Ladri di Biciclette (1948)

Om te beginnen is deze film uitermate goed gemaakt, met name het acteerwerk is erg goed. Wat weinig mensen zullen weten, is dat veel van de mensen in deze film, die tot het neo-realistische filmgenre behoort, geen echte acteurs zijn, maar amateur acteurs. Dit maakt de acteerprestatie van de spelers nóg beter.

Deze film begint en blijft inderdaad vrij traag, maar dit is ook geen blockbuster actiefilm. Voor deze film moet je gaan zitten en niet te veel actie verwachten, omdat het een neo-realistische film is. De makers van de film wilden de werkelijkheid zo goed mogelijk weergeven (onder andere met mensen die niets van acteren afwisten).
Dit na-oorlogse verhaal speelt zich af in Italië en gaat over een man die geen werk heeft, maar wel werk kan krijgen. Tenminste, als hij een fiets heeft. Hij en zijn vrouw verkopen hun beddengoed om een verpachte fiets terug te krijgen, zodat de man aan de slag kan met posters opplakken. Op de eerste dag wordt zijn fiets gestolen als hij op zijn ladder staat om de poster op te plakken. Hij ziet het gezicht van de dief en rent hem achterna, maar uiteindelijk is de dief hem toch te snel af. Hij besluit naar de politie te gaan, maar dit levert uiteindelijk niks op. Daarna zoekt hij wat vrienden op om te vragen of ze hem willen helpen zijn fiets terug te vinden. Ze gaan naar de fietsenmarkt en kijken een lange tijd rond, maar vinden hem uiteindelijk niet. Later zien ze de dief op een marktplein en achtervolgen hem. Ze komen zijn woonwijk in, maar krijgen al snel ruzie met de buren van de dief en worden daarna weggejaagd. Na een lange tijd zoeken stuurt hij zijn zoontje met de tram naar huis, omdat hij een eenzame fiets zag staan en toch een fiets nodig heeft voor zijn werk. Hij wil de fiets stelen, maar dit keer wordt juist híj te pakken genomen door de eigenaar en omstanders. Door dit moment van onrecht krijgt de kijker een gevoel van medelijden en wordt nogmaals duidelijk hoe diep in de penarie de hoofdrolspeler zit.
Het einde sluit de nutteloze zoektocht af met een beeld van vader en zoon die een lange straat uitlopen, zonder fiets.

Deze film uit het neo-realisme laat zien hoe men met een simpel alledaags probleem een hele feature length film kunt vullen. De wanhoop van de man komt goed naar voren, mede door de sombere omgeving waar hij zich in bevindt: kale, zanderige straten van zijn woonwijk. De kleurloze (en niet alleen doordat het zwart-wit is) straten en de regen weerspiegelen zijn emoties en zorgen voor die wanhopige sfeer. Wat de armoede van de man en zijn gezin versterkt, is het moment dat hij en zijn zoon in een restaurant zitten te eten, maar slechts de goedkope gerechten kunnen betalen. Achter de jongen zit een rijkere familie die geen last heeft van de werkeloosheid en dus ook de duurdere gerechten kunnen bestellen. De twee jongens van beide families confronteren elkaar met hun situaties. De arme jongen, slechts een enkele mozzarella naar binnen werkend, tegenover de rijke jongen met een luxe pastagerecht. Door deze confrontatie tussen de twee klassen wordt er meteen een grote lading kritiek op de samenleving toegevoegd aan de (vrij) onschuldige film over een gestolen fiets. Door deze restaurantscène krijgt de kijker medelijden met het arme gezin, ook omdat de rijke jongen een arrogante houding aanneemt om hun klassenverschil te versterken.

De makers van de film wilden het leven van alledag laten zien, zonder het gebruik van jump cuts of andere manieren van het verkorten van de duur. Dat is de reden dat deze film wat traag overkomt, zoals bij de fietsenmarkt. Deze scène duurt vrij lang, maar is wel belangrijk voor de film. Dus als je deze film rustig op je laat inwerken en er goed voor gaat zitten, zul je hopelijk merken dat goede films niet altijd special effects of explosies nodig hebben.

