1917 (2019)

Net gezien in avant première in een imax zaal. Geweldig in beeld gebracht, subtiele en ophitsende muziek erbij. Verveelde geen minuut, tempo van de trip door het niemands land lag hoog waar dit verschilde als bij saving private ryan terwijl dit ook een totaal andere setting is.

Ja, heel erg lekker. Duidelijk een fop-longtake - wat ook weer niet heel veel uitmaakt, want die ene harde cut to black behoort tot de beste jumpscares die ik in lange tijd heb gezien - maar desalniettemin erg indrukwekkend. Als verhaal heeft het niet erg veel om het lijf, maar als achtbaanrit is het voortreffelijk. Zeker in de secties in de tweede helft waar McKay in zijn eentje is en Deakins helemaal los mag gaan. Hét shot in de scène in die brandende Franse stad is onvergetelijk.

"I hoped today might be a good day."

Na alle lovende berichten had ik hier eerlijk gezegd meer van verwacht.

Aan de hand van twee soldaten word je meegenomen op het slagveld te midden van de Eerste Wereldoorlog. De bedoeling is om een boodschap over te brengen die ervoor zorgt dat een bataljon niet in een hinderlaag van de Duitsers loopt. En zo begint er een helse trip door vijandelijk gebied.

Er is veel ophef gemaakt over de long take waarmee '1917' in beeld is gebracht, al zijn het in werkelijkheid een hoop lange scènes die slim aan elkaar zijn geplakt. Desondanks lijkt het net alsof je als kijker ook een weg aan het banen bent door: modderige loopgraven, donkere tunnels met ratten, platgebombardeerde huizen en lijken. Dit is op momenten zeer intens te noemen.

Qua techniek is er eigenlijk weinig op aan te merken en Roger Deakins levert hier zonder twijfel topwerk af. Met het verhaal wordt daarentegen bijzonder weinig gedaan; bijkans wordt er een voorspelbare structuur met clichés gevolgd. Daarbij is het jammer dat de personages niet uitgediept worden, waardoor je nauwelijks met ze meeleeft. Veel wordt gelukkig goedgemaakt in de laatste akte waarin het helemaal los mag gaan.

Al met al een degelijke oorlogsfilm, maar ik ben toch enigszins teleurgesteld.

3,5 Sterren.

Gisteren met een paar vrienden naar de bios geweest, tot onze verbazing was de zaal behoorlijk leeg. Of het is een niche film of het marketingbudget was misschien te laag..

Ik had al mijn bedenkingen over de film, maar de rest ging er met torenhoge verwachtingen in. Naar mijn mening door de (te) lovende recensies, die grotendeels het camerawerk en beelden beoordeelden.

Cinematografisch is de film geweldig, prachtige beelden en door de one-shot manier heb je het gevoel dat je de hele tocht met de personages meeloopt.

Waar wij ons na de tijd het meest aan stoorden en waarom wij allen de film een 6,5/7 gaven was dat de film enigszins saai en ongeloofwaardig is. De film pretendeert realistisch te zijn, maar vooral de 2e helft hangt van toevalligheden aan elkaar.. Het was meer een avonturenfilm met de Duitsers die alle schoten missen, hij de rivier overleeft, alle explosies bij de loopgraven ontwijkt. Ook de toevalligheden vonden we niet passen; de sniper die net mist, dat hij net melk had (overbodige scene trouwens), het bos net stroomafwaarts was, zo nog wel wat meer dingen

De cliches en verhaal maken het voor ons toch een standaard Hollywoodfilm, waar we vooraf niet op hoopten. Vooral omdat we op realisme hoopten. Als je naar James Bond gaat weet je dat realisme niet bestaat en daar gaat de film dan vol voor, daar ga je als kijker in mee. Maar bij deze film stoorden we er ons mateloos aan, vooral omdat het zich neerzet als een realistisch beeld van een tocht.

In een goed gevulde zaal de film bekeken. Alle recensies en de beoordelingen op MM en IMDB wijzen op een goeie film. Het idee dat er sprake is van een "one-shot"-film overheerst lang. We volgen de twee hoofdpersonen door de loopgraven en over de velden.

De beklemmende sfeer op de slagvelden van WO-I komt vooral in het begin zeer goed over, met blubberige, natte loopgraven en sombere luchten.

Na het zien van de trailer dacht ik onwillekeurig aan "Saving Private Ryan" en ik vond ook diverse parallellen in 1917.

Helaas komen er in de film toch ook enkele grote onwaarschijnlijkheden voor.

De soundtrack van Thomas Williams vond ik prima. Ik vind het tijd dat hij daar nu een keer een Oscar voor wint.

Al met al een film die mijn verwachtingen heeft waargemaakt en vermoedelijk hoog in mijn jaarlijst komt.

Indrukwekkende film die je als kijker vanwege de veelbesproken briljante manier van filmen+montage als het ware in real-time mee laat lopen met de missie van de twee jongens in de waanzin van WO1. Redelijk sober wat betreft typisch Hollywood spektakel, maar daardoor alleen maar beter.

Masterclass filmscènes schieten. Met nadruk op die losse scènes. Een razendknap gemaakte film die soms overdondert en verbluft, vooral op het technische vlak. Prachtige long takes, dat geweldige licht- en schaduwspel in dat stadje bij nachte, die diepblauw van de ochtendschemer, de camera die over het veld glijdt terwijl vele soldaten ten aanval gaan. Het is een film van enorm veel ijzersterke momenten en die daarmee indrukwekkend is op dat vlak. Ook de muziek, soms haast ambient, geeft veel sfeer mee.

