ("het ligt aan jou" is geen tegenargument). Met veronderstellingen en verdachtmakingen omtrent de validiteit van iemand zn mening schieten we niks op.

Verder is het heel normaal dat slechte kritiek op een film onbegrijpelijk, irrelevant, ongenuanceerd en wat dan ook kan overkomen voor iemand die het juist zeer goed vond. Ik vind de negatieve meningen over mijn favoriete films ook heel vaak hartstikke bout. Maar om daar nu zo lang over door te bomen...

Maar goed, jij moet het weten.

Goh, lekkere discussie van paar pagina's lang

Zelf vond ik dit een lichte tegenvaller. Dialogen worden slecht en onnatuurlijk uitgevoerd. Op vragen wordt meteen (maar dan ook echt meteen) een antwoord gegeven bijvoorbeeld. Verder was ik ook niet onder de indruk van het acteerwerk, dat eveneens onnatuurlijk overkwam.

De thematiek is natuurlijk altijd wel interessant, maar het verhaal daaromheen ietwat dun. Desalniettemin toch een krappe 3,5* met naar alle waarschijnlijkheid geen kans op verhoging.

Het blijft een vreemde ervaring, het zien van een film waar je verschrikkelijk veel over gehoord en gelezen hebt. Zeker in dit geval, want Ladri di Biciclette is niet poëtisch, niet allegorisch (hooguit exemplarisch), bevat weinig dubbele lagen en is van begin tot eind uiterst rechtlijnig, en woord voor woord te volgen. En toch levert het een boeiende kijkervaring op. En alhoewel ik met plezier gekeken heb en een beetje van de protagonisten ben gaan houden, is er toch een stemmetje dat knaagt en zegt dat de film een groot deel van zijn reputatie te danken heeft aan een niet-filmische kwaliteit: het was zo'n beetje de eerste neorealistische topper.

Waarom? Kijk bijna elke week wel zo'n film.

Er was een Nederlandse DVD release op komst? Ik heb de DVD nog niet gevonden.

Die is er ook niet. Eerder in dit topic wordt gerefereerd aan een Britse release.

Erg mooi en meeslepend drama. De sfeer van de naoorlogse depressie wordt indrukwekkend weergegeven. En eindelijk weer eens een kind die me niet irriteert in een film. Vind de rol van Bruno zelfs de mooiste in de film.

Het einde zag ik niet echt aankomen, maar dat maakt het niet minder mooi.

4,5*

Volledig akkoord. Heb de film op DVD gekocht in de UK. Geen spijt van mijn aankoop. Was meer dan zijn geld waard. Prachtige, aangrijpende film.

Dit is al de 3e keer in korte tijd dat ik van mijn principe 'ik geef geen 5* na 1 kijkbeurt' afstap maar ik kan gewoon niet anders.

Wat een meesterwerk. De scene waarin de vader aan zijn zoon uitlegt waarom die fiets zoveel voor hem betekent slaat de spijker op zijn kop, hoe één voorwerp zó belangrijk voor een mens kan zijn.

Werkelijk geweldig geacteerd door Lamberto Maggiorani. Je ziet zijn wanhoop groeien met de eindscene als prachtige climax.

Voor de rest ben ik het met de meeste hier eens wat betreft het jongetje. Speelt een geweldige rol en wist me echt te ontroeren.

Ook het camerawerk is prima in orde met mooie plaatjes van het drukke en (in die tijd) arme maar sfeervolle Rome.

5* dus en zal kijken of ik ergens nog een plekje in mijn top 10 ervoor kan vrijmaken.

Gisteren tijdens extreme vermoeidheid gekeken. Dat de film goed tot mij wist door te dringen ondanks die moeheid is duidelijk alvast een pluim voor de film. Alleen denk ik dat diezelfde moeheid ervoor zorgde dat de indruk minder was dan erin zat, helaas.

Ladri di Biciclette is dus zo'n typisch voorbeeld van een film waarin minder meer is. De eenvoud van het verhaal en de film als geheel is meteen de kracht van de film. Al moet ik toegeven dat ik op het begin graag wilde dat er iets 'bijzonders' gebeurde, maar die drang verdween geleidelijk aan.

De film moet het vooral hebben van zijn 2 boeiende hoofdpersonages (ongeloofelijk genoeg was Cary Grant overwogen voor de rol van Ricci). Leuk samenspel tussen vader en zoon, met name in die scène in het restaurant.

Wat ik ook opvallend vond voor een film over armoede is dat er geen schurkachtige rijken of zo in voorkwamen. De film is natuurlijk wel een soort aanklacht, maar niet specifiek gericht op iemand. Hoe de film afliep wist ik eigenlijk al, maar dat bleek weinig uit te maken. Toch wel een bijzonder einde.

3,5* met kans op verhoging als ik klaarwakker ben bij herziening.

Groots emotionele meesterwerk!

