Once upon a Time in America (1984)

Wil hem graag kijken maar heb gehoord dat ie erg traag is. Ben wel een fan van Robert deniro en Sergio Leone.

Traag??

Het mooie aan deze film is juist de traagheid, Robert De Niro die op een gegeven moment met opzet heel lang in zijn kopje gaat zitten roeren of het jongetje dat op de trap van het taartje snoept en 'm uiteindelijk maar helemaal opeet.

Als je fan bent van Sergio Leone zou traag juist geen probleem moeten zijn?

Maat van me vertelde het, hij vindt alle Leone films mooi en goed. Maar deze te traag. Dus zodoende mijn vraag.

Weet dat once upon a time in the west ook traag is. Maar vond hem wel mooi.

Uitstekend werk wat een mens ongeveer 4 uur van de straat houdt en het klam zweet van de spanning bezorgd.

Gisteren na lange tijd weer eens gezien, alle 220 minuten ervan. Was toch weer beter dan ik in mijn hoofd had. Het duurt even voordat ik erin kwam, maar zeker tijdens de periode in 1921 ging het mij erg boeien. Overigens vind ik de mengeling van tijdsperioden van essentieel belang voor deze film, zo krijg je de reacties van DeNiro op zijn herinneringen en leer je hem beter kennen.

De verkrachtingsscene vind ik erg schokkend en naar om te zien. De film geeft geen duidelijke verklaring over het hoe en waarom. Ik zie het als de aard van Noodles om dat wat hij liefheeft en niet kan krijgen kapot te maken, mede doordat hij geen andere manier van making love kent. Wellicht hebben anderen hier andere gedachten over?

De beginscènes zijn mij ook niet helemaal duidelijk. Wie zijn die lui die Noodles zoeken?

Al met al een geweldige film: goed tempo (traag waardoor de melancholiek wordt benadrukt), geweldige acteerwerk, een interessant verhaal (niet zozeer gangsterpraktijken, maar het relaas van een ongemakkelijke vriendschap). De film is lang, maar het voelde helemaal niet lang aan. Niet te vergelijken met The Godfather trilogie, welke veel directer en soapachtiger is.

Samen met OUATITW het beste werk van Leone.

I like the stink of the streets. It makes me feel good. And I like the smell of it, it opens up my lungs. And it gives me a hard-on.

Pfoe, ik moet toch even bekomen van dit enorme gangsterepos. Niet omdat de film moeilijk in elkaar zit ondanks de vertelstructuur of omdat het langdradig is, wel omdat er zoveel op je afkomt dat je het achteraf nauwelijks allemaal nog kan navertellen.

Het eerste wat nu opkomt in mijn hoofd is de aankleding van de film. De decors zien er echt verbluffend uit en dan vooral wanneer de film zich concentreert op de jaren 20, zoals de scènes met de brug op de achtergrond en het uitzoomen op de joodse straat. De jaren 30 zijn ook mooi vormgegeven met name de feestjes, maar vanaf dan speelt de film zich meer “binnenshuis” af en verdwijnen de verbluffende plaatjes. De jaren 30 en het einde van het epos voelen vooral erg realistisch aan en daar zal Leone behoorlijk wat tijd in gestoken hebben.

Dan hebben we nog het verhaal dat niet minder dan subliem is. Het is niet zozeer het gangsterverhaal rond de dranksmokkel en de andere activiteiten van de bende die me aanspreken (ookal zitten hier enkele sterke scènes tussen zoals de babywissel of de diamantenroof), maar wel wat er allemaal aan deze kapstok wordt aangehangen. De vriendschap die ontstaat tussen de jonge gangsters en de streken die ze uithalen, de liefde van Noodles voor Deborah doorheen de 50 jaren. Dat allemaal resulteert in vele memorabele momenten die me nog lang zullen bijblijven. Leone weet ook handig om te springen met de overgangen tussen de verschillende periodes, zoals de scène in het begin van de film waar Noodles vertrekt en 30 jaar later weer terugkomt via dezelfde doorgang of Noodles die in het toilet door een opening kijkt en terug naar zijn jeugd gaat om Deborah te zien dansen. Prachtig allemaal.

Dan zijn er nog Morricone die voor een geweldig bijpassende soundtrack zorgt en de rollen die perfect worden ingevuld. Het mag gerust gezegd worden dat de kinderen het erg goed doen wat vaak niet het geval is, maar vooral Robert De Niro en James Woods steken er boven uit.

