1917 (2019)

Het is een - vrij logisch - gegeven dat een film na steevast overal te worden neerzet als ‘grandioos meesterwerk’ tegenvalt. Dat lijkt bij mij zeker het geval bij 1917, een film waarvan ik achteraf me afvraag wat er nu zo geweldig aan was. Akkoord, technisch gezien worden wat interessante dingen gedaan en niets aan 1917 is slecht gedaan, zeker niet. Maar ook kwam wat mij betreft maar weinig ver boven het gemiddelde uit. Het is een verzorgde oorlogsfilm waarin Mendes vooral technisch wat hoogstandjes uithaalt door alles te laten lijken op één shot - of eigenlijk twee. Sure, daarmee voel je alsof je als kijker dichtbij de personages bent, maar het trucje voelt hier en daar ook een tikkeltje geforceerd en lijkt soms veel belangrijker te zijn dan de inhoud. Sowieso staat het script op een lage plaats van belangrijk, de film zal niet snel worden onthouden vanwege diens hoogstaande scenario. Twee mannen onderweg in de natuur met een belangrijke missie. Je zou de film een soort duistere remake van Return of the King kunnen noemen.

Er zijn wel wat punten waar Mendes wat mij betreft betere keuzes had kunnen maken. Zo voelt het alsof hij met zijn film een realistisch en rauw beeld van de oorlog wil schetsen. Daarom had ik het veel sterker gevonden als hij geen gebruik had gemaakt van muziek. Maar in plaats van enkel geluid van vogels en het wandelen door de modder wordt de film opvallend vol gestopt met de meest generieke filmmuziek van Thomas Newman, die ons precies vertelt wat we moeten voelen. Erg jammerlijke keuze, bij deze film was het compleet ontbreken van filmmuziek een enorme meerwaarde geweest. Verder snap ik ook totaal niet de keuze om bekende acteurs belangrijke bijrollen te geven. Ik verwacht niet dat iemand deze film is gaan kijken vanwege een Colin Firth, Mark Strong of Benedict Cumberbatch (en zo ja, dan zijn ze waarschijnlijk enorm teleurgesteld in de grootte van hun rol), dus waarom er geen minder bekende koppen gecast zijn is mij volstrekt onduidelijk. Hun aanwezigheid voegt niets toe en is vooral afleidend. Geen van hen levert overigens verbluffend acteerwerk, maar de twee hoofdrolspelers doen het prima. Alsnog komt het beste stukje acteren wat mij betreft van Richard Madden die vecht tegen de tranen als hij het nieuws van zijn broer hoort. Die voelde ik wel. Helaas in tegenstelling tot de rest.

3 sterren.

Toch fascinerend hoe na meer dan 100 jaar alles tot in de details werd nagemaakt en je bijna letterlijk bij het gebeuren betrokken geraakt, voor kijkers die uit zijn op "aktie" en "horror"zijn er genoeg films in dat genre.

Als je ,je echt kan inleven in deze film en je laat meeslepen door het verhaal,de sfeer,de muziek en de vertwijfeling van de soldaten,denk ik dat je begrepen hebt dat dit NOOIT meer mag en kan gebeuren!

Als ik sommige van de "recensies" hier lees kookt mijn bloed!de jongere generatie zeker,maak het maar eens mee!

“I hoped today would be a good day. Hope is a dangerous thing.”

Meesterwerk van Sam Mendes. Het camerawerk en de cinematografie van Deakins zijn natuurlijk al genoeg geroemd, maar ook de production design en de score van Thomas Newman zijn van het allerhoogste niveau. De manier waarop de gebombardeerde en brandende stad Écoust in beeld wordt gebracht is waanzinnig mooi gedaan, en ieder shot is een kunstwerk op zich. Maar met het alleen benoemen van de technische aspecten doe je 1917 tekort, want het acteerwerk en de dialogen zorgen ervoor dat je meeleeft met Blake en Schofield. IJzersterk geacteerd door Chapman en MacKay, en Mendes heeft ook allerlei bekende Britse acteurs opgetrommeld voor veredelde cameo’s. Firth, Cumberbatch, Mark Strong, Andrew Scott, Richard Madden etc. Ze hadden allemaal duidelijk even zin in een tussendoortje, en ze zullen ook veel vertrouwen hebben gehad in dit ambitieuze project van Mendes.

De actiescènes zien er fantastisch uit en het camerawerk is indrukwekkend, maar de grootste kracht van 1917 schuilt in de intieme momenten tussen de personages onderling. De gesprekken tussen Blake en Schofield over van alles en nog wat, de scene tussen Schofield en een Franse vrouw (Claire Duburcq), en uiteraard de laatste scene tussen MacKay en Richard Madden. Je leeft mee met de personages, en dan komt zo’n laatste scene extra hard aan. En dan heb je ook nog scenes zoals die waarin Schofield 300 meter moet rennen met bommen die overal om hem heen inslaan en soldaten die worden neergeschoten. Voor Mendes was 1917 een eerbetoon aan zijn opa die heeft gevochten in de Eerste Wereldoorlog, en hij kan met recht trots zijn op het resultaat.

