Ladri di Biciclette (1948)

??? Had ik dit juweel nog niet eens een cijfer gegeven of becommentarieerd??? Ik schaam me diep!

Sinds jaren weer eens bekeken. Ik blijf dit toch een prima film vinden. Verveelt me werkelijk geen moment!

Dit vind ik één van de sterke punten van deze film en dit is door de Sica zelfs nog beter uitgewerkt in Sciuscià.



Inderdaad! Vooral als ze de oude man gaan achtervolgen!



??? Huh? Je bent toch niet in de war met 'Home Alone' of 'Dennis the Menace', of zo?





Grappig dit verschil in beleving van een (scène van een) film!!!
Zelf vind ik het wèl een mooie scène. Volgens mij is het niet de bedoeling van de Sica om te (ver)oordelen; ook hij laat alleen een verschil in beleving zien!!!



Een slot was vast wel uitgevonden, maar niet echt nodig. Er was meer vertrouwen en morele verontwaardiging als dit vertrouwen werd beschaamd. Kijk maar toen vader's fiets werd gestolen en nadat vader op het laatst zelf probeerde een fiets te stelen: vele mannen probeerden de dief te grijpen! Ook dat zal nu niet meer gebeuren. En volgens mij is het helemaal niet evident dat er tijdens tijden van crisis meer criminalitiet voorkomt. Eerder meer solidariteit onderling!

Die fiets stond twee meter naast zijn ladder. Lijkt me niet echt onbeheerd.

Ik ga misschien off-topic, maar ik wil toch even hierop reageren. Als ik ga pinnen staat de fiets ook ongeveer 2 meter van mij vandaan en tóch doe ik hem op slot. En ik kan je dit vertellen; sinds 20 jaar is er geen enkele fiets meer van mij gestolen.

Maar goed, als er in 1948 dus 60 jaar geleden nog geen fietssloten bestonden gaat mijn opmerking gewoon niet op. En misschien waren de Romeinen toen nog zo katholiek dat zij zich nog trouw hielden aan het 8e gebod; "Gij zult niet stelen" en waren dus die fietssloten helemaal niet nodig zoals Baggerman al zei.

En als het bestond, was het waarschijnlijk te duur.

Tsja, mijn fiets is ook al jaren niet gejat. Als ik ga pinnen hoef ik dat ding echt niet op slot te zetten. Ik woon in een dorp, scheelt wellicht ook. Die soort van sociale controle was toen ook allerdaags neem ik aan.

Een fiets is nu ook niet meer zo levensbelangrijk en duur zoals we in de film kunnen zien. Mocht dat wel zo zijn zou je hem wel op slot doen denk ik (sociale controle of niet). In dat opzicht is het inderdaad een beetje raar dat daar zo nonchalant mee omgegaan wordt in Ladri di Biciclette.

meeslepend verhaal. Waar een gestolen fiets toch niet toe kan leiden...

En ook 'tof' dat het niet altijd een happy-end moet zijn, om geslaagd over te komen

In dàt opzicht moet ik je en Wibro gelijk geven!

Vanmiddag Pulp Fiction, 2 uurtjes daarna Ladri di Biciclette. :-p

Ladri di Biciclette heeft me ontroerd zoals geen enkele film dat eerder heeft gedaan. Toen ik het jongetje zag nadat zijn vader de fiets had gestolen kreeg ik tranen in mijn ogen en als ik er nu terug aan denk opnieuw.
Ook die restaurantscene, hoe ze door zo iets simpels toch nog even kunnen ontsnappen aan de armoede, zal me nog lang bijblijven.

De camerastandpunten zijn vaak ook erg goed, vind ik: vaak wordt er op hoogte van het kind gefilmd, waardoor je je nog meer inleeft.

Er wordt gezegd dat deze film traag op gang komt. Hier ben ik het totaal niet mee eens: was het begin weggelaten, dan was de fiets gewoon een voorwerp.
Nu zie je echter dat ze zelfs hun lakens verpand hebben om de fiets te kopen, zo belangrijk was dat baantje voor hen.

