1917 (2019)

Wat een tegenvaller zeg. Begon goed en spannend, maar op een gegeven moment vond ik het echt heel erg langdradig en saai worden. Scenes werden uitgemolken, een toen verloor ik mijn interesse in de film een beetje.

Technische hoogstandjes maken geen film he. Ik vond bijv Dogville geweldig en het decor bestond uit lijntjes.

Nee je kan nog zulke mooie effecten en technieken gebruiken maar als de film zuigt dan zuigt ie. Wat heb je aan die techniek als er geen reet gebeurt, hadden ze nou bijv d-day zo gemaakt met deze techniek was dat waarschijnlijk geweldig geweest.

Maar kijk bijv naar Jurassic Parc, de orginele is nog steeds niet geevenaard ondanks honderden miljoenen aan nieuwe films met de laatste technieken.

Dit is ook gewoon een standaard Hollywoodfilm eigenlijk. Enkel de focus op techniek en toen vergeten dat er nog een script moet zijn. Michael Bay had deze kunnen directen dan had je nog actie gehad.

Dat heb je toch altijd een beetje met het medium film? Maar goed, kan niet wachten om de 4K Blu-ray met Dolby Atmos thuis te checken.

Nu voor de tweede keer bekeken; de eerste keer in IMAX en de tweede keer op het kleine scherm. En ik blijf het indrukwekkend en retespannend vinden! Heel veel films die handelen over de Eerste Wereldoorlog, worden er niet gemaakt. En de meeste daarvan handelen over het saaie leven in de loopgraven, al dan niet opgeleukt met een liefdesverhaaltje. Begrijpelijk want het is ook een anoniemere oorlog dan de Tweede Wereldoorlog die zich dan ook wat makkelijker leent voor helden.

Bijzonder dan ook dat we in een ietwat makkelijk heroïsch verhaal, we twee jonge Britse soldaten volgen die een op het eerste gezicht onmogelijke missie krijgen toegewezen. Dat we deze twee soldaten ‘volgen’ is letterlijk te nemen. De camera, en dus de kijker, loopt als een extra personage mee met de twee jongens. Soms op de huid, dan weer van een paar meter afstand. De eerste momenten in niemandsland zijn dan ook indrukwekkend en omdat je vaak niet ziet wat er om de jongens heen gebeurt, zit je vaak op het puntje van je stoel. Die rauwe en directe actie voelt authentiek voor een slagveld. Iedere seconde telt en je leven kan in een vingerknip voorbij zijn.

Die camera volgt korporaal Blake en korporaal Schofield onafgebroken, alles wat ze meemaken, ziet de kijker ook en dit zagen we denk ik niet eerder in een oorlogsfilm. Het levert een indrukwekkende film op. Wel laat regisseur Mendes zich gaandeweg wat nadrukkelijker in met oorlogsfilm-clichés. Maar uiteindelijk is deze film toch wel een unieke visuele dodemansrit.

Ik juist niet. Zat films die ik twee keer of veel vaker kijk. Voor mij is film soms als muziek. Als ik het goed vind, wil ik het vaker horen en zien. Maar dan moet het wel gedragen worden door sfeer, humor of de individuele scenes. Er zitten hier nauwelijks scenes is die ik los zou opzetten. Enkel de scene in het verlichte dorp en de run op het eind bleven indrukwekkend.

gewoon goed, vind hem iets overrated

Vrij aardig maar meer ook niet. Vanwege de camera style, de loopgraven en het acteren 3.5*. Verder vond ik het verhaal tegenvallen. Daarnaast erg veel ongeloofwaardige momenten..

Het duurde me even om te wennen aan de cameravoering. Als filmkijker ben je zo gewoon aan totaalshots, tegenshots en dergelijke die elkaar afwisselen. De techniek stond voor mij even het verhaal in de weg, maar na een tijdje begonnen de lange shots in het voordeel van de film te werken en word je letterlijk meegezogen. Knap ook hoe ze even een intiem bijna romantisch moment wisten in te lassen.

