Ladri di Biciclette (1948)

Nou, ik vind het een van de pijnlijkste eindes uit de filmgeschiedenis eigenlijk... Geen gevangenis had harder kunnen aankomen dan dit. Het afdruipen als een geslagen hond, het verraad tegenover zichzelf, maar vooral ten opzichte van zijn zoontje, dat zijn vader als zijn grootste held aanzag maar nu in één pijnlijke klap volwassen wordt en van zijn jeugdige onschuld en naiviteit beroofd, dat vond ik meer dan een mokerslag.

Zeer eens met Freud!

Ik zeg toch ook 'op het eerste oog'. Nu een dag later denk ik toch dat dit het juiste einde is voor de film.

Italiaanse neorealistische films zouden naar het schijnt erg oprecht en zonder foefjes hun emotionele lading weten over te brengen. Dan heb ik in elk geval een verkeerde keuze gemaak met Ladri di Biciclette. Een zielige score dat tot vervelens toe ingezet wordt om toch maar sentiment af te dwingen, regenbuien en vioolmuziek die erbovenop gegooid worden als extra garantie, om maar nog te zwijgen over het kleine snotaapje dat de hele film door gebruikt wordt zodat we de ontroering onder onze neus zeker gewreven krijgen. Hoe geforceerder kan je nog op het gemoed werken?

En het uitganspunt is zo simpel: Armoede kan schrijnend zijn. Zo schrijnend, dat een onnozele fiets al een serieuze barierre kan zijn en zoveel kan betekenen. Tja. Dat wordt allemaal na 5 minuten reeds zeer duidelijk zodat het hele verhaaltje ontieglijk voorspelbaar wordt en de ganse zoektocht enorm langdradig want veel meer heeft de film niet te vertellen.

Oprechtheid is in elk geval het laatste wat in mij opkomt na het zien van deze matig geregisseerde, goedkope, eentonige en opgedrongen klaagzang.

1*

Nee hoor.

Dit zijn twee typisch neorealistische dingen. Verhalen zijn heel erg eenvoudig en in nogal wat films komen kleine kinderen voor.

En dit nu juist niet (geen idee waar je dat idee opgedaan hebt trouwens), wat jij als foefjes ziet wordt in neorealistische films juist niet geschuwd. Dat zit juist in vrijwel allemaal. Het onderscheidende met andere films zit op compleet andere vlakken.

Conclusie: Ik voorspel bij deze dat alle neorealistische films, zonder een uitzondering, dikke onvoldoendes halen bij jou (vanwege alle ergernissen die je bij deze film had). Je idee vooraf had weinig met de werkelijkheid te maken.

Met andere woorden: Neorealisme is gewoon een soort pseudoniem voor goedkoop sentiment. Dan zal ik inderdaad niet veel van die filmpjes trekken waarschijnlijk.

Dan verdraai je mijn woorden. Laat verder ook maar zitten ook. Aan een discussie die zo begint begin ik niet eens.

Het is niet mijn bedoeling jou woorden te verdraaien. Ik vind dit goedkoop sentiment, mijn kritiek geeft aan waarom, en jij beweert dat dit in vrijwel alle neorealistische films zit. Als dat waar is, dan vind ik "neorealisme" algemeen gesproken, maar een opgeblazen excuus voor goedkoop sentiment (de principiele en stylistische kenmerkjes kunnen dat helemaal niet verdoezelen). Het is me duidelijk dat jij dat niet vindt hoor.

Italiaanse neorealistische films zijn meestal erg emotioneel geladen, met veel dramatische uitbarstingen (op zijn Italiaans als het ware ). Dat kun je goedkoop sentiment noemen, ik vind het een van de charmes. Deze film is nog een van de allersoberste in het genre, juist omdat het verhaal zo simpel is en het acteerwerk veel ingetogener dan bijvoorbeeld bij Visconti. Dus: afblijven, van die films!

Ook zonder de muziek zou ik tranen met tuiten kunnen huilen bij het zien van deze film. In de meeste neo-realistische films die ik gezien heb wordt de dramatiek inderdaad ondersteund door wat muziek. Maar dan heb je 't ook gehad, zo geforceerd is dat hier niet, zeker niet meer dan in de miljoenen andere films die muziek gebruiken om hun beelden te versterken (krijg zin om je lijstje door te spitten). De soberheid in de neo-realistische film zit 'm vooral in het simpelweg registreren van allerdaagse gebeurtenissen en situaties (vaak sociale wantoestanden) zonder te vervallen in makkelijke trucjes om de tranen uit het publiek te trekken. Het kind fungeert hier ook absoluut niet als een goedkope 'tranentrekker': zelden heb ik zo'n oprechte vader-zoon-schets gezien als in De Sica's film. Het is de armzalige sociale situatie waarin ze verkeren plus de reacties op elkaar vanwege deze situatie die mij ontroeren en niet het kind an sich, of bijdehandte opmerkingen van het kind, of lichamelijk leed van het kind of iets dergelijks. Ik vind dat je vreselijk overdrijft en ik vind je reactie (off-topic) na je opmerkingen bij LPSJ D'Arc eigenlijk totaal onbegrijpelijk.