Echt een prachtige film, een cijfer volgt nog.

Niet mee eens. Dit is precies het punt wat mij juist zo bevalt aan klassieke Italiaanse cinema in vergelijking met klassiek Amerikaans. Het sentiment vind ik altijd zeer oprecht overkomen, wat bijvoorbeeld in deze film waarschijnlijk te danken is aan het feit dat de acteurs amateurs, dus als het ware van de straat geplukt zijn.

Het kind vond ik ook bepaald niet irritant: het is een typisch Mediterraans jochie dat zijn omgeving maar al te graag wil laten zien hoe volwassen hij wel niet is (manier van kleden, manier van praten, lichaamstaal etc.). Ik zou het zelfs schattig willen noemen Goed acteurtje hoor, vooral na die klap die hij kreeg van zijn vader.


Moralistisch? Sorry, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. De vader wordt juist geportreteerd als een totale anti-held. Een man die zijn algehele nederigheid probeert te compenseren, vooral tegenover zijn zoon, met zoiets simpels als een fiets en bereid is daarvoor al zijn principes overboord te gooien. Hij stalkt een arme, oude man; geeft zijn zoontje zonder geldige reden een oorveeg; hij maakt een onschuldige (?) jongeman verdacht om vervolgens uitgejouwd te worden door een menigte in het bijzijn van zijn zoontje (kun je je voorstellen hoe beschamend zoiets moet zijn?); als klap op de vuurpijl besluit hij zélf een diefstal te wagen waarna hij wéér in het bijzijn van zijn zoontje hard wordt aangepakt door een menigte en aan de gevangenis ontsnapt hij slechts dankzij de barmhartigheid van zijn slachtoffer (een simpele figurant) die zijn zoontje deze schande wil besparen. De zoon redt dus de vader en niet andersom. Naar zijn fiets kan hij uiteindelijk fluiten; de Ladri hebben gewonnen.

Moralistisch en voorspelbaar? Leg uit asjeblieft.

Ben ik de trouwens de enige die vindt dat Lamberto Maggiorani wel iets weg heeft van Clint Eastwood?

Ja, ik heb vermoeden van wel.

Gisteren herzien en 4* vind ik gewoon veel te weinig voor dit meesterwerk. Wat een prachtige rol van Lamberto Maggiorani en het einde waar Maggiorani aan het twijfelen is of hij de fiets wel of niet moet stelen vind ik persoonlijk één van de mooiste scènes ooit.

Mijn eerste Vittorio De Sica is tevens mijn eerste Italiaanse neorealisme film. Hoewel de film niet zo’n grote indruk op me heeft achtergelaten vond ik het geen verkeerde film. Het probleem zat hem vooral in het verhaal. Dat had gewoon te weinig om het lijf.

Tijdens de grote depressie na de oorlog krijgt Antonio Ricci de kans om aan de slag te gaan als posterplakker. Met veel pijn en moeite kan hij een fiets kopen dat noodzakelijk is bij zijn werk. Bij zijn eerste dag wordt zijn fiets meteen gestolen. Wat volgt is de zoektocht naar de fiets door de hele stad.

Door die zoektocht kan De Sica verschillende dingen aan de kaart stellen denk bijvoorbeeld eens aan het klassenverschil. Vooral in het restaurant komt dat sterk naar voren. Maar buiten die aanklacht is de simpel vrij leeg. Het verhaal heeft niet veel om handen. De wanhoopsdaad op het einde van de film is veels te voorspelbaar. Hoewel de film vrij aardig begint loopt het helaas veels te sentimenteel af.

Die (te) simpele verhaalslijn, is een duidelijk kenmerk van het neorealisme; het echte leven was vaak nogal simpel. Vind het juist knap dat een zoektocht naar een fiets, aangrijpender en in zekere zin ook spannender is dan de zoektocht naar een bom die de aarde kan vernietigen. Is gewoon even wennen denk ik.

Oké, bedankt voor de uitleg.

Volgende maand komter een Nederlands ondertitelde DVD uit.

Is dat die in de box van het NRC Handelsblad?

In elk geval ook gewoon los.

