Ladri di Biciclette (1948)

Slapstick naar films met verhaal.

Bijzonder in 1949.

Ik vrees dat ik nog steeds niet helemaal weet waar je op doelt. Heb je veel films van de jaren '40 of daarvoor gezien? Aan het 'vakwerk' zie ik hier niets bijzonders. Dit is vooral een klassieker die geroemd wordt om zijn emotionele kracht en doordat hij een sociaal probleem op een zeer menselijke manier wist te vangen, maar niet zozeer doordat het technisch gezien een uitschieter was. Ik zou zeggen dat hij zeker wel talloze voorbeelden had.

Heb inderdaad niet echt veel films uit die tijd gezien, maar vind het in 1948 bijzonder dat er zo'n maatschappijkritisch verhaal verteld wordt. Bovendien vind ik de film er bij vlagen moderner uitzien dan de films die ik tot nu uit die tijd gezien heb; baanbrekend vakwerk dus.

Maar ja, ik ben niet de kenner van dat oude spul..

Dan moet je er ook geen 3,5 naar gooien onder het motto 'bijzonder voor zijn tijd' (wat sowieso al geen reden is wanneer je het voor de rest goed noch mooi vindt). Is je vergelijkingsmateriaal beperkt, doe dan tenminste wat opzoekingswerk vooraleer je zo'n stellingen maakt. Kritisch is deze prent trouwens niet echt, eerder portretterend.

Dergelijke film vergt natuurlijk wel een beetje empathisch vermogen.

Net na de oorlog, geen werk, amper te eten, je enig sprankeltje hoop wordt bijna vanonder je kont gestolen en dan zwerf je wanhopig door de stad om het tij alsnog te keren om alleen maar de wanhoop nabij de ultieme vernedering te moeten ondergaan voor de ogen van je zoontje die aleen maar naar hje opkijkt…

Dat kerft ook vandaag nog door mijn ziel. Laat die 'voor zijn tijd' maar vallen.

Tijdloze verbeelding van hoe de menselijkheid moet worden behouden in tijden van financiële armoede. Simpel verhaaltje, maar daarom niet minder indrukwekkend.

[quote]djelle schreef:

Je weet dat de stroming waar deze film onder valt (het neorealisme) een reactie is op de fascistische cinema onder Mussolini? Alleen al het in beeld brengen van ''de gewone man'' is al een statement an sich. Het mag nu als een niet zeer kritische film overkomen, maar de conventies die voor het genre gebruikt worden zijn wel degelijk van kritische aard.

hoe simpel een verhaal kan zijn, hoe geweldig goed het kan uitgewerkt zijn in dit meesterwerk. Van de dop naar de 'top', naar de dop. Of hoe een misdaad het leven van een mens kan ruïneren.

Puik werkje hoor 4*

Italiaans neorealisme.

Een soort film waar ik nog niet erg bekend mee ben, maar tot nu toe bevalt het wel heel goed. Ladri di Biciclettte wilde ik al lang zien en nu is het er eindelijk van gekomen, in een bioscoop nog wel!

Een erg mooie film, met mooie visuals en vooral erg sterk acteerwerk. De sfeer van de film werkt erg goed, ik kon bijna meevoelen hoe het is voor die arme man als zijn fiets wordt gestolen terwijl hij hem zo hard nodig heeft. Misschien omdat ik zelf ook arme student ben. De zoektocht naar de fiets is aardig, soms zakt het een beetje in. De wanhoop is in sommige scènes heel goed voelbaar, met als absolute hoogtepunt het moment waarop Antonio zelf een fiets gaat stelen. Prachtige scène met een sterke spanningsopbouw en een geweldig einde.

Er mist nu iets voor een 4* naar mijn gevoel, maar een vette 3,5* heeft de film al op zak.

Normaliter ben ik nooit jaloers...nu wel

Ik hou van mijn studie!

En ik ook!

Sterke film om te zien op het grote doek. De boodschap en het gevoel van de film waren vooral hetgeen dat het deed voor mij. Typisch overigens van het geluid, duidelijk later opgenomen, maar het had eigenlijk wel wat.

Ik mistte wel nog iets om bij de 4 sterren te komen, ik weet niet precies wat. Misschien omdat de film af en toe wat op en neer ging naar mijn gevoel. Maar wellicht ga ik deze film nog herzien in de toekomst.

Mijn eerste neorealistische Italiaanse film is in ieder geval goed bevallen, een genre waar ik me al veel langer in wil verdiepen. Ik ken alleen nog bar weinig titels en regisseurs op het moment, waarom Mio viaggio in italia van scorsese mij misschien wel handig en interessant lijkt?