Af en toe zijn er wel wat momentjes die wat minder zijn, maar om dan meteen te zeggen dat de film langdradig is, zou een te gemakkelijk kritiek zijn. Once Upon a Time in America duurt enkel te lang om hem meteen opnieuw te zien.

4,5* met een hoge kans op verhoging en misschien zet ik hem in mijn top 10.

Ik heb nog geen recensies of berichten over de film gelezen, maar volgens mij waren het agenten die werden omgekocht door Max. Eerst kregen zij de opdracht om zijn dood in scène te zetten en daarna Noodles te vermoorden vanwege zijn verraad. Max kreeg tijdens het laatste feest in de gaten dat Noodles erg zenuwachtig was terwijl het over een eenvoudige klus ging. Hij moest er dus achtergekomen zijn dat Noodles verklikt had bij de politie. Of zie ik het verkeerd?

El Loco,

Je zou best eens gelijk kunnen hebben.

Max slaat Noodles neer, omdat hij hem niet vermoord wil zien. Dat denk ik, maar het kan ook zijn dat Max idd Noodles ervan verdenkt te hebben geklikt aan de politie en daardoor zo kwaad is geworden. De mannen die Max achter Noodles aanstuurt hoeven geen politie te zijn, maar gewone handlangers. Waarom zou Max Noodles echter dood willen? Hij heeft immer niets door van wat er is gebeurd, hij denkt zelfs dat Max ook dood is. Zou Max bang zijn geweest dat Noodles wraak zou nemen? Dat zou kunnen.

Lang tegenop gekeken, dankzij het tip-spel eindelijk gezien.

Zo'n misdaad epos is niet direct mijn ding. Vind de meeste van deze epossen inwisselbaar; slechts de etniciteit van de misdadigers is verschillend. Het bekende rise and fall verhaal is altijd hetzelfde. Dat gecombineerd met een vaak overdreven lange speelduur, maakt het meestal tot een pijnlijke zit.

Once upon a Time in America is godzijdank op veel vlakken anders. Ten eerste ligt de focus niet zozeer op de criminele activiteiten van de hoofdpersoon, maar meer op zijn ontwikkeling van tiener naar volwassene, zijn liefdes affaires en zijn vriendschappen. Uiteraard zijn er wel wat mat- en schietpartijen, maar slechts zeer sporadisch. Geen "stoere" gangster taal, martelingen, autoachtervolgingen en explosies, wat in vele misdaadfilms de boventoon voert. Ten tweede is de rustige cinematografie en de sterke soundtrack heel wat beter dan wat de Scorseses's en de Da Palma's in hun misdaadfilms laten zien. Eigenlijk doet Leone hier niks anders dan in zijn westerns in slechts een andere setting.

Andere pluspunten zijn de geweldige decors en de prachtige aankleding. Ik kreeg ook echt het idee dat ik naar personages uit de jaren '20/'30 zat te kijken. Veel regisseurs slagen er niet of slechts gedeeltelijk in om zo'n periode - die ze zelf niet hebben meegemaakt - overtuigend uit te beelden. Wat dat betreft moest ik aan Miller's Crossing denken, wat in dezelfde periode speelt, maar waar je toch vooral het idee hebt naar een Coen-film te kijken en niet naar een film over misdaad in de Prohibition-era. Leone's oog voor detail is ook zichtbaar in het tot leven wekken van dat Joodse sfeertje, zonder dat het te cliché wordt, zoals de vaak karikaturale Italiaanse gangsters in films.

Minpunten waren er ook en dan noem ik met name het warrige script en de ronduit slappe ontknoping(en). Leone vermijdt daarmee weliswaar het standaard rise/fall plot met de onvermijdelijke shoot out, maar logischer en beter wordt het er allemaal niet door. Dat is dan ook de belangrijkste reden dat ik de film niet snel zal herzien. Verder was het acteerwerk van de jonge acteurs niet altijd even geweldig, maar dat is slechts een kleine aanmerking.

