1917 (2019)

Een mooie film, maar niet de topper die ik na het winnen van de Golden Globe verwachtte. De cinematografie is buitengewoon. Het verhaal deed mij echter niet zo veel. Dat komt waarschijnlijk omdat ik weinig heb met oorlogsfilms die zich afspelen aan het front. Het (veel te) korte intermezzo met de jonge vrouw en de baby heb ik als een verademing ervaren.

Niet mijn favoriet voor een Oscar. Ik vind Gisaengchung en Little Women beter.

Raar dat mensen hier het one-shot gedeelte als een gimmick zien, want ik vind dat Mendes en Deacon het juist prachtig hebben gedaan. Het voelt niet geforceerd aan en ze willen ook niet de illusie wekken dat dit daadwerkelijk een one-shot film is. Er zitten namelijk genoeg stukken in de film waarin overduidelijk de continuïteit van de one-shot doorbroken wordt. Het is vooral een gevoel van intensiteit die ze hiermee willen creëren en dat voel je ook van begin tot eind. 1917 voelt heftig, intens, spannend en emotioneel aan.

Ze hebben er een klein verhaal aan gekoppeld die perfect past bij wat ze willen uitdragen. Ik ben het er ook niet mee eens dat de film geen of een slecht verhaal is. Het gaat om 2 personen die de oorlog op hun eigen manier ervaren. Ik vond het juist prachtig en emotioneel.

Wel deel ik de mening dat de film echt een ervaring is. Eentje die je in de bioscoop moet hebben ervaren met goed beeld en geluid erbij. Ik vrees dat de herziening thuis misschien minder kan zijn, ik heb bv een Dunkirk ook nooit een tweede keer gezien.

Wat ik wel goed kan gebruiken in mijn geschiedenislessen aan 16 plussers is die intensiteit van de loopgraven die deze film uitstraalt, of überhaupt beelden van loopgraven zonder dat er een wonderpaard ( War Horse (2011) ) doorheen draaft.

De Eerste Wereldoorlog is zelden zo goed in beeld gebracht als in 1917 en ik denk dat de film een goede bijdrage kan leveren aan het inlevingsvermogen van tieners in iets wat redelijk abstract in de geschiedenismethodes staat. Dus een blu-ray aanschaf zal zeker volgen.

4,0*

Na een miljoenmiljard films over de Tweede Wereldoorlog is er eindelijk een serieuze productie met The Great War als setting. 1917 is vooral een cinematografische onderdompeling in de loopgraven, slagvelden en verwoeste stadjes van die oorlog - soms met je neus bovenop de hoofdrolspelers. Een beklemmende, ontroerende en aangrijpende oorlogsdrama die je het beste op het witte doek kunt ervaren.

Ja want normaal beoordeel je een film niet op het verhaal? Dat is toch heel de essentie van een film? Als ik mooie beelden wil zien zet ik Planet Earth op. Een goed script is de hoeksteen van iedere film, daar valt of staat alles mee.

En jij bakken doe ik niet aan mee btw ik ben geen regisseur maar ik kan wel een film beoordelen.

Nu nog leren wanneer je je aanwezigheid niet meer gewenst is. Je hebt inmiddels alles wel gezegd over deze film, tot drie keer toe zelfs. Ik zou nu graag de meningen van andere gebruikers lezen zonder dat jij die meningen van negatief, in herhaling vallend commentaar voorziet.

Hij discussieert toch niet met zichzelf? Daar komt bij dat hij wordt uitgemaakt voor betweter, beticht wordt van het schrijven van onzinnige betogen, en er wordt en passant gezegd lekker voor je. Wat draagt dat precies bij aan een goede discussie?

Houd me ten goede, ik ben van mening dat je mening doordrammen nutteloos en daarnaast behoorlijk oninteressant is (ik ben ook niet geïnteresseerd in andermans mening als ik de film in kwestie al heb gezien), zeker wanneer mensen een film totaal verschillend waarderen. Maar om de focus volledig op degene die de onvoldoende uitreikt te leggen lijkt mij niet terecht.