Maar, het was ook een film die me op een zekere manier koud liet. Het was nergens echter spannend, nergens echt onder de huid kruipend. Dat ligt deels eraan juist doordat de film technisch zo knap is en de techniek en stijl de aandacht opeisen. Die long shots zijn mooi en werken vaak goed, maar zijn soms ook te gemaakt. Verder is de film op momenten toch nog te veel gescript, zeker die scène met dat meisje en die baby. Er zitten net iets te veel van dat soort momenten in dat de film een rustpunt krijgt. De film had kaler gemogen, allicht korter en zo als één lange trip kunnen zijn. Maar aan het eind op dat lichtbeige zand ineens weer blijkt hoe mooi de film is, en ik heb genoeg moois gezien en me geen seconde verveeld. 4,0*.

Goed.

Maar ik ben wel weer een beetje teleurgesteld, al vind ik de berichten over meer actie een teken dat de film wellicht verkeerd gepromoot is. Desondanks lijkt Mendes zich bij vlagen wel in te zetten voor een actie/oorlog, maar dat is deze film duidelijk verre van. De film kent hoogte, en een paar mindere punten.

Ik had vooraf hoge verwachtingen. De vorige film die ik met long takes (1 take zelfs) in de bios zag werd mijn nieuwe nummer 1 en 5,0* sterren. Bovendien zag ik de trailer in de bios en die vond ik erg indrukwekkend. Maar er gingen ook alarmbelletjes rinkelen. Zeker bij de 12+ kijkwijzer. Dat lijkt me vooral een inzet als een film een commercieel succes moet worden. Echt goede, intense oorlogsfilms hebben in mijn opinie gewoon een 16+ nodig. Ook had dezelfde regisseur Jarhead op zijn naam en die vond ik buiten dat het er visueel goed uitzag, redelijk saai en totaal niet spannend.

Het verhaal is relatief simpel. In dat opzicht kan ik enkele vergelijkingen met Dunkirk wel ondersteunen. Het is vooral de beleving waar de film dan op ingaat. Een keuze die ik volop kan ondersteunen. Wel erg treurig om te lezen dat mensen tegenwoordig actie nodig hebben om dit soort films te kunnen appreciëren. Blijf dat een redelijk respectloze visie vinden op een oorlogsfilm die voor een beleving gaat.

Ik moet zeggen dat de film op visueel vlak vaak raak schiet. De takes zijn vaak indrukwekkend en iets grootser dan de algemene longtake-films. Deze is daarom wat specialer. Het levert enkele spannende beelden op. Echter lag de volledige nagelbijter verrassend genoeg op de scene waar MacKay met de vrouw en de baby zit. Extra spannend omdat die bombastische rotsoundtrack eindelijk weg is. Zie hier dan het resultaat. Een nagelbijter.

Voor de rest zijn de omgevingen en landschappen niets minder dan indrukwekkend en hoe de karakters zich door de landschappen bewegen maakt het duidelijk dat er een ervaren vakman achter de schermen staat. Het camerawerk is subliem. Kan soms mijn vinger er gewoon niet opleggen hoe ze dat voor elkaar kregen.

Voor de rest ontbreekt het de film helemaal niet aan actie. Dat is gewoon een kwestie van verkeerde verwachtingen. Waar het soms wel aan ontbreekt, is spanning. Richting het einde zou je je eigenlijk net als de karakters uitgeput moeten voelen. Maar dat gevoel heerst niet. Het komt eigenlijk niet veel verder dan enkele nagelbijters.

Nog wel goed gespeel met het licht en omgeving. Dat levert op z'n beurt ook visuele hoogstandjes op. Het is alleen jammer dat de scenes die spannend moeten zijn vaak een beetje om zeep geholpen worden door de te aanwezige soundtrack. Dat is jammer, want dat is ook de reden waarom de film zich niet volledig kan onderscheiden met de algemene bombastische oorlogsfilms die uit Amerika komen rollen. Maar opvallen doet de film in ieder geval wel.

Het is zo geen perfecte film geworden. De omgevingen, cameragebruik, geluid en licht zijn subliem. Spanning is er eigenlijk te weinig en daarmee mist de film regelmatig zijn impact. Je moet deze film overigens niet kijken voor een stevige bodycount. Raar dat mensen tegenwoordig met die gedachte naar een oorlogsfilm kijken . Voor de rest wel beter dan de algemene Amerikaanse film. Ik denk vooral dat deze film beter was gelukt met iets minder budget en zeker beter gelukt als dat getoeter iets meer in toon wordt gehouden. Het gaat ergens wel ten kosten van de ervaring. Voor de rest een goede film die nergens verveeld.

Sorry all.... maar viel mij toch een beetje tegen. Voor de pauze werd het verhaal mooi opgebouwd. Ik kreeg een echt het gevoel van “wat een ellende vroeger” waarbij de gevechten. Op de m2 werd het man tegen man uitgevochten. Ten opzichte van nu waarbij een drone je op 10km afstand wegblaast.

door de blubber en loopgraven gaf een mooi beeld hoe het in die tijd ging. Na de pauze vond ik het bergafwaarts gaan. De scène met de Franse vrouw en haar kind voegde niets toe. Het gevecht met de Duitser in het dorp gaf mij niet het gevoel zoals ik dat had toen Tom H. dit deed in saving private R. En een bajonet/ mes in ie and stak.

Kortom ik miste het rauwe van de oorlog in die tijd weke ik in andere films wel voelde (saving private r.).

Wat was dit een genot om te zien. Het is niet helemaal mijn cup of tea, maar ik wist me verbazingwekkend genoeg toch prima te vermaken met deze 'one shot film'.

Het verhaal is simpel, maar desalniettemin absoluut spannend genoeg. Film heeft wat mij betreft ook een keurige runtime. Het voelt nergens saai, maar de scène waarin Schofield kort onderduikt bij een Franse schone was misschien onnodig(?) Het overkoepelende 'conflict' is de terugtrekking van de Duitsers. (Unternehmen Alberich) Deze setting waarin er continu gevaar dreigt zorgt voor indrukwekkende cinematografie (eigenlijk vice versa uiteraard). De loopgraven, het niemandsland, de bunkers, spookstadjes en Franse boerderijen. Het ziet er allemaal écht fantastisch uit.

