The Third Man (1949)

Een spannend en dramatisch verhaal, werkelijk schitterend verfilmd. Regisseur Carol Reed heeft de film deels op locatie opgenomen in het nog kapotgeschoten Wenen van een paar jaar na de oorlog. Samen met de onvergetelijke citermuziek van Anton Karras zorgt die authentieke omgeving voor een unieke sfeer.
De achtervolging op het einde, afgesloten met de wanhopige vingers door het rioolrooster, is volgens mij een van de hoogtepunten in de filmgeschiedenis.
Geweldig rollen van Joseph Cotten, Alida Valli, Trevor Howard en uiteraard Orson Welles, hoewel die, gemeten naar de tijd dat hij in beeld is, eigenlijk maar een bijrol heeft.
Voor mij is The Third Man een filmmonument, dat alsnog een plaatsje krijgt in mijn top 10.

Ik heb vooral genoten van de mooie contrasten in zwart-wit en het spel van de acteurs. Het verhaal is aardig, maar je ziet alles aankomen en de climax is niet erg schokkend. Tegen de achtergrond van 1949 moet ik toegeven dat het bewondering losmaakt, maar dan met name op filmtechnisch gebied.

Ik niet hoor. Ik vind juist het laatste deel van de film tamelijk onvoorspelbaar en aangezien het om een vriend gaat vind ik de manier waarop getoond, toch best schokkend, zelfs al heb ik het meerdere keren gezien.

Lang op me lijstje maar nu eindelijk eens gezien.

Jammer genoeg viel The Third Man me toch een beetje tegen, had echt moeite in de film te komen en daar hielp de muziek totaal niet aan mee.
The Third Man is vast bedoelt als een spannende film. Maar de muziek haalt een hoop spanning weg en had beter helemaal weg gelaten kunnen worden, want het voegde ook niks toe aan de scenes.

De positieve punten waren zeker de aangename cast en het laatste half uur van de film. Jammer dat de spanning in het laatste half uur zo lang op zich moest laten wachten.
Normaal hou ik erg van opbouwende films, maar vond deze film toch echt wat te langzaam daar in.

Het einde was zeker niet voorspelbaar en maakt gelukkig toch een hoop goed, al begrijp ik niet echt zijn grote status onder de Film-Noirs, heb betere gezien.

3 sterren voor het acteer niveau en het verrassende einde.

In de herziening voor de derde keer.

Grootse Britse regisseur Carol Reed verfilmt Graham Greene in Hitchcock-achtige film met expressionistische decors en het enfant-terrible van de Amerikaanse filmindustrie in iconische bijrol.
Gefilmd in een nog half verwoest Wenen (maar het reuzenrad draait weer) en de stad is ook nog eens onderverdeeld door de vier gealieerden, waarbij de trekken van de koude oorlog al flink aan beginnen te wakkeren.
Eén van de klassieke Britse films met flink wat Europeese en Amerikaanse invloeden.
Meesterwerkje!