Splinters

Het valt vooral op dat hij erg weinig te melden heeft voor iemand die heel veel zegt... In dit topic. Dat stoort wel ja.

Geweldige film. Goed gedaan met het one-shot. Vooral het begin met de loopgraven en vervolgens door het veld.

Daarna verveelde het me soms. Had ook graag wat meer van de Duitsers gezien.

4,5*

En met een goed script kun je nog steeds een heel belabberde film maken en andersom is ook mogelijk, maar jouw ééndimensionale benadering van cinema staat een goede discussie hierover sowieso in de weg.

Helemaal niks, dat soort berichten zijn ook niet leuk. Daarom probeer ik het dan ook netjes te brengen. Het is ook al lang geen discussie meer maar zoals jij zelf al aangeeft tot in den treure toe het herhalen van een mening geworden. Jij geeft aan geen behoefte hebben aan de meningen van anderen als je zelf de film al hebt gezien. Ik daarentegen vind het erg leuk om ze te lezen. Maar als iemand dan positief is over het acteerwerk hoef ik niet voor de 3e keer te lezen dat Martijn het nergens op vond lijken. Dat Begint te vervelen en heeft verder niks te maken met dat hij de film 1 ster geeft.

YouDrunkGoHome

We zijn het in grote lijnen wel eens, denk ik. Al vind ik dat users die mensen constant badinerend toespreken omdat ze het niet eens zijn niet vreemd op moeten kijken als weer een reactie met ongeveer dezelfde inhoud wordt gepost. Actie reactie. Vicieuze cirkel.

Deze film komt het beste tot zijn recht op het witte doek. De eerste wereldoorlog is werkelijk prachtig in beeld gebracht, hoe vreselijk een oorlog natuurlijk altijd is. Heel fraai camera werk en ook de beide hoofdrolspelers acteren naar behoren. Absoluut een indrukwekkende film en zeker een aanrader.

Ik moet altijd zo hard lachen om dit soort berichten. Elitaire filmkenners die denken dat ze beter zijn in het beoordelen van films omdat ze toevallig meer films gezien hebben, of denken beter te weten wat een film goed maakt.

Ik ben het ook niet eens met de beoordeling van Martijn, maar waarom zou zijn beoordeling minder goed zijn dan die van mij?

De acteurs namen juist zeer veel tijd voor nietszeggende gesprekjes.

Interessant.

Zeg je dan eigenlijk dat de kwaliteit van een film puur subjectief is? Stel nu, na het bekijken van 1917 is de mening van een kind, met al zijn gebreken aan ervaring en inzicht, gelijk aan die van een filmcriticus, met al zijn kennis en passie in het vak? Want een ervaring is subjectief? En meningen zijn altijd gelijkwaardig? Dan ligt de focus trouwens niet bij het object, de film, maar bij de omgeving, het publiek.

Is het een toeval als je tien keer zoveel films hebt bekeken als iemand anders? Of zegt dat wat over de toewijding, de zelfopoffering aan cinema? Wat mij betreft komt een stem met een zekere verantwoordelijkheid, en dan mag je inderdaad wel wat verwachten.

Persoonlijk luister ik zelf graag naar mensen die inderdaad toevallig meer tijd vrijmaken voor het topic in kwestie (zeker wat politiek betreft maar eigenlijk voor alles). Mijn stem is bijvoorbeeld minderwaardig voor al dat waar ik geen kennis over heb. Toch vanzelfsprekend? Daarmee zeg ik niet dat ikzelf minderwaardig ben. Ik ga hier nu niet bepalen wie zijn stem minderwaardig is, maar laten we ook vooral niet doen alsof er geen verschillen zijn, omdat het per definitie elitair is het verschil te bepalen. Het is maar een gedacht.