De trailer maakt dankbaar gebruik van de aanwezigheid van grote sterren als Benedict Cumberbatch & Colin Firth. Tip: ga niet naar deze film voor de bovengenoemde grote namen, het zijn namelijk hooguit cameo's. MacKay (Will) & Chapman (Blake) geven ondanks het gebrek aan diepe dialogen genoeg starpower aan de film. Leuk trouwens dat Richard Madden de broer van Tom Blake speelt. (Voor de GoT-fans: Robb Stark is in 1917 dus de broer van Tommen Baratheon)

Toch miste ik binding met eigenlijk alle personages. Het lijkt me ook haast onmogelijk om onderscheidende dialogen te schrijven voor oorlogfilms. Vanuit cinematografisch perspectief is dit echter een ongekend prachtige film. 1917 is dan ook zeker een tweede trip naar de bios waard.

PS: Vorige maand zat ik nog in de zaal bij de film Midway. Weliswaar een andere wereldoorlog, maar toch.. Wat een verademing is dit dan hé?

4,0*

Meer info over de Duitse terugtrekking: Operation Alberich - en.historylapse.org

De film is sterk in zijn effectbejag: de beelden en geluiden zijn zo intens dat de film in die zin een belevenis is (bv. elk geweerschot is zo hard dat je je elke keer een hoedje schrikt), alsof je zelf in de frontlinie van WO I staat. De film visualiseert op redelijk overtuigende wijze de nachtmerrieachtige verschrikkingen van deze loopgravenoorlog waarvan een documentaire als They Shall Not Grow Old ons al heeft verteld (en beelden heeft laten zien). Aan met name ratten en al dan niet opengereten lijken geen gebrek in deze film (maar bv. de stank, honger en ziekte laten zich natuurlijk niet naar het doek vertalen hetgeen aan de ervaring afdoet).

Maar waar die documentaire ons veel informatie geeft (en haar beelden echt zijn), geeft deze film ons nauwelijks informatie over de oorlog en voelt hij meer als een leeg computerspel waar je eindeloos strijd moet leveren met vijandelijke soldaten om uiteindelijk het beoogde eindpunt te bereiken. De actie in een computerspel is misschien nog eentoniger, want in deze film heeft men natuurlijk z’n best gedaan om allerlei soorten gevaren op de hoofdpersonen af te sturen, maar de spanning van de film lijdt wel een beetje onder het feit dat je al kunt raden dat het doel ondanks alle gevaren en strijd toch wel zal worden bereikt: als ze na 5 minuten al zouden sneuvelen dan zou de film veel te vroeg zijn afgelopen. Het verhaal van de film stelt dan ook weinig voor en is erg cliché, inclusief de ontroering aan het eind, en zelfs het aan deze film verwante Saving Private Ryan had meer inhoud. Deze film lijkt zelfs helemaal geen inhoud (in de zin van diepgang) te hebben, maar misschien is dat ook wel de enige juiste inhoud: de strijd in de film is precies zo zinloos als de echte strijd wellicht was.

Al met al is de film een typisch exponent van ‘film als ervaring’ en imponeert hij met beeld en geluid maar het verhaal is dun, cliché en leeg. Van de regisseur van onder meer American Beauty had ik meer verwacht.

Vanmiddag dan eindelijk gezien. Erg naar uitgekeken, aangezien goede oorlogsfilms zeldzaam zijn, laat staan over WO I. Dat is toch een beetje een vergeten oorlog in ons land, aangezien we destijds neutraal waren en niet binnen zijn gevallen door de Duitsers. En als dan de film gemaakt is door Sam Mendes, die al vaker aan heeft getoond een sterk gevoel voor stijl te hebben, dan verwacht je een geweldige film. En die is er gelukkig ook gekomen.

1917 is geen actiefilm. Als je dat zoekt, dan kan je maar beter niet gaan. Scheelt teleurstellingen en onnodig lage cijfers. 1917 is meer dan dat. Het was voor mij vooral een belevenis in hoe schitterend beeld en geluid kunnen zijn. Het camerawerk was briljant, met zoveel waanzinnige shots. Vooral in het eerste deel als de 2 mannen hun tocht starten door de loopgraven, modder, vergane lijken en langs het vernietigde geschut van de Duitsers. Schitterend hoe de camera blijft volgen. Deze stijl houden we de gehele film en het werkt gewoon. Je waant jezelf als kijker zo dichtbij in dit verhaal. Later volgen ook prachtige gemaakte scènes met onder andere het verwoeste Franse dorpje waar 1917 op een fantastische manier met licht en schaduwen speelt. Echt niet normaal zo mooi. En vergeet ook niet de run van Schofield op het einde door de loopgraven als hij de boodschap over wil brengen. En alles goed ondersteund door haarscherpe geluidseffecten en een hele gepaste soundtrack. Het moet toch gek lopen als de film volgende maand niet enorm hard gaat scoren bij de Oscars op technisch vlak. Beeld, geluid, camerawerk, aankleding. Alles wat zo enorm goed.

Perfect is de film niet. Zo ergerde ik me best wel aan wat onlogische momenten. Je goede vriend wordt vermoord door een neergeschoten Duitser waar even niet op werd gelet nadat hij werd bevrijd uit een brandend vliegtuig. Niet zo handig, maar goed, kan op zich gebeuren. Maar als je dan later in de film Schofield een dronken Duitser laat leven en weg rent, waarna die Duitser de boel kan waarschuwen, dan krab je je toch wel achter de oren. En ook zou je denken dat 2 mannen op een hele belangrijke missie sturen niet zo handig is. Waarom niet vier? Er werd wel uitleg gegeven, maar het was geen geweldige verklaring. Dat de boodschap alsnog over kon worden gebracht had vooral met veel geluk te maken, na alles wat hij mee heeft gemaakt. Kilometers lopen, beschietingen, bijna verdronken, een begin van een veldslag overleefd. Ik moest tijdens het kijken denken aan de barre tocht van Leonardo DiCaprio in The Revenant. Maar goed, het zijn voor mij details. Ik denk er wel even over na, maar het stoorde absoluut verder niet. Geen verhaal is perfect. 1917 heeft toch vooral stijl boven de inhoud verkozen. De scène met het Franse meisje en de baby voelde ook wat geforceerd, maar ach. Ergens toont de film daarmee wel de menselijke trekjes van oorlog.