O? Geweldig!!!! (en: Eindelijk!)

Weet je toevallig ook of 'de Klompenboom' dan ook los verkrijgbaar wordt? (sorry even voor deze off-topic vraag!)

Ik snap niet dat de film zo'n hoge waardering heeft. Het verhaal heeft niets om het lijf. Ook het acteren vond ik niet sterk. Ook muziek en beelden kond mij niet bekoren.

Ik vond het een middelmatige film.

Precies datzelfde gevoel had ik ook. Ik vond het ook een zwakke film en begrijp de hoge waardering van deze film totaal niet. Ik vond het niet grappig, niet ontroerend maar eerder saai.

Slaat dat 'huilend zigeuner kindje'-gehalte nou op dat zoontje of op de hele film? Is het laatste het geval, dan moet ik zeggen dat het één van de meest... laten we zeggen 'originele' filmbeschrijvingen is die ik hier op MM ben tegengekomen.

prachtige film.

Razendknappe film van De Sica.

Op het eerste gezicht een oprechte film over een vader en een zoon die de hele stad afspeuren naar een gestolen fiets. De vader ziet de wereld en zijn daden uiteindelijk door de ogen van zijn zoon. Een thema dat iedere naieve kijker met een hart zal aanspreken en ontroeren. Mij ook. Aan het eind van de film tranen in mijn ogen...

Op het tweede gezicht een populistische film waarin alle genre-clichés uit de kast worden getrokken om de meest primaire emotionele gevoelens bij de kijker aan te spreken, of liever gezegd, te exploiteren.

Een onderdrukte arbeider die met zijn lieve/ondeugende/slimme/brutale/grote-ogen zoontje in een chaotisch labyrint op zoek gaat naar zijn Fides, te maken krijgt met een bureaucratische en falende overheid, om de tuin wordt geleid door een waarzeggende Stand-In Maria (compleet met dochter Farizeeër die de kas bewaakt), en op het eind wordt afgetroefd door een standvastige en solidaire 'commune' .

Opeens hebben we te maken met een politiek/sociaal pamflet waarin De Sica maatschappij, kapitalisme, en religie zwaar aan de kaak stelt. Elke scene, elk shot, elk camerastandpunt, elk detail is bedacht en opzettelijk, en stuurt de kijker richting de observatie dat er eigenlijk iets grondig mis is met de maatschappij.

Elk detail, tot het fietsenmerk toe:

Fides, Latijn voor geloof/vertrouwen.

De speurtocht krijgt opeens een totaal andere dimensie.

Ik doe mee. Prachtige film!

Ik had verwacht dat het me totaal niet zou boeien, maar ik vond het juist een hele goede film! En zeker als ik kijk dat hij in 1948 is gemaakt :O

Helaas liep de film op t einde vast Dus dat moet ik nog zien

*3,5/4

Alleraardige film, met een iets wat hoge quotering. De quotering begrijp ik dan ook niet helemaal. Prachtige film hoor voor deze tijd, maar al om al erg hoog genoteerd. Hoewel de film een politiek standpunt probeert te maken, door de maatschappelijke normen slaat deze de plank nog net niet helemaal mis. Ik zelf vind het een gemiste kans hoewel het einde dit nog enigzins goedmaakte.

Tja, zo'n film sleept je gewoon mee of niet. Hogere waarderingen komen vanzelf tot stand als de film iets met je doet wat je niet goed kan uitleggen. Na de analyse en het eindoordeel blijft dan toch nog net ietsje meer hangen. Die zeldzame momenten dat film echt magie wordt.

Dat was hier bij mij zeker het geval. Want je kan je afvragen of het allemaal niet wat ouderwets en melodramatisch is. Dat ís het ook, maar desondanks word je tóch nog ingepakt door het trieste verhaal.

Schitterend stukje Italiaanse cinema. Ik was vooral geboeid door de band tussen vader en zoon waarbij je kunt stellen dat zoonlief misschien wel het verstandigst handelt. Verder bevat de film een schitterend en uniek tijdsbeeld en is hij zonder enig valssentiment ontroerend.