Ladri di Biciclette (1948)

Eenvoudig neorealistisch sociaal drama. Laat met een heel simpel verhaal de afhankelijkheid van armoede zien.
De kleine Bruno steelt terloops de show. De wanhopige blik naar zijn vader op het einde als hij een poging tot diefstal heeft gedaan is heel veelzeggend. Bruno verliest hier al zijn naïviteit en lijkt in enkele minuten volwassen te worden.
Deze bijzonder krachtige eindscene is veruit het beste aan de hele film.

3.5*

Mooie Italiaanse film,

Hij begint wat langzaam, maar vanaf het moment dat de fiets gejat wordt, wordt de film interessant.

Leuk om te zien dat het verhaal af en toe wordt onderbroken door grappige elementen, zoals bv. de muziek. Daarnaast was de scène in het restaurant functioneel Een verwend rijk jochie eet en eet, terwijl het zoontje van de man hem probeert te overtreffen. . Kansloos natuurlijk. Die scène maakte de situatie van de man en van het jongetje wat schrijnender. Met als hoogtepunt het beteuterde gezicht van het zoontje toen pa een fiets jatte .

Maar deze film is lang niet zo schrijnend als een Nights of Cabiria. Vandaar een 4*

Mijn eerste film uit de hoogtijdagen van het neo-realisme. Vanuit dat oogpunt was het ook erg goed, een geweldig sociaal drama. Zeer sterk visueel onderbouwd, met als 'tranentrekker' de close-ups van Bruno... erg mooi. Dit is echter voor mij niet voldoende om een hoog cijfer te geven, daarvoor was de film me af en toe te traag en te naar. Tuurlijk, dat is ook en juist onderdeel van dit neo-realisme, maar het kon me niet genoeg bewegen om een diepe indruk ervan over te houden.

3,5*, en Umberto D. hoog op mijn must-see lijst.

Heb de film gister ook gezien en even een dagje laten bezinken. Gister zou ik denk ik ook 3,5 hebben gegeven, maar kom nu wel tot de 4. Punten die ik eerst bekritiseerde, zoals het plotse einde, vind ik nu juist erg sterk. Waarom zou het verder gaan, het drama is voltooid na de vernedering voor hemzelf en de impact hiervan op zijn zoon.

Verder gewoon een erg mooie film - alle verwoede pogingen van de man, zijn zoontje op sleeptouw, het feit dat de fiets zo belangrijk is voor het gezin. Dat zoontje is trouwens echt een tof kereltje, een eigenzinnige wijsneus. Zoals ik zei: 4*

Zoals gehoopt (uiteraard), maar zeker ook als verwacht een erg goeie film. Een meesterwerk zelfs, vond hem nog beter dan het ook al erg sterke Umberto D (die ik eerder zag).

Heerlijk te zien dat sentiment en emoties eerlijk en oprecht kunnen overkomen in een film. En daarmee verwijs ik natuurlijk rechtstreeks naar veel van de hedendaagse meuk.

In heerlijke kleine dingen schuilt zo veel kracht. Hoe blij iemand kan zijn met een fiets, hoe desastreus het kan zijn diezelfde fiets te verliezen; het is nu niet meer voor te stellen. Schitterende scènes zijn de zoektochten (verschillende geweldige scènes) in de straten van Rome, het uit eten gaan (een van de mooiste scènes die ik ooit zag!) en het eind. Hartverscheurend. Briljante cinema die 4,5 sterren verdient en wellicht meer.

Goh, lekkere discussie van paar pagina's lang

Zelf vond ik dit een lichte tegenvaller. Dialogen worden slecht en onnatuurlijk uitgevoerd. Op vragen wordt meteen (maar dan ook echt meteen) een antwoord gegeven bijvoorbeeld. Verder was ik ook niet onder de indruk van het acteerwerk, dat eveneens onnatuurlijk overkwam.

De thematiek is natuurlijk altijd wel interessant, maar het verhaal daaromheen ietwat dun. Desalniettemin toch een krappe 3,5* met naar alle waarschijnlijkheid geen kans op verhoging.

Erg mooi en meeslepend drama. De sfeer van de naoorlogse depressie wordt indrukwekkend weergegeven. En eindelijk weer eens een kind die me niet irriteert in een film. Vind de rol van Bruno zelfs de mooiste in de film.