Persoonlijk vind ik dat mensen die ook maar niet een klein beetje geraakt kunnen worden door deze film of harteloos zijn, of inlevingsvermogen missen of levenservaring missen.

Eens, [on topic= Toch komt deze film "te laat" op gang.]

Een keer herzien en je denkt er anders over, weet ik bijna zeker.

Laat dat laatste dus maar weg.

Sorry, maar een klein schattig kind de hele film door bij een plot betrekken is gewoon goedkoop. En dan staat het daar bij papa in de regen, en daar staat het dan zo hulpeloos te roepen wanneer papa hardhandig aangepakt wordt... en telkens natuurlijk een mooie close up van het zielige gezichtje als papa weer eens iets ergs tegenkomt of doet... Een makkelijker formule om tranen te trekken bestaat gewoon niet. Niet bijdehand? Toch wel goed gezien van dat knaapje om een meneer de agent te zoeken wanneer papa in de problemen dreigde te komen.

Dat muziek vaak gebruikt wordt om beelden te versterken is logisch, maar wanneer men zo constant het meest treurige gejammer mogelijk -inclusief vioolsnaren- uit de kast zit te halen tijdens zielige toestanden dan vind ik dat ronduit slap. Midnight Cowboy heeft ook muziek om de uitgebeelde gevoelswaarde bij te sturen, maar die muziek is bij lange niet zo verregaand qua sentimenteel niveau en frequentie. Zeker in combinatie met dat aandoenlijke snotaapje als lijdend voorwerp van de hele toestand en dan nog eens die regen wordt het lachwekkend "ineengezet" (haast parodisch zelfs) en komt het dus allesbehalve oprecht over.

Die film komt simpelweg veel minder geforceerd over.

Op zich zou ik het eventueel nog kunnen slikken hoor: een mager plotje EN makkelijk sentiment. Maar maak het dan tenminste nog een beetje boeiend op aanschouwelijk vlak (nog een belangrijk verschil met Jeanne D'arc). Het standaard camera en montagewerk van De Sica maakt het er absoluut niet verteerbaarder op. De film heeft gewoon op geen enkel gebied iets te bieden.

Het is evident dat de situatie op zich me sowieso niet onberoerd laat, maar de manier waarop het hier getoond wordt komt dus voor mij absoluut niet gemeend/geloofwaardig over.

Dat heeft niks met bijdehand zijn te maken. Ieder klein kind zou in zo'n situatie hulp zoeken. Het zou eerder raar zijn als hij het niet deed.

Bwoa, dat weet ik nog zo niet. Weinigen zouden igg het zo op tijd netjes aanvoelen en rustig iemand gaan halen.

En net dat moment was er toevallig wél een agent dicht in de buurt. Niet tijdens de achtervolging en de 2 fietsdiefstallen natuurlijk.

Lol!

Films mogen dus enkel over grote mensen gaan? De film gaat over paps en zoon en ze krijgen beiden even veel screentime, close-ups wanneer het moet, aandacht wanneer het moet etc. Ik weet echt niet waar je het over hebt. Echt niet.

Ik blijf lachen met jou; een parodie!?

Sorry, ik kan je niet serieus nemen. Ik vind juist films als City of Angels, Braveheart, Home Alone etc juist vaak vreselijk onoprecht qua emoties.

Dit staat er wat mij betreft loodrecht op qua emotie. Een keer verstandig doen dus: we kunnen beter de discussie nu al staken. Ik denk dat we qua filmsmaak, maar ook qua levensvisie en emotionele belevingswereld elkaars tegenpolen zijn.

Nuance graag. Ik zei duidelijk de hele film door. Dat script kon gerust anders ineenzitten, zodat het maar een deel van die vader-zoon dramatiek omvat. Tenslotte gaat het in de eerste plaats over armoede. Hoe afhankelijk je kan zijn in die situatie etc. Hier wordt het kind gewoon gebruikt als constante tearjekker.

