1917 (2019)

Wat een geweldige film, echt omvergeblazen! Een intense ervaring.
Door de one-shot techniek voel je dat je midden in de oorlog zit. Ontzettend knap gedaan, hoe de camera overal doorheen en overheen gaat.
Ik lees hier veel over het ontbreken van een verhaal, maar dit is nu juist wat voor mij deze film nog emotioneler maakt. Naar mijn mening ook de bedoeling van de film. Er zijn geen helden, geen verliezers, het heeft allemaal geen nut. Je begint onder een boom in het mooie Franse landschap en zo eindigt het ook, de cirkel is rond. Maar welke ontwikkeling heb je meegemaakt in die dag? Dit is het gevoel wat de Eerste Wereld oorlog bij me oproept en wat het voor de soldaten geweest moet zijn, complete doelloosheid.
Subliem *****

Ik heb van deze film genoten, mooi gefilmd en toch zeker spannend. Dat de karakters niet verder worden uitgediept vind ik totaal niet van belang. De waanzin van (deze) oorlog is de boodschap die ik eruit meekrijg.

Ik geef 5 sterren omdat dit overeenkomt met mijn beleving van deze film, toch heb ik een puntje van kritiek: de snelstromende rivier en waterval, ik ben vaak genoeg in de omgeving Bapaume geweest omdat ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis van WOI, maar deze rivier bestaat volgens mij niet in deze omgeving.

Afgelopen week nog meer een keer gaan zien in IMAX om te kijken of ik mijn eerste indruk moest bijstellen. En dat is zo, mijn eerste indruk naar beneden bijgesteld en van een 4* naar een 3,5*. De film blijft gewoon weg niet boeien. Ik was nu met 2 andere mensen die hem nog niet gezien hadden, en die kwamen ook de bioscoopzaal uit met de mening: mooi gefilmd allemaal, maar dat is het dan ook. Verhaal ongeloofwaardig en zwak en geen enkele binding met de personages.

Anyways, dit zal de laatste keer zijn dat ik deze kijk

Saving private Joseph

Hoewel 1917 in het kader van de Oscars ook weer een overgewaardeerd "meesterwerk" is, vind ik hem in zijn totaliteit wel gewoon goed te noemen. Met name de eerste helft en het slot zijn sterk. Helaas haalt het middenstuk het geheel voor mij naar beneden waardoor mijn eindbeoordeling lager uitvalt dan dat deze had kunnen zijn.

Vanaf het moment dat Schofield alleen verder moet, en hij het transport met de andere soldaten verlaat om de brug over te gaan, begint hij net iets te sterk op een kat met negen levens te lijken. Talloze schoten (op de kogel die tegen zijn helm komt na) worden er op hem gelost, die hij allemaal "toevallig" weet te ontwijken. Dit maakt het verhaal wat tot het punt van de brug geloofwaardig was, opeens een stuk ongeloofwaardiger en dit is jammer. Wanneer de regisseur namelijk net een aantal andere keuzes gemaakt had die o.a. betrekking had, op het simpelweg minder tegenkomen van zoveel manschappen in de ruïne waaraan hij allemaal kon ontkomen. Ook het feit dat hij steeds nét op alle goede plekken in het hevig stromende water terecht kwam voelden onrealistisch aan.

In het slot herpakt het oorlogsdrama zich gelukkig en eindigt het verhaal op een mooie maar tegelijk tragische manier. Het slot bevat ook een fenomenaal shot van een Schofield die een stuk over het slagveld rent om sneller bij kolonel MacKenzie te zijn, waardoor je meteen begrijpt dat 1917 ongetwijfeld de nodige Oscars in de wacht zal gaan slepen. Wat ik alleen zo jammer vind aan al de films die hiervoor genomineerd worden is dat de negatieve punten vrijwel niemand op lijken te vallen omdat er alleen maar aandacht uit lijkt te gaan naar de positieve aspecten. Bij Joker was dit ook al het geval, maar gelukkig is deze film in zijn totaliteit nog wel een stukje beter.

3,5*

Wat een zeldzaam staaltje geschiedsvervalsing. In een oorlog waar de legerleiding moeiteloos tot honderdduizend man op één dag de dood injoegen (1 juli 1916, nog altijd de zwartste dag uit de Britse geschiedenis) wordt gedaan alsof het lot van 1600 man ertoe doet.

Twee helden. De kans op overleven natuurlijk nul. De aanval over een prachtig bloeiende weide, de avonturen in een ongeschonden bos. Zoveel leugens. Niet om aan te zien

100.000 op 1 dag is overdreven. 20.000 Britten vonden die dag de dood. Met gewonden en krijgsgevangenen kom je aan 60.000. Inderdaad de dodelijkste dag uit de Britse militaire geschiedenis.