Sterk oorlogsdrama. Het verhaal is niet heel hoogstaand maar de uitwerking is erg goed. Door de cameratechniek waan je je als kijker bijna letterlijk in de voeten van de hoofdrolspelers, wat een mooie ervaring is. Helaas werkt het iets minder tijdens de wat saaie nachtscene, maar dat mag de pret niet drukken. Het laatste deel is erg fraai en emotioneel. Het acteerwerk is verder zeer goed zoals ook de soundtrack is en de film tot een fraai geheel smeed. Topper! 4.0/4.5

Ik vind dit toch wel een indrukwekkende film.
Vanaf het moment dat ze de opdracht krijgen en met tempo gaan lopen, werd ik meegezogen in de loopgraven.
De film pakte mij vast en sleurde me zo mee door de modder en het slijk.
Het enige rustmomentje, dat ik ook prachtig vond was toen hij in het platgebombardeerde dorpje het meisje ontmoette met de kleine baby. Heel even was er het moment om adem te halen en toen moest hij weer rennen.
Niets minder dan indrukwekkend. Mendes levert tot nu toe zijn beste film af.

Een mooie film, maar niet de topper die ik na het winnen van de Golden Globe verwachtte. De cinematografie is buitengewoon. Het verhaal deed mij echter niet zo veel. Dat komt waarschijnlijk omdat ik weinig heb met oorlogsfilms die zich afspelen aan het front. Het (veel te) korte intermezzo met de jonge vrouw en de baby heb ik als een verademing ervaren.

Niet mijn favoriet voor een Oscar. Ik vind Gisaengchung en Little Women beter.

Raar dat mensen hier het one-shot gedeelte als een gimmick zien, want ik vind dat Mendes en Deacon het juist prachtig hebben gedaan. Het voelt niet geforceerd aan en ze willen ook niet de illusie wekken dat dit daadwerkelijk een one-shot film is. Er zitten namelijk genoeg stukken in de film waarin overduidelijk de continuïteit van de one-shot doorbroken wordt. Het is vooral een gevoel van intensiteit die ze hiermee willen creëren en dat voel je ook van begin tot eind. 1917 voelt heftig, intens, spannend en emotioneel aan.

Ze hebben er een klein verhaal aan gekoppeld die perfect past bij wat ze willen uitdragen. Ik ben het er ook niet mee eens dat de film geen of een slecht verhaal is. Het gaat om 2 personen die de oorlog op hun eigen manier ervaren. Ik vond het juist prachtig en emotioneel.

Wel deel ik de mening dat de film echt een ervaring is. Eentje die je in de bioscoop moet hebben ervaren met goed beeld en geluid erbij. Ik vrees dat de herziening thuis misschien minder kan zijn, ik heb bv een Dunkirk ook nooit een tweede keer gezien.

Wat ik wel goed kan gebruiken in mijn geschiedenislessen aan 16 plussers is die intensiteit van de loopgraven die deze film uitstraalt, of überhaupt beelden van loopgraven zonder dat er een wonderpaard ( War Horse (2011) ) doorheen draaft.

De Eerste Wereldoorlog is zelden zo goed in beeld gebracht als in 1917 en ik denk dat de film een goede bijdrage kan leveren aan het inlevingsvermogen van tieners in iets wat redelijk abstract in de geschiedenismethodes staat. Dus een blu-ray aanschaf zal zeker volgen.

4,0*

Na een miljoenmiljard films over de Tweede Wereldoorlog is er eindelijk een serieuze productie met The Great War als setting. 1917 is vooral een cinematografische onderdompeling in de loopgraven, slagvelden en verwoeste stadjes van die oorlog - soms met je neus bovenop de hoofdrolspelers. Een beklemmende, ontroerende en aangrijpende oorlogsdrama die je het beste op het witte doek kunt ervaren.

