Ladri di Biciclette (1948)

Ontroerend en schrijnend tijdsdocument.

Uit het leven gegrepen.

Ongelooflijk goed gespeeld door amateur acteurs, hetgeen veel zegt over De Sica als regisseur.

Deze film had ook nooit in kleur gemogen is mijn mening, hij is perfect zoals hij is.

Ik kan hem keer op keer met evenveel genoegen bekijken.

Blij dat hij eindelijk, met Nederlandse subs op dvd verschenen is.

(al had ik hem wel op video sinds jaren)

Ik vind 5 sterren eigenlijk nog te weinig...

Dus geef je 0,5 ster

Dus geef je 0,5 ster

Bedankt voor de waarschuwing.

Ik begrijp niet hoe dat kwam, had toch écht op de 5 geklikt.

Anyway, thanks!

Het gegeven van dit juweeltje deed me denken aan Kurosawa's Stray Dog uit 1949 . De zoektocht door de achterbuurten van de stad waarbij de eenling omringt door massa's anderen (met fietsen) tot wanhoop gedreven wordt. De Sica heeft minder tijd nodig om een hartverscheurdend verhaal te vertellen.

De emotionaliteit zit hem niet alleen in het werkloos zijn of het jongetje, maar vooral ook in de offer die moeder brengt en vader extra wanhopig maakt.......Vaderl ijkt maar niet thuis te durven komen. Uiteindelijk wankelt 'de hoeksteen van de samenlevning' als na veel aarzelingen Pa tot een beslissing komt.....Wat een hemeltergende vernedering. Wat een schitterend pijnlijk einde, die lang na blijft sidderen.

Is deze film veel te sentimenteel? Je hebt van die kitsch schilderijtjes met het zigeunerinnetje of het huilende jongetjes. Voor mij ontstijgt deze film zelfs de weinig zeggende catergorie "neorealisme". Het is een algemeen menselijk verhaal die, als je niet al te cynisch vastgeroest bent, naar je strot grijpt.

Door de kredietcrisis zal deze film bij sommigen hergewaardeerd worden. Want voor je het weet ben je in schaarse tijden onverwacht van dingen afhankelijk die voor die tijd vanzelfsprekend voorhanden waren. Een mens zonder mobiel of laptop is al snel een wanhopige mens.

En daarbij is cinematografie effectief, smaakvol, en meeslepend Vooral de close-ups en de mooie shot's van het stadse leven met die desolate 'nieuwbouwwijken' met die eeuwige koperen ploert in het Italiaanse azuur en een regen op zondag. Het realisme van de scénes vind ik bewonderensaardig. Alleen een regiseur die de fijne kneepjes van het vak kent stuwt zijn cast tot zo'n hoog niveau op.

Een voor mij onaantastbaar meesterwerk 5*

Erg mooi gezegd Narcissus, mijn compliment.

Dat ik het er helemaal mee eens ben behoeft geen betoog.

Ladri di Biciclette in spongen weer bekeken....één van de aangrijpendste films die ik ooit gezien heb. Vooral Lamberto Maggiorani viel me extra op. Wat een pracht rol. Vooral zijn gespannen wanhopige blik. Zijn (door nood geforceerde) omgang met die hartveroverende Bruno is volmaakt uitgewerkt (zie restaurantscéne) .Ach de hele film, als potret van een fatsoenlijke man die door de armoede vernederingen moet doorstaan, is gewoonweg perfect. En dan de omstanders die op het eind onbewust een extra klap uitdelen (kortweg): "Ga naar huis" en "Dank God"

Er zit een shot in deze film die lijkt te horen bij andere klassieke films met gelijksoortige shot's:
-Jean Renoir's Partie de Campagne (1936) met het prachtige "open raam shot" (met dank aan Ramon K)
-Victor Flemmings The Wizard of Oz (1939) met de klassieke
"open luik shot " met de overgang van zwart /wit naar kleur.
-Vittorio De Sica's Ladri di Biciclette (1948) waarbij, na de aanbidding van de hoop biedende fiets, het luik op symbolische wijze door de zoon wordt dichtgedaan. (deze hele scéne in huis lijkt in de geest van Hollywood opgezet)
-John Ford The Searchers (1956) Door de "open deur shot" worden Monument Valley en John Wayne geïntroduceerd.
-Darren Aronofsky The Fountain (2006...jawel reeds klassiek voor mij) door een zeer ingenieuze "open raam shot" met de romantische samenkomst van de geliefden op het dak.

Sympathieke film die mij een Rome laat zien vol met fietsen en drukte, werkers en boeven en een vader en een zoon die op zoek moeten naar hun fiets maar uiteindelijk nog een harde les gaan leren. Het einde was subito maar indrukwekkend.

Matig drama.

Verhaal is op zich best aardig, maar vooral het moralistische einde, het matig tot redelijke acteerwerk en het ontzettend vervelende zoontje verpesten de film.

2,5*.

Wat is er dan zo bijzonder moralistisch aan het einde?

Het einde vond om meerdere dingen slecht (misschien is moralistisch ietwat sterk uitgedrukt), oa.:

- de jongen die zijn fiets steelt, komt er mee weg... hij probeert een fiets te stelen, maar hij wordt wel aangehouden (en komt er eigenlijk ook mee weg...)
- bij hem reageert er niemand op 'Houd de dief!', maar als hijzelf een fiets probeert te stelen, dan zijn ineens honderd mensen bereid de bestolene te helpen... jaja...

Jaja, en als het precies andersom was geweest was het ook moralistisch.

Daarom zeg ik dat moralistisch toch wat sterk uitgedrukt is... wel opletten he.

Daarom zeg ik, nogmaals, dat moralistisch misschien wat sterk is uitgedrukt.

Maar zo logisch is het niet... het gaat namelijk niet om het moment waarop de fietsendief wordt aangehouden, maar waarop de fietsendief de fiets steelt. Dat is helemaal niet in zijn beschermde omgeving, maar ook ergens midden in de stad (drukke straat, rijden veel auto's).

Op het moment dat de fiets van de hoofdrolspeler wordt gestolen zouden er zat mensen moeten zijn die hem hadden kunnen helpen... de enige die 'helpen' zijn een handlanger van de fietsendief en een automobilist...

Terwijl er op een andere drukke plek in de stad ineens honderden mensen tevoorschijn komen om de bestolene te helpen als de hoofdrolspeler een fiets jat. Dat laatste zag er zelfs een beetje Benny Hill-achtig uit...

Ik dacht precies hetzelfde!

Goede film van Vittorio De Sica, die mij eigenlijk gelijk wel wist te boeien. De film schetst een mooi beeld van Rome, waar veel mensen na de Tweede Wereldoorlog in armoede leefden. Zo ook de vader en zijn zoontje, die een enorm sterke band met elkaar hebben, wat ook goed in de film is uitgewerkt. Erg mooi vond ik dan ook een scène in het restaurant, waarbij een een rijk en verwend jongetje zich vol zit te vreten en neerkijkt op het zoontje, die zich niet echter niet wil laten kennen. Dit gaf een mooi contrast tussen arm en rijk vond ik. Daarentegen heeft de film ook zeker zijn mindere momenten. Ik vond vooral in het begin dat de vader wel erg makkelijk met de fiets omging, zeker als de fiets haast van levensbelang is, had hij er wel iets beter mee om kunnen gaan. Daar staat echter tegenover dat hij wel weer heel volhardend is in de zoektocht naar zijn fiets. Tijdens de zoektocht zakt de film soms wat in, mede door het niet altijd even sterke acteerwerk. Het einde maakt echter heel veel goed en is uitermate sterk en zelfs licht ontroerend.

3,5*

Prachtfilm. Hoewel er oppervlakkig gezien weinig betekenisvols schijnt te gebeuren, is hij ontzettend aangrijpend.

Geniaal. De Sica weet in een eenvoudig verhaal perfect de tijdsgeest van dat moment te vangen.
Een man die bijna niets heeft, wordt net dat ene ding ontnomen wat hij zo hard nodig heeft. Een film die beklijft tot op het bot, waarin het zoontje ook nog eens een glansrol speelt.
Het is al eerder genoemd, maar het moment waar hij zijn vader bijna in het gevang ziet verdwijnen, wanneer deze zijn principes en daarmee de opvoeding van zijn zoontje verloochent. De blik van het jongetje in deze zegt alles. Hartverscheurend!

5*

Zeer aardige prent en mijn eerste De Sica.
Die zich kenmerkt door het Italo neorealisme. Waarvan ik erg benieuwd ben naar Umberto D.
De Sica weet zonder profesionele acteurs toch een sterke film neer te zetten. Dit was vooral te danken aan Ricci en zijn zoon Bruno gespeeld door Maggiorani en Staiola. Vooral de sterke mimiek van Maggiorani doet het hem.
De depressie is goed in beeld gebracht en dan met name de elendige situatie voor Ricco. Waarneer hij eindelijk werk krijgt gebeurt het ergste.
Ik dacht zelf dat hij de fiets wel zou terugvinden, maar hij komt in de verleiding en word dan ook nog gepakt. Een rauw einde waardoor de film je nog wel even bezighoudt. De eervolle vermelding die deze film bij de Oscars kreeg is dan ook verdiend.
3.5

Ben hier toch erg benieuwd naar. Paar dagen geleden mijn eerste fim van De Sica gezien: Umberto D. Was een aardige film, maar zeker niet bijzonder. Hoop dat deze beter is.