Prachtige film van Vittorio De Sica. Mijn 1e film van hem, deze 'Ladri di Biciclette' en het Italiaans neorealisme bevalt me op deze manier prima natuurlijk. Puur natuur en zeer oprecht dit. Het gegeven is simpel, maar dat is wat mij betreft juist een pluspunt. Het leven is niet altijd een bombastische rit vol wendingen, maar kan heel simpel zijn. Echter is het voor Maggiorani in deze prent niet zo simpel.

De fiets is broodnodig, anders geen baan en dus.. geen eten. Naarmate de film vorderde zat ik er steeds meer in. Het achtervolgen van de oude man is echt een grandioos stukje film. Hoe gaat dit in hemelsnaam eindigen? Niet verwacht dat er in deze prent zelfs nog zo'n spanning zou zitten. Echter blijft dit vooral een emotionele rit. Het moment van verslagenheid van de vader als de jongen met de diefstal weg komt, het moment dat de vader zo klem zit dat-ie zelf nou wel of niet een fiets moet gaan stelen en de blik van de zoon naar zijn vader toe daarna raakt je diep. Als vader en zoon, beide huilend en hand in hand weglopen en de film daar eindigt ben ik als kijker toch wel ontroerd. Veel (lichte) emotie in deze prent.

Ja, een hele fijne kennismaking met Vittorio De Sica dit. Een droevige film waar we een klein jongetje binnen een paar seconden volwassen zien worden. 'Umberto D' zal snel volgen. Ben zeer benieuwd.

Een verhaal in al zijn eenvoud gefilmd in zwart wit wat een hele mooie film kan opleveren. Deze film uit het Italiaanse neorealisme laat echt een hele mooie sfeer van die tijd zien. De eenvoudige man die uit de armoede probeert te komen en de wanhoop die dit met zich bij brengt zijn geweldig in beeld gebracht. Voor zover ik weet waren in die tijd de acteurs veelal amateurs (weet iemand in hoeverre dat in deze film het geval is?) en dan mag je zeker extra je hoed afnemen voor de spelers van deze film. Natuurlijk is de film wat traag, maar dat heeft me eigenlijk geen moment gestoord. In tegenstelling tot de ietwat korte Franse film van Godard kon deze film me zeker wel bekoren. 4*

Uitzonderlijk mooie en bijzondere film, die mijn verwachtingen overstijgt. Ik wilde kennis maken met het Neorealisme en dit was gelijk een schot in de roos. Het thema is niet bepaald vrolijk, to say the least, maar de film is er niet minder mooi door, en de rollen worden prachtig vertolkt. Zou mij niets verbazen als ik bij een tweede kijkbeurt de volle score geef.

Na de herziening van De Sica’s Umberto D. (1952) was ook deze film mijnerzijds dringend aan revisie en herwaardering toe. De ontwikkeling van een man (en zijn zoontje) van euforie ’s morgens tot radeloosheid ’s avonds gaat je niet in de koude kleren zitten. De totale ontreddering van een kansarm individu in een jachtige, keiharde samenleving maakt het tot een ongemakkelijke film. Bijna zeventig jaar na dato is de boodschap helaas nog steeds actueel, omdat er nog altijd mensen zijn die vermalen worden in een samenleving, die wij met te weinig gevoel voor de realiteit “beschaafd” noemen.

Zonder meer een mijlpaal in de filmgeschiedenis, die wereldwijd de nodige invloed heeft gehad op filmmakers.

Een lange tijd deze film uitgesteld. Nu dan gezien en typisch zo'n film die je dan te lang hebt uitgesteld. Het viel allemaal zeer goed mee. Prachtige Blu-ray uitgave ook van Arrow.

Het begin is even wat aanmodderen, maar gaandeweg kwam ik er steeds meer in. Het concept van de film is fantastisch. Door grote armoede zijn sommige dingen goud waard. In dit geval de fiets. Dit deel komt erg goed over en zorgt voor een fijn verloop van de film. Als dan eenmaal de zoektocht begint is dat het begin van erg fijne scenes. Centraal staat ook meer de relatie tussen vader en zoon. Dat lijkt ook de belangrijkste boodschap van de film. De fiets hoe belangrijk ook, het zorgt voor geld om voor je familie te zorgen, is minder belangrijk dan de mensen die je liefhebt. Toch doet de film er bij veel scenes net even iets te lang over. Gaat allemaal net even wat te lang door om de juiste boodschap over te brengen terwijl deze al duidelijk is. Verliest de film toch wat aan kracht voor mij. Het einde is dan wel weer perfect. Prachtige opbouw en pay-off uiteindelijk. Had geen beter einde kunnen bedenken. Ook props voor de schitterende muziek.