De dodelijkste dag in WO1 is 22 Augustus 1914: 27.000 Fransen gedood en 14.000 Duitsers. De Fransen wouden de Duitsers nog op Belgisch grondgebied uitschakelen en gingen hersenloos in de tegenaanval.

Maar doorgaan wordt 7 September 1812 (Slag bij Borodino/Moskou) als dodelijkste dag uit de Franse militaire geschiedenis gezien: 35.000 Fransen gedood, en 45.000 gewond. Waarbij praktisch alle gewonden stierven in de dagen nadien.

Het jaar 1917 was het kantelpunt in WO1. Jarenlang was de legerleiding er van overtuigd dat de offensieve aanpak de juiste was. De voorstanders van die aanpak werden toen vervangen door generaals die geloofden in de defensieve aanpak.

Omdat de Fransen zich in 1917 niet meer bezig hielden met offensieven konden ze reserves opbouwen voor wat ging komen in 1918: Het voorjaarsoffensief ("Kaiserschlacht") van de Duitsers kon gestopt worden 50km voor Parijs, en met het honderddagenoffensief konden Frankrijk, Groot-Brittannië en België gezamenlijk Duitsland verslaan.

Wat betreft het ongeschonden bos en de mooie weides: Daar was op dat moment nog geen strijd geleverd aangezien de legers al meer dan 2 jaar ingegraven zaten in loopgraven!

mijn hoge verwachtingen werden niet geheel waar gemaakt. Qua historie klopt het verhaal niet helemaal, en er zitten wat foutjes is. Maar dat kan gebeuren. Alleen had het in mijn ogen een betere film kunnen zijn, bij tijd en wijlen niet boeiend genoeg voor mij. Ik had gehoopt en verwacht dat deze film het niveau van Saving private Ryan zou halen, maar dat is voor mij zeker niet gelukt.

Neem t niet weg dat ik het een goede film vond, maar niet meer dan dat. Dus 3,5 sterren is meer dan genoeg.

Een helse tocht door het niemandsland van de lopengravenoorlog. De film moet het met name hebben van de prachtige shots en uitmuntende cameravoering die de kijker midden tussen de actie plaatsen. Daarenboven bevat de film enkele uitmuntende scene's (Met name de boobytrap-scéne zal mij bijblijven). Desalniettemin deel ik wel de kritiek van El ralpho dat de film ietwat ongeloofwaardig wordt na de brugscene. Hoewel '1917' mooi de doelloosheid van oorlog onderstreept, voelde de film mij nog te veel aan als een soort achtbaanrit. Ik had wel wat meer verdiepende rustpunten gelust. Al met al kom ik toch uit op een goede voldoende.

Het eerste half uur van de film is echt van een ongekend hoog niveau. Alles lijkt te kloppen, en de nieuwe manier van filmen zorg er voor dat je meegezogen wordt in de film: De immense decors, de vele figuranten, etc ...

Maar tegen het einde van de film is dat effect wel uitgewerkt. Op dat moment zou een sterk einde de film perfect kunnen afsluiten. Maar ik moet toegeven dat ik wat op mijn honger bleef zitten. Achteraf gezien is de verhaallijn wel dun, en gebeurt er zeker op het einde niet veel.
Samen met enkele andere momenten die me de wenkbrauwen deden fronsen (Een waterval, serieus?) zorgt het er voor dat ik de film niet echt als een topper beschouw.

4,0*

Rope (1948) - MovieMeter.nl

En er zijn er wel meer.

Haha, wou ik net plaatsen als antwoord op jouw Repo Men, zie ik dat je het snel aangepast hebt. Ja, dat van Rope lees je de laatste twee weken op vele plaatsen.

Maar die film speelt zich af in eenzelfde kamer. Daardoor krijg je niet hetzelfde 'open' gevoel als in deze film.

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014) - MovieMeter.nl

Of het nu historisch allemaal waar of bezijden de waarheid is, het zal mij worst zijn. Ik werd de film ingezogen. Natuurlijk is de voortreffelijke cameravoering debet. De acteurs doen het prima. Lijkt wel wat op 'Saving Private Ryan'. Toch is het eigentijdse middelen gefilmd. Ik heb genoten.

Wauw wat een film. Het lijkt alsof je er middenin zit.

“I hoped today might be a good day. Hope is a dangerous thing. That's it for now, then next week, Command will send a different message. Attack at dawn. There is only one way this war ends. Last man standing.”