Oneindig veel beter.

Beter dan Umberto D. in ieder geval. Al was dit geen meesterwerk, maar wel een best ontroerend filmpje. De Sica heeft best wel een prettige stijl en ik vond het ook best realistisch allemaal. Prima acteerwerk ook, niet te geloven dat dit natuurlijk geen proffesionele acteurs zijn. Verder zitten er ook best een paar mooi scenes in en is het bij vlagen erg ontroerend. Ben wel benieuwd naar meer van de regisseur, alhoewel zijn twee ´´meesterwerken´´ niet meer dan aardig, en in dit geval best wel leuk waren. Maar meer dus niet, al vermaakte het prima. Voldoende is binnen.

3*

Had wel iets langer gemogen... Het verhaal is op zich wel goed en aangrijpend, maar naar mijn idee te simpel en voorspelbaar. Er zaten wel wat mooie scenes tussen en je krijgt een goede indruk van het Rome tijdens de depressie.

3*

Mooie film, had te doen met de kleine Bruno:4,0

Italiaans neo realisme is gewoon niet mijn ding. Het is natuurlijk allemaal best sneu voor die man, maar het verhaal is traag en voorspelbaar. En tja, 80% van de wereldbevolking heeft het slecht daar ben ik me echt wel van bewust. De personages zijn vaak nietszeggende everyman, daarom ik vind dit soort verhalen meestal weinig interessant. Ook op visueel vlak heeft de film niets te bieden. Nee, vind dit toch povere cinema.

Klein 3tje.

De Britten zorgen op 28 februari a.s. voor een Blu-ray in de schappen!

Ik had er op voorhand eigenlijk net iets meer van verwacht.

Een arme Italiaan wiens fiets gestolen is, gaat die gaan zoeken. De film moet toch gecompliceerder zijn dan dat?

Dat is het niet. Er gebeurt niet veel meer dan er eigenlijk in de beschrijving staat bij de film hier.

Wat is dan de bedoeling? Ik denk dat het wel duidelijk is dat men de armoede is het door oorlog verscheurde Italië wou aankaarten.

Maar door of een of andere reden is het in het eerste deel allemaal niet overtuigend genoeg. Ik leef echt niet mee met de personages. Neem daarbij dat het verhaal op zich voorspelbaar en oninteressant is, en je bekomt dat je halverwege enkel maar kan hopen dat het beter wordt.

De zoektocht naar de dief is nogal (on)gelukkig. Ook het gedoe met die oude man is weinig interessant.

Maar dan op het moment dat je het eigenlijk opgegeven hebt slaat de film toch wel een andere weg in. Vanaf ze in die taverne gaan eten wordt de film alles wat hij al van het begin hoorde te zijn. De armoede druipt van het scherm, en je krijgt nu echt medelijden met de personages. Je kan je vanaf hier inleven in de film, en het wordt ook interessant.

Het is dan ook een spijtige zaak dat het van dan uit niet lang meer duurt voor de film effectief gedaan is.

In het begin vind ik de acteurs ook niet goed spelen. Het acteerwerk is nogal houterig. Enkel het kleine jochie speelt van zijn introductie aan al goed (Wat geen sinecure is met kinderen).

Maggiorani gaat naar het einde toe meer als een topacteur spelen, en ook de bijrollen zijn dan beter. Alsof het budget naar het einde toe groter werd om betere acteurs in te huren en Maggiorani beter zijn best ging doen om meer te verdienen.

Oninteressant verhaal dat op het einde beter uitgewerkt werd.

Het zal een 2,5* of 3,0* worden.

Misschien even wat inlezen over het Italiaans neorealisme? Ik maak vooral veel onbegrip op uit je stukje. Of het je beoordeling verbetert is ten tweede, maar het maakt de film er op zijn minst interessanter van.

Ik probeer films altijd te bekijken met zo weinig mogelijk voorkennis.

Ik kan na het bekijken al bedenken wat dat neorealisme in houdt, maar ik vind het (in deze film) maar niets.

Er is wel eenverschil tussen kennis en voorkennis natuurlijk...