De Sica's kijk op het neo-realisme

Het was Luchino Visconti die er voor zorgde dat ik me voor het Italiaanse neo-realisme begon te interesseren. Die films behoren tegelijkertijd tot het beste wat ik ooit heb gezien (Rocco!) maar ik heb voor de rest nog niet zo bijzonder veel van de filmstroming op zich gezien. Riso Amaro is de enige titel die me ten binnen schiet die zich ook in dat genre mag kwalificeren maar toen bleek dat ze deze Ladri di Biciclette in een special over films in Rome draaiden in Cinema Zuid, dan wist ik het. Dit ging de nieuwe telg in de familie worden.

Het was niet mijn eerste kennismaking met Vittorio De Sica want ik had een tijd geleden ook zijn debuut, Teresa Venerdi, gezien en die beviel me erg goed waardoor ik het vermoeden had dat dit me ook wel ging kunnen bevallen. En dat is sowieso het geval want wat De Sica hier op het scherm tovert, het is prachtig om naar te kijken. Het is vooral erg knap hoe de regisseur er in slaagt om de wanhoop van Antonio in beeld te brengen. Je leeft in zijn geheel mee met de strubbelingen van de posterplakker en het moment waarop hij besluit iemand anders zijn fiets te stelen is tegelijkertijd schrijnend maar ook erg mooi getoond. Het was Hitchcock die zei dat de beelden altijd prioriteit heeft over de dialoog en het zou me niet verbazen mocht hij dit hebben gevoeld bij het zien van de eindscène van de film. Antonio die uiteindelijk gepakt wordt, bijna gelyncht wordt door een menigte en dan de blik van de zoon die met tranen in zijn ogen zijn vader aankijkt. In één klap is Bruno het sterke beeld van zijn vader kwijt en is hij volwassen geworden. Zelden zoveel rillingen over mijn ruggengraat gevoeld.. Voor de rest zit de film eigenlijk nog vol met talloze boeiende scènes en krijgt de film zelfs een zekere suspense. Ik was in ieder geval echt benieuwd naar hoe de ontmoeting met de oude man en de dief zou uitdraaien. Knap ook hoe De Sica er eigenlijk in slaagt om met een relatief korte speelduur de personages toch hun eigen identiteit te geven. Ik had het niet voor mogelijk gehouden (Visconti's Rocco duurt dubbel zo lang) maar dit werkt perfect.

Eén van de meest gebruikte elementen in het neo-realisme is het inhuren van niet professionele acteurs voor de hoofdrollen. Dit kan natuurlijk zowel de goede als de slechte kant uitgaan maar al een geluk voor ons komt de cast in de eerste categorie terecht. Selznick wou oorspronkelijk Cary Grant in de rol van Antonio casten (niets tegen Grant maar dat zou echt verschrikkelijk zijn) maar gelukkig kiest De Sica voor Lamberto Maggiorani, na eerst nog even getwijfeld hebben over Henry Fonda (again, the horror!), en dat is een uitstekende keus. Maggiorani nam zijn zoon mee naar de auditie naar zijn shift in de fabriek en kreeg prompt de rol. Onvoorstelbaar dan ook dat hij hierna zelf heeft moeten bedelen voor werk want wat hij hier laat zien is gewoon erg sterk. Dat is voornamelijk ook te wijten aan de chemie met Enzo Staiola die de rol van Bruno, Antonio's zoon, mag spelen. Meteen de eerste rol voor de kleine Enzo want hij werd gewoon van het straat geplukt tijdens het filmen van de eerste scènes maar zelden een kind zo naturel weten acteren. Het is al duidelijk geworden dat kinderen in films vaak erg nefast kunnen werken op de sfeer van de film maar hier is het echt een dikke meerwaarde. Voor velen zal het drukke Italiaanse sfeertje er net iets teveel aan zijn maar voor mij is dat juist hetgeen waardoor ik zo gefascineerd ben door de Italiaanse cinema. Het roepen, de overdreven gebaren, de theatrale scènes, ... Magnifiek gewoon.

Het is ons allemaal al wel eens overkomen dat er iets gestolen wordt waar je belang aan hechtte en de wanhoop die daarbij hoort wordt hier zo treffend in beeld gebracht. Ik startte dit bericht eigenlijk met het gedacht dat ik hier 4* aan ging geven maar nu de film nog wat is gezakt, kan ik hier niet minder dan 4.5* geven. Ik had het gehoopt maar in ieder geval niet verwacht dat ik dit zo goed ging vinden.