Wat een waanzinnige film en een waanzinnige zit was deze film. Het is wel duidelijk dat mijn favoriete film van dit jaar zich nu al op het witte doek heeft afgespeeld want het is werkelijk waanzinnig wat Mendes met zijn team en de acteurs hier op het scherm wisten te krijgen. Ik ben groot fan als een onderwerp gaat over de eerste en tweedenwereldoorlog maar helaas heeft de eerste nooit veel recht gekregen op goede films, wat bij de tweede wel aan de orde was. Dit kan natuurlijk komen omdat Amerika deze oorlog ook heeft gevoerd en het daarom vooral in dat gebied erg populair is maar, ook is dit vaak het geval omdat de eerste wereld oorlog erg moeilijk is om na te bootsen. En dan bedoel ik niet alleen met set building (want voor sommigen is dat ook moeilijk) zoals de modderige ondergrond wat veel mensen vaak vergeten en de duistere loopgraven, het gaat hem vooral bij de sfeer want deze was uiteraard totaal anders dan bij de tweede wereldoorlog. Afijn, ‘1917’ is dan wel een ware binnenkomer met een prachtige set, grauwe en een nare sfeer over het algemeen maar goed genoeg dat de film je erg goed weet te pakken.

De film heeft duidelijk veel weg van de Amerikaanse tweede wereldoorlog variant ‘Saving Private Ryan’ en gezien sommige filmpjes op het ‘one-shot’ techniek na dan. Echter was dit voor mij niet zo’n groot struikelpunt. Die ‘one-shot’ techniek daar heb ik erg van genoten, en Mendes heeft dit perfect neergezet. Er zat een bepaalde kracht in waardoor je al vrij snel in de film getrokken werd en je de oorlog vooral van de harde kant ziet. Zo de vele lijken in niemandsland, de gesneuvelde paarden maar ook de angstige stille momenten kruipen onder je nagels. Ik heb er werkelijk van genoten en heb dit op zo’n manier nog maar één keer eerder gezien (dacht ik), dus het is nog wel nieuw voor mij.

De cast deed het overigens ook werkelijk perfect. ‘Blake’ en ‘Schofield’ werden perfect neergezet en je merkt gelijk een bepaalde broederschap maar ook een angst bij beide mannen. Hoewel ik nooit had verwacht dat ’Blake’ dood zou gaan, ik dacht eerst dat ‘Schofield’ neergeschoten werd (klopte ook niet) en dat gaf ook een hele twist in het verhaal maar ook hier zag je een prachtig acteerspel. Voor de rest is de film puur gericht op ‘Dean-Charles Chapman’ en ‘George MacKay’ en de rest van de cast daar lette ik niet zoveel op, er sprong verder ook niet echt iemand uit helaas.

Het verhaal was prachtig. De twee jonge jongens krijgen te horen dat de broer van ‘Blake’ in gevaar was en dat ze binnen een aantal uur een bericht moesten afleveren verder op, hiervoor moesten ze wel gevaarlijke wegen trotseren en Duitsers voorbij gaan om het bericht af te leveren. De Duitsers leken ‘gevlucht’ al was dit een opgezet plan om de Engelsen om de tuin te leiden. Eenmaal onderweg komen de twee gevaarlijke gebieden tegen en moeten ze obstakels vermijden om vervolgens bij de broer van ‘Blake’. Helaas overlijd ‘Blake’ en moet ‘Schofield’ deze weg zelf trotseren met veel gevaren om zich heen waaronder de vijand waar hij soms oog om oog mee staat.

De set is erg mooi gebouwd en zeker van het stukje niemandsland kreeg je wel de rillingen. Waar bijna om de paar meter wel een lijk ligt van mens of dier, en dan kom je er wel een klein beetje achter hoe gruwel deze oorlog was. Al zijn de heftigste dingen nog lange na niet voorbij gekomen. De bunker van de Duitsers was duister, grimmig en best spannend en natuurlijk de mooie groene wijde buiten de oorlog om, de gebieden die nog niet aangetast waren door de oorlog.

Er zijn echter helaas een paar punten waarom de film voor mij net geen volle score wist te pakken. En dat was toch wel even het stukje dat ‘Schofield’ van de brug springt (ook te zien in de trailer). Dit zag er wat slecht uitgewerkt uit helaas. Maar ook het einde, wanneer ‘Schofield’ de broer heeft gehaald kakt de film weg. Na het contact voelde de film doelloos aan en kon hij mijn concentratie niet meer houden. Gelukkig dat de film dan ook snel eindigt.

