Neko no Ongaeshi (2002)

Je zegt het toch al zelf ... je hebt problemen met de kattensetting. Persoonlijk vond ik die ook een stuk minder geslaagd, zeker in vergelijking met de wereld van Laputa. Daar zit toch al genoeg verschil in om scorewisselingen te kunnen verantwoorden?

M'n zoveelste Ghibli film en weeral eentje waarvan ik zo enorm genoten heb.

Ging goed vooruit, had zelfs ietsie langer mogen duren. Muziek was goed, fijn getekend, erg leuke personages, mooie surroundings, pracht stemmetjes.

En het best van al: een super gevoel na dat de film gedaan was Een daar doen we het voor he.

1 minpuntje wel: katten die op 2 poten lopen? Dat kwam me net ietsje te onnatuurlijk over.

4*

Dat stoort me minder dan wat zij zegt.

Trouwens liever pratende katten, dan miauw miauw met ondertitels.

Ze liepen als robots en ze praatten als honden.

Deze draait ineens in de bioscoop (hier in Nijmegen althans)

In Arthouse Lux ja, in de matinee. Vorig jaar draaide er de anime "Howl's Moving Castle". Zo vreemd is dat dus niet.

Ah dat wist ik niet. Maar dan nog vind ik dit ene vreemde keus. Dit is toch (een van) de kinderlijkste Ghibli. Howl vind ik dan meer een echte 'bioscoopfilm'.

Deze film draaien ze juist voor de kids. Daarom wordt die film ook alleen 's-middags vertoond.

Dit is een spin-off van Whisper Of The Heart.

Ik heb hem deze middag bekeken. Ik ben volop de films van Miyazaki aan het ontdekken en na Howl's Moving Castle en Tales From Earthsea was The Cat Returns aan de beurt.

Deze film vond ik luchtig en vrolijker in vergelijking met de andere films van Miyazaki. Persoonlijk gaat mijn voorkeur naar de grootse en epische sfeer van Howl's Moving Castle en Tales From Earthsea.

Toch genoot ik van The Cat Returns, zowel visueel als van het (simpele) verhaal. De film duurt niet lang waardoor het verhaal nooit echt complex wordt. Ik denk dat deze Miyazaki-film eerder bedoelt is voor het jongere publiek, (hoewel volwassenen er ook stiekem van kunnen genieten).

Score: 3,5/5

Dit is helemaal geen Miyazaki-film. En Tales From Earthsea ook niet. (nou ja, niet van Hayao in ieder geval)

Zelfs een matige Ghibli is nog genieten, en dat heb ik dus twee keer met deze titel gedaan.

Sorry, het moest eigenlijk 'Ghibli-film' zijn. Tales From Earthsea werd gemaakt door Goro Miyazaki, de zoon van Hayao Miyazaki.

Over het algemeen levert Ghibli degelijk werk af, maar soms heb je er een rotte appel tussen. En zo eentje is Neko No Ongaeshi.

Wat al snel in de film opvalt is, naast de afwezigheid van de 'Ghibli-sfeer', het gebrek aan inspiratie. Het verhaaltje, dat vooral uit scènes bestaat die als los zand aan elkaar hangen, zit werkelijk boordevol clichés, toevalligheden en onlogica (neem alleen al de constructie van het doolhof als de muren neerkomen als dominosteentjes). Allemaal leuk om het tempootje hoog te houden, maar verder hoogst ergerlijk. Een ander groot minpunt is de vreselijk opdringerige muziek dat ook nog eens veels te vaak de hoek om komt kijken.

Normaal gezien kunnen sfeer, sterke personages, mooie animaties, leuke stemmen, aardige humor, ... in zo'n geval wel wat afleiding bieden, maar aangezien ook deze hier grotendeels afwezig zijn (op 'n zeldzame aardigere scène na als de 'ontvoeringsscène'), valt er dus nauwelijks wat te genieten. En 75 minuten voelt dan aan als een eeuwigheid.

Een nogal flauwe animatie uit de Ghibli-stal. Mist een belangrijk component, de sfeer. Verhaaltje is ook erg mager en erg rommelig en fragmentarisch. Het feit dat het weer neerkomt op een personage dat weer moet terugkeren naar de echte wereld spreekt ook niet veel creativiteit uit.

Animaties vond ik ook niet altijd even verfijnd, net als de muziek die wel herkenbaar is, maar nergens blijft hangen.
Dit alles maakt het tot duidelijk een mindere Ghibli. 2*

Aardige animatiefilm, maar inderdaad niet zo magisch als andere Ghibli's. De film heeft in ieder geval een lekker tempo en een vlot en snel verhaal, al hebben we het allemaal al eens gezien in andere Ghibli films. Ook oogt de animatie wat simpeler en minder mooi dan in de films van Miyazaki. Toch is het allemaal best vermakelijk, zitten er grappige personages in (vooral de dikke kater) en kijkt het allemaal lekker weg. Een voldoende is dus zeker op zijn plaats.