Gisteren de film gezien en zoals verwacht was deze mooi gepolijst en glad gepoetst.
Dit is positief bedoeld, het verhaal loopt als een trein soepel over de rails en blijft ook binnen de sporen, er is ogenschijnlijk weinig aan de hand met deze film. Toch zaten er een paar dingetjes in die ik eruit gehaald zou hebben. Zoals de scène waarbij de hoofrolspeler in het water is beland en in slaap kukelt. Onlogisch met de hartslag die hij op dat moment na zware inspaningen zal hebben gehad en gezien hij ook nog een paar seconden schijnbaar geen adem haalt, nog vreemder overkomt. Hij begint pas te proesten na enkele seconden. Maar zoals gezegt, ik had dit anders aangepakt of de scène eruit gehaald.
George McKay, de hoofdrolspeler in het verhaal speelt erg goed en persoonlijk vind ik die Britse acteurs iets voorhebben op de Amerikaanse. De uitspraak van het Engels klinkt zo vertrouwt in tegenstelling tot het geknauw van de Amerikanen. Deze George McKay zal het wel ver schoppen, hij is 27 jaar oud en begon in 2003 als 11-jarige in de film Peter Pan (2003) - MovieMeter.nl in een rol als Curly.
1917 (2019) - MovieMeter.nl is zijn 21-ste prent. Hij heeft er in elk geval een bewonderaar bij!
Ook de rest van de crew levert Britse kwaliteit af en ook de set was overdonderend mooi in beeld gebracht. Gelukkig dat men met rekwisieten werkt omdat het nu en dan behoorlijk "smerig" werd.
Voor de film in zijn totaal een 8-!

Door al de hype die om 1917 is ontstaan toch maar eens in de bioscoop stoel gedoken om het zelf maar eens te bekijken, so here we go...

Laat ik deze review in 2 delen doen.

1. Techniek:

Ongelofelijk mooi geschoten, "one shot" geeft in deze film of je als toeschouwer samen met de hoofdpersonen door het slagveld rent. Daardoor moest de filmset ook perfect zijn wat die ook is. Alles bekijk je vanuit het perspectief van die 2 hoofdpersonen, zodat het erg dichtbij en echt overkomt. Ik vond dat briljant neergezet.

2. Het verhaal:

Het verhaal is flinter dun, en je krijgt totaal geen ontwikkeling te zien van de 2 hoofd karakters. Je weet niet of ze bevriend zijn niets word daarover verteld. Het enige wat gemeld word is dat de broer van één van die hoofdpersonen waarschijnlijk in gevaar verkeerd, dat is dan ook de enige emotionele band in het verhaal. Aan het eind van de film kijkt Schofield naar wat foto"s waarbij mij meteen de vraag ontstond "wie zijn dat voor hem?" want ook dat komen we nooit te weten.

Helaas een film waarbij de techniek leidend is geworden over het verhaal.

Aanrader? Jawel...

Saving private Joseph

Hoewel 1917 in het kader van de Oscars ook weer een overgewaardeerd "meesterwerk" is, vind ik hem in zijn totaliteit wel gewoon goed te noemen. Met name de eerste helft en het slot zijn sterk. Helaas haalt het middenstuk het geheel voor mij naar beneden waardoor mijn eindbeoordeling lager uitvalt dan dat deze had kunnen zijn.

Vanaf het moment dat Schofield alleen verder moet, en hij het transport met de andere soldaten verlaat om de brug over te gaan, begint hij net iets te sterk op een kat met negen levens te lijken. Talloze schoten (op de kogel die tegen zijn helm komt na) worden er op hem gelost, die hij allemaal "toevallig" weet te ontwijken. Dit maakt het verhaal wat tot het punt van de brug geloofwaardig was, opeens een stuk ongeloofwaardiger en dit is jammer. Wanneer de regisseur namelijk net een aantal andere keuzes gemaakt had die o.a. betrekking had, op het simpelweg minder tegenkomen van zoveel manschappen in de ruïne waaraan hij allemaal kon ontkomen. Ook het feit dat hij steeds nét op alle goede plekken in het hevig stromende water terecht kwam voelden onrealistisch aan.

In het slot herpakt het oorlogsdrama zich gelukkig en eindigt het verhaal op een mooie maar tegelijk tragische manier. Het slot bevat ook een fenomenaal shot van een Schofield die een stuk over het slagveld rent om sneller bij kolonel MacKenzie te zijn, waardoor je meteen begrijpt dat 1917 ongetwijfeld de nodige Oscars in de wacht zal gaan slepen. Wat ik alleen zo jammer vind aan al de films die hiervoor genomineerd worden is dat de negatieve punten vrijwel niemand op lijken te vallen omdat er alleen maar aandacht uit lijkt te gaan naar de positieve aspecten. Bij Joker was dit ook al het geval, maar gelukkig is deze film in zijn totaliteit nog wel een stukje beter.

3,5*

Wat een zeldzaam staaltje geschiedsvervalsing. In een oorlog waar de legerleiding moeiteloos tot honderdduizend man op één dag de dood injoegen (1 juli 1916, nog altijd de zwartste dag uit de Britse geschiedenis) wordt gedaan alsof het lot van 1600 man ertoe doet.

Twee helden. De kans op overleven natuurlijk nul. De aanval over een prachtig bloeiende weide, de avonturen in een ongeschonden bos. Zoveel leugens. Niet om aan te zien

mijn hoge verwachtingen werden niet geheel waar gemaakt. Qua historie klopt het verhaal niet helemaal, en er zitten wat foutjes is. Maar dat kan gebeuren. Alleen had het in mijn ogen een betere film kunnen zijn, bij tijd en wijlen niet boeiend genoeg voor mij. Ik had gehoopt en verwacht dat deze film het niveau van Saving private Ryan zou halen, maar dat is voor mij zeker niet gelukt.

