Ladri di Biciclette (1948)

Het knappe van de film vind ik dat het net zo spannend en veeeeel meeslepender is als een ingewikkelde thriller, waar men op zoek gaat naar gestolen kernwapens of zo. En ja, het gaat slechts om een gestolen fiets. Als je de film hebt gezien snap je dat de fiets toch veel meer is dan een willekeurig voorwerp?

Dat zit hem dan toch echt in je eigen beleving, Misschien pakte het je op een gegeven moment wel, want het is onzin dat er op het begin niet goed en zelfs houterig gespeeld werd, terwijl het op het einde top is (wat Maggiorani betreft in elk geval al).

Zou niet weten waarom. Je hoeft niet per se iets te weten van neorealisme om te zien dat die gestolen fiets eerder een symobische functie heeft naar de extreme armoede toe. Blijft een mager gegeven om iets voordehandliggends aan te kaarten. Het slechte acteerwerk zal ook niet plots geniaal of boeiend worden wanneer je weet dat men amateurs gebruikt enzo.

Dat zeg ik ook niet. Het helpt niettemin vaak om film beter te waarderen of in ieder geval te begrijpen in bredere dan in nauwe context. Of je de film daardoor genialer of boeiender vindt is ten tweede, zoals ik wel zei.

Je zei wel degelijk: 'het maakt de film er op zijn minst interessanter van'.

Misschien is het niet zozeer interessant om er iets over te lezen dan gewoon meer films van deze stroming te kijken. Het klinkt cliché, maar de meeste onder ons zijn geïndoctrineerd door de hedendaagse, Amerikaanse cinema. Daardoor worden er bepaalde maatstaven gesteld naar acteerwerk, verhaal etc.. die soms weinig variatie toelaten.

Ik kan alleen voor mezelf spreken hier, maar ik vind kennis als context voor een stroming zeker interessant, ongeacht wat ik van de stroming vind. Contextloos commentaar vind ik daarmee ook een stuk oninteressanter. Buiten dat staat de fiets eigenlijk niet symbool voor de armoede, want dat gaat al bijna tegen het principe van neorealisme in. Er hoeft niets symbool te staan voor niets, het gaat simpelweg over een man en zijn zoon en hun fiets in een armoedige periode van Italië. Om maar even flauw te zeggen: uit het leven gegrepen. Nuance misschien, maar wel een belangrijke.

Feit blijft wel dat de diefstal van 1 simpele fiets verstrekkende gevolgen heeft, dus in die zin symboliseerd de fiets zeker de ernst van de armoedige situatie.

Verder ben ik het wel met je eens dat context belangrijk kan zijn, maar in het geval van AGE-411 vind ik niet dat zijn commentaar daarom vraagt. Hij zegt dat het duidelijk is waar de film over gaat, alleen vindt hij de plotlijn ongelukkig gekozen en het verhaal grotendeels oninteressant. Of hij er nu bij vertelt dat deze stroming vaak gaat over naoorlogse drama's die zich omtrent armoede afspelen en derhalve uit het leven gegrepen zijn enzo brengt daar geen nuttig kader aan. Tenzij je er vanuit gaat dat elk uit het leven gegrepen vertellingetje op een filmrol gesmeten per definitie interessant is, zoals ik weleens het gevoel krijg bij aanhangers van dit genre.

Ik ken het neorealisme ook niet goed. Maar of dit verhaal typisch is (?), durf ik niet te zeggen.

Open deuren intrappen dus.

Ik snap wat je bedoeld hoor, maar het gaat hier over AGE-411 zijn commentaar en welke algemene informatie over Italiaans Neorealisme daar een nuancerende context aan zou moeten geven. Wat mij betreft staat zijn kritiek los van de kenmerken/kennis omtrent deze stroming.

Doordat een stukje los van context is geschreven blijft het alleen maar persoonlijk en door dat gemis hecht ik er niet veel waarde aan. Een film staat voor mij zelden op zichzelf. Deze discussie geldt bijvoorbeeld ook vaak voor kritiek op films gemaakt vanuit het Dogme-gedachtengoed. Daarmee bedoel ik niet dat die stroming fantastisch was (dat vind dat van het neorealisme wel), maar een mening wordt interessanter als die geschreven is vanuit enige context of kennis.

Hier haak ik eigenlijk al af, om de reeds genoemde redenen:

Ik ben ook geen professor filmologie hoor, maar toch even mijn idee hierover.