Het einde zag ik niet echt aankomen, maar dat maakt het niet minder mooi.

4,5*

Dit is al de 3e keer in korte tijd dat ik van mijn principe 'ik geef geen 5* na 1 kijkbeurt' afstap maar ik kan gewoon niet anders.

Wat een meesterwerk. De scene waarin de vader aan zijn zoon uitlegt waarom die fiets zoveel voor hem betekent slaat de spijker op zijn kop, hoe één voorwerp zó belangrijk voor een mens kan zijn.

Werkelijk geweldig geacteerd door Lamberto Maggiorani. Je ziet zijn wanhoop groeien met de eindscene als prachtige climax.

Voor de rest ben ik het met de meeste hier eens wat betreft het jongetje. Speelt een geweldige rol en wist me echt te ontroeren.

Ook het camerawerk is prima in orde met mooie plaatjes van het drukke en (in die tijd) arme maar sfeervolle Rome.

5* dus en zal kijken of ik ergens nog een plekje in mijn top 10 ervoor kan vrijmaken.

Groots emotionele meesterwerk!

Ik had aanmerkelijk zin in de film, Waarom?....omdat ik een aanzienlijke fan ben van de hedendaags Iraanse cinema, en die word veelvuldig aangeduid als Italiaanse Neo-realisme mede door vele vergelijkingen....armen, lange shots, gefilmd op locatie, geen professionele acteurs, minimalistische stijl, en realistisch. Vooral Majid Majidi's werk moet veel hier van hebben. Ik meen zelfs dat dit een grote inspiratie was om zijn eigen briljante werk The Children of Heaven af te leveren, iets wat Roger Ebert ook in het oog krijgt in zijn prachtige recensie. Roger Ebert recensie

Tweede punt waar ik blij mee was, was de taal.

Al bij de eerste minuten grijpt de film je bij de strot en laat je niet meer los! De film is zo ongeloofelijk mooi gefilmd, Het camera werk is zeer massief, het acteren is grandioos, je zou haast niet denken dat geen een ervaren acteur hier een rol verdeeld. Het is erg kleurrijk en realistisch. Het verhaal is simpel...maar wordt zo rijkelijk verteld, nergens wordt de film clichématig of langgerekt . Dat was een grote verbassing voor me, dat ik het absoluut nergens voorspelbaar vond worden. De film lijdt opengegeven moment zelfs tot suspence.....:'hoe zal het aflopen?'.

Natuurlijk is het in de eerste instantie het vinden van het fiets de hoofdzaak. Maar daar gaat deze niet over, het is een film over het leven! de film laat het lelijkste en mooiste kanten van het leven zien. 'lelijk'.....een man die vernederd wordt door het maatschappelijk.....overal wordt ie geconfronteerd met de verschillen tussen arm en rijk. 'mooi'.....de restaurant scène is schitterend, zoon en vader bemantelen zich van de arme leven...ook al is het maar voor even, het kleinste dingen in het leven kunnen je gelukkig maken, iets wat tegenwoordig in nalatigheid is geraakt. En dan nog het hartveroverende einde, ontroeringen gierden door mijn lijf. Eerste Nero-realisme is meteen een schot in de roos en morgen maar snel naar de winkel om Umberto D. aanschaffen. Een cinema waar ik lang plezier mee zal beleven.

4* en half sterren....(5 sterren bij herziening is absoluut niet uit te sluiten).

Begin is aardig.

Met een titel als The Bicycle Thief en de eerste 5 minuten van de film heb je eigenlijk al een rigide verwachtingspatroon. Het is leuk dat De Sica daar een paar keer weet doorheen te breken.

Niet dat het heel subtiel was, maar het korte bezoekje bij die ziener vrouw en de fiets die er achteraf nog steeds staat, en het doorzoeken van het huis waar eerst al zo'n fietsachtige vorm met deken te zien is dat uiteindelijk toch de fiets niet blijkt te zijn waren toch wel aardige extratjes. Het zou niet waar geweest zijn in een Hitchcock, waar zulke elementen steevast hints zijn.

Vanaf de zoektocht wordt de film een stuk minder. Het begin was nog aardig om volgen en binnen de context best nog af en toe verrassend. Daarna wordt het veel voorspelbaarder, met makkelijk sentiment.