1917 Takes Top Honors At Producers Guild Awards, Races Towards Oscar Glory

Het is een - vrij logisch - gegeven dat een film na steevast overal te worden neerzet als ‘grandioos meesterwerk’ tegenvalt. Dat lijkt bij mij zeker het geval bij 1917, een film waarvan ik achteraf me afvraag wat er nu zo geweldig aan was. Akkoord, technisch gezien worden wat interessante dingen gedaan en niets aan 1917 is slecht gedaan, zeker niet. Maar ook kwam wat mij betreft maar weinig ver boven het gemiddelde uit. Het is een verzorgde oorlogsfilm waarin Mendes vooral technisch wat hoogstandjes uithaalt door alles te laten lijken op één shot - of eigenlijk twee. Sure, daarmee voel je alsof je als kijker dichtbij de personages bent, maar het trucje voelt hier en daar ook een tikkeltje geforceerd en lijkt soms veel belangrijker te zijn dan de inhoud. Sowieso staat het script op een lage plaats van belangrijk, de film zal niet snel worden onthouden vanwege diens hoogstaande scenario. Twee mannen onderweg in de natuur met een belangrijke missie. Je zou de film een soort duistere remake van Return of the King kunnen noemen.

Er zijn wel wat punten waar Mendes wat mij betreft betere keuzes had kunnen maken. Zo voelt het alsof hij met zijn film een realistisch en rauw beeld van de oorlog wil schetsen. Daarom had ik het veel sterker gevonden als hij geen gebruik had gemaakt van muziek. Maar in plaats van enkel geluid van vogels en het wandelen door de modder wordt de film opvallend vol gestopt met de meest generieke filmmuziek van Thomas Newman, die ons precies vertelt wat we moeten voelen. Erg jammerlijke keuze, bij deze film was het compleet ontbreken van filmmuziek een enorme meerwaarde geweest. Verder snap ik ook totaal niet de keuze om bekende acteurs belangrijke bijrollen te geven. Ik verwacht niet dat iemand deze film is gaan kijken vanwege een Colin Firth, Mark Strong of Benedict Cumberbatch (en zo ja, dan zijn ze waarschijnlijk enorm teleurgesteld in de grootte van hun rol), dus waarom er geen minder bekende koppen gecast zijn is mij volstrekt onduidelijk. Hun aanwezigheid voegt niets toe en is vooral afleidend. Geen van hen levert overigens verbluffend acteerwerk, maar de twee hoofdrolspelers doen het prima. Alsnog komt het beste stukje acteren wat mij betreft van Richard Madden die vecht tegen de tranen als hij het nieuws van zijn broer hoort. Die voelde ik wel. Helaas in tegenstelling tot de rest.

3 sterren.

Eigenlijk snap ik al dat gefocus op die geforceerde one-shot camaravoering niet. Toen ik de film een kleine twee weken geleden voor het eerst zag, wist ik daar zelfs niets van af, en tijdens het kijken viel het me niet eens op. Wat me opviel was de mooie cameravoering, en de spanning die daardoor gecreëerd werd. Pas op de weg naar huis begon ik te beseffen dat ik eigenlijk geen scene-wisseling kon bedenken. En na zoeken thuis kwam ik de reden daarvan te weten.

Volgens mij zijn er heel veel kijkers die de film in gaan met de wetenschap van de one-shot, en dan vervolgens de film daarop gaan beoordelen. Fout, fout, fout... maar dat is dan mijn mening, die wellicht ook fout is.

Wat mij betreft ligt de focus erop omdat het gewoon een enorme impact ook de film heeft, naast het feit dat het technisch ook een serieus huzarenstukje is. Dat spreekt mensen altijd aan. Voor mij een reden om de film een kans te geven én ook de reden dat ik hem beter vind dan een hoop soortgelijke films.