De positieve punten wegen echter veel zwaarder en ik heb echt genoten van pracht en praal die deze film uitstraalt. 4****

De enorme lengte deed me besluiten het geheel in twee ongeveer gelijke delen te bekijken. Tijdens het eerste deel vermaakte ik me prima, het tweede deel deed me een stuk minder. Er zitten ijzersterke elementen in de film, maar dan heb ik het vooral over de decors, aankleding, acteurs, etc. Het verhaal zelf is nu niet altijd even goed, al wordt je wel fraai op een reis door de tijd meegenomen. De humor kon ik zeer waarderen en ook de brute kanten horen in een film als dit thuis.

Ik denk dat dat ook één van de redenen is dat hij terugkeert naar New York na al die jaren. Ik denk dat hij niet kan loslaten dat hij op een bepaalde manier verantwoordelijk is voor de dood van Max en om wat hij Deborah aangedaan heeft. Het liefdesverhaal vind ik persoonlijk ook één van de mooiste ooit. Beide houden ze van elkaar, Noodles en Deborah, maar Noodles wil Deborah voor zichzelf en "zal haar het liefst hiervoor opsluiten om haar voor zichzelf te hebben" maar Deborah wil vrijheid. Zij kiest dan ook voor haarzelf en laat Noodles los. Noodles verkracht haar uiteindelijk om te krijgen wat hij wil.

Daarom denk ik ook dat die theorie over dat de jaren 60 een hallucinatie zijn niet waar is. Omdat het heel erg belangrijk is bij het slot van het verhaal.

Dat laatste shot, met die glimlach (prachtige lach trouwens) zegt ook wel heel veel, waardoor die hallucinatie voor mij wel als verklaring geldt. Want uiteindelijk blijkt hij het slachtoffer te zijn, niet Max, en dat wil hij ongetwijfeld heel graag geloven. De droom helpt hem.

Dat klopt inderdaad. Maar dat kan soms ook het mooiste zijn aan film in z'n gehele algemeenheid: het is subjectief en iedereen kan het op zijn of haar eigen manier interpreteren.

Voor mij is Sergio Leone de perfectie van cinema. De manier hoe hij een filmepos weet neer te zetten is ronduit prachtig. Leone maakt precies dezelfde structuur als dat van een opera: hij begint Once Upon A Time In America met een ouverture en weet bepaalde sleutelelementen te laten zien die dan later in de film weer geweldig terugkomen. Cinematografisch is dit een genot. Leone heeft geen nood aan dialogen die alles meteen uitleggen. Nee, die close-ups zeggen al genoeg over de emotie van de personages. Robert De Niro, je ziet gewoon het verdriet en schuldgevoel in z'n ogen. En dan die muziek van Ennio Morricone, zo mooi. Ik krijg er werkelijk tranen van in mijn ogen.

Ongelofelijk dat de Amerikaanse producenten dit destijds geknipt hebben naar 139 minuten, ik kan me Leone's teleurstelling in de filmindustrie wel voorstellen. Soms merk ik namelijk zelfs dat de volledige film van 229 minuten nog niet genoeg is, want sommige dingen in de film zijn overduidelijk maar een deel van een nog groter geheel dat we nooit te zien hebben gekregen. Stiekem hoop ik dat we ooit nog eens de kans krijgen om alle opnames van de film (in z'n totaal van 8- tot 10 uur) te zien krijgen. Want wat is dit prachtig zeg. Ik denk dat mijn liefde voor Once Upon A Time In America te vergelijken is met Noodles' liefde voor Deborah. Prachtig.

Once upon a Time in America

alternatieve titel: C'era una Volta in America, Het Gebeurde in Amerika

Het blijft toch altijd wel spannend om je lievelingsfilms opnieuw te gaan kijken, vooral omdat Sergio Leone voor mij zo'n goede filmmaker is. Voor mij komt hij toch wel in de buurt van de perfectie van cinema. In de buurt? Laat ik gewoon zeggen: de perfectie van cinema. Gezien Leone zoveel spaghetti westerns heeft gemaakt is Once upon a Time in America wel iets heel anders. Toch is het gewoon een western. Kan niet anders! Misschien geen zanderige woestijnen of schietende cowboys maar wel een machtig beeld van Lower East Side in New York waarin de Joodse gangsters centraal staan die de macht hebben tijdens de drooglegging.