Dus ja ik heb heerlijk genoten van deze film, en ben blij dat er eindelijk eens een film van de eerste wereldoorlog met deze aandacht gemaakt werd en hopelijk volgen er velen. Want er is nog zo veel te vertellen en zo veel te laten zien, veel meer gruwelijke momenten. En als dit de juiste regisseur krijgt worden deze net zo goed of misschien nog wel beter dan deze ‘1917’. Zeker het kijken waard.

4.5*

Hoe dit gefilmd is, wauw. Heb mij geen moment verveeld in de bios!

Rampzalige muziek.

Tsja. Ik heb dus de gehele speelduur gedacht dat de score van Zimmer was, blijkt niet zo te zijn (Thomas Newman), maar het is wel in de geest van Zimmer, of Verzimmert, hoe je het maar noemen wilt. De helft van de score is gewijd aan het opvullen van de stilte, en de andere helft aan het met zoveel mogelijk instrumenten zo weinig mogelijk noten produceren. Alle momenten van spanning en emotie worden volgeplamuurd met deze muzak. Hoe je als regisseur kan accepteren dat deze meuk onder je film wordt geschroefd gaat mijn pet te boven, werkelijk, ik vind het onbegrijpelijk. Het verpest het idee van de film namelijk compleet.
Samenhangend hiermee is er naar mijn gevoel te weinig achtergrondgeluid. Met name in de loopgraven of neem bijvoorbeeld de scene met de Franse vrouw, dat lijkt wel een soort geluiddichte ruimte waar ze zich ineens bevinden.

Dan de filmwijze, dat viel mij tegen qua impact. Wellicht ook omdat het niet in real-time is, maar de longtake voegt eerlijk gezegd niet zoveel toe. Soms is het wel mooi (2x een 360 graden shot) maar soms is het ook juist beperkend (het shot in het bos bij het Devon-regiment vond ik nogal gekunsteld).

En tenslotte is het allemaal veel Amerikaanser dan gehoopt. Een heroïsch en romantisch verhaal, waarbij alle Duitsers ratten zijn (ook dat, twee keer met zo'n scene aankomen waarin de tegenstander een zwijnenstreek uithaalt, ook de enige twee keer dat er een Duitser in beeld komt, kom op zeg, het is nu meer dan 100 jaar geleden en je kan nog steeds met niks beters komen?).

Ik heb het een en ander aan loopgravenliteratuur gelezen, en het gevoel dat je daarbij soms krijgt, begrip van hoe het was of zelfs de sensatie er bijna bij te zijn, dat heb ik met het zien van 1917 in de bioscoop nooit gehad. Het blijft continu een film. En als je dat dreigt te vergeten dan wijst de muziek je er wel weer nadrukkelijk op. Een regisseur die echt wat van dit project had kunnen maken is László Nemes, terwijl Mendes eigenlijk op alle fronten faalt.

(PS. De nachtsequentie in het ruïnedorp is visueel natuurlijk geweldig, maar ja, die score he.)

Ik heb de muziek redelijk weten te blokken volgens mij, ik kon er niet veel mee, maar het stoorde me verder niet .

Hoe dan ook, ik vond het in de bios toch wel een indrukwekkende ervaring. De manier van filmen werkte voor mij goed, ik werd behoorlijk meegesleept in het verhaal en waande me af en toe in de loopgraven. Die sfeersetting is wel dé meerwaarde van de film, want ik ben het met sommigen van mijn voorgangers eens dat er nog wel wat aan te merken is op 1917 qua ongeloofwaardige plotwendingen (de melk, de brugscene, het vliegtuig, de Duitsers die ongeveer even goed schieten als de gemiddelde Stormtrooper, ...) en inderdaad de hele flauwe, makkelijke manier waarop de twee Duitsers die echt in beeld komen direct een achterbakse streek uithalen. Toch, ondanks die gebreken heb ik genoten van de filmervaring, de setting en toch ook wel een beetje van het einde.

Goeie film zonder meer , maar na het lezen van de kritiek door eRCee , is misschien wel mijn vraag beantwoord. Want hoe mooi ik de film ook vond, één ding viel mij voortdurend op tijdens de film. Op de één of andere manier had het verhaal en de personages mij niet beet. Sterk camerawerk, geweldige beelden ( vooral die loopgraven ) , mooie fotografie, schitterende locaties....maar er ontbrak iets. Misschien is dat wel die constante aanwezige muziek die spanning en de emoties teniet doen. Daardoor weet de film bij mij in ieder geval niet uit te groeien tot de categorie van zeer goede films. In ieder geval wel genoten van deze film, maar helaas wist de film mij niet te raken. 8/10

Het enige wat bij mij de film teniet doet is het duidelijk aanwezige van de camera. Juist door die mooie manier van filmen, is de camera vreselijk aanwezig.