Neem t niet weg dat ik het een goede film vond, maar niet meer dan dat. Dus 3,5 sterren is meer dan genoeg.

Het eerste half uur van de film is echt van een ongekend hoog niveau. Alles lijkt te kloppen, en de nieuwe manier van filmen zorg er voor dat je meegezogen wordt in de film: De immense decors, de vele figuranten, etc ...

Maar tegen het einde van de film is dat effect wel uitgewerkt. Op dat moment zou een sterk einde de film perfect kunnen afsluiten. Maar ik moet toegeven dat ik wat op mijn honger bleef zitten. Achteraf gezien is de verhaallijn wel dun, en gebeurt er zeker op het einde niet veel.
Samen met enkele andere momenten die me de wenkbrauwen deden fronsen (Een waterval, serieus?) zorgt het er voor dat ik de film niet echt als een topper beschouw.

4,0*

Of het nu historisch allemaal waar of bezijden de waarheid is, het zal mij worst zijn. Ik werd de film ingezogen. Natuurlijk is de voortreffelijke cameravoering debet. De acteurs doen het prima. Lijkt wel wat op 'Saving Private Ryan'. Toch is het eigentijdse middelen gefilmd. Ik heb genoten.

“I hoped today might be a good day. Hope is a dangerous thing. That's it for now, then next week, Command will send a different message. Attack at dawn. There is only one way this war ends. Last man standing.”

Wat een waanzinnige film en een waanzinnige zit was deze film. Het is wel duidelijk dat mijn favoriete film van dit jaar zich nu al op het witte doek heeft afgespeeld want het is werkelijk waanzinnig wat Mendes met zijn team en de acteurs hier op het scherm wisten te krijgen. Ik ben groot fan als een onderwerp gaat over de eerste en tweedenwereldoorlog maar helaas heeft de eerste nooit veel recht gekregen op goede films, wat bij de tweede wel aan de orde was. Dit kan natuurlijk komen omdat Amerika deze oorlog ook heeft gevoerd en het daarom vooral in dat gebied erg populair is maar, ook is dit vaak het geval omdat de eerste wereld oorlog erg moeilijk is om na te bootsen. En dan bedoel ik niet alleen met set building (want voor sommigen is dat ook moeilijk) zoals de modderige ondergrond wat veel mensen vaak vergeten en de duistere loopgraven, het gaat hem vooral bij de sfeer want deze was uiteraard totaal anders dan bij de tweede wereldoorlog. Afijn, ‘1917’ is dan wel een ware binnenkomer met een prachtige set, grauwe en een nare sfeer over het algemeen maar goed genoeg dat de film je erg goed weet te pakken.

De film heeft duidelijk veel weg van de Amerikaanse tweede wereldoorlog variant ‘Saving Private Ryan’ en gezien sommige filmpjes op het ‘one-shot’ techniek na dan. Echter was dit voor mij niet zo’n groot struikelpunt. Die ‘one-shot’ techniek daar heb ik erg van genoten, en Mendes heeft dit perfect neergezet. Er zat een bepaalde kracht in waardoor je al vrij snel in de film getrokken werd en je de oorlog vooral van de harde kant ziet. Zo de vele lijken in niemandsland, de gesneuvelde paarden maar ook de angstige stille momenten kruipen onder je nagels. Ik heb er werkelijk van genoten en heb dit op zo’n manier nog maar één keer eerder gezien (dacht ik), dus het is nog wel nieuw voor mij.

De cast deed het overigens ook werkelijk perfect. ‘Blake’ en ‘Schofield’ werden perfect neergezet en je merkt gelijk een bepaalde broederschap maar ook een angst bij beide mannen. Hoewel ik nooit had verwacht dat ’Blake’ dood zou gaan, ik dacht eerst dat ‘Schofield’ neergeschoten werd (klopte ook niet) en dat gaf ook een hele twist in het verhaal maar ook hier zag je een prachtig acteerspel. Voor de rest is de film puur gericht op ‘Dean-Charles Chapman’ en ‘George MacKay’ en de rest van de cast daar lette ik niet zoveel op, er sprong verder ook niet echt iemand uit helaas.

Het verhaal was prachtig. De twee jonge jongens krijgen te horen dat de broer van ‘Blake’ in gevaar was en dat ze binnen een aantal uur een bericht moesten afleveren verder op, hiervoor moesten ze wel gevaarlijke wegen trotseren en Duitsers voorbij gaan om het bericht af te leveren. De Duitsers leken ‘gevlucht’ al was dit een opgezet plan om de Engelsen om de tuin te leiden. Eenmaal onderweg komen de twee gevaarlijke gebieden tegen en moeten ze obstakels vermijden om vervolgens bij de broer van ‘Blake’. Helaas overlijd ‘Blake’ en moet ‘Schofield’ deze weg zelf trotseren met veel gevaren om zich heen waaronder de vijand waar hij soms oog om oog mee staat.

De set is erg mooi gebouwd en zeker van het stukje niemandsland kreeg je wel de rillingen. Waar bijna om de paar meter wel een lijk ligt van mens of dier, en dan kom je er wel een klein beetje achter hoe gruwel deze oorlog was. Al zijn de heftigste dingen nog lange na niet voorbij gekomen. De bunker van de Duitsers was duister, grimmig en best spannend en natuurlijk de mooie groene wijde buiten de oorlog om, de gebieden die nog niet aangetast waren door de oorlog.

Er zijn echter helaas een paar punten waarom de film voor mij net geen volle score wist te pakken. En dat was toch wel even het stukje dat ‘Schofield’ van de brug springt (ook te zien in de trailer). Dit zag er wat slecht uitgewerkt uit helaas. Maar ook het einde, wanneer ‘Schofield’ de broer heeft gehaald kakt de film weg. Na het contact voelde de film doelloos aan en kon hij mijn concentratie niet meer houden. Gelukkig dat de film dan ook snel eindigt.

Dus ja ik heb heerlijk genoten van deze film, en ben blij dat er eindelijk eens een film van de eerste wereldoorlog met deze aandacht gemaakt werd en hopelijk volgen er velen. Want er is nog zo veel te vertellen en zo veel te laten zien, veel meer gruwelijke momenten. En als dit de juiste regisseur krijgt worden deze net zo goed of misschien nog wel beter dan deze ‘1917’. Zeker het kijken waard.

4.5*

Rampzalige muziek.

Tsja. Ik heb dus de gehele speelduur gedacht dat de score van Zimmer was, blijkt niet zo te zijn (Thomas Newman), maar het is wel in de geest van Zimmer, of Verzimmert, hoe je het maar noemen wilt. De helft van de score is gewijd aan het opvullen van de stilte, en de andere helft aan het met zoveel mogelijk instrumenten zo weinig mogelijk noten produceren. Alle momenten van spanning en emotie worden volgeplamuurd met deze muzak. Hoe je als regisseur kan accepteren dat deze meuk onder je film wordt geschroefd gaat mijn pet te boven, werkelijk, ik vind het onbegrijpelijk. Het verpest het idee van de film namelijk compleet.
Samenhangend hiermee is er naar mijn gevoel te weinig achtergrondgeluid. Met name in de loopgraven of neem bijvoorbeeld de scene met de Franse vrouw, dat lijkt wel een soort geluiddichte ruimte waar ze zich ineens bevinden.

Dan de filmwijze, dat viel mij tegen qua impact. Wellicht ook omdat het niet in real-time is, maar de longtake voegt eerlijk gezegd niet zoveel toe. Soms is het wel mooi (2x een 360 graden shot) maar soms is het ook juist beperkend (het shot in het bos bij het Devon-regiment vond ik nogal gekunsteld).

En tenslotte is het allemaal veel Amerikaanser dan gehoopt. Een heroïsch en romantisch verhaal, waarbij alle Duitsers ratten zijn (ook dat, twee keer met zo'n scene aankomen waarin de tegenstander een zwijnenstreek uithaalt, ook de enige twee keer dat er een Duitser in beeld komt, kom op zeg, het is nu meer dan 100 jaar geleden en je kan nog steeds met niks beters komen?).

Ik heb het een en ander aan loopgravenliteratuur gelezen, en het gevoel dat je daarbij soms krijgt, begrip van hoe het was of zelfs de sensatie er bijna bij te zijn, dat heb ik met het zien van 1917 in de bioscoop nooit gehad. Het blijft continu een film. En als je dat dreigt te vergeten dan wijst de muziek je er wel weer nadrukkelijk op. Een regisseur die echt wat van dit project had kunnen maken is László Nemes, terwijl Mendes eigenlijk op alle fronten faalt.

(PS. De nachtsequentie in het ruïnedorp is visueel natuurlijk geweldig, maar ja, die score he.)