OK, maar ik wist er dus niets van, en vond de film toch heel mooi vooral door het camera-werk. Of dat dan door een one-shot cameravoering gedaan is of door iets anders maakt me niet zo uit. Maar waar ik eigenlijk op doelde is dat de film daarop lijkt te worden beoordeelt, terwijl het een methode is, en geen doel op zich. Althans, zo zie ik het.

Het heeft een hoop consequenties naar verloop, tempo enzo, dus allicht dat mensen hun kritiek daarover ook aan de cameravoeren toeschrijven.

Ja, zo gezien kan ik me het wel weer voorstellen. Bij mij speelt dus vooral mee dat ik het van te voren niet wist, en dan ga je achteraf niet dingen toeschrijven aan zaken waarvan je vooraf niet op de hoogte was. Lastig voor te stellen voor mij derhalve, maar ik denk wel dat ik je begrijp.

In het begin voelde het even of je onder water werd getrokken en geen rustmomenten kreeg om even naar adem te happen. Echte oorlogssituaties zullen ook zo wel aanvoelen en daarmee is het wel een treffende stijlkeuze.

Dus de mensen die de film slecht beoordelen waren slecht voorbereid op de one-shot techniek

Ik had geen idee van de one-shot. Ook richting huis niet. Ik las het pas hier toen dacht ik ehh was het one-shot? Oh ja dat zou kunnen idd maar verder vond ik dat niet zo boeiend eerlijk gezegd. Ik vind niet dat een film per definitie beter is als one-shot. Het is denk ik meer een gimmick, of een marketingtruukje zo je wilt.

Mijn kriitek is overigens de vele ongeloofwaardige gebeurtenissen, het magere verhaal en slechte cast, het camerawerk vond ik verder prima. Misschien was dat het enige goede aan deze film.

Ik heb de neiging om op te schrijven wat ik meen. Maar kan goed begrijpen dat je juist dat stuk niet vond werken, voor mij was dat één van de weinige dramatische stukken die voor mij wel overkwam.

Toch fascinerend hoe na meer dan 100 jaar alles tot in de details werd nagemaakt en je bijna letterlijk bij het gebeuren betrokken geraakt, voor kijkers die uit zijn op "aktie" en "horror"zijn er genoeg films in dat genre.

Als je ,je echt kan inleven in deze film en je laat meeslepen door het verhaal,de sfeer,de muziek en de vertwijfeling van de soldaten,denk ik dat je begrepen hebt dat dit NOOIT meer mag en kan gebeuren!

Als ik sommige van de "recensies" hier lees kookt mijn bloed!de jongere generatie zeker,maak het maar eens mee!

Dus als je een film slecht vindt heb je geen respect voor de mensen die de oorlog hebben meegemaakt?

Wat een belachelijke conclusie. Deze film is volledig fictief, het had iedere oorlog kunnen zijn.

Of moeten we Pearl Harbor nu ook ineens 5 sterren gaan geven?

Je voelt je blijkbaar aangesproken maar hij gebruikt zowel de termen 'slechte film' als 'respect' niet.

Je zou op zijn minst eens om verduidelijking van zijn laatste zin kunnen vragen, voordat je weer vol in de aanval gaat.

“I hoped today would be a good day. Hope is a dangerous thing.”

Meesterwerk van Sam Mendes. Het camerawerk en de cinematografie van Deakins zijn natuurlijk al genoeg geroemd, maar ook de production design en de score van Thomas Newman zijn van het allerhoogste niveau. De manier waarop de gebombardeerde en brandende stad Écoust in beeld wordt gebracht is waanzinnig mooi gedaan, en ieder shot is een kunstwerk op zich. Maar met het alleen benoemen van de technische aspecten doe je 1917 tekort, want het acteerwerk en de dialogen zorgen ervoor dat je meeleeft met Blake en Schofield. IJzersterk geacteerd door Chapman en MacKay, en Mendes heeft ook allerlei bekende Britse acteurs opgetrommeld voor veredelde cameo’s. Firth, Cumberbatch, Mark Strong, Andrew Scott, Richard Madden etc. Ze hadden allemaal duidelijk even zin in een tussendoortje, en ze zullen ook veel vertrouwen hebben gehad in dit ambitieuze project van Mendes.