Filmcriticus? Is dat een vak? Zo ja, dan denk ik dat we vooral niet moeten doen alsof elk 'vak' gelijkwaardig is. Een film vind je leuk of niet. Iedere stem telt en is uniek. Zo simpel is het (zou het moeten zijn).

Oh is het geen vak, geen idee, maar je weet vast wel wat ik bedoel toch?

En tuurlijk is niet elk vak gelijkwaardig?

Tuurlijk telt iedere stem en zijn ze uniek...

Nee, eigenlijk niet. Ik kan mezelf wel voorstellen dat journalisten neutrale stukjes over films neerpennen. Sommige users hier zijn daar ook toe in staat. Anderen verliezen zichzelf in hun mening.

Het lijkt me hoe dan ook niet zo makkelijk het neutrale van het persoonlijke te scheiden, maar er bestaat wel zoiets als professionalisme, en dat is allicht het 'vak' dat ik bedoel.

Ja, daar studeren mensen journalistiek voor. Een journalist schakelt zijn persoonlijke voorkeur niet per definitie uit, maar pent vooral neer wat mensen kunnen verwachten voordat ze een bioscoopbezoek plannen.

Er zijn users hier die dat kunstje aardig beheersen. Ik vind hun stem niet zwaarder wegen dan die van anderen maar dat is mijn mening.

Teveel ongeloofwaardige en onnatuurlijke situaties, te slappe personnages (met name de gebroeders Blake), en te slap verhaal/plot.

Ik snap precies wat je bedoelt en ben het er grotendeels mee eens. Het gaat me vooral om de manier waarop het gebracht wordt.

Iemand die overtuigd is van zijn eigen vakmanschap zal nooit zo neerbuigend hoeven te doen over mensen die wat minder 'verstand' van zaken hebben. Dat irriteerde me vooral. Dus wellicht kloppen de voorbeelden die ik noemde, zoals het aantal gekeken films, niet helemaal.

Ik probeer dingen altijd op mezelf te reflecteren. Ik heb toevallig op vrij hoog niveau gevoetbald en veel wedstrijden gespeeld. Moet ik dan tegen mensen die volgens mij minder 'verstand' hebben van het spelletje uit de hoogte gaan doen, en doen alsof mijn mening zovéél meer waard is?

PS. Een deel van mijn schoonfamilie woont in een dorpje naast Tervuren, leuke omgeving!

Akkoord. Persoonlijk geef ik hun mening trouwens ook zeker niet altijd het voordeel van de twijfel, maar dat ligt dan vooral aan een hoop onbewuste en bewuste redenen, en niet aan het feit dat er geen waarde verschillen zouden kunnen zijn.

Je hebt volledig gelijk, ik begreep dan ook perfect waar uw reactie vandaan kwam. Het ging mij dan ook niet om de discussie hier of over een bepaald individu, ik wou gewoon even reageren op de objectiviteit/subjectiviteit van kunst, dat leek me enigszins interessanter dan het jeugdig vermaak hierboven. Maar om off topic te vermijden, zal ik het hier dan ook bij laten.

PS: Leuk! Ik woon ondertussen al zo'n 4 jaar in Barcelona, maar leuk!

Wat deze film betreft, er moesten maar eens wat meer films uitkomen over de grote verdeling in Europe voor het ontstaan van de Europese Unie, met al die Europhoben tegenwoordig. Veel oorlogsfilms zijn namelijk geschoten vanuit het Amerikaanse perspectief, wat de Europese verdeeldheid toch wat naar de achtergrond schuift...

Verder merk ik op dat sommigen zich storen aan het verhaal, of het gebrek aan verhaal. Persoonlijk wil ik geen verhaal in een oorlogsfilm, want dit doet afbreuk aan de gebeurtenissen en de horror van oorlog, wat dus eigenlijk alleen voor afleiding en sensatie zorgt.