Maar de rest is gewoon perfect.

Prachtige film. Na de teleurstellende Irishman en Once upon a time in Hollywood ( van beide had ik veel meer verwacht) nu een film die me wel pakte. Schitterend gefilmd met een paar prachtige scenes.

Topper.

Vooral visueel imponerend, want het verhaaltje blijft flinterdun. De manier van schieten is geweldig, bijna alles lijkt in 1 shot opgenomen te zijn, door handige trucs en een behoorlijke dosis vlijt. Zag ik al eerder in Birdman, maar hier is het extra genieten door de wijdse shots van Franse weilanden en imposante loopgraven met grimmige details hier en daar. Visueel hoogtepunt is het Franse stadje bij nacht dat in lichterlaai staat. Allemaal dermate mooi geschoten dat de shots binnenshuis wat pover erbij afsteken. Hoewel vrouwe Fortuna hier en daar gul is, is er door de ellende die we zien ook voldoende realisme en geloofwaardigheid. Het krijgt ook bijna een soort magisch realisme door het engelachtige gezang aan het eind. Prima soundtrack van Newman, niet zo memorabel als American Beauty, die hij ook al samen met Sam Mendes maakte, maar mooi. Het acteerwerk is degelijk en verdienstelijk, zonder alle aandacht op te eisen.

Ik durf die film niet te kijken omdat het boek waarop dat is gebaseerd, het fenomenale Im Westen nichts Neues van Remarque, me dierbaar is.

https://www.boxofficemojo.com/release/rl2969994753/

'Bad Boys' en '1917' hoeven Guy Ritchie's 'The Gentlemen' niet te vrezen | Filmtotaal filmnieuws

Dit vind ik wel bizar, schijnbaar heeft de film nog maar 200 miljoen opgebracht. Dat is in blockbusterlandschap wel echt heel weinig. Ongelofelijk. Is de wereld niet massaal naar de bios gerend voor dit?

Vond de zaal overdag doordeweeks ook goed vol zitten in de Pathé.

Eergisteren gezien en is erg blijven hangen. Zelden meegemaakt dat de spanning zo voelbaar voor mij was. Prachtig gefilmd, de longshots zijn fenomenaal. De voor mij onbekende acteurs maakte het bijna als een documentaire. Van mij had Cumberbatch dan ook niet gehoeven omdat hij mij uit de film haalde. Het voelde daardoor niet meer zo 'echt' als de 1,5 uur daarvoor. Wel een juweel van een film zeg!

Zoveel films die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog zitten in het collectieve geheugen, zo weinig over de Eerste Wereldoorlog. Dus is het een goede zaak dat Sam Mendes deze 1917 maakt. Op een gedurfde manier ook: in één lang shot worden we meegesleurd door de loopgraven, het niemandsland en de ruïnes. Je voelt de ratten over je heen kruipen, je ruikt de modder en het zweet, je ervaart de honger, de angst en de ontreddering.

Maar zo sterk als 1917 op visueel gebied is, zo zwak is het scenario. De twee protagonisten werken voor mij simpelweg niet. Ze hebben geen karakter, geen persoonlijkheid, geen 'vlees'. We komen ook nergens iets over hen te weten. Ze zijn enkel en alleen bedacht om de plot op gang te trekken, dus valt er ook moeilijk met hen mee te leven. Bovendien zijn McKay en Chapman als acteurs ook niet sterk genoeg om met hun tweetjes een film van deze afmetingen te trekken. Of ligt het vooral aan de gebrekkige dialogen die ze te debiteren krijgen? Als een generaal twee soldaten bij zich laat roepen, heb ik geen personage nodig dat verduidelijkt 'Oh, de generaal wil ons spreken! Dan gaat het vast over iets belangrijks!' Als twee Britse soldaten op geheime missie in een verlaten Duits kamp belanden en op een emmer kolen stuiten die nog aan het nasmeulen zijn, heb ik genoeg aan dat beeld om te beseffen dat de vijand nog niet lang vertrokken is en de spanning te voelen. Dan moet er geen personage zijn dat zegt 'Oh, een emmer kolen die nog nasmeulen! De Duitsers kunnen niet ver uit de buurt zijn!' Dit is een volwassen film over de absurdste periode van zinloos bloedvergieten uit onze aan absurde perioden van zinloos bloedvergieten niet arme wereldgeschiedenis, geen avontuur van Jommeke.

Een topfilm moet op alle fronten top zijn, visueel en inhoudelijk. 1917 laat me op mijn honger zitten. Zo jammer, zoveel kansen worden gemist. Een visuele tour de force, een narratief zorgenkindje.