De actiescènes zien er fantastisch uit en het camerawerk is indrukwekkend, maar de grootste kracht van 1917 schuilt in de intieme momenten tussen de personages onderling. De gesprekken tussen Blake en Schofield over van alles en nog wat, de scene tussen Schofield en een Franse vrouw (Claire Duburcq), en uiteraard de laatste scene tussen MacKay en Richard Madden. Je leeft mee met de personages, en dan komt zo’n laatste scene extra hard aan. En dan heb je ook nog scenes zoals die waarin Schofield 300 meter moet rennen met bommen die overal om hem heen inslaan en soldaten die worden neergeschoten. Voor Mendes was 1917 een eerbetoon aan zijn opa die heeft gevochten in de Eerste Wereldoorlog, en hij kan met recht trots zijn op het resultaat.

Sterk oorlogsdrama. Het verhaal is niet heel hoogstaand maar de uitwerking is erg goed. Door de cameratechniek waan je je als kijker bijna letterlijk in de voeten van de hoofdrolspelers, wat een mooie ervaring is. Helaas werkt het iets minder tijdens de wat saaie nachtscene, maar dat mag de pret niet drukken. Het laatste deel is erg fraai en emotioneel. Het acteerwerk is verder zeer goed zoals ook de soundtrack is en de film tot een fraai geheel smeed. Topper! 4.0/4.5

Te hoge verwachting, denk ik. Los van enkele mooie shots (brandend dorp, de vliegtuigcrash, de waterval en de bekende eindscene) vond ik het one-shot voornamelijk een technische gimmick en de film meer beperken dan het iets toevoegde. Het was mij beter bevallen als ze enkele mooie longshots hadden gebruikt, maar verder wel meer vaart erin hadden gehouden door strakke editing. Zodoende had men het verhaal en de diepgang van de karakters ook kunnen uitbreiden, want daar schort het wel aan in 1917.

3.0*

Overbodig bericht verwijderd, houdt de discussie aub inhoudelijk.

Ik vind dit toch wel een indrukwekkende film.
Vanaf het moment dat ze de opdracht krijgen en met tempo gaan lopen, werd ik meegezogen in de loopgraven.
De film pakte mij vast en sleurde me zo mee door de modder en het slijk.
Het enige rustmomentje, dat ik ook prachtig vond was toen hij in het platgebombardeerde dorpje het meisje ontmoette met de kleine baby. Heel even was er het moment om adem te halen en toen moest hij weer rennen.
Niets minder dan indrukwekkend. Mendes levert tot nu toe zijn beste film af.

Ik vond het een goeie film, enige reden wrm ik geen hoger cijfer geef is omdat er nog beter dan dit bestaat en omdat ik er nog net ietske meer van verwacht had maar niettemin was dit best een goeie film.

Ook de acteurs waren goed, het verhaal ook, bepaalde shots waren echt heel goed.

Er worden voor zover ik weet niet al teveel oorlogsfilms gemaakt laat staan degelijk tot hele goeie, deze mag er dus nog best zijn.

Meesterwerk. Ik heb deze film een week op me in laten dalen. De one shot techniek draagt enorm bij aan de sfeer en setting. Het geeft het gevoel dat er telkens iets kan gebeuren. Maar die dingen maken het nog geen meesterwerk het volgende wel.

De film draait om de vriendschap tussen schofield en Blake. Schofield heeft helemaal geen behoefte in de held uit te hangen en hecht weinig waarde aan zijn lintje die hij ooit heeft gekregen. Maar wanneer zijn eigen leven wordt gered en zijn vriend het noodlot krijgt zie je hem veranderen. Het bezeten worden om de missie te volbrengen en risico te nemen in zijn acties maken voor mij de film. Zijn overtuiging waarom hij vecht heeft me echt geraakt.