3,0*

Zoals altijd weer ontezettend fraai, maar nergens écht overtuigend.

Vooral het gebruik van de katten als personages was niet super, vrij verwaarloosbaar. Echter brengt dit wel een leuk 'detail' mee, namelijk het terugzien van 'de baron' en de dikke kat, beide natuurlijk uit Whisper of the heart !

Hetgeen zo jammer is aan deze Cat Returns is dat het vooral visueel niet wist te overtuigen. Ik vergelijk het dan maar even met Whisper of the heart omdat die het meest recent voor mij is. Die is toch echt veel indrukwekkender terwijl er een redelijk groot tijdverschil tussen beide zit. De muziek was wel weer erg mooi, echter niet zo memorabel.

Dit zorgt er allemaal voor dat het wat minder magisch is. Gelukkig blijft het verhaal erg klein, dat is wel een factor die blijft bij Ghibli, het mooie komt voort uit het kleine. Zoals altijd is het weer érg schattig, vertederend en lief. Er komt overigens behoorlijk wat meligheid bij kijken dit keer, véél kleine grapjes, goed voor een continue glimlach.

Al met al behoort dit niet tot m'n favo Ghibli werkjes, maar bijzonder leuk is het zeker wel.

Beter als Whisper of the heart.

Deze brengt weer meer fantasie mee en daar houd ik van. De kattensetting is erg leuk gedaan. En het ziet er weer erg goed uit. Ook de aangename speelduur maakt dit tot de perfecte ghibli die je zo even als tussendoortje kan opzetten. De karakters zijn weer erg goed. De baron, Muta en Toto zijn stuk voor stuk erg leuk evenals de meeste figuren in het kattenkoninkrijk.

Een ghibli voor tussendoor die erg goed uitpakt!

3.5*

Katten en animatie, heb ik goede (Europese) ervaringen mee. Misschien eens kijken hoe ze het over de plas aanpakken. Al denk ik niet dit vlug ergens te vinden.

Dit soort werkjes zijn overal wel te verkrijgen, FRS bijv.

Met dank aan Erwinner.

Lief verhaaltje, niets mis mee. Omdat het pas mijn tweede Ghibli is en ik zo-ie-zo geen groot kenner ben van animatie zal ik verder maar niets zeggen over stijl en dergelijke. Gaat het mij ook niet om. Beavis and Butt-Head zijn lelijk getekend; toch zijn ze leuk. Voor mooie plaatjes ga ik wel naar een museum.

En katten Altijd minimaal 4****

Heb me toch weer vermaakt met de herziening van The Cat Returns, alhoewel ik hem de eerste keer nog iets leuker vond.

Waar de meesterwerkjes van Miyazaki uitblinken in animatie en sfeer schiet deze animé behoorlijk te kort. De animatie is verre van indrukwekkend en de sfeer is niet Ghibli. Bij Ghibli denk ik aan prachtige werelden en fantasierijke schepsels. Hier zijn het slechts pratende katten en dan houdt het wel een beetje op. Verder ook niet zoveel memorabele scenes of personages, behalve de baron die ook te zien is in Whisper of the Heart.

Toch heeft de film een lekkere feel good gehalte en valt er nog best wat te lachen. Soms flauwe grapjes, andere weer meer geslaagd. Samen met de korte speelduur maakt het nog steeds de moeite waard om hem een keer snel even in je speler te rammen.

Vermakelijk!

Deze film wordt nogal eens aangehaald als de minste film van de Ghibli studio `s.

Onterecht, aangezien er genoeg losstaande scenes inzitten die meer dan de moeite waard zijn, ik noem: de kattenoptocht, de ontdekking van het plein van de baron en de merels die samen een trap vormen voor de vallende hoofdpersonen.

Het is verder allemaal niets nieuws onder de Ghbili zon ( lief verhaal over een wat dromerige, twijfelende scholiere ), maar het is gedetailleerd geanimeerd en interessant genoeg om naar te blijven kijken, de scene waarin de zon op het plein van de baron schijnt is zelfs schitterend! Een 3,5*

Weer een zeer vermakelijke Ghbili-film (uitgever van oa: Grave of the Fireflies en Spirited Away) Wou hem ook graag zien omdat ik een fanatiek kattenliefhebber ben. Maar toch moet ik zeggen dat The Cat Returns niet echt is gelukt en een hoop soul en sprookjesachtige melancholie mist, wat je wel eist te verwachten bij dit soort anime's. Met het verhaal zelf lijkt ook weinig gedaan te zijn, maar toch blijft het nog wel een leuke film met hier en daar een paar leuke grappige ontroerende momenten en figuranten. Haru was leuk en verlegen neergezet, die dikke kat werkte erg op je lachspieren, die meesterkat was ook interesant, en oh oh oh.... wat vond ik die Yuki liiiiiieeeeeffff!!!!! De getekende decors waren ook een beetje aan de karige kant.