Once upon a Time in America bevat een van de meest indrukwekkende tijdspannes ooit: de jaren '20, de drooglegging en het einde van de jaren '60. De manier hoe de drie verschillende tijdsperiodes in het beeld worden neergezet in de historische omgevingen is machtig. Er bestaat denk ik geen enkele film die het tijdperk van de drooglegging beter neerzet dan deze. Deze drie tijdperken leveren bijdrage aan de vriendschap in deze film (het gangster-verhaaltje is slechts bijzaak) tussen Noodles (De Niro) en Max (Woods) waar het allemaal om draait. De manier hoe deze twee gangsters met elkaar verschillen zorgt ervoor dat ze met elkaar botsen. Deze twee mannen zijn nou eenmaal anders: Noodles is het rustige type en lijkt zelfs veel gevoeliger te zijn terwijl Max vijf kwartier in een uur praat en veel drukker is. Uiteindelijk komen we er gewoon achter dat beiden mannen niet kunnen veranderen wie ze zijn en altijd zullen zijn wie ze zijn.

Once upon a Time in America duurt 229 minuten. Dat is lang. Maar deze vier uur gaan in een regelrecht tempo voorbij en dat komt door Leone's meesterlijke regiewerk. Er zit ontzettend veel liefde en passie in de decors die ervoor zorgen dat de tijdsperiodes die we te zien krijgen er prachtig uit zien. Leone laat ook weer eens zien hoe goed hij het beeld kan laten spreken. Als een film daartoe in staat is, dan hoeven er geen dialogen meer geschreven te worden. Dan zeggen Leone's extreme close-ups genoeg. Ook mag de soundtrack van Ennio Morricone niet ongenoemd blijven (belachelijk dat Morricone voor deze schitterende muziek geen Oscar heeft gewonnen). Deze muziek maakt het drama zo aangrijpend. Ik krijg er kippenvel van.

Doodzonde dat Leone op 60-jarige leeftijd al overleed, want wat hij hier met Once upon a Time in America levert is een meesterwerk. Ik twijfelde voor de herziening een beetje, maar ik weet het bijna zeker: dit is de mooiste film aller tijden. Er bestaan geen enkele film die de mooiheid en pracht van deze film overtreft of zelfs evenaart.

Sergio Leone is uiteraard een groot regisseur. Tot dusver enkel Once upon a Time in the West en The Good, The Bad & The Ugly gezien: meteen mijn twee favoriete westerns. Prachtige films, ondanks dat ik verder geen fan van dat genre ben. Once upon a Time in America was ook en film die ik graag wilde zien. Sowieso vanwege de reputatie van de regisseur, maar ook de cast en een (soort van) trailer wekte gauw mijn interesse.

Enkel het speelduur was een reden waarom ik zolang gewacht heb. Daarnaast houd ik ook niet van gangster/maffiafilms. Laat ik als eerste even vaststellen dat ik geen probleem heb gehad met het speelduur. De westerns van deze regisseur waren ook traag, maar dit voelde toch wel een stukje langer aan. Toch vormt het niet zo'n probleem. Boeiend blijft de film namelijk constant. Al was er ook een gedeelte in de film (dat ongeveer begon vanaf het moment dat de auto in het water terechtkomt), waarop ik de film iets minder indrukwekkend vond worden. Het werd niet saai, maar wel wat minder interessant. Ook het feit dat het genre me niet aanspreekt vormde niet zo'n probleem. Deze titel behoort direct tot mijn favorieten (misschien wel dé favoriet) binnen het genre.

Van het acteerwerk had ik hoge verwachtingen en die werden ook wel allemaal waargemaakt. Robert De Niro speelt erg overtuigend, evenals James Woods en de bijrollen, van o.a. Elizabeth McGovern en Burt Young, werden goed vertolkt. De rol van Joe Pesci was erg klein, maar wat hij moest doen deed hij goed. Ik lees hier dat ik het toch goed had toen ik hem meende op te merken bij die lift. Opmerkelijk trouwens dat de jonge cast ook vrij overtuigend was. Niet helemaal perfect, maar wel op een geloofwaardige manier. Dat is tegenwoordig een zeldzaamheid geworden.