1917 is net als bijvoorbeeld Nolan zijn Dunkirk redelijk afstandelijk qua inhoud. Ik kan die stijl wel hebben. Het geeft de film alle kansen om vooral de oorlog en het leed wat er doorgemaakt moest worden in beeld te brengen. Er zijn al genoeg heroïsche filmverhalen te vinden. Een Saving Private Ryan is bijvoorbeeld veel meer aangedikt op emotioneel vlak en dat is ook niet altijd geslaagd. Nee, ik heb enorm van de film genoten. Dit moet je zien met het beste beeld en geluid in de bioscoop. Een zeldzaam indrukwekkende ervaring. Wie weet heb ik mijn film van het jaar 2020 al in de tweede week van januari gezien.

4,5*

Tegenvaller. Naar aanleiding van de eerste recensies eens goed voor gaan zitten, maar in de trailer was de meeste realistische actie al getoond. Natuurlijk, prachtige opnames, realistische fragmenten, goede muziek, maar ook erg langdradige scenes , een paar erg slecht schietende Duitsers en midden tussen de ruïnes plots een jonge Française met baby.

Alles bij elkaar wel een krappe voldoende, maar zeker niet voor het flinterdunne verhaal.

Stelletje wijven hier op moviemeter met jullie gekibbel. Laten we het aub bij een filmrecensie houden, dat is alles wat ik wil lezen. Internet hooligans genoeg op t web! Bedankt.

Oh ja, zojuist de film gezien, van begin tot eind boeiend, goed gedaan, indrukwekkend!!

1917 is een fictief verhaal over twee Britse soldaten die een gevaarlijke tocht door niemandsland moeten ondernemen om een Britse compagnie te waarschuwen voor een val die door de Duitsers is opgezet en wat waarschijnlijk het leven zal kosten aan 1.600 Britse soldaten. Het is gebaseerd op een waargebeurde gebeurtenis gedurende de Eerste Wereloorlog, genaamd ‘Operatie Alberich’. Toen trokken de Duitsers zich terug naar nieuwe posities om zo de Hindenburglinie makkelijker te verdedigen. Het verhaal van 1917 is tevens gedeeltelijk gebaseerd op de ervaringen van Sam Mendes’ grootvader Alfred H. Mendes. Deze was een lid van de 1st Rifle Brigade en heeft twee jaar lang voor de Britten gevochten in de Eerste Wereldoorlog.

Hoewel het verhaal van 1917 spannend genoeg is om twee uur te boeien, is het vooral de visuele flair die van 1917 een bijzondere kijkervaring maken. De fotografie van Roger Deakins is een pareltje. De scène in de nachtelijke ruïnes is fenomenaal en een schoolvoorbeeld van hoe je een maximaal effect haalt uit licht en donker en het gebruik van schaduwen. Inhoudelijk is 1917 wat minder indrukwekkend en bevat de film veelal karakters zonder al te veel diepgang. Ook van de twee hoofdrolspelers komen we als kijker weinig over te weten. Toch stoort dit geenszins. George MacKay en Dean-Charles Chapman spelen beiden uitstekend en leunen hier vooral op fysiek acteerwerk, waarbij je als kijker intens meeleeft met de barre tocht die ze moeten ondernemen om een belangrijk bericht af te geven bij een ander Brits regiment.

1917 is voor mij de eerste bioscoopfilm van 2020, maar nu al beter dan elke film die ik vorig jaar in de bioscopen heb gezien. Zelden dat ik echt op het puntje van de stoel zit bij het kijken van een film en dat is in dit geval nog eens extra knap omdat er niet eens zo heel veel gebeurt in deze film.

Zo te zien wordt dit een beetje een hype, en dat lijkt me wat overdreven. Desalniettemin, het camerawerk was geweldig! Hoe die scherpe bochten worden gemaakt, omhoog en weer naar beneden. van tracking naar wide shot etc. Los daarvan vond ik de film niet veel meer dan 'vermakelijk'. Het geheel voelt aan als een railshooter, waarbij een poppetje zich door een ogenschijnlijk open wereld, maar eigenlijk door een gang beweegt en dan wat tegenstanders op zijn pad komt. Natuurlijk, dit zijn voornamelijk loopgraven. Maar die tegenstanders die de hoofdpersonen tegenkomen waren maar suf in het geheel geplaatst. Slechts twee Duitsers in dat stadje? wat doen die daar? Ik stoorde me ook aan wat dingen. Hoezo gaat men niet kijken bij het neerstorten van een vliegtuig? Deze bevat waarschijnlijk kaarten van de vijand. Die zijn zeer kostbaar. Alle oorlogsfilm clichés zaten er ook wel in. Saving pvt Ryan heeft een nieuwe standaard gezet, dat is het ijkpunt voor wat voor realistisch moet doorgaan. Het probleem dat ik heb bij de films die in deze geest gemaakt zijn is dat het als herverpakken voelt. Ja, dit is een andere oorlog. Maar de getoonde taferelen zijn geheel inwisselbaar. Apocalypse Now, Spielberg, Come and See, belichtten nieuwe perspectieven en brachten (verschillende) oorlogen op een nieuwe manier in beeld. Bij het script en de mise en scene is dat nu niet het geval. Wat voegt de film - behalve fenomenaal camerawerk - toe aan de klassiekers? Er wordt niks nieuws of frisser verteld. Er moeten toch nog wat quotes over de relatie met het thuisfront in, er zijn cynische officieren, soldaten doen een een officier na, apathisch gedrag wordt afgewisseld met heftige emotie etc. Mendes moet er dan toch weer heldenverering (#Spielberg) van maken en dat is jammer. En waarom zijn Duitsers weer van die platte karakters? Ik wil ambivalentie. Engelsen en Fransen hadden hun alternatieven klaarliggen voor het Duitse Von Schlieffenplan (de omtrekkende beweging door Belgie, naar Frankrijk) Plan XVII - Wikipedia - en.wikipedia.org. De Duitsers hebben hun plan gewoon eerder uitgevoerd. Ook dat is weer jammer, WoI wordt nog altijd door de bril van WoII bekeken. De Duitsers zijn altijd de Bad Guys. ik hoop dat er ooit nog wat lucht komt voor wat tegenwind. In de tussentijd kunnen we ons nog vermaken met de beste films over WoI: La grande Illusion en All Quiet on the Western Front.