Ik had aanmerkelijk zin in de film, Waarom?....omdat ik een aanzienlijke fan ben van de hedendaags Iraanse cinema, en die word veelvuldig aangeduid als Italiaanse Neo-realisme mede door vele vergelijkingen....armen, lange shots, gefilmd op locatie, geen professionele acteurs, minimalistische stijl, en realistisch. Vooral Majid Majidi's werk moet veel hier van hebben. Ik meen zelfs dat dit een grote inspiratie was om zijn eigen briljante werk The Children of Heaven af te leveren, iets wat Roger Ebert ook in het oog krijgt in zijn prachtige recensie. Roger Ebert recensie

Tweede punt waar ik blij mee was, was de taal.

Al bij de eerste minuten grijpt de film je bij de strot en laat je niet meer los! De film is zo ongeloofelijk mooi gefilmd, Het camera werk is zeer massief, het acteren is grandioos, je zou haast niet denken dat geen een ervaren acteur hier een rol verdeeld. Het is erg kleurrijk en realistisch. Het verhaal is simpel...maar wordt zo rijkelijk verteld, nergens wordt de film clichématig of langgerekt . Dat was een grote verbassing voor me, dat ik het absoluut nergens voorspelbaar vond worden. De film lijdt opengegeven moment zelfs tot suspence.....:'hoe zal het aflopen?'.

Natuurlijk is het in de eerste instantie het vinden van het fiets de hoofdzaak. Maar daar gaat deze niet over, het is een film over het leven! de film laat het lelijkste en mooiste kanten van het leven zien. 'lelijk'.....een man die vernederd wordt door het maatschappelijk.....overal wordt ie geconfronteerd met de verschillen tussen arm en rijk. 'mooi'.....de restaurant scène is schitterend, zoon en vader bemantelen zich van de arme leven...ook al is het maar voor even, het kleinste dingen in het leven kunnen je gelukkig maken, iets wat tegenwoordig in nalatigheid is geraakt. En dan nog het hartveroverende einde, ontroeringen gierden door mijn lijf. Eerste Nero-realisme is meteen een schot in de roos en morgen maar snel naar de winkel om Umberto D. aanschaffen. Een cinema waar ik lang plezier mee zal beleven.

4* en half sterren....(5 sterren bij herziening is absoluut niet uit te sluiten).

Bicycle Thieves is een waar meesterwerk van koning der italiaanse regisseurs; Vittorio De Sica. Als je zijn werk echt waardeert met 5 sterren zoals ik dat doe, dan zou ik 'm toch echt gaan aanschaffen van de Criterion uitgeverij. Dan is het namelijk een superdeluxe uitgave (2-disc) met alles erop en eraan qua bonus features en extra's wat het overigens dus ook weer een verrijking maakt.

Zeg lesamurai, is u misschien baas van het reclame-bedrijf van Criterion? Dit is al de 5e posting die ik vandaag van je tegenkom over superdexule criterion-uitgaves met extra veel saus.

Ik geef je alleen een tip als iemand zo'n film wilt kopen hij/zij 'm dan moet kopen in Criterion versie omdat dit mooiere uitgaves zijn en aangezien ik dat bij meerdere films doe betekent het dat ik dat doe omdat ik 'm zelf heb en ik kan beschrijven waarom zo'n versie beter is.

Daarnaast neem ik aan als iemand Bicyvle Thieves ziet dat hij/zij niet al mijn andere berichten zit en mischien maar een uitleg van mij heeft gekregen van een Criterion versie.

Inderdaad een waar meesterwerk, zoals "lesamurai"al zei.

Zonder meer een van de beste films uit de italiaanse cinema.

Zo worden ze in Italië nu niet meer gemaakt.

Ik heb de DVD (import) in Boudisque zien liggen, maar hij was behoorlijk prijzig. Ik weet niet of het de Criterion versie was, maar ik hem toch maar niet aangeschaft.

Ok. Maar we hebben ook een Criterion-topic in het forum volgens mij, met link naar de website dacht ik. Daar kan iedereen alle releases volgen. Denk eerlijk gezegd ook dat dit weinig zin heeft.

Begin is aardig.

Met een titel als The Bicycle Thief en de eerste 5 minuten van de film heb je eigenlijk al een rigide verwachtingspatroon. Het is leuk dat De Sica daar een paar keer weet doorheen te breken.

Niet dat het heel subtiel was, maar het korte bezoekje bij die ziener vrouw en de fiets die er achteraf nog steeds staat, en het doorzoeken van het huis waar eerst al zo'n fietsachtige vorm met deken te zien is dat uiteindelijk toch de fiets niet blijkt te zijn waren toch wel aardige extratjes. Het zou niet waar geweest zijn in een Hitchcock, waar zulke elementen steevast hints zijn.

Vanaf de zoektocht wordt de film een stuk minder. Het begin was nog aardig om volgen en binnen de context best nog af en toe verrassend. Daarna wordt het veel voorspelbaarder, met makkelijk sentiment.

Het einde is een enorme afknapper. Moralistisch en uitermate voorspelbaar. Had gehoopt dat De Sica als nog een trucje zoals bij de eerder aangehaalde scenes zou uithalen, maar blijkbaar zat dat er niet meer in.