Erg goede film, alleen zag ik er het meesterwerk er niet in. Het deed het voor mij allemaal net niet. Technisch ziet het er allemaal zeer verzorgd uit en ook het acteerwerk is fijn. Ik miste wat meer impact op momenten doordat het voor mijn gevoel op momenten net wat te slepend werd. Toch een meer dan fijne kennismaking met het Italiaanse neorealisme.

Volgens mij was dit de film die me ooit deed kennismaken met de Italiaanse film. Eindelijk weer eens gezien en het blijft toch een onovertroffen meesterwerk. Hoe simpel het plot ook mag zijn, alles klopt- je voelt het ongeloof van Antonio, zijn verbetenheid, en zijn steeds groter wordende wanhoop.

En het einde was perfect, op zoveel vlakken- dat hij nog moet horen dat hij een geluksvogel is omdat er geen aangifte wordt gedaan, hoe ironisch moet hem dat in de oren hebben geklonken.

De italianen sloegen keihard terug binnen de na-oorlogse filmindustrie. Vittorio de Sica wist het naar opbouw hunkerende Zuid-Europa raak te treffen met zijn Fietsendief. Want, ja, we hebben het allemaal meegemaakt, mensen. Als je fiets gestolen wordt is dat uitermate kut. Hoofdpersoon Antonio verliest er ook zijn baan door en krijgt een flink pak slaag als hij zelf een onbewaakt rijwiel probeert te jatten. Wij toeschouwers kijken vooral door de ogen van zijn zoontje en dat is treurig en relativerend tegelijkertijd.

Ondanks dat deze film natuurlijk een simpele plot heeft en het voor mij moeilijk voor te stellen is dat er in die tijd zelfs amper geld was om een fiets te kopen, ging ik mij uiteindelijk toch inleven in het hoofdpersonage alsook in hoe zijn zoon zich moet gevoeld hebben.

Het is de oudste film die ik tot op heden heb gezien maar na Nuovo Cinema Paradiso was het eens tijd om een andere Italiaanse klassieker te gaan bekijken. Deze is niet zo goed maar weet toch de ganse speelduur te blijven boeien. Perfect einde ook.

Schoolvoorbeeld van Italiaans neorealisme. De schrijnende armoede en de ontroerende relatie tussen vader en zoon werken overdonderend. Maatschappelijke kritiek en onrechtvaardigheid tov de arbeidersklasse zijn doorheen gans deze film, grijs en grauw, aanwezig. Een erg emotioneel slot sluit dit topwerk af.

Al wat je nodig hebt voor een spannend verhaal, is een sympathiek personage met een doel. Voor Antonio Ricci is die fiets de heilige graal. Ondanks z'n gebreken kun je gemakkelijk meeleven met deze Jan met de pet. Scenarist Cesare Zavattini, lid van de communistische partij, toonde graag de strijd van de kleine man om te overleven in een kapitalistische maatschappij. Ricco's vrouw steunt hem door dik en dun. Ze speelt haar glimlach uit om wat extra lires te verwerven voor die oude lakens.

Enzo Staiola werd uit vijfduizend kinderen gekozen omdat hij representatief was als een doorsnee arm kind. Z'n gezichtsuitdrukkingen variëren van enthousiast tot treurig. Close-ups en melancholische muziek spelen deze emoties uit zonder het er te dik op te leggen. Aangrijpend is de scène waarin hij geslagen wordt; dan ligt het team even uiteen. De scène in het restaurant toont het verschil tussen arm en rijk vanuit een humoristische invalshoek.