Met hoge verwachtingen de zaal ingetrokken om 1917 te zien. In de eerste plaats voor Sam Mendes zelf die ik een geweldige regisseur vind, maar eveneens omwille van het feit dat ik wel iets van WO I af weet. Er zijn - zeker in vergelijking met WO II - weinig echte WO I films, laat staan dat het goede films zijn. All Quiet on the Western Front (1930) van Milestone en net daaronder Paths of Glory (1957) van Kubrick blijven op eenzame hoogte staan omdat deze klassiekers toch dat tikkeltje extra toevoegen en echt weergeven waarover het ging.

Mendes' plot is gebaseerd op de uit strategisch overwegende terugtrekking van de Duitse stellingen ter versteviging van hun linies. De personages zijn dan wel weer fictief net als de bevelhebbers (gespeeld door Cumberbatch en Firth). De prent komt vrij heroïsch over met een Schofield die door vijandelijk gebied trekt en zich een goede engelbewaarder mag toemeten. Tegelijkertijd is hij geen superhero en is hij vrij fragiel en kwetsbaar.

Zoals reeds veelvuldig al beschreven is het camerawerk uitmuntend alsof je er zelf bij was. De 'one-shot-hantering' wordt erg knap weergegeven. Je mag er plotgewijs niet te veel over nadenken (want dan klopt het totaal niet), maar het geeft wel een bepaald effect mee aan de film, alsof je er zelf tussen loopt. Daar heeft het dicht opzittende cameragebruik ook veel mee te maken, een camera die voor of achter Schofield en Blake loopt.

Het battlefield en de loopgraven zijn met veel zorg en details uitgewerkt. Ok, twee paarden en wat lijken, maar wat moet er nog veel meer getoond worden dan barb wire, modder en granaattrechters? Ook de loopgraven zagen er prima uit met haveloze soldaten, half murw geslagen door de shrapnels of de drank. Mooie beklemtoning ook van de ratten (en vliegen) rond de voeding en de rottende lijken.

De sound en de beelden waren top. Fijne beleving in de grote zaal. Het uitgebrande dorp zag er "mooi" uit in die rode brandende gloed met de zwarte schaduw van Scholfield ervoor. Technisch dus subliem gedaan van Mendes.

Hier en daar zeker wat schoonheidsfouten. De techniek van de verschroeiende aarde is gekend in oorlogsmiddens. Alleen begrijp ik dan niet wat die emmer melk daar staan te doen. De Duitsers komen ook een beetje eendimensionaal over met uitzondering van de lazaretten waarbij je ook kon zien dat het ook maar gewone mensen waren met geliefden.

Nipte 4,5* uit vooringenomenheid, maar een dikke 4,0* is deze wel waard. Geen meesterwerk voor alle aspecten van de film, maar sowieso bovengemiddeld.

Tijdens de eerste 30 minuten had ik het gevoel dat het echt wat zou kunnen worden. Wanneer de muziek wat subtieler is, de twee soldaten zich door de desolate, grauwe landschappen manoeuvreren en de camera rustig volgt en rondcirkelt, is de film op zijn best. Helaas sijpelt er naarmate het narratief vordert steeds meer opgeblazen heroïek in de film, krijgen we steeds meer typische oorlogfilmperikelen voor de kiezen en slaat de soundtrack om van sfeervolle ambient naar triomfantelijk getoeter. Met het beeld van de rennende McKay en de bombardementen toch wel als dieptepunt. Ook de structuur van de film, met steeds een 'intense' actiescene gevolgd door een (te lang) rustmoment gaat al snel voorspelbaar en repetitief aanvoelen.

Het sfeerelement lijkt bovendien mettertijd wat naar de achtergrond te verdwijnen en het one-take camerawerk verwordt meer tot een gimmick die uiteindelijk vooral in functie moet staan van een heroïsch verhaaltje over een korporaal die zijn overleden kameraad wilt eren. Zo voelt het hele immersion aspect van de film ook maar een beetje als half werk aan. Aanvankelijk wordt er uitgepakt, maar al gauw wordt er braaf teruggeschakeld naar een makkelijk relateerbaar narratief, vermoedelijk om de kijker niet teveel murw te slaan.

De (quasi) one-take zelf kent zoals gezegd zijn momenten, maar is verre van vernieuwend en de cinematografie is wat aan de saaie en veilige kant. Het zal vast in de smaak vallen bij de serieuze critici/recensenten, die om voor mij onbekende redenen wel vaker helemaal extatisch worden als het om dit soort puur technische hoogstandjes gaat. Alle bekende superlatieven worden weer van stal gehaald, terwijl ze, kort van memorie dat ze zijn, alweer lijken te zijn vergeten dat films als Victoria en Birdman (en vast nog een paar) al eerder en beter zo'n one-take voor elkaar bokste. Wat mij betreft wint creativiteit het altijd van technisch vernuft en van dat eerste zie ik maar weinig terug hier. Snap in ieder geval niet zo goed waar de heisa vandaan komt.

Toch, voor een oorlogsfilm is dit geen slechte poging. Van het eerste halfuur oprecht genoten, later in de film nog een spaarzame sterke scene, maar als 'ervaringsfilm' (kan zo gauw geen ander woord verzinnen) is het gewoon te halfbakken wat mij betreft. 2,5*.

Technisch en audiovisueel gezien een prachtige film met de nachtelijke beelden in Écours als absolute hoogtepunt. Verreweg de mooiste scène in de film. Dat grote gebouw op de achtergrond - was het een kerk? - dat in brand stond - zorgde voor een geweldig schouwspel. Het deed ook zeer surrealistisch aan. Maar buiten dat heb ik trouwens de hele film ademloos zitten kijken naar dit oorlogsdrama die in no-time voorbij was. Maar.... ondanks mijn lovende woorden is 1917 voor mij toch geen meesterwerk geworden en dat ligt vooral aan nogal wat ongeloofwaarde scènes die de revue passeerden. Kijk, je kunt van de Duitsers zeggen wat je wilt maar het waren wel zeer goede soldaten. Niet in deze film dus, want als ze in werkelijkheid destijds ook zo slecht schoten, dan had die oorlog geen vier jaar maar aanzienlijk korter geduurd. Soldaat Schofield zou in werkelijkheid geen schijn van kans gehad hebben. Verder bevatte de film enkele scènes die beter weg gelaten konden worden. Bij voorbeeld die scène in de nachtelijke ruïnes met die moeder en het kind . Over die melk zullen we het verder maar niet hebben. Overbodige scène dus. Het acteerwerk was ook niet altijd even goed. Vooral dat van die broer van Blake. Dat kwam nogal amateuristisch over.
Als aanklacht tegen het waanzinnige oorlog voeren vind ik deze film zonder meer geslaagd. Begin er nooit aan, maar ja een oorlog beginnen is erg makkelijk maar een oorlog beëindigen, dat is andere koek. Niemand wil een oorlog verliezen want dat levert voor de ene partij alleen maar gezichtsverlies op en dat kan natuurlijk niet, dus dan maar liever je soldaten de loopgraven insturen en voorts recht op de vijand af laten stormen om neergemaaid te worden. Neem de Slag_aan_de_Somme in 1916 waarbij op de eerste dag (1 juli) het Britse leger maar liefst 60.000 man aan doden en gewonden verloor. De waanzin ten top.

4,5*

Ik denk dat ik ooit op school wel eens heb geleerd over de Eerste Wereldoorlog maar eigenlijk weet ik er maar weinig van af. Het was dan ook niet meteen een onderwerp wat me aansprak, maar de belofte dat het een one-shot-film zou zijn en de trailer maakte toch nieuwsgierig.

Gelukkig is 1917 geworden waar ik op hoopte. Vanaf de eerste minuut zit je dicht op de huid van twee Britse soldaten die een riskante taak hebben: een boodschap overbrengen in vijandig gebied. De film ademt echt bakken met sfeer wanneer je als het ware meeloopt door de loopgraven en kruipt over de vele, rottende lijken in de velden. Nogal luguber af en toe, maar hey, het is oorlog. Die sfeer blijft eigenlijk in zo'n beetje de hele film behouden, behalve in een twijfelachtig moment in het midden.

Nadat Schofield van de trap dondert wordt het zwart voor zijn ogen. Natuurlijk is de film ook niet in één take gefilmd maar de illusie is hiermee helemaal volledig verdwenen, beetje vreemd. Daarna wordt het nog twijfelachtiger met een regen van flares wat voor nachtmerrie-achtige beelden zorgt waarin de Duitsers maar voortdurend blijven missen op een voortvluchtige Schofield onder begeleiding van bombastische muziek. Mooie beelden zeker, maar het haalde wel wat realisme weg. Het was mij net wat te surrealistisch. Heel even was ik zelfs bang dat hij dood was geschoten en dat dit het hiernamaals was, zo met die waterval, de witte blaadjes en het zingende peloton als eindbestemming.

Daarna trekt de film wel weer bij met een erg tof einde waarin honderden soldaten ten aanval trekken. Goed geacteerd door beide heren, zelfs grote namen als een Cumberbatch worden nog even uit de kast getrokken. Maar wat 1917 echt zo goed maakt is het intensieve camerawerk en de vieze sfeer.

Uitstekende oorlogsfilm, waarin de loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog op een indringende manier in beeld worden gebracht. Het camerawerk is uitmuntend en doordat het nagenoeg in één take lijkt te zijn gefilmd, krijgt het nog iets extra's. De actie wordt indringend in beeld gebracht en ook de setting is zeer de moeite waard. Veel mooie shots van de omgevingen. Al met al een indrukwekkende vertoning op het grote scherm! Verder een zeer behoorlijk verhaal, dat in een strak tempo wordt verteld, met als enige echte minpuntje de scène waarin Schofield een Franse vrouw met baby tegenkomt. Die scène haalt de vaart uit het verhaal en komt nogal flauw over. Met name de omstandigheid dat de soldaat zojuist ergens toevallig op een emmer melk was gestuit en daardoor nu de baby van melk kon voorzien, komt niet erg sterk over. De twee hoofdrolspelers vertolken hun rollen prima en ook de bijrollen zijn goed verzorgd. Het lijkt een goede keuze om de hoofdrollen door twee wat minder bekende acteurs te laten vertolken, wel zijn er bijrollen voor grote namen als Colin Firth en Benedict Cumberbatch.