Goeie film zonder meer , maar na het lezen van de kritiek door eRCee , is misschien wel mijn vraag beantwoord. Want hoe mooi ik de film ook vond, één ding viel mij voortdurend op tijdens de film. Op de één of andere manier had het verhaal en de personages mij niet beet. Sterk camerawerk, geweldige beelden ( vooral die loopgraven ) , mooie fotografie, schitterende locaties....maar er ontbrak iets. Misschien is dat wel die constante aanwezige muziek die spanning en de emoties teniet doen. Daardoor weet de film bij mij in ieder geval niet uit te groeien tot de categorie van zeer goede films. In ieder geval wel genoten van deze film, maar helaas wist de film mij niet te raken. 8/10

Vooral visueel imponerend, want het verhaaltje blijft flinterdun. De manier van schieten is geweldig, bijna alles lijkt in 1 shot opgenomen te zijn, door handige trucs en een behoorlijke dosis vlijt. Zag ik al eerder in Birdman, maar hier is het extra genieten door de wijdse shots van Franse weilanden en imposante loopgraven met grimmige details hier en daar. Visueel hoogtepunt is het Franse stadje bij nacht dat in lichterlaai staat. Allemaal dermate mooi geschoten dat de shots binnenshuis wat pover erbij afsteken. Hoewel vrouwe Fortuna hier en daar gul is, is er door de ellende die we zien ook voldoende realisme en geloofwaardigheid. Het krijgt ook bijna een soort magisch realisme door het engelachtige gezang aan het eind. Prima soundtrack van Newman, niet zo memorabel als American Beauty, die hij ook al samen met Sam Mendes maakte, maar mooi. Het acteerwerk is degelijk en verdienstelijk, zonder alle aandacht op te eisen.

Zoveel films die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog zitten in het collectieve geheugen, zo weinig over de Eerste Wereldoorlog. Dus is het een goede zaak dat Sam Mendes deze 1917 maakt. Op een gedurfde manier ook: in één lang shot worden we meegesleurd door de loopgraven, het niemandsland en de ruïnes. Je voelt de ratten over je heen kruipen, je ruikt de modder en het zweet, je ervaart de honger, de angst en de ontreddering.

Maar zo sterk als 1917 op visueel gebied is, zo zwak is het scenario. De twee protagonisten werken voor mij simpelweg niet. Ze hebben geen karakter, geen persoonlijkheid, geen 'vlees'. We komen ook nergens iets over hen te weten. Ze zijn enkel en alleen bedacht om de plot op gang te trekken, dus valt er ook moeilijk met hen mee te leven. Bovendien zijn McKay en Chapman als acteurs ook niet sterk genoeg om met hun tweetjes een film van deze afmetingen te trekken. Of ligt het vooral aan de gebrekkige dialogen die ze te debiteren krijgen? Als een generaal twee soldaten bij zich laat roepen, heb ik geen personage nodig dat verduidelijkt 'Oh, de generaal wil ons spreken! Dan gaat het vast over iets belangrijks!' Als twee Britse soldaten op geheime missie in een verlaten Duits kamp belanden en op een emmer kolen stuiten die nog aan het nasmeulen zijn, heb ik genoeg aan dat beeld om te beseffen dat de vijand nog niet lang vertrokken is en de spanning te voelen. Dan moet er geen personage zijn dat zegt 'Oh, een emmer kolen die nog nasmeulen! De Duitsers kunnen niet ver uit de buurt zijn!' Dit is een volwassen film over de absurdste periode van zinloos bloedvergieten uit onze aan absurde perioden van zinloos bloedvergieten niet arme wereldgeschiedenis, geen avontuur van Jommeke.

Een topfilm moet op alle fronten top zijn, visueel en inhoudelijk. 1917 laat me op mijn honger zitten. Zo jammer, zoveel kansen worden gemist. Een visuele tour de force, een narratief zorgenkindje.

Meesterwerk.

Een belangrijk criterium voor mij om een film een meesterwerk te noemen is dat de film één of meerdere scènes bevat die je nooit meer vergeet, die op je netvlies gebrand staan zelfs.
Deze film voldoet hier in ieder geval ruimschoots aan, want er komen wel twee of drie van die scènes voorbij.
Het allermooiste is wanneer hoofdpersoon Schofield in de nacht een ruïne bereikt.
Wat gruwelijk mooi geschoten, een van de meest indrukwekkende stukjes cinema die ik tot nog toe heb gezien.
Maar ook wanneer Schofield en Blake hun barre tocht beginnen, door de immens smerige loopgraven heen, dwars door de modder en langs lijken, kadavers, ratten en kraters. Het mooiste van dit eerste half uur is hoe de camera als een derde persoon om de beide jongens heen zwerft.

Sowieso is er al veel over het camerawerk gezegd. De een vindt het geweldig, de ander een kunstje wat ten koste gaat van het verhaal.
Ik deel de eerste mening, vooral omdat het verhaal er helemaal niet onder lijdt. Je voelt net als de beide hoofdrolspelers de constante dreiging van gevaar. Het kan van alle kanten komen en vaak zie je ook niet meer dan dat de beide jongens zien. Daarnaast is het gewoon effectief en komt het ten goede aan de spanning, juist omdat er nooit van perspectief gewisseld wordt.
Stilistisch gezien kent deze film wel wat overeenkomsten met 'Dunkirk', maar deze film heeft net wat meer diepgang, zeker emotioneel gezien.

Beide hoofdrolspelers vond ik ook gewoon sterk. Geen overdreven helden zoals zo vaak in oorlogsfilms, maar gewone jongens van vlees en bloed.
Ongetwijfeld heeft meegespeeld dat de verhalen van Mendes' grootvader, die zich aanmeldde toen hij zestien jaar oud was, niet over moed gingen, maar over hoe volkomen willekeurig de oorlog was. Hij kon zijn ogen niet geloven toe hij aan het front kwam.
Mede door dit gegeven is de keuze voor relatief vlakke personages die de hoofdrol spelen een te rechtvaardigen keuze wat mij betreft.

Kent de film dan geen minpunten?
Er valt altijd wel op een slak zout te leggen, maar als je dit als geheel in ogenschouw neemt dan is dit een bijzonder knap staaltje vakmanschap wat Mendes (mede dankzij meester-cinematograaf Roger Deakins) laat zien.

Keek hier wel naar uit maar helaas vond ik het wat teleurstellend.

De fotografie is knap, daar zal de Oscar wel voor in de wacht gesleept worden. Verhaaltechnisch vond ik het jammer genoeg wat minder interessant, ondanks een sterk begin. Wie aan WO1 denkt ziet toch vooral loopgraven voor zich, chaos, Dikke Bertha, legers die elkaar aanvallen om honderd meter terrein te winnen, soldaten met shellshock, gifgasaanvallen en een hoop modder. Nu zat het met de modder wel goed, en de loopgraven komen er ook wel in voor, maar veel te kort. Het was toch vooral een two-man (later one-man) show door vijandelijk gebied. Pas op het eind werd iets van het slagveld getoond. Nu is het niet erg dat een regisseur iets anders wil tonen maar grote producties over WO1 zijn dun gezaaid en ik was wel benieuwd hoe ze dergelijke massa-scenes zouden aanpakken. Die zagen er namelijk al indrukwekkend uit in klassiekers als Les Croix de Bois (1932). Jammer dus dat Mendes kiest voor het beperkte gezichtsveld van een paar soldaten.

Vertaling liet ook wel wat steekjes vallen, Germans en Huns werd geregeld vertaald in "moffen", een term die toch vooral tijdens WO2 werd gebruikt.

Ik besef me door 1917 dat er jammerlijk genoeg zo weinig films zijn over de belangrijke eerste Wereldoorlog, terwijl er over het relatief saaie wilde westen honderden films zijn gemaakt. Ik heb ooit eens gehoord dat er tijdens het gehele wilde westen minder mensen zijn vermoord dan tijdens een dag tijdens de eerste Wereldoorlog. Dat maakt het nog pijnlijker.

1917 is een sterke film en onderscheidt zich van het hedendaagse actiekomedie blockbusterspektakel door het realisme en mooie camerawerk.
Dat een personage stierf door een messteek vond ik erg sterk, want bij veel films overleven de hoofdpersonages diverse steek- en schotwonden. Dat was een welkome afwisseling. Enige jammere is dat het geen waargebeurd verhaal is, maar wellicht zorgt deze film ervoor dat meer het aandurven een film te maken over de eerst Wereldoorlog.
Laat maar komen.

1917 wat een ontzettend mooi geschoten intense film is dit. Het acteerwerk is van een hoog niveau. Het is een heel avontuur wat als kijker aan je voorbij vliegt. Prachtige film.

Indrukwekkende film en mooi in beeld gebracht. Was de oorlog wel. Iedere oorlog is natuur verschrikkelijk. Maar zo in die loopgraven was natuurlijk verschrikkelijk. Voor mij 4 sterren.

Kunstwerk.

Dit is gewoon ontzettend goed in beeld gebracht. Je ruikt het uitgedroogde leer van de riemen, de mufheid van de garderobes, het angstzweet en het drassige grasland. Ik kan niet teveel in detail treden maar één van de scenes (laten we 'run, Forrest, run' zeggen) zal mij lang, of voor altijd bijblijven. De totale chaos en paniek die die scène met zich meebracht, meesterlijk.

Ik lees dat wat mensen teleurgesteld zijn in de verhaallijn. Gebaseerd op de waarheid, blijkt toch vrij duidelijk uit de aftiteling. Het aandikken zou respectloos zijn, en misschien wel afdoen aan de impact en boodschap van de film zelf. Ik voelde namelijk een zelfde thema als toen ik The Irishman keek, het 'de-romantiseren' van een begrip wat in andere gevallen vaak geromantiseerd wordt. De hopeloosheid ervan. Overigens had ik de mensen die in deze instantie klagen over een dunne verhaallijn graag willen meemaken tijdens 'Once upon a time in Hollywood' wat in mijn ogen DE teleurstelling van 2019 was... Maar dat zal mijn persoonlijke voorkeur door doen schemeren.

Niks op aan te merken. Van de eerste tot de laatste seconde heerlijke cinema. Het probleem wordt in de eerste 5 minuten duidelijk en vervolgens wordt de chronologie niet meer onderbroken door flashbacks of andere tijdsprongen. De film lijkt 1 lange camerabeweging. Non-stop real-time drama: Heerlijk. Tel daarbij de adembenemende cameravoering, de landschappen en de prachtige muziek en je hebt een klassieker.

Oorlogsfilms hou ik van en dit is een spannende trip door Niemandsland in 1917 gebaseerd op de vertelsels van de grootvader van regisseur Sam Mendes. We volgen twee soldaten continu op de voet bij elke beweging die ze maken in deze loopgravenoorlog. Memorabele scènes zijn er misschien net iets te weinig voor een echte topfilm. Er was wel een scène waar ik even van omhoog sprong in mijn zetel. Zo geschrokken ondanks dat je weet dat het gaat gebeuren. Ik doel dan op de rat die de tripwire activeert. Die ontploffing was zo luid in de cinema. Verder vond ik de scène waar George MacKay als een gek ongedekt de frontlinie afloopt, hilarisch. Precies een saboteur, hij loopt er 2 soldaten mee omver. Die scène was ook zo van "hé pummel, je loopt de verkeerde kant op"

Hier en daar is 1917 misschien iets te langdradig uitgesponnen om het toch in 1 shot te willen doen. Het beeld wordt wel een keer donker, maar verder lijkt het overal op 1 lang shot. Mooie muziek ook, spanning, drama en het gevoel alsof je écht de oorlog beleeft, alsof je er echt aanwezig bent.

Er zaten her en der toch wat licht storende foutjes . Ik heb nooit gediend gelukkig, maar een soldaat die eerst zonder helm en dan zelfs zonder wapen doorgaat was op zijn minst een aparte keuze. Welgeteld heeft hij wat, 4,5 keer geschoten? Moeten we aannemen dat dat de enige munitie was die hij bij zich had? Dan nog ga je niet zonder je helm,geweer of pistool de vijandige omgeving in. Wat was de reden dat hij dat achter liet? Bij het stuk van het zingende 'gebed' of hoe je het wilt benoemen, loopt hij zo het kamp in. Geen wachtposten hier? Zo ook daarna waar hij wordt tegengehouden bij de uiteindelijke commandantpost, en zich los worstelt . De wachters aldaar (no way you are getting in mate) dachten , oke toch wel. laat dan maar ? Twee keer gebeurde dat trouwens. Wel realistisch vond ik dat bij de nacht scène wanneer die Duitser aankomt rennen dat hij ipv terugschiet gaat rennen. Dat vond ik goed gedaan.
Gemengde gevoelens. Zoals misschien al eerder gezegd, een prachtige schotel eten maar welke zout mist is toch niet zo lekker. Ik vond de invalshoek op zich mooi, een wat geweldloze oorlogsfilm en ook nog in de 1e wereldoorlog. Van mij hoeft het niet altijd SPR . Maar dan moet er wat tegenoverstaan. Het gevoel van een ontbreken van verhaal en spanning is toch wel erg aanwezig over zowat de hele twee uur. Ik had steeds het idee in zo'n oud medal of honor spel te zitten die je toen op PlayStation 1 had. Aangezetten muziek en rennen door gangen met als enige verschil dat ik daar toch nog vaak munitie vond én tegenstand. Vooral het stuk waar een sniper -tig schoten lost op een zo goed als open doelwit en onze held twee keer nodig heeft vanuit een positie zonder zicht.

Meesterlijk gefilmd , weinig inhoud.

Voor nu de eerste keer toch de volle mep, dit zal wel gaandeweg gaan zakken, maar ik was aangenaam verrast, het enige gegeven wat ik vooraf had was 1e wereldoorlog en het "one take" effect.
Ik raad iedereen aan om ook met zo min mogelijk voorkennis de film in te gaan.
Al na een korte intro wordt de koers die de film zal gaan volgen vrijgegeven en dan begint de rollercoaster, waar je weinig adempauze krijgt. De 2 hoofdpersonen acteren erg naturel en het scheelt dat zij ook nog niet van veel andere grote films bekend zijn. Vooral het eerste half uur is zeer intens, de "nomanszone" met prikkeldraad had een zeer naargeestige uitstraling.

de trip wire in de ondergrondse loopgraaf was een echte knaller, letterlijk en figuurlijk, de geluidsinstallatie van de bioscoop deed zijn werk prima, dit was 1 van de 2 schrikmomenten voor mij.
Grote verrassing is echter dat 1 van onze hoofdpersonen op een vrij lullige manier het loodje legt en dan zal Schofield alleen verder moeten. Hier volgde wel het vrij geforceerde koemelk subplot uit, als ik dan toch een minpuntje moet noemen

Al met al een fijne moderne WO1 pseudo klassieker in the making met mooie muziek en prachtig geschoten