4.5*

Prachtig drama met het simpele gegeven dat een man zijn fiets word gestolen.

Wanhoop en frustratie komen heel goed over, en het acteren is zeer aardig, ook van de kleine jongen.

Een knappe film van de italianen die redelijk vlot weg kijkt. Het had misschien op sommige momenten wat spectaculairder gekund, maar het verassende einde maakt een hoop goed.

Wat hou ik toch van het Italiaans neo-realisme met Ladri di Biciclette als één van de beste uit de stroming. De film geeft de erbarmelijke stand van zaken weer na de Tweede Wereldoorlog. Er heerst een vijandige en zelfzuchtige sfeer ten gevolge van de armoede van het plebs. Het is ieder voor zich. Vittorio de Sica weet deze sfeer voortreffelijk te brengen aan de hand van vier media : muziek, close-ups, de voortdurende straatelementen en de scène in het restaurant. Er is steeds een treurig deuntje aanwezig en er wordt veel ingezoomd om de expressies van de inwoners te benadrukken. Je kan het leed en de radeloosheid van hun ogen en fronsen aflezen.

De werkloze Antonio krijgt een baan als posterplakker aangeboden indien hij in het bezit is van een fiets. Om de job in handen te krijgen en de gezinssituatie enigszins op rails te krijgen, koopt hij een fiets. Als deze vervolgens gestolen wordt, dreigt zijn hoop te ontsporen. De pogingen van Antonio en zijn zoon Bruno lijken tevergeefs maar tevens fascinerend. Doorgaans krijgen we shots van andere fietsen te zien maar nooit dacht hij eraan iemand anders geluk te stelen.

Er werd eerst nog gesuggereerd dat Cory Grant of Henry Fonda de rol van Antonio Ricci zou krijgen maar Vittorio de Sica koos uiteindelijk voor de onervaren Lamberto Maggiorani. Enzo Staiola, die de rol van Bruno Ricci bekleedde, was de zoon van vluchtelingen en had zodoende een verbeten uitstraling. Een uitstekende keuze in mijn ogen.

Kortom een mooie, pure en moraliserende klassefilm.

5,0*

Ik vraag me af of we De Sica wel zo zwaar en bloedserieus moeten nemen als in vele commentaren hier gesuggereerd wordt. Neorealisme betekent naar mijn gevoel voor een stuk ook humor en anecdotiek. Het blijft amusement, net zoals andere films van De Sica, bv. Matrimonio all'Italiana: een unieke combinatie van komedie en tragedie, en juist daarom zo... amusing....

Prachtige film met een verpletterend einde.

Ladri di Biciclette kent een vrij simpel plot, dat echter wel boeiend wordt uitgewerkt. De zoektocht naar de fiets, die moet zorgen voor Antonio's broodwinning, wordt goed uitgewerkt. Je krijgt steeds meer medelijden met de (steeds wanhopigere) hoofdpersoon. Het acteerwerk is niet groots, maar ook niet slecht. Het einde is enigszins abrupt, maar dat doet verder geen afbreuk aan de film.

Ladri di Biciclette
alternatieve titel: Bicycle Thieves

Een prachtige film.

Ik denk dat Vittorio De Sica wel de absolute meester is in het Italiaanse neo-realisme. Hij weet van een heel simpel plot (dat echter zeer realistisch is) een heel erg aangrijpend verhaal te maken. Daardoor krijg ik meteen zin om de rest van zijn films te gaan bekijken, want volgens mij heeft hij er meer in z'n soort gemaakt.

Dat de acteurs in deze film volledig amateurs waren, is onbegrijpelijk. De relatie tussen de man en zijn zoontje grijpt zo aan en staat soms zelfs op het spel omdat de man zijn fiets noodzakelijk moet terugvinden om zijn baan te behouden. Scènes die er voor mij uitblinken zijn wanneer vader en zoon een pizza gaan eten en een kakkerige rijke familie tegenkomen die daar ook eten en het einde, die voor mij erg hard aankwam het slachtoffer van de fietsendief wordt zelf een fietsendief, dat laatste shot wanneer je de twee verloren samen ziet lopen, wauw dat deed wat met me!

Een Italiaans meesterwerk van het neo-realisme van maestro Vittorio de Sica.

*4,5

In de documentaire "The Story of Film" kwam Ladri di Biciclette meermalen naar voren als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het naoorlogse neorealisme. Na de film bekeken te hebben kan ik concluderen dat deze status terecht is.