Een officier die een militair alleen verder laat gaan in vijandelijk niemandsland = not done in militair jargon. Zal altijd een mannetje mee (moeten) geven. Verder een wel erg schele scherpschutter (natuurlijk weer een Duitser), geweren in de bagger die niet doorgehaald en schoon gemaakt worden (explosiegevaar) en nog steeds zichtbaar bordkartonnen ruïnes. Als militair valt zo het één en ander op. Tot zover de kritiek.

Personages en het verhaal vond ik zoals doorzetters in werkelijkheid zijn: eenvoudig, ongecompliceerd, onopvallend en kwetsbaar. Een sterk punt dus. De film verbind de beleving als een onweerstaanbare ketting spanning aan elkaar en blinkt uit in de sublieme lichaamstaal van de acteurs met alle verbale emotionele trekken die daarbij horen. Zo ook de korte teksten en droge dialogen. De shoots zijn knap gemaakt, laten je meelopen met het verhaal en de uitrusting en setting zijn organiek tot in detail. Voor de liefhebber zijn er lijken in alle huiveringwekkende vormen en maten. Muziek is (weer) geweldig in deze Mendes film en in tegenstelling tot de meeste Hollywood oorlogsfilms verzuipt men niet in eindeloze, geestdodende schietscènes.

Kortom ik zou het op het grote scherm gaan kijken als ik u was zolang het nog kan.

Mooie film die mij sterk deed denken aan The Shawshank Redemption en ook geïnspireerd lijkt door het beroemde Amerikaanse oorlogsverhaal 'An Occurrence at Owl Creek Bridge' (1890) van Ambrose Bierce. Bij gebrek aan een 'traditioneel' narratief is het misschien goed om daarop te wijzen. Voor als je het verhaal niet hebt gelezen, het is een klassiek en enigszins Lynchiaans verhaal uit de Amerikaanse literatuur, over de gruwelijkheden van oorlog en de onmogelijkheid eraan te ontsnappen, dat zich nagenoeg geheel voltrekt als laatste gedachten (of een droom) van een soldaat die wordt opgehangen.

Het lijkt mij evident dat deze film inspiratie haalt uit dit korte verhaal dat om de Amerikaanse Burgeroorlog draait, en dan vooral vanwege de scène in de rivier, met de waterval, die één op één uit het verhaal lijkt te zijn overgenomen, de nadruk op het horloge bij de scène waarin Schofield 'ontwaakt' (het horloge is een belangrijk plot device in het verhaal) alsook de vreemde scène met de vrouw en het kind. Hierdoor keek ik ook anders naar de film en kon ik de surrealistische gedeeltes goed op waarde schatten, daar het voor mij overduidelijk was dat de scènes na de schietpartij in de wachttoren niet meer 'echt' waren. De Christelijke symboliek in de film lijkt dat ook te bevestigen, een soort purgatorium dus.

Verder doet de film aan als een soort computerspel, wat anderen ook al aangaven, maar ik zie dat eerder als een bewuste knipoog naar het platform dan als een punt van kritiek.

Geen actiefilm, zoals de trailer doet vermoeden, maar een technisch volmaakt en zeer indringend oorlogsdrama gebaseerd op de ervaring van de grootvader van regisseur Sam Mendes. En dat verhaal roept meteen herinneringen op aan de verhalen van oorlogsveteranen in "They Shall Not Grow Old' waarop dit een perfecte aanvulling is. De opening is meesterlijk: op 6 april 1917 liggen de twee hoofdpersonen een uiltje te knappen in een idyllisch landschap. Hun rust wordt verstoord wanneer één van hen te horen krijgt dat hij een metgezel moet kiezen en zich moet melden bij Generaal Erinmore [Colin Firth]. Soldaat Blake [Dean-Charles Chapman] kiest voor zijn kompaan Schofield [George McKay] en de twee lopen het kamp in. Vanuit de Franse weide volgen we de soldaten het kamp in, dat geleidelijk aan steeds meer van de realiteit van de oorlog laat zien: de modder, de gewonden, de loopgraven. Nadat ze hun bevelen hebben gekregen wandelen ze door de loopgraven naar wat kortgeleden de frontlinie was in een shot dat meteen herinneringen oproept aan Kubricks meesterwerk 'Paths of Glory'. En dat is nog maar het begin, want het ene huzarenstukje volgt het andere op, zonder dat het ooit afleidt van het indringende relaas van de twee hoofdpersonen. De rottende lijken, de ratten, maar ook de relativerende humor die nodig was om de focus te houden op de taak. De camera registreert de verschrikkingen, maar vervalt nooit in effectbejag. Chapman en McKay zijn perfect gecast als twee eenvoudige soldaten die 'gewoon' hun orders willen opvolgen en dat maakt dit tot een perfecte film, waarschijnlijk de beste die ik in de bioscoop heb gezien sinds Mulholland Drive.

Saving private Ryan maar dan aan het westfront in 1917.
Prachtige cinematografie en bijzondere lange shots maar vergeleken met het werk van Spielberg en Hanks is het verhaal hier echt een niemendalletje. Ik ben zeer geïnteresseerd in alles wat met de eerste wereldoorlog te maken heeft en qua onderdompeling in de sfeer van een loopgraaf aan het westfront slaagt deze film vaak.
Maar ja, dan het verhaal nog. Dat is flinterdun en zeer ongeloofwaardig. Er moest natuurlijk toevallig langs een gestrande tank gelopen worden en uiteraard wat dubbeldekkers door het beeld vliegen. Het vliegtuig dat toevallig precies voor de hoofdrolspeler(s) crasht, het vreselijke gebabbel van de heren terwijl de vijand elk moment door je helm kan schieten. Zeer lang afgeleid worden door een rat en lollig een bed laten kraken in een bunker en na de ontploffing (die de bunker doet instorten) zonder een schrammetje onder de stenen vandaag komen. Lijkt wel een superheldenfilm. De sluipschutter die meerdere keren mist en later nog een andere Duitser van korte afstand.