Cinema was in de jaren voor en zeker tijdens de oorlog een vorm van vermaak. 'Tinseltown', weet je wel.

In deze film (en in het neorealisme) wordt plots heel concrete, rauwe werkelijkheid voor de voeten van de bioscoopgangers gegooid. Dat was op dat moment redelijk nieuw. Verrassing daarbij is dat deze film desondanks toch zo veel succes gekend heeft.

Dat komt natuurlijk door de sterke vertolkingen en het feit dat de film echt iets met je doet (of toch iets anders doet dan je amuseren of je weg laten dromen). Dat was baanbrekend in die tijd.

Voor sommigen is het allemaal gedateerd, voor anderen tijdloos.

Iemand die het leven door zijn vingers voelt glippen en uiteindelijk de kelk tot de bodem moet legen, met alle schaamte van dien tegenover zijn zoon... dat zijn heftige gevoelens die bij mij meer losmaken dan bijv. iemand die zich wreekt op de 27 booswichten die zijn vrouw hebben vermoord. Of zoiets.

Mooi en helder commentaar

Als ik me even als leek in de term neorealisme verdiep (heerlijk, me al bij voorbaat tegen foutjes indekken!) dan interpreteer ik dat de term zoveel betekent als een zo realistisch mogelijke weergave van een realistische gebeurtenis. Dan, even verder bordurend, lijkt me dat Lardri di biciclette zo realistisch mogelijk de werkelijkheid van echte armoede in Italie weer te geven. Die armoede wordt gesymboliseerd door de fiets, die de hoofdrolspeler een mogelijkheid moet bieden om aan zijn armoedige bestaan te ontsnappen, of dit toch tenminste een beetje te mitigeren. Waarom srpingt die kerel er dan zo ontzettend slordig mee om???? Weg realisme.

Wat dan volgt is een wellicht aangrijpende, maar ook onnodig warrige zoektocht naar de fiets en zijn dief, wat mij vooral het gevoel gaf dat ik naar een hoop gedoe zat te kijken. Dat is dan ook nog eens niet heel spannend gefilmd, iet interessant in beeld gebracht en bij tijd en wijle niet goed geacteerd. Dan blijft er toch heel weinig over. Ik hou van oude films, ik hou van zwartwit films, heb tot nog toe redelijk wat waardering voor de italiaanse films die ik zag, maar ladri di biciclette kon me gewoon niet grijpen, niet genoeg boeien en ik was dan ook blij dat de film een einde kende die na 93 minuten was bereikt.

fiets wordt gestolen. man probeert fiets terug te krijgen. dat is het, ja. meer is er niet. een futiele, triviale premisse?

tuurlijk niet. die fiets staat voor het personage zijn enige broodwinning. zonder die fiets dreigt hij uiteindelijk ten prooi te vallen aan fatale armoede. doordat dat gegeven zo eenvoudig maar toch belangrijk is, raakt het (net zoals het neo-realisme zelf) de essentie, het diepste wezen van het medium "drama".

drama is per definitie niet meer dan "personage A heeft een dramatic need. personage A probeert die dramatic need na te jagen en moet daarbij hindernissen overwinnen. personage A slaagt uiteindelijk in zijn opzet of faalt." deze ladri di biciclette is, ik zeg het nogmaals, drama in zijn puurste vorm.

ik ben toch niet de enige die een catharsis van hier tot in China kreeg toen de vader eindelijk het recht in eigen handen probeerde te nemen en in één van de meest onrechtvaardige scènes uit de filmgeschiedenis (de climax van Paths of Glory daargelaten) opnieuw het slachtoffer werd van zijn eigen onmacht? wat een film.

Deze film heeft me niet kunnen overtuigen

Film trok destijds overal in Europa (dat midden in de wederopbouw zat) volle zalen en zorgde toen en ook nu nog (zie de talrijke commentaren) voor hevige discussies over sociale mistanden en over de vraag of je die wel of niet op het witte doek moest laten zien. In "C'Eravamo Tanto Amati" (1974) van Ettore Scola wordt bij de vertoning van "Ladi di Biciclette" de vraag opgeworpen of je "de vuile was buiten moet hangen"? Ik vind van wel. Film is niet alleen vermaak, maar heeft als massamedium ook een signaalfunctie. Vittorio de Sica heeft op een voor die tijd (1948 !) vernieuwende manier een signaal af willen geven. Daarin is hij naar mijn mening uitstekend geslaagd. "Ladri di Biciclette" komt nu wellicht enigszins gedateerd over, maar blijft niettemin een monument in de geschiedenis van de film.

Maar die grauwe na-oorlogse sfeer die je in deze film ziet kan je onmogelijk vergelijken met de naoorlogse sfeer bij ons in Vlaanderen (en Nederland?). Ook omdat er in WO2 niet veel schade was, omdat er niet veel gevochten is/werd. En na de oorlog schoot zowel de economie als de welvaart direct terug de hoogte in.

Was heel wat anders als men het vergelijkt men 'den grooten oorlog' van 14-18.

In de asmogendheden was de situatie wel anders. Die landen en hun bevolking zaten aan de grond door jarenlange dictatuur en geallieerde moraalridders. De jaren na de oorlog waren bikkelhard voor deze bevolking. En dat is in deze film zeer mooi geïllustreerd. Werkloosheid, honger, en een ieder-voor-zich mentaliteit.

Een andere film waar die naoorlogse ontnuchtering nog veel mooier geïllustreerd wordt is The Third Man. (In het naoorlogse Wenen)

Overigens merk ik in deze film (in tegenstelling tot the third man) een lichte socialistisch/communistische sfeer.

Komt dat omdat de film zo grauw is, een (toen) actuele problematiek aan kaartte, of hadden de makers hiervan wel degelijk politieke belangen?

Ik denk het wel. Ongeveer alle Italiaanse neo-realisme cineasten hadden linkse / marxistische opvattingen. Het genre steunt er in zekere zin zelfs op. Ik vermoed dat ze kritiek wouden leven op het totalitaire regime waarin ze zijn opgegroeid.

Het zit 'em vooral in die ene eetscène. Waar de proletariërs een stuk veredelt brood eet, terwijl de burgerij zich rijkelijk zit vol te stoppen.

Voor mij de sterkste scène van de film.

Ah, ik gooi er nog een halfje tegenaan. Vooral de positieve kanten blijven me bij.

Italiaans meesterwerk gemaakt door vakkundig persoon Vittorio De Sica.

Ik kan snappen dat sommige mensen niet zo weg zijn van deze film. Het is een beetje moeilijk inkomen maar voor mij was het geen probleem. Ik heb weinig hedendaagse Italiaanse films gezien, maar ik geef liever aandacht aan de oude Italiaanse films. De sfeer spreekt mij geweldig aan. Vooral de films die gemaakt zijn door De Sica. De film gaf mij een onwijs goeie indruk , en het einde is zo droevig maar o zo mooi en sterk. Het verhaal lijkt zo eenvoudig. Maar dit is gewoon echt een film die je eens gezien moet hebben. Misschien zijn er mensen bij, die niet zo weg zijn van dit soort Italiaanse cinema, maar de film is toch echt een aanrader. De film heeft een goede speelduur en is wat mij betreft een meesterwerk. 5,0.

Simpele, maar krachtige film. De eindscène is er eentje om te herrineren.

Ben ik de enige die de eindscène nogal simpel vind?

Mooie film, er gebeurd niet bijzonder film maar het idee natuurlijk is vrij ontroerend. Een simpel voorwerp voor ons tenminste, de fiets word gejat en eigenlijk ben je gewoon alles kwijt. Het is ook moeilijk voor te stellen dat je zo hard zoekt naar een gestolen fiets. Daarbij is het einde zeer mooi. Het is eigenlijk een vrij simpele film ja, maar dat doet zeker niet van haar grootsheid. Ook is het acteerwerk goed en de muziek vrij sterk gekozen.

4*

Goed? Nee. Mooi? Nee. Bijzonder gezien het jaartal? Ja.

Dus de film is niet goed en niet mooi, maar krijgt toch een 3,5 omdat hij uit 1948 is? ??

En ook dat is onzin. Er werden in die tijd talloze van dit soort films gemaakt. Zijn tijd helemaal niet ver vooruit qua wat dan ook of zo.

Typisch.

Vreemd inderdaad. Vernieuwend was deze film inderdaad nou niet bepaald. Zelfs DeSica zelf had er al een paar neo-realistische films opzitten (en is sterk beinvloed door Chaplin valt me vaak op, al is dat in Umberto D nog veel duidelijker).

Dit is iets wat ik nog nooit gehoord heb en eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat je ermee bedoelt.