Cat Returns is gewoon nog wel een schattige film die, als er wat dingen opgevuld werden, (zoals ik hierboven beschreef)dan toch wel meer zou krijgen dan een 3,5*

The Cat Returns is een zeldzaam moment waarop Studio Ghibli een product van de lopende band aflevert, of op zijn minst een film die wat al te typisch is voor de studio. Dat kun je ook zeggen van het latere Arriety, maar die overtuigde nog omdat de uitwerking daar weer bijzonder goed gedaan was. The Cat Returns mist het oog voor detail, voor kleine momenten en de algehele sfeer van Miazaki's voorbeelden. Waar zijn films vaak goed in zijn is het gevoel achter bepaalde momenten vangen, iets wat hier mist. Dan hou je een vrij simpel sprookje over, dat nooit iets extra's te bieden heeft.

Gelukkig heb ik zelf wel een zwak voor materiaal als dit. Nee, niet voor katten, maar wel voor dit type avonturenverhalen en als zodanig is The Cat Returns prima te genieten, zelfs al is het geen uitschieter in het genre. Het meisje is zoals meestal bij Ghibli's een charmante hoofdfiguur en het is uiteraard leuk om twee personages uit persoonlijke favoriet Whisper of the Heart tegen te komen. Verder wordt het allemaal lekker vlot verteld, waardoor het nauwelijks opvalt dat er stiekem geen echt bijzondere scène in zit. Duidelijk een mindere Ghibli dus, maar als dat minder is dan hoor je mij niet eens al te hard klagen.

3*

Kattenkarakters.

Een bijzondere en kleurrijke tekenfilm uit de beroemde Japanse animatiestudio Ghibli. Uiterst sfeervol en mooi geanimeerd maar, ondanks de kattenwereld, minder magisch dan doorgaans wordt afgeleverd door de studio. De film is er echter niet minder door. De karakters zorgen in elk geval voor een glimlach en het sprookje kent een prettig tempo.

Goed.

In 2006 leerde ik de Japanse animatiewereld kennen dankzij Spirited Away. Mijn beeld van Japanse animatie was tot dan die van Pokémon en consoorten, een afdeling die me vooral deed afschrikken van deze prachtige films. Tot Spirited away dus, wat me toch al een andere blik deed krijgen. Tijd dus om andere films op te zoeken, maar zoiets geven ze niet meteen op tv of in de bioscoop helaas. Tot in 2008 ik m'n 2e Ghibli zag: The Cat Returns. Meteen was ik verkocht en werd het de stap om in die studio meer materiaal te zoeken. Vanaf dat jaar ben ik actiever gaan rondzien en titels gaan opzoeken om nog meer pareltjes te ontdekken.

We zijn ondertussen dik 5 jaar later en mijn Ghibli-ervaring is al lang niet meer beperkt tot die van Spirited Away en The Cat Returns. Tijd dus om deze film nog eens te herbekijken met de vernieuwde filmbril. En dan moet ik toch toegeven dat The Cat Returns minder oog heeft voor detail, net iets minder creatieve fantasie heeft en minder magische muziek bevat. Is het dan een slechte film? Verre van, maar Ghibli heeft al veel beter afgeleverd. Dit is gewoon een leuk sprookje, maar de lat ligt ondertussen al wel een pak hoger.

Ironisch genoeg was het later net een aangenaam weerzien met de baron in Whisper of the heart, waar dit eigenlijk een soort spin-off van is. Dit is ook de enige film geregisseerd door Hiroyuki Morita. Het had beter geweest als Yoshifumi Kondō opnieuw de regie op zich nam om de sfeer van Whisper of the heart te behouden. Maar Kondō stierf helaas in 1998 zodat er geen nieuwe animatie meer kwam onder zijn regie. Waarbij nog maar eens bewezen is dat de stijl en sfeer van Ghibli niet enkel bepaald wordt door de studio, maar dat de regisseurs ook zeer belangrijk zijn.

Tegenvaller, helemaal als je de stal in ogenschouw neemt. Paar dagen geleden gezien en nu al bijna het meeste weer vergeten. Het mag er dan uitzien als een Ghibli, het voelt te weinig als een Ghibli. Vaak iets dat met hart en ziel een brug slaat, maar ik kon het er hier niet in ontdekken.

Het komt allemaal een beetje over als een haastig in elkaar gedraaid, verplicht nummertje. Het gebruikt weinig tijd om z'n schattige sfeertje uit te spelen en van deze karaktertjes blijft zo ook niet veel hangen. Misschien zou het helpen om eerst Whisper of the Heart te kijken, maar toch.

De dikke witte bromkat heeft z'n momentjes, maar dat is het dan ook wel. De ontvoering is aangaande het avontuurtje een kleine opleving. Daar staat dan weer tegenover dat er weinig terecht komt van de scène in het labyrinth. Beetje gemakzuchtig, iets dat vaker te binnen schiet.

ge-wel-dig!!! 6 sterren!