De vreselijke scene met de jonge vrouw en de baby komt helemaal uit het niets, voegt niets toe, heeft totaal geen beleving en is al met al een hele slechte rip-off van een scene uit De naam van de roos.
Vervolgens bijna verdronken in kolkende rivier met enorme waterval (zijn de makers wel eens aan het westfront geweest vraag ik me af) en na dit allemaal miraculeus overleeft te hebben toevallig precies bij de juiste legereenheid uitkomen. Met weer een totaal ongeloofwaardige zangscene in het bos.

Come on.

Erg fijn.

Om de zoveel tijd is er wel weer een oorlogsfilm die je "moet gezien hebben", meestal draait dat uit op een teleurstelling. Spielberg's SPR, Nolan's Dunkirk, films die me weinig wisten te boeien. Ik heb deze dus met enige terughoudendheid gekeken, al hoop ik wel dat de visuele opzet hier voor een ommekeer zou kunnen zorgen.

En dat doet het ook. Geen ijdel technisch gepronk, maar een geweldige manier om een oorlog in beeld te brengen. Het is toch alweer even geleden dat ik ook echt van een longtake heb kunnen genieten, de laatste tijd lijkt het vooral om de lengte te gaan, niet zozeer wat de camera ondertussen voor toeren uithaalt. Dit is er eentje die meer aanleunt bij de geniale opening van To's Breaking News dan bij het eindeloze rondgeslenter in Gan Bi's films.

Persoonlijk had de film voor mij nog wel iets minimalistischer gemogen, zeker in het middenstuk. Minder ontmoetingen, meer eenzaamheid. Telkens wanneer er andere personen verschijnen breekt de magie van de film een klein beetje. De toch na de dood van Blake, het Franse meisje, het korte gevecht met de Duitse soldaten, die scenes hoefden voor mij niet zo. De Duitse schimmen in de brandende stad waren dan wel weer geweldig, sowieso wel de meest indrukwekkende scene van de film.

Een beleving eerder dan een verhaal, zo heb ik m'n films ook het liefst, maar oorlogsfilms durven die aanpak zelden aan. Daar draait het toch vaak meer om sentiment en heroiek, of de tragedie van de slachtoffers. Mnee, dat liever deze aanpak. Alleen jammer dat Mendes niet nog nét dat stapje extra durfde te zetten, want zo vaak gebeurt het niet dat Hollywood eens buiten de lijntjes kleurt.

3.5*

Wat is deze film prachtig in beeld gebracht. Roger Deakins trekt werkelijk alle registers open. Hoogtepunt is zonder twijfel de scene in het brandende Franse stad. De smerigheid en gruwelijkheid van de loopgravenoorlog worden erg goed in beeld gebracht. Hoewel Thomas Newaman niet echt mijn favoriete componist is, past zijn muziek erg goed bij schitterende en indringende beelden.

Het verhaal is eigenlijk volledig ondergeschikt aan de beelden. Sam Mendes doet toch een poging om wat verhaal in de film te stoppen, maar daar slaagt hij niet helemaal in. Op zich zijn de dialogen in de film (met o.a de Franse vrouw, en aan het eind met de broer) goed geschreven en geacteerd. Maar tegelijkertijd voelen deze scenes wat te geforceerd aan en halen je als kijker teveel uit de film. Ik ben het eens met de personen die zeggen dat de film nog wat minimalistischer had gemogen.

4,0*

Ja, sterk. Het en der wat onlogische dingetjes, maar had genoeg credit opgebouwd om dat te accepteren. Muziek was wel wat overheersend. Misschien was het sterker zonder. Maar een van de betere oorlogfilms.

Zal ‘m thuis ook willen kijken, ‘s kijken of hij dan ook overeind blijft.

Indrukwekkend, spannend en aangrijpend. Tegenwoordig drukken we op een knop en de raketten van de drone doen de rest onder het genot van een kop koffie. Dat was 100 jaar geleden wel even anders. Doorzettingsvermogen, wilskracht en geloof in de missie zorgden toen voor resultaat. Knappe prestatie van de regisseur met zijn praktisch "one shot" film verhaal. Wel pech voor de hoofdrol spelers. Zij krijgen maar 2 uur betaald. Hahaha. 4,5 points

Nu voor de tweede keer bekeken; de eerste keer in IMAX en de tweede keer op het kleine scherm. En ik blijf het indrukwekkend en retespannend vinden! Heel veel films die handelen over de Eerste Wereldoorlog, worden er niet gemaakt. En de meeste daarvan handelen over het saaie leven in de loopgraven, al dan niet opgeleukt met een liefdesverhaaltje. Begrijpelijk want het is ook een anoniemere oorlog dan de Tweede Wereldoorlog die zich dan ook wat makkelijker leent voor helden.

Bijzonder dan ook dat we in een ietwat makkelijk heroïsch verhaal, we twee jonge Britse soldaten volgen die een op het eerste gezicht onmogelijke missie krijgen toegewezen. Dat we deze twee soldaten ‘volgen’ is letterlijk te nemen. De camera, en dus de kijker, loopt als een extra personage mee met de twee jongens. Soms op de huid, dan weer van een paar meter afstand. De eerste momenten in niemandsland zijn dan ook indrukwekkend en omdat je vaak niet ziet wat er om de jongens heen gebeurt, zit je vaak op het puntje van je stoel. Die rauwe en directe actie voelt authentiek voor een slagveld. Iedere seconde telt en je leven kan in een vingerknip voorbij zijn.

Die camera volgt korporaal Blake en korporaal Schofield onafgebroken, alles wat ze meemaken, ziet de kijker ook en dit zagen we denk ik niet eerder in een oorlogsfilm. Het levert een indrukwekkende film op. Wel laat regisseur Mendes zich gaandeweg wat nadrukkelijker in met oorlogsfilm-clichés. Maar uiteindelijk is deze film toch wel een unieke visuele dodemansrit.