Het einde is een enorme afknapper. Moralistisch en uitermate voorspelbaar. Had gehoopt dat De Sica als nog een trucje zoals bij de eerder aangehaalde scenes zou uithalen, maar blijkbaar zat dat er niet meer in.

Verder is het kind enorm irritant en wordt er nogal dik aangezet geacteerd. Italiaanse furie misschien, ben er absoluut geen fan van. Verder nogal veel doorzichtige scenes zoals die in het restaurant. Saai arm/rijk contrast waar vervelende details beginnen opvallen. Zo zit die vader op vreselijk aritmische wijze mee te klappen met de muziek, al raakt z'n hand eigenlijk niet eens de tafel. Hoeft geen ramp te zijn, maar als zulke dingen gaan opvallen heeft de film je niet bepaald in z'n greep.

Naar het einde toe werd het steeds geforceerder en sentimenteler. Wat eigenlijk ook maar gewoon betekent "emotioneler maar voor mij werkte het voor geen zier". Eerste 30 minuten waren veruit het fijnst, maar gebrek aan visuele afwerking zorgde ook daar voor weinig animo.

1.5*

Eerste half uur niet gezien, maar als ik zo lees heb ik niet veel gemist.

Wat ik wél heb gezien vond ik een vrij saaie, sentimentele, oubollige bedoening. De film lijdt onder een erg hoog 'huilend zigeuner kindje' gehalte, waar ik nooit zo van gecharmeeerd ben. Doet me denken aan Maria beeldjes, vitrage voor de ramen en eikenhouten meubelen, niet noodzakelijkerwijs in een woonwagen.

Het drama werkte dus niet zo, daarentegen vond ik de zoektocht als een soort klucht wel vermakelijk. Kreeg ook vaak het gevoel naar Laurel & Hardy te kijken, vooral tijdens de banale sjor- en vecht scenes. Kindje deed het hier ook goed als komisch element.

't Zal dus wel niet zo bedoeld zijn, maar vanwege de slapstick momenten: 2,5*

Deze film vanavond weer herzien. Film geeft een mooi nostalgisch portret van het naoorlogse Rome. Bijzonder mooi vond ik de volksmuziek die oa in café's en eetgelegenheden gespeeld werd. Ook de score, de weemoedige muziek van Alessandro Cicognini vond ik zeer goed in deze film passen. Verschrikkelijk vond ik daarentegen de rituelen van die achterlijke roomskatholieke kerk. Kan me voorstellen dat er destijds zo veel mensen op de communistische partij stemden.
Het thema waar het in dit verhaal om gaat is op zichzelf wel goed. Fiets van de posterplakker wordt gestolen. De posterplakker gaat met zijn zoontje op zoek naar de fiets en steelt uiteindelijk uit pure wanhoop zelf een fiets. Mooi in beeld gebracht allemaal, dat wel, maar het boeide me allemaal minder dan toen ik dit allemaal voor de eerste keer zag.
Er was een ding dat mij trouwens erg opviel. Dat fietsen stelen ging toen wel erg makkelijk. Was het fietsslot destijds nog niet uitgevonden? Het ligt toch voor de hand zou ik zeggen dat in een land dat in een naoorlogse crisis verkeert, waar veel werkeloosheid en armoede is de mensen toch wel gauw geneigd zullen zijn om uit pure armoede dan maar te gaan stelen. Dan laat je je fiets toch niet zo maar onbeheerd achter. Of zie ik het verkeerd?
Ach, misschien zie ik gewoon te veel films, word ik daarom te kritisch.

Waardering van 5,0* naar 4,0*

??? Had ik dit juweel nog niet eens een cijfer gegeven of becommentarieerd??? Ik schaam me diep!

Sinds jaren weer eens bekeken. Ik blijf dit toch een prima film vinden. Verveelt me werkelijk geen moment!

Dit vind ik één van de sterke punten van deze film en dit is door de Sica zelfs nog beter uitgewerkt in Sciuscià.



Inderdaad! Vooral als ze de oude man gaan achtervolgen!



??? Huh? Je bent toch niet in de war met 'Home Alone' of 'Dennis the Menace', of zo?





Grappig dit verschil in beleving van een (scène van een) film!!!
Zelf vind ik het wèl een mooie scène. Volgens mij is het niet de bedoeling van de Sica om te (ver)oordelen; ook hij laat alleen een verschil in beleving zien!!!



Een slot was vast wel uitgevonden, maar niet echt nodig. Er was meer vertrouwen en morele verontwaardiging als dit vertrouwen werd beschaamd. Kijk maar toen vader's fiets werd gestolen en nadat vader op het laatst zelf probeerde een fiets te stelen: vele mannen probeerden de dief te grijpen! Ook dat zal nu niet meer gebeuren. En volgens mij is het helemaal niet evident dat er tijdens tijden van crisis meer criminalitiet voorkomt. Eerder meer solidariteit onderling!

Niet mee eens. Dit is precies het punt wat mij juist zo bevalt aan klassieke Italiaanse cinema in vergelijking met klassiek Amerikaans. Het sentiment vind ik altijd zeer oprecht overkomen, wat bijvoorbeeld in deze film waarschijnlijk te danken is aan het feit dat de acteurs amateurs, dus als het ware van de straat geplukt zijn.

Het kind vond ik ook bepaald niet irritant: het is een typisch Mediterraans jochie dat zijn omgeving maar al te graag wil laten zien hoe volwassen hij wel niet is (manier van kleden, manier van praten, lichaamstaal etc.). Ik zou het zelfs schattig willen noemen Goed acteurtje hoor, vooral na die klap die hij kreeg van zijn vader.


Moralistisch? Sorry, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. De vader wordt juist geportreteerd als een totale anti-held. Een man die zijn algehele nederigheid probeert te compenseren, vooral tegenover zijn zoon, met zoiets simpels als een fiets en bereid is daarvoor al zijn principes overboord te gooien. Hij stalkt een arme, oude man; geeft zijn zoontje zonder geldige reden een oorveeg; hij maakt een onschuldige (?) jongeman verdacht om vervolgens uitgejouwd te worden door een menigte in het bijzijn van zijn zoontje (kun je je voorstellen hoe beschamend zoiets moet zijn?); als klap op de vuurpijl besluit hij zélf een diefstal te wagen waarna hij wéér in het bijzijn van zijn zoontje hard wordt aangepakt door een menigte en aan de gevangenis ontsnapt hij slechts dankzij de barmhartigheid van zijn slachtoffer (een simpele figurant) die zijn zoontje deze schande wil besparen. De zoon redt dus de vader en niet andersom. Naar zijn fiets kan hij uiteindelijk fluiten; de Ladri hebben gewonnen.

Moralistisch en voorspelbaar? Leg uit asjeblieft.

Schitterend stukje Italiaanse cinema. Ik was vooral geboeid door de band tussen vader en zoon waarbij je kunt stellen dat zoonlief misschien wel het verstandigst handelt. Verder bevat de film een schitterend en uniek tijdsbeeld en is hij zonder enig valssentiment ontroerend.

Goede film van Vittorio De Sica, die mij eigenlijk gelijk wel wist te boeien. De film schetst een mooi beeld van Rome, waar veel mensen na de Tweede Wereldoorlog in armoede leefden. Zo ook de vader en zijn zoontje, die een enorm sterke band met elkaar hebben, wat ook goed in de film is uitgewerkt. Erg mooi vond ik dan ook een scène in het restaurant, waarbij een een rijk en verwend jongetje zich vol zit te vreten en neerkijkt op het zoontje, die zich niet echter niet wil laten kennen. Dit gaf een mooi contrast tussen arm en rijk vond ik. Daarentegen heeft de film ook zeker zijn mindere momenten. Ik vond vooral in het begin dat de vader wel erg makkelijk met de fiets omging, zeker als de fiets haast van levensbelang is, had hij er wel iets beter mee om kunnen gaan. Daar staat echter tegenover dat hij wel weer heel volhardend is in de zoektocht naar zijn fiets. Tijdens de zoektocht zakt de film soms wat in, mede door het niet altijd even sterke acteerwerk. Het einde maakt echter heel veel goed en is uitermate sterk en zelfs licht ontroerend.

3,5*

Geniaal. De Sica weet in een eenvoudig verhaal perfect de tijdsgeest van dat moment te vangen.
Een man die bijna niets heeft, wordt net dat ene ding ontnomen wat hij zo hard nodig heeft. Een film die beklijft tot op het bot, waarin het zoontje ook nog eens een glansrol speelt.
Het is al eerder genoemd, maar het moment waar hij zijn vader bijna in het gevang ziet verdwijnen, wanneer deze zijn principes en daarmee de opvoeding van zijn zoontje verloochent. De blik van het jongetje in deze zegt alles. Hartverscheurend!

5*

Zeer aardige prent en mijn eerste De Sica.
Die zich kenmerkt door het Italo neorealisme. Waarvan ik erg benieuwd ben naar Umberto D.
De Sica weet zonder profesionele acteurs toch een sterke film neer te zetten. Dit was vooral te danken aan Ricci en zijn zoon Bruno gespeeld door Maggiorani en Staiola. Vooral de sterke mimiek van Maggiorani doet het hem.
De depressie is goed in beeld gebracht en dan met name de elendige situatie voor Ricco. Waarneer hij eindelijk werk krijgt gebeurt het ergste.
Ik dacht zelf dat hij de fiets wel zou terugvinden, maar hij komt in de verleiding en word dan ook nog gepakt. Een rauw einde waardoor de film je nog wel even bezighoudt. De eervolle vermelding die deze film bij de Oscars kreeg is dan ook verdiend.
3.5

Beter dan Umberto D. in ieder geval. Al was dit geen meesterwerk, maar wel een best ontroerend filmpje. De Sica heeft best wel een prettige stijl en ik vond het ook best realistisch allemaal. Prima acteerwerk ook, niet te geloven dat dit natuurlijk geen proffesionele acteurs zijn. Verder zitten er ook best een paar mooi scenes in en is het bij vlagen erg ontroerend. Ben wel benieuwd naar meer van de regisseur, alhoewel zijn twee ´´meesterwerken´´ niet meer dan aardig, en in dit geval best wel leuk waren. Maar meer dus niet, al vermaakte het prima. Voldoende is binnen.

3*

Ik had er op voorhand eigenlijk net iets meer van verwacht.

Een arme Italiaan wiens fiets gestolen is, gaat die gaan zoeken. De film moet toch gecompliceerder zijn dan dat?

Dat is het niet. Er gebeurt niet veel meer dan er eigenlijk in de beschrijving staat bij de film hier.

Wat is dan de bedoeling? Ik denk dat het wel duidelijk is dat men de armoede is het door oorlog verscheurde Italië wou aankaarten.

Maar door of een of andere reden is het in het eerste deel allemaal niet overtuigend genoeg. Ik leef echt niet mee met de personages. Neem daarbij dat het verhaal op zich voorspelbaar en oninteressant is, en je bekomt dat je halverwege enkel maar kan hopen dat het beter wordt.

De zoektocht naar de dief is nogal (on)gelukkig. Ook het gedoe met die oude man is weinig interessant.

Maar dan op het moment dat je het eigenlijk opgegeven hebt slaat de film toch wel een andere weg in. Vanaf ze in die taverne gaan eten wordt de film alles wat hij al van het begin hoorde te zijn. De armoede druipt van het scherm, en je krijgt nu echt medelijden met de personages. Je kan je vanaf hier inleven in de film, en het wordt ook interessant.

Het is dan ook een spijtige zaak dat het van dan uit niet lang meer duurt voor de film effectief gedaan is.

In het begin vind ik de acteurs ook niet goed spelen. Het acteerwerk is nogal houterig. Enkel het kleine jochie speelt van zijn introductie aan al goed (Wat geen sinecure is met kinderen).

Maggiorani gaat naar het einde toe meer als een topacteur spelen, en ook de bijrollen zijn dan beter. Alsof het budget naar het einde toe groter werd om betere acteurs in te huren en Maggiorani beter zijn best ging doen om meer te verdienen.

Oninteressant verhaal dat op het einde beter uitgewerkt werd.

Het zal een 2,5* of 3,0* worden.

Italiaans meesterwerk gemaakt door vakkundig persoon Vittorio De Sica.

Ik kan snappen dat sommige mensen niet zo weg zijn van deze film. Het is een beetje moeilijk inkomen maar voor mij was het geen probleem. Ik heb weinig hedendaagse Italiaanse films gezien, maar ik geef liever aandacht aan de oude Italiaanse films. De sfeer spreekt mij geweldig aan. Vooral de films die gemaakt zijn door De Sica. De film gaf mij een onwijs goeie indruk , en het einde is zo droevig maar o zo mooi en sterk. Het verhaal lijkt zo eenvoudig. Maar dit is gewoon echt een film die je eens gezien moet hebben. Misschien zijn er mensen bij, die niet zo weg zijn van dit soort Italiaanse cinema, maar de film is toch echt een aanrader. De film heeft een goede speelduur en is wat mij betreft een meesterwerk. 5,0.

Mooie film, er gebeurd niet bijzonder film maar het idee natuurlijk is vrij ontroerend. Een simpel voorwerp voor ons tenminste, de fiets word gejat en eigenlijk ben je gewoon alles kwijt. Het is ook moeilijk voor te stellen dat je zo hard zoekt naar een gestolen fiets. Daarbij is het einde zeer mooi. Het is eigenlijk een vrij simpele film ja, maar dat doet zeker niet van haar grootsheid. Ook is het acteerwerk goed en de muziek vrij sterk gekozen.

4*

Tijdloze verbeelding van hoe de menselijkheid moet worden behouden in tijden van financiële armoede. Simpel verhaaltje, maar daarom niet minder indrukwekkend.

hoe simpel een verhaal kan zijn, hoe geweldig goed het kan uitgewerkt zijn in dit meesterwerk. Van de dop naar de 'top', naar de dop. Of hoe een misdaad het leven van een mens kan ruïneren.

Puik werkje hoor 4*

De Sica's kijk op het neo-realisme

Het was Luchino Visconti die er voor zorgde dat ik me voor het Italiaanse neo-realisme begon te interesseren. Die films behoren tegelijkertijd tot het beste wat ik ooit heb gezien (Rocco!) maar ik heb voor de rest nog niet zo bijzonder veel van de filmstroming op zich gezien. Riso Amaro is de enige titel die me ten binnen schiet die zich ook in dat genre mag kwalificeren maar toen bleek dat ze deze Ladri di Biciclette in een special over films in Rome draaiden in Cinema Zuid, dan wist ik het. Dit ging de nieuwe telg in de familie worden.

Het was niet mijn eerste kennismaking met Vittorio De Sica want ik had een tijd geleden ook zijn debuut, Teresa Venerdi, gezien en die beviel me erg goed waardoor ik het vermoeden had dat dit me ook wel ging kunnen bevallen. En dat is sowieso het geval want wat De Sica hier op het scherm tovert, het is prachtig om naar te kijken. Het is vooral erg knap hoe de regisseur er in slaagt om de wanhoop van Antonio in beeld te brengen. Je leeft in zijn geheel mee met de strubbelingen van de posterplakker en het moment waarop hij besluit iemand anders zijn fiets te stelen is tegelijkertijd schrijnend maar ook erg mooi getoond. Het was Hitchcock die zei dat de beelden altijd prioriteit heeft over de dialoog en het zou me niet verbazen mocht hij dit hebben gevoeld bij het zien van de eindscène van de film. Antonio die uiteindelijk gepakt wordt, bijna gelyncht wordt door een menigte en dan de blik van de zoon die met tranen in zijn ogen zijn vader aankijkt. In één klap is Bruno het sterke beeld van zijn vader kwijt en is hij volwassen geworden. Zelden zoveel rillingen over mijn ruggengraat gevoeld.. Voor de rest zit de film eigenlijk nog vol met talloze boeiende scènes en krijgt de film zelfs een zekere suspense. Ik was in ieder geval echt benieuwd naar hoe de ontmoeting met de oude man en de dief zou uitdraaien. Knap ook hoe De Sica er eigenlijk in slaagt om met een relatief korte speelduur de personages toch hun eigen identiteit te geven. Ik had het niet voor mogelijk gehouden (Visconti's Rocco duurt dubbel zo lang) maar dit werkt perfect.

Eén van de meest gebruikte elementen in het neo-realisme is het inhuren van niet professionele acteurs voor de hoofdrollen. Dit kan natuurlijk zowel de goede als de slechte kant uitgaan maar al een geluk voor ons komt de cast in de eerste categorie terecht. Selznick wou oorspronkelijk Cary Grant in de rol van Antonio casten (niets tegen Grant maar dat zou echt verschrikkelijk zijn) maar gelukkig kiest De Sica voor Lamberto Maggiorani, na eerst nog even getwijfeld hebben over Henry Fonda (again, the horror!), en dat is een uitstekende keus. Maggiorani nam zijn zoon mee naar de auditie naar zijn shift in de fabriek en kreeg prompt de rol. Onvoorstelbaar dan ook dat hij hierna zelf heeft moeten bedelen voor werk want wat hij hier laat zien is gewoon erg sterk. Dat is voornamelijk ook te wijten aan de chemie met Enzo Staiola die de rol van Bruno, Antonio's zoon, mag spelen. Meteen de eerste rol voor de kleine Enzo want hij werd gewoon van het straat geplukt tijdens het filmen van de eerste scènes maar zelden een kind zo naturel weten acteren. Het is al duidelijk geworden dat kinderen in films vaak erg nefast kunnen werken op de sfeer van de film maar hier is het echt een dikke meerwaarde. Voor velen zal het drukke Italiaanse sfeertje er net iets teveel aan zijn maar voor mij is dat juist hetgeen waardoor ik zo gefascineerd ben door de Italiaanse cinema. Het roepen, de overdreven gebaren, de theatrale scènes, ... Magnifiek gewoon.

Het is ons allemaal al wel eens overkomen dat er iets gestolen wordt waar je belang aan hechtte en de wanhoop die daarbij hoort wordt hier zo treffend in beeld gebracht. Ik startte dit bericht eigenlijk met het gedacht dat ik hier 4* aan ging geven maar nu de film nog wat is gezakt, kan ik hier niet minder dan 4.5* geven. Ik had het gehoopt maar in ieder geval niet verwacht dat ik dit zo goed ging vinden.

4.5*

Wat hou ik toch van het Italiaans neo-realisme met Ladri di Biciclette als één van de beste uit de stroming. De film geeft de erbarmelijke stand van zaken weer na de Tweede Wereldoorlog. Er heerst een vijandige en zelfzuchtige sfeer ten gevolge van de armoede van het plebs. Het is ieder voor zich. Vittorio de Sica weet deze sfeer voortreffelijk te brengen aan de hand van vier media : muziek, close-ups, de voortdurende straatelementen en de scène in het restaurant. Er is steeds een treurig deuntje aanwezig en er wordt veel ingezoomd om de expressies van de inwoners te benadrukken. Je kan het leed en de radeloosheid van hun ogen en fronsen aflezen.

De werkloze Antonio krijgt een baan als posterplakker aangeboden indien hij in het bezit is van een fiets. Om de job in handen te krijgen en de gezinssituatie enigszins op rails te krijgen, koopt hij een fiets. Als deze vervolgens gestolen wordt, dreigt zijn hoop te ontsporen. De pogingen van Antonio en zijn zoon Bruno lijken tevergeefs maar tevens fascinerend. Doorgaans krijgen we shots van andere fietsen te zien maar nooit dacht hij eraan iemand anders geluk te stelen.

Er werd eerst nog gesuggereerd dat Cory Grant of Henry Fonda de rol van Antonio Ricci zou krijgen maar Vittorio de Sica koos uiteindelijk voor de onervaren Lamberto Maggiorani. Enzo Staiola, die de rol van Bruno Ricci bekleedde, was de zoon van vluchtelingen en had zodoende een verbeten uitstraling. Een uitstekende keuze in mijn ogen.

Kortom een mooie, pure en moraliserende klassefilm.

5,0*

Ladri di Biciclette kent een vrij simpel plot, dat echter wel boeiend wordt uitgewerkt. De zoektocht naar de fiets, die moet zorgen voor Antonio's broodwinning, wordt goed uitgewerkt. Je krijgt steeds meer medelijden met de (steeds wanhopigere) hoofdpersoon. Het acteerwerk is niet groots, maar ook niet slecht. Het einde is enigszins abrupt, maar dat doet verder geen afbreuk aan de film.