Verder is het kind enorm irritant en wordt er nogal dik aangezet geacteerd. Italiaanse furie misschien, ben er absoluut geen fan van. Verder nogal veel doorzichtige scenes zoals die in het restaurant. Saai arm/rijk contrast waar vervelende details beginnen opvallen. Zo zit die vader op vreselijk aritmische wijze mee te klappen met de muziek, al raakt z'n hand eigenlijk niet eens de tafel. Hoeft geen ramp te zijn, maar als zulke dingen gaan opvallen heeft de film je niet bepaald in z'n greep.

Naar het einde toe werd het steeds geforceerder en sentimenteler. Wat eigenlijk ook maar gewoon betekent "emotioneler maar voor mij werkte het voor geen zier". Eerste 30 minuten waren veruit het fijnst, maar gebrek aan visuele afwerking zorgde ook daar voor weinig animo.

1.5*

Bewijst maar weer eens hoe weinig jij oplet bij Hitchcockfilms. Valse verwachtingspatronen zitten in een heleboel films van Hitchcock.

Uiteraard, ik zit natuurlijk veel harder op te letten bij een De Sica film dan bij een Hitchcock film

Als iemand steeds doorzichtig is met hints, is het Hitchcock wel.

Maar hij gebruikt ook valse hints, precies op de manier waarop De Sica dat hier doet. Opzichtige hints zijn bij Hitchcock vaak ook als zodanig bedoelt overigens, maar dat gaat wat off-topic.

Respect voor De Sica dan, want hij zorgt ervoor dat het wel werkt bij mij.

Mooi meeslepend verhaal, alleen spijtig van het einde maarja... nogeens een film zonder happy end!

Een erg mooie film: qua camera- en monteerwerk lijkt het me behoorlijk standaard te zijn, maar wat zou je er om malen als je als filmmaker de kijker een sterk verhaal - of op zijn minst een sterke boodschap/aanklacht - kan voorschotelen?

Het hele idee van armoede en daaruit voortvloeiende wanhoop is bijzonder sterk naar voor gebracht, o.a. door de hele film gewoon te laten bestaan uit iemand die op zoek is naar zijn gestolen fiets. Klinkt bijzonder onspectaculair om te volgen, maar het voelt allemaal zo menselijk aan dat je zeker en vast wordt meegesleept (akkoord, de sentimentele soundtrack helpt zeker en vast mee ).

Het einde van de film had ik al een tweetal keer gezien, maar nu ik de hele film gezien heb komt het nog harder aan. Zeker ook dankzij de mooie vertolkingen van Maggiorani en de jonge Staiola (zijn cruciale blik, die hier al enkele malen besproken werd, op kop).

Een sterke film in al zijn eenvoud.

4*

Eerste half uur niet gezien, maar als ik zo lees heb ik niet veel gemist.

Wat ik wél heb gezien vond ik een vrij saaie, sentimentele, oubollige bedoening. De film lijdt onder een erg hoog 'huilend zigeuner kindje' gehalte, waar ik nooit zo van gecharmeeerd ben. Doet me denken aan Maria beeldjes, vitrage voor de ramen en eikenhouten meubelen, niet noodzakelijkerwijs in een woonwagen.

Het drama werkte dus niet zo, daarentegen vond ik de zoektocht als een soort klucht wel vermakelijk. Kreeg ook vaak het gevoel naar Laurel & Hardy te kijken, vooral tijdens de banale sjor- en vecht scenes. Kindje deed het hier ook goed als komisch element.

't Zal dus wel niet zo bedoeld zijn, maar vanwege de slapstick momenten: 2,5*

Deze film vanavond weer herzien. Film geeft een mooi nostalgisch portret van het naoorlogse Rome. Bijzonder mooi vond ik de volksmuziek die oa in café's en eetgelegenheden gespeeld werd. Ook de score, de weemoedige muziek van Alessandro Cicognini vond ik zeer goed in deze film passen. Verschrikkelijk vond ik daarentegen de rituelen van die achterlijke roomskatholieke kerk. Kan me voorstellen dat er destijds zo veel mensen op de communistische partij stemden.
Het thema waar het in dit verhaal om gaat is op zichzelf wel goed. Fiets van de posterplakker wordt gestolen. De posterplakker gaat met zijn zoontje op zoek naar de fiets en steelt uiteindelijk uit pure wanhoop zelf een fiets. Mooi in beeld gebracht allemaal, dat wel, maar het boeide me allemaal minder dan toen ik dit allemaal voor de eerste keer zag.
Er was een ding dat mij trouwens erg opviel. Dat fietsen stelen ging toen wel erg makkelijk. Was het fietsslot destijds nog niet uitgevonden? Het ligt toch voor de hand zou ik zeggen dat in een land dat in een naoorlogse crisis verkeert, waar veel werkeloosheid en armoede is de mensen toch wel gauw geneigd zullen zijn om uit pure armoede dan maar te gaan stelen. Dan laat je je fiets toch niet zo maar onbeheerd achter. Of zie ik het verkeerd?
Ach, misschien zie ik gewoon te veel films, word ik daarom te kritisch.

Waardering van 5,0* naar 4,0*