Gisteren de film gezien en zoals verwacht was deze mooi gepolijst en glad gepoetst.
Dit is positief bedoeld, het verhaal loopt als een trein soepel over de rails en blijft ook binnen de sporen, er is ogenschijnlijk weinig aan de hand met deze film. Toch zaten er een paar dingetjes in die ik eruit gehaald zou hebben. Zoals de scène waarbij de hoofrolspeler in het water is beland en in slaap kukelt. Onlogisch met de hartslag die hij op dat moment na zware inspaningen zal hebben gehad en gezien hij ook nog een paar seconden schijnbaar geen adem haalt, nog vreemder overkomt. Hij begint pas te proesten na enkele seconden. Maar zoals gezegt, ik had dit anders aangepakt of de scène eruit gehaald.
George McKay, de hoofdrolspeler in het verhaal speelt erg goed en persoonlijk vind ik die Britse acteurs iets voorhebben op de Amerikaanse. De uitspraak van het Engels klinkt zo vertrouwt in tegenstelling tot het geknauw van de Amerikanen. Deze George McKay zal het wel ver schoppen, hij is 27 jaar oud en begon in 2003 als 11-jarige in de film Peter Pan (2003) - MovieMeter.nl in een rol als Curly.
1917 (2019) - MovieMeter.nl is zijn 21-ste prent. Hij heeft er in elk geval een bewonderaar bij!
Ook de rest van de crew levert Britse kwaliteit af en ook de set was overdonderend mooi in beeld gebracht. Gelukkig dat men met rekwisieten werkt omdat het nu en dan behoorlijk "smerig" werd.
Voor de film in zijn totaal een 8-!

Duidelijk. Ik geloof daar niet in. Kunstbeleving is m.i altijd subjectief: wat jij mooi vindt hoeft een ander helemaal niet mooi te vinden en vice versa. Ik denk daarnaast niet dat persoonlijke voorkeuren wezenlijk veranderen naarmate men meer films heeft gezien. Het kan natuurlijk dat je nieuwe leuke genres ontdekt wanneer je jezelf verder verdiept in de filmindustrie, maar ik denk niet dat dat afbreuk doet aan je overige voorkeuren. Je kunt dan beter van een verbreding spreken, niet van een verdieping.

Recensenten vertegenwoordigen waarde wanneer ze duidelijkheid verschaffen over het type film dat je kunt verwachten zonder dat men de hele film uit de doeken doet.

Zo. Leuk stukje. Wel behoorlijk offtopic. excusez le mot.

Kunstbeleving is subjectief, dat vind ik ook. Het is zelfs zo banaal dat het afhangt van je stemming en verschilt per dagdeel. Maar kwaliteit herkennen vereist tot op zekere hoogte wel degelijk een getraind oog of oor. En dat krijg je enkel door veelvuldig consumeren. Dat verandert tevens je smaak.

Door al de hype die om 1917 is ontstaan toch maar eens in de bioscoop stoel gedoken om het zelf maar eens te bekijken, so here we go...

Laat ik deze review in 2 delen doen.

1. Techniek:

Ongelofelijk mooi geschoten, "one shot" geeft in deze film of je als toeschouwer samen met de hoofdpersonen door het slagveld rent. Daardoor moest de filmset ook perfect zijn wat die ook is. Alles bekijk je vanuit het perspectief van die 2 hoofdpersonen, zodat het erg dichtbij en echt overkomt. Ik vond dat briljant neergezet.

2. Het verhaal:

Het verhaal is flinter dun, en je krijgt totaal geen ontwikkeling te zien van de 2 hoofd karakters. Je weet niet of ze bevriend zijn niets word daarover verteld. Het enige wat gemeld word is dat de broer van één van die hoofdpersonen waarschijnlijk in gevaar verkeerd, dat is dan ook de enige emotionele band in het verhaal. Aan het eind van de film kijkt Schofield naar wat foto"s waarbij mij meteen de vraag ontstond "wie zijn dat voor hem?" want ook dat komen we nooit te weten.

Helaas een film waarbij de techniek leidend is geworden over het verhaal.

Aanrader? Jawel...