Het verhaal is eenvoudig maar wordt ontzettend krachtig en realistisch gebracht. Voor romantisering is weinig plaats. Overal straalt "The Bicycle Thieves" realisme uit. Zo is Antonio eenmaal aan het werk als aanplakker nog wat onwennig. De oplettende kijker ziet dat zijn posters vol vouwen, kreukels en luchtbellen op de straatmuren belandden. Het Rome van Vittorio de Sica is bovendien niet zo mystiek en bloeiend als dat van Fellini's "La Dolce Vitta". We zijn weinig fraais van de Eeuwige Stad en dat past ook veel beter bij deze film.

Nadat zijn fiets wordt gestolen volgt een mooie vertelling waarin vooral de relatie met zijn zoon Bruno de film draagt. In het begin is er optimisme maar al snel zit Antonio in een lastige situatie. De meest pakkende scènes vond ik die waarin Bruno leek te zijn verdronken en het moment dat de hoofdpersoon uit pure wanhoop zelf besloot een fiets te stelen.

Tegen het einde aan doet de regie alles goed. Allereerst was ik als de dood dat Antonio na de diefstal tegenover dezelfde politieagent zou komen te staan die hij eerder in de film trachtte te overtuigen van de schuld van een man die volgens hem zíjn fiets stool. Gelukkig werd dit Hollywood cliché vermeden. Ten tweede zijn de laatste shots fraai gefilmd. Antonio barst niet meteen in huilen uit maar is wel het einde nabij. Overigens zou dat ook helemaal niet passen bij zijn stille maar dappere persoonlijkheid. De camerawissels tussen hem en zijn zoon komen erg goed naar voren. Helemaal op het einde zijn ze opgegaan in de menigte waarmee de film en het verhaal weer terug bij af is.

De zo nu en dan krakkemikkige beeldkwaliteit maar vooral het zeer matige monogeluid houden mij van een hogere beoordeling af. Wellicht dat een opgepoetste versie op Blu-Ray de beoordeling ooit nog eens weet op te krikken.

4*

Ik vind het jammer dat de beoordeling van een 65-jaar oude Italiaanse film bepaald wordt door de beeld- en geluidkwaliteit te vergelijken met een "opgepoetste versie op Blu-Ray", avdj. Brrrr....

Inderdaad, opmerkelijk. Ik heb zelf ook de Blu-Ray editie van Arrow Academy, sublabel van Arrow Films, in een hele mooie slipbox. Staat heel erg mooi in mijn collectie.

Ik maak geen vergelijkingen. Enkel de opmerking dat de film met opgepoetst geluid nog indrukwekkender zou zijn. Het verhaal zelf en de uitvoering ervan is tijdloos. Films worden nou eenmaal 'beter' gevonden als het visueel aantrekkelijker is. Daar ben ik geen uitzondering in.

heeft iemand de bluray van Arrow

hoe is die?

de grunt Je bedoelt denk ik die uitgave van Arrow Academy met die hele mooie slipbox eromheen?

Bicycle Thieves Blu-ray (United Kingdom)

Ladri di Biciclette is een film uit de jaren '40 maar de transfer is echt schitterend. Zeker een aanrader als je dit een meesterwerk vind.

Tevens zit er nog een leuk booklet in met interessante feitjes en toffe extra's.

De film is meesterlijk

dan ga ik hem nu bestellen hij is namelijk 8.75. Geen geld

Bicycle Thieves bluray

Bedankt voor je snelle reactie

Slimme keuze. Een beetje filmliefhebber van Italiaanse cinema en film in het algemeen zal denk ik wel blij zijn met zo'n mooie aanwinst in zijn/haar collectie.

Een film zoals Ladri di Biciclette doet voor mij iets heel bijzonders. Een erg ontroerend drama die laat zien dat zelfs de meest alledaagse verhaaltjes kunnen aangrijpen in combinatie met de authentieke naoorlogse sfeer van Italië. Deze film runt als een tierelier en blijft een erg apart effect op mij hebben. Een absoluut meesterwerk!

Idd deze krijgt een prominente plek. Met name Criterion en Arrow slagen er vaak in om met prachtig artwork voor de dag te komen.

Wat betreft de film sluit ik me geheel bij jouw woorden aan. deze film raakt de juiste gevoelige snaar bij mensen. Wat konden die Italianen toch films maken vroeger.. ( en nog steeds Tornatore, Sorrentino)

Als je liefhebber bent van de Italiaanse cinema moet je ook eens de films van Pasolini, Bertolucci en Visconti proberen.

Dank voor de tip

Dat gaat mijn eerste aankoop van 2014 worden.