Het verhaal vertoont gelijkenissen met De Mantel van Gogol. De opbouw is eenvoudig en helder. Ricci maakt een fout die vermeden had kunnen worden, bijvoorbeeld met een fietsslot. Daarna probeert hij deze fout te herstellen. De titel staat in het meervoud omdat de dieven een kleine bende vormen. De man met de snor staat op uitkijk en hindert Ricci wanneer deze de achtervolging inzet. Op het einde worstelt hij met een ethisch dilemma. Een wielerwedstrijd en een fietsenstalling geven hem een Calimerogevoel: iedereen heeft er een behalve ik, en dat is niet eerlijk.

De omgeving is even belangrijk als de gebeurtenissen. Kort na de Tweede Wereldoorlog was het in zo'n Romeinse volkswijk armoede troef. De katholieke kerk vormde het centrum van de gemeenschap, maar er was ook bijgeloof. De beelden van de plenzende regen verhogen het hectische gevoel. Het was overal druk: bij de vakbond, in de steegjes, in het bordeel. De Sica en Zavattini deden veldonderzoek voor deze scènes. Ze zijn erin geslaagd een tijdsbeeld vast te leggen waarnaar de kijker van vandaag zich gemakkelijk kan verplaatsen.

Een man krijgt eindelijk een baan aangeboden als posterplakker. Hiervoor moet hij wel in het bezit zijn van een fiets. Zijn vrouw verkoopt het beddengoed en van dit geld koopt hij een fiets. Op zijn eerste werkdag wordt de fiets echter al gestolen. Wat volgt is een lange zoektocht van de man en zijn zoontje om hun fiets terug te vinden.

Fietsendieven is een sterk portret van het arbeidersmilieu van het Italië van de jaren '40. Een moeilijk leven, al helemaal als je broodwinning je ineens ontnomen wordt door een vreemde. Het schijnende is dat na de hele zoektocht, de man zo wanhopig wordt dat hij zelf probeert om een fiets te stelen.

De film is geschoten in wat een Italiaanse realistische variant van de film noir lijkt te zijn. Alles ziet er keurig uit en qua realisme kon het Hollywood van destijds nog wel wat leren van de Italianen.

De film staat op de lijst van beste films volgens het Vaticaan. Dat lijkt op het eerste gezicht vreemd omdat het aankaarten van de situatie van arbeiders meestal een Socialistische/Communistische achterliggende gedachte heeft. Hier is dat echter niet zo. We komen wat communisten tegen, maar die kunnen onze hoofdpersoon niet verder helpen. Nee, de kerk waardeerd waarschijnlijk eerder de moraal van het verhaal. Misdaden lijden alleen maar tot meer misdaden. Een slechte daad heeft een groot effect. Bovendien laat de film zien hoe de kerk aan armenzorg doet.

Een absolute topfilm uit het naoorlogse Italië van Vittorio de Sica die naast een sucsesvol regiseur ook sucses had als acteur. De film behelst het dramatische verhaal van een werkelose vader in het armoedige Rome net na de oorlog. Eindelijk wordt hem via een soort uitzendburo werk aangeboden als plakker. Hij moet grote reclameaffiches plakken op de daarvoor bestemde plaatsen. Maar om zijn job te kunnen doen heeft hij een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets in een pandjeshuis staan en haalt deze in ruil voor beddegoed op. Direct al de eerste dag wordt zijn fiets gestolen, hij kan de dief net niet te pakken krijgen maar heeeft wel zijn gezicht gezien. De man Antonio (Lamberto Maggiorani) geheten is hopeloos, zonder fiets geen werk en zonder werk nauwelijks een inkomen.

De politie verteld hem dat hij zelf op zoek moet gaan naar zijn fiets . Met zijn zoontje Bruno van 9 jaar begint hij aan een zwerftocht door Rome om of de fiets of de dief te vinden. Zowaar hij denkt sucses te hebben als hij meent de dief te herkennen, maar deze onkent in alle toonaarden. Buurtbewoners staan de vermeende dief bij als getuige dat hij geen dief is en zonder getuigen tijdens de diefstal van zijn fiets staat Antonio machteloos. Door wanhoop gedreven besluit hij zelf ook een fiets te stelen om toch zijn werk te kunnen doen.

Hij is echter geen getrainde dief en zijn poging mislukt en moet een vernedering ondergaan. Totaal ontdaan en zich schamend voor z'n kind loopt hij met zijn zoontje aan de hand richting huis.

Een prachtige neorealistische film met een mooie fotografie. De film heeft zeker ook een culturele waarde als het gaat om het leven in het naoorlogse Rome. Geen in elkaar gezette decors maar alles levensecht. Geen overdreven sentiment maar realistische dramatiek. Het harde leven van een alledaagse italiaan onder deprimerende omstandigheden. Toch is de film zelf niet deprimerend te noemen. Levendige straatbeelden met druk verkeer, muzikanten in een restaurant en soms omstandigheden die hoop geven in zijn situatie, voorkomen dat de film verzand in een en al ellende.

De film kijkt vlot weg en kent geen inzakkingen. Het acteer werk van Vader en zoon is uitmuntend, de kleine Bruno lijkt inderdaad zo van de straat gehaald en in zijn rol gekropen te zijn alsof hij altijd al dat joch is geweest.

De film staat internationaal hoog aangeschreven, won vele filmprijzen en werd genomineerd voor een oscar (Best writing screenplay).

Ook bekend als The bicycle thief en onder de Nerderlandse titel "Fietsdieven".

Een mooie film. Een triest en ontroerend verhaal. Goed gespeeld. Het kreeg mij niet helemaal in zijn greep en ik werd niet tot het uiterste geboeid en geraakt, maar het keek prima weg en de korte speelduur vind ik fijn. Sterk einde. Een klassieker. 3,5*

De film enige dagen geleden in de herkijk gegooid. Lang geleden dat ik hem had gezien, door

velen hogelijk gewaardeerd en die volgens mij ook een klassiekerstatus geniet.

Nu met een volle punt opgewaardeerd. Met veel memorabele momenten. En volgens mij,

als wel meer bij de Sica, met maatschappijkritische elementen.

De vader lijkt soms zozeer in beslag genomen in het vinden van de dief van zijn fiets, dat hij

af en toe zijn zoontje, aldoor in zijn kielzog, lijkt te zijn vergeten. Die in een scene, achter

zijn rug, bijna door twee auto's wordt aangereden, en ook de val in een waterplas op de

weg lijkt hem volkomen te zijn ontgaan. Het joch wordt ook af en toe bijna foeterend in de

zoektocht meegenomen, om dan opeens weer als liefhebbende vader op te treden. Ben je

moe? Ga even zitten. Gevolgd door het etentje, een van die memorabele buitengewoon

aandoenlijke scenes. Beide rollen van de vader en het zoontje ook uitstekend gespeeld, en

de verhouding tussen de twee is verder ook duidelijk warm. Het jongetje kijkt af en toe ook

letterlijk met respect op naar zijn vader, en is ook volgzaam en gehoorzaam. Met uiterst

fraaie beelden vooral wanneer het begint te plensregenen. Met op den duur bijna treiterig

voor de vader wel heel veel fietsers in beeld, die bij zijn wanhopige gedrevenheid allengs ook

alsmaar driftiger wordt.

Een enkele gestolen fiets als onderwerp voor de hele film, waarbij de fiets welhaast van

levensbelang. Een wrang uitgangspunt, die voortreffelijk wordt uitgewerkt. Maar enige

humor ontbreekt ook niet. De mopperende moeder bv. van de zoon als vermeende dief

wanneer diens kamer wordt doorzocht.

Naast de Engelse filmtitel The Bicycle Thief ook nog het alternatief de meervoudsvorm. En

die blijkt gelet op het einde van de film meer dan begrijpelijk.

Op zich een aangename film en erg graag naar gekeken, hoewel ik het op de duur eerder een fixatie vond van de gestolen fiets. Ik weet wel, die fiets is zijn broodwinning en de middelen zijn er niet om een nieuwe te kopen. Maar ik vond het op de duur nogal zeurderig overkomen.

Ofwel miste ik iets, maar ik vond het hoofdpersonage ook niet bijzonder sympathiek, net omdat hij zichzelf zo verliest in de situatie. Mensen lastig vallen, opdringerig zijn, al dan niet mensen valselijk beschuldigen, voorsteken bij Madame Soleil, en ga zo maar door. Ik vond het er wat over ... Ok, misschien allemaal wel te begrijpen in stressmomenten, maar toch. Ook de houding naar zijn zoon toe vond ik geregeld onterecht en bars. Mede hierdoor dus zeker geen topscore voor mij.

Vond hem dus zeker niet memorabel. Het einde vond ik dan weer wél sterk waarbij hij zelf uit wanhoop een dief wordt. Ook het begin vond ik prima waarbij de fietsdiefstal eventjes wordt uitgesteld (en niet gepleegd werd toen hij even zijn vrouw naar boven volgde). Hier en daar ook prima nostalgische scènes ondersteund door klassieke muziek (denk maar bvb aan die horde fietsers die samen met de vader naar hun werk reden).

Zwevend tussen 3,5* en 4,0*, maar geen meesterwerk voor mij, hoewel ik de film wel apprecieer.

Hoe verschillend perceptie toch kan zijn...

Na de recensie van Fisico gelezen te hebben (met alle respect) haalde ik een opmerking die een andere mede MM gebruiker - de Grunt - jaren geleden hier plaatste nog eens uit de mottenballen

(de grunt schreef:) Ik zou persoonlijk geen andere film kunnen bedenken waar ik meer met de hoofdpersoon meeleefde dan met Antonio Ricci in Ladri di biciclette. Zijn morele dilemma's vond ik hartverscheurend.

Daar kan ik mij helemaal in vinden, en beter kan ik het ook niet verwoorden.

Ik heb mijzelf de vraag wel eens gesteld welke van de vele duizenden films uit mijn DVD/Blu-ray collectie ik absoluut zou willen bewaren als ik er maar één enkele mocht overhouden. (hetgeen hopelijk niet zal gebeuren)

Daar hoefde ik niet lang over na te denken: "Ladri di Biciclette" dus.

Ik vond het uiterst interessant een inkijkje te kunnen nemen in de wijze waarop een samenleving in de malaise tijdens de wederopbouw na de oorlog functioneert. In die tijd was een oorveeg een oorveeg, en maakte men zich niet zo druk over de emotionele averij die als gevolg opgelopen kon worden. Deze neo-realistische film geeft een hoe kan het ook anders, een realistisch beeld van de mores van die tijd. Het valt niet mee empathie voor deze onsympathieke vader op te brengen en met dat nare gevoel laat de regisseur de kijker achter. Wat mij betreft is dat wat een goed gemaakte film mij kan geven: dat ik voor een moment uit de comfortzone wordt gehaald om te kunnen reflecteren op wat het met me doet. Topfilm dus!

Redelijk.

Films uit deze periode zijn doorgaans niet aan mij besteed. Ik had dan ook wat schrik dat het gekende Italiaanse drama er nogal dik bovenop ging liggen, maar dat valt uiteindelijk nog mee. Zeker de eerste helft is vrij gematigd qua uitbundig en houterig acteerwerk. Het sociaal drama levert in elk geval goede cinema op.

Na verloop van tijd begint het dan toch een beetje af te brokkelen. De zoektocht wordt er niet interessanter op. Het wordt ook allemaal wat stroperig qua drama. De morele dilemma's doen wat klagerig aan en het Italiaanse drama komt dan toch bovendrijven. Dus qua einde niet echt sterk, maar in z'n geheel wel interessant genoeg, ook visueel en als tijdsbeeld.

3

Alweer een stuitend sociaal drama van De Sica waar je boos en triest van wordt. De arme man die altijd het slachtoffer van het systeem is. Antonio's fiets wordt gestolen.. een fiets die hij nodig heeft om zijn gloednieuwe job als afficheplakker te kunnen uitoefenen. Zonder de fiets is het armoede en werkloosheid. Hij doet er alles aan om zijn gestolen goed te recupereren maar op het einde van de rit wacht hem bitterheid ... De Sica is zelden te vinden voor happy ends. Zoveelste meesterwerk van deze uitstekende regisseur die de problemen van de kleine man op een grootse manier op het scherm kon brengen.