Discussieerbaar, maar het draait in die films dan ook niet enkel en alleen rond die emoties. City of Angels misschien wel nog het meest, maar dan zie ik nog heel veel verschillen (er zit veel meer in, veel varierender qua verhaalstructuur, visueel boeiender etc...). Ze hebben meer te bieden. Ladri di Biciclette heeft maar 1 "boodschap": Arm zijn kan zielig zijn. Tenslotte valt een film die zo realistisch mogelijk wil overkomen extra hard door de mand wanneer het onoprecht zijn emoties wil forceren. Nogal appels en peren vergelijkingen eigenlijk.

Vertel me iets nieuws. Voor mij is een zielig plotje, wat vioolmuziek en constante shots van een aandoenlijk kinderblikje niet voldoende om me over de kouter te krijgen, nee. Het spijt me.

Ik weet wel dat jullie mijn kritiek ook niet genuanceerd vinden. Maar dat vind ik ook van iedereen die mijn favoriete films becommentarieerd met een 1* als uitgangspunt hoor. Logisch.

Nuance hoeft ook niet. Daar gaat het niet om. Maar heel erg ongenuanceerde berichten plaatsen (bij welke film dan ook en door wie dan ook) en dan verzoeken om genuanceerde reacties, sorry, maar dat gaat er bij mij niet in.

Tsja. Heel negatieve recensies bij de films uit mijn top tien vind ik erg vaak ook 'heel erg ongenuanceerd'. Dat is logisch.

Punt is dat je dat op een nette manier kan proberen weerleggen, waarom het precies niet genuanceerd/overdreven is. En goed lezen en niet van iemand zijn uitleg iets anders proberen maken dan het is. Het verschil tussen een film beleven en iemand zijn woorden verdraaien is nogal groot.

Het is jij (en misschien nog iemand hier en daar) tegen de rest van de wereld juist.

Zeker appels en peren, maar dan omgekeerd. Het rijtje films dat ik noemde vind ik juist onoprecht. En: jouw woorden verdraaien?

Maar je doet en vindt maar hoor. Mijn zegen heb je. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn rijtjes op te schonen.

Sorry, maar dat vind ik nu wel heel erg flauw.

Nee, de armoedeproblematiek staat centraal. De zoon wordt uitgespeeld als lijdend voorwerp van de situatie. Waarom koos de Sica niet voor een script waarbij het enkel om die man ging? Was veel moeilijker geweest om emotie los te weken, daarom.

Edit: heb al de voorgaande berichten van me weggehaald, wegens te off topic onzin/geruzie. Ik doe er liever niet meer aan mee. Nu ernst graag.

Hips... nee djelle. We gaan niet weer op die klassiekers-worden-gewaardeerd -omdat-het-klassiekers-zijn-toer!

De meeste sites hebben een stemGEMIDDELDE, dat wordt echt niet hoog gehouden door een paar De Sica-waanzinnigen. Deze film is al 60 jaar goed. Ik kan er ook niks aan doen jongen.

Omdat het hen beiden aan gaat djelle. Zowel degene die brood op de plank moet brengen als degene die van dat brood moet eten. Logisch toch? Bovendien kan er zo ook nog een relatie tussen vader en zoon geportreteerd worden.

Dan kan ik Home Alone ook wel verwijten dat het niet een bloedmooie naakte vrouw is die haar huis verdedigt. Dat gaat toch nergens over?

Als ik tussen de regels doorlees verwijt je nu eigenlijk dat er een drama gemaakt is met ook een kind als lijdend karakter. Dat gaat me echt veeeeeeeeeeel te ver. Vind ik een on-argument.

Misschien is het handig om de volgende keer tot tien te tellen voor een van jullie een reactie op de ander plaatst. Nu kan ik weer een halve discussie opruimen (die inderdaad weer eens gruwelijk uit de hand liep).

Jongen, dat kun je als user toch niet maken? Serieus. Ik verwijder niets in ieder geval. Ik sta er achter. Het spijt me zeer.

Dat kan ook op een verfijndere, subtielere manier aangetoond worden. Een vader-zoon relatie schetsen kan overigens heus wel met een pak minder scenes die daarover gaan. Het is me gewoon allemaal veel te doorzichtig en eentonig. TE. Net als de foefjes. Het waarom staat duidelijk uitgelegd in mijn posts (verschil tussen occasionele inzet van aangrijpende sfeermuziek versus constante forcering via vioolsnaren etc), dus ik ga het niet weer allemaal herhalen. Accepteer het of niet, voor mij is deze discussie klaar. We verschillen van mening. Punt.

Excuses. (Maar geef toe, ik heb toch goed gehandeld door voor mezelf toch al het initiatief te nemen? )