In de documentaire "The Story of Film" kwam Ladri di Biciclette meermalen naar voren als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het naoorlogse neorealisme. Na de film bekeken te hebben kan ik concluderen dat deze status terecht is.

Het verhaal is eenvoudig maar wordt ontzettend krachtig en realistisch gebracht. Voor romantisering is weinig plaats. Overal straalt "The Bicycle Thieves" realisme uit. Zo is Antonio eenmaal aan het werk als aanplakker nog wat onwennig. De oplettende kijker ziet dat zijn posters vol vouwen, kreukels en luchtbellen op de straatmuren belandden. Het Rome van Vittorio de Sica is bovendien niet zo mystiek en bloeiend als dat van Fellini's "La Dolce Vitta". We zijn weinig fraais van de Eeuwige Stad en dat past ook veel beter bij deze film.

Nadat zijn fiets wordt gestolen volgt een mooie vertelling waarin vooral de relatie met zijn zoon Bruno de film draagt. In het begin is er optimisme maar al snel zit Antonio in een lastige situatie. De meest pakkende scènes vond ik die waarin Bruno leek te zijn verdronken en het moment dat de hoofdpersoon uit pure wanhoop zelf besloot een fiets te stelen.

Tegen het einde aan doet de regie alles goed. Allereerst was ik als de dood dat Antonio na de diefstal tegenover dezelfde politieagent zou komen te staan die hij eerder in de film trachtte te overtuigen van de schuld van een man die volgens hem zíjn fiets stool. Gelukkig werd dit Hollywood cliché vermeden. Ten tweede zijn de laatste shots fraai gefilmd. Antonio barst niet meteen in huilen uit maar is wel het einde nabij. Overigens zou dat ook helemaal niet passen bij zijn stille maar dappere persoonlijkheid. De camerawissels tussen hem en zijn zoon komen erg goed naar voren. Helemaal op het einde zijn ze opgegaan in de menigte waarmee de film en het verhaal weer terug bij af is.

De zo nu en dan krakkemikkige beeldkwaliteit maar vooral het zeer matige monogeluid houden mij van een hogere beoordeling af. Wellicht dat een opgepoetste versie op Blu-Ray de beoordeling ooit nog eens weet op te krikken.

4*

Aardige film, met prima beelden en acteerwerk, die gaandeweg beter wordt. De film heeft in een arbeiderswijk het tijdsbeeld weten vast leggen, daar ligt vooral de kracht van de film.

Het vrij eenvoudige verhaal komt traag op gang en blijft aan het begin erg lang bij de zoektocht naar de fiets hangen. Op het moment dat een potentiele dief in beeld komt wordt het qua plot iets interessanter, met als absoluut hoogtepunt de slotscene. Voor mijn smaak bereikte het dan pas op alle aspecten een hoog niveau, en dat had ik graag veel eerder gezien.

De film A Better Life (2011) is losjes op deze film gebaseerd en vond ik qua plot veel aantrekkelijker dan deze.

Weinig films weten armoede zo schrijnend in beeld te brengen als de Italiaanse neorealistische films. Mijn kennismaking ermee was Umberto D, dat toch iets meer impact maakte op mij. Heeft vooral met de kwaliteit van de film te maken vrees ik. Ladri di Biciclette is in elk geval een mooie film. Zeer confronterend toch wel het thema van de fiets. Als ik naar mezelf zie, mag ik mezelf toch wel geluk prijzen. Na lange tijd heb ik mijn fiets laten repareren en rij ik af en toe met de fiets naar het werk. Maar ik mis het helemaal niet, moest er iets aan zijn. Ik ga gewoon met de tram naar het werk, of met de auto. Of ik ga gewoon te voet en dat heeft geen consequenties voor mijn werk. Bovendien zou ik het me bij wijze van spreken perfect kunnen permitteren om een nieuwe fiets te kopen, moest deze toch plotseling gestolen zijn. En zo zijn er nog andere situaties. Om maar aan te tonen dat de meesten onder ons dat besef van armoede niet echt kennen. En dat wordt toch wel sterk weergegeven in deze film.

Ladri di Biciclette is een harde maar realistische film geworden, dat geen groots verhaal moet hebben, maar het leven zoals het is weergeeft. En dat leven vlak na WO II is niet bijster rooskleurig. We mogen ons geluk prijzen...