Regisseur Vittorio De Sica heeft een aantal grote filmklassiekers naar het witte doek geregisseerd en The Bicycle Thief mag zich vrolijk binnen die categorie voegen. Om maar gelijk met deur in huis te vallen: ik vond de historische achtergrond van deze film pakweg veel interessanter dan de personages die het allemaal opvullen. De weergave van de Grote Depressie is interessant en weet naadloos voor een boeiend eerste halfuur te zorgen. Op dat moment is een redelijk dun concept om de boel aan elkaar te linken makkelijk vergeven. Problematisch wordt het pas als de relatie tussen Lamberto Maggiorani en zijn zoon naar de voorgrond wordt getrokken. Dat zoontje acteert erg goed, maar Maggiorani beschikt over de uitstraling van een steen en slaagt er daardoor niet in om een enigszins boeiend hoofdpersonage neer te zetten. Bovendien is de dramatiek van de film een stuk minder interessant dan het historische aspect. Wanneer ik als kijker meer genot haal uit de architectuur van 1948 dan de maatschappelijke kritieken is het voor mij persoonlijk gewoon geen pakkend geheel. Dat neemt overigens niet weg dat de film nog altijd beschikt over veel talent, een goed opgebouwde setting, een sterk einde en fraaie omgevingen.

You're a fine example for your son. You should be ashamed.

En verder met de Top 250 en dat werd The Bicycle Thief die met Engelse ondertiteling op YouTube gekeken kan worden. En tja, het is altijd maar weer afwachten hoe dergelijke oudjes gaan vallen, maar ook deze film wist toch wel weer te verrassen en is de hoge score best begrijpelijk.

Het verhaal is maar al te simpel rond Antonio die werk krijgt aangeboden als affichesplakker en aldoende te fiets en met een ladder op het schouder de stad doorkruist. Van vitaal belang is uiteraard de fiets en tot overmaat van ramp wordt die juist gestolen waarop Antonio's wereld instort in het naoorlogse Italië waar vooral armoede en treurnis heerst, het werk verre van voor het oprapen ligt, en een dergelijke ontwikkeling een catastrofe betekent. Want het is niet bepaald een sinecure als je zelfs de lakens van je bed moet verkopen. Maar zoals te verwachten valt de speurtocht naar fiets en dader niet bepaald mee.

Binnen dat kader ademt de film één en al sfeer en authenticiteit uit waar de treurnis en ellende van een hard en armoedig bestaan praktisch voelbaar is. Stemmig is het fraaie zwart wit en valt het camerawerk op met mooie momenten van framing zoals wanneer Antonio in de gang staat bij het orakel, tevens is het shot op de fiets temidden van andere fietsers met de bus op de achtergrond erg mooi. Mooi is tevens de belangrijkheid en belang waarin het geloof en bijgeloof gepresenteerd wordt of bijvoorbeeld de voorspellingen van het orakel. Heeft The Bicycle Thief dan geen zwakke punten? Jazeker, ik vind het middenstuk toch op een gegeven een beetje te saai met de zoektocht langs de rivierbank en het hapje eten met zoonlief.

Maar de opbouw met de dader en de uiteindelijke boodschap rond de afloop van de film maakt toch heel veel goed rond de noodzaak die een mens soms treft om slechte dingen te doen en daarmee een duivels dilemma. 'Oordeel niet over een ander' en 'ieder huisje heeft zijn kruisje' zijn van die spreuken die bijna afgekauwd raken maar niet minder waar, binnen dit trieste verhaal waar iemand een andere in de ellende stort en daarmee een vicieuze cirkel veroorzaakt. En daarmee, plus de sfeer, setting, soundtrack en camerawerk, blijkt Ladri di Biciclette toch echt een klassenfilm te zijn.

Jaren en jaren terug gezien. Ik gaf toen 4* maar sindsdien is mijn filmsmaak wel verbreed maar ook veranderd en ik was stiekem wel bang dat deze oude simpele stijl me minder zou trekken. Maar niets is minder waar. Juist de pure eenvoud, in stijl en verhaal, maakt dat dit een prachtige ervaring werd. De film kent genoeg drama maar het wordt simpel gehouden: armoede en diefstal en dat is het. Daar komt verder alles uit voort: de wanhoop, de sfeer in de film, het stadsbeeld en noem maar op. Een film die stiekem dus best heel vol zit met van alles maar dat voelt niet zo omdat de film op basisniveau doodeenvoudig is. Innemend acteerwerk doet de rest. 4,5*.