Het verhaal is behoorlijk breed qua inhoud. Het is een vereiste om je kop erbij te houden betreffende de grote hoeveelheid aan namen. Ook de tijdsprongen komen onverwacht. Al was dat laatste iets waar ik me niet aan kon storen. Alle drie de periodes vond ik tamelijk interessant. Aan het schrijven van het verhaal, maar met name de uitwerking ervan, is veel aandacht besteed. Ik had op een gegeven moment ook niet meer het gevoel dat ik naar een film zat te kijken. Het feit dat ik dus ik helemaal in de film zat, is een zeer positief teken. De film levert een aantal erg mooie plaatjes op, waarvan hetgeen wat ook op de poster zichtbaar is, me nog lang zal bijblijven. Erg interessant vormgegeven allemaal. Settings, kostuums; allemaal goed verzorgd. Daarnaast ook fijn dat men veel aandacht heeft besteed aan de bijrollen. Zeker omdat de film zo lang duurt, zou het vervelend zijn geweest als die maar weinig toegevoegde waarde zouden hebben. Zoals ik al zei in de tweede alinea, kwam er op een gegeven moment wel een gedeelte dat iets minder indruk maakte. Hier werd er een beetje van de hak op de tak gesprongen, waardoor ik het overzicht even helemaal kwijt was. Gelukkig pakte de film zich even snel weer op. In die laatste helft was de confrontatie tussen Noodles en Max op leeftijd wel erg interessant. Ook dat einde (met die wagen) was een momentje van spanning; iets waar de regisseur vaker in deze film gebruik van maakt, al dan niet onderhuidse spanning. Ook een compliment voor de uitmuntende muziek van Ennio Morricone is op zijn plaats. Die kan ik alleen maar positief noemen en droeg ongelofelijk veel bij aan de sfeer.

Once upon a Time in America vond ik een uitstekende film. De film heeft behoorlijk wat om het lijf. Bij vlagen vond ik de film briljant, maar uiteindelijk ga ik het dat toch niet noemen. Ik weet niet precies waarom, maar ik denk dat het minder imponerende middenstuk mij daarvan weerhoudt. Uiteindelijk blijven de westernfilms van Leone toch mijn favoriet. Die hadden 'iets' dat deze film niet heeft op het gebied van stijl. Ik weet ook niet of de vergelijking terecht is. Ergens voelt het onvergelijkbaar aan, maar ergens is de link tussen deze en de westerns ook als het ware voelbaar. Desalniettemin is dit een prima film en heb ik respect voor de mensen die hier aan gewerkt hebben, voor het maken van een dergelijk groots opgezet project.

Nu nog even 4*. Kan bij een herziening hoger worden.

Toen de opnames af waren, was er ook een complete film van 8- tot 10 uur. Joe Pesci's rol als Frankie Menaldi was in dat filmmateriaal ook veel groter.

Dat wist ik niet. Ik ben benieuwd of daar ook een aansluitende scene bij zat waarom Pesci bij die lift was. Het leek alsof daar een stuk werd afgesneden. Of werd dat in de film vertelt, maar heb ik het niet meegekregen?

Toen de film af was, was er een film die goed was voor 10 uur, en dit was natuurlijk te lang dus toen heeft Leone eerst overwogen om de Once Upon A Time In America uit te brengen als een tweedelige film waarvan beiden delen 3 uur duurde, met de bedoeling om een film te maken van 6 uur. De studio's waren het hier niet mee eens, omdat de Bertolucci's tweedelige epos Novecento ook zo werd uitgebracht en toen financieel flopte. Toen is de film geknipt naar 269 minuten en ik geloof dat deze versie destijds toen haar premiere beleefde op het Cannes Film Festival. Dit was ook de versie die Leone prefereerde van de film. Voor de release in Europa werd de film uiteindelijk geknipt naar een versie van 229 minuten, die versie die je nu overal kunt kijken en die iedereen dus gezien heeft.

In Amerika zijn er toen een stelletje malloten van een producenten zich gaan bemoeien en hebben de film geknipt tot een versie van 139 minuten. In deze versie werden niet alleen uiterst belangrijke stukken geknipt maar werd de verhaalstructuur ook volledig veranderd: in de originele versie werd het verhaal vertelt in flashbacks, in deze versie niet. Om deze reden klopte er dus geen snars meer van de film. Die Amerikaanse versie is heiligschennis.

Oké, maar dat stuk waar ik het over had zat dus niet in deze versie? Er werd dus geen uitleg gegeven over die betreffende scene in de 229 minuten durende versie, wegens het vele knippen? Dan hadden ze beter dat stukje ook eruit kunnen laten. Die 269 minuten versie zal wel het meest compleet zijn, maar of het de film voor mij persoonlijk ten goede zou zijn gekomen betwijfel ik.

Jawel, die scene waarin Joe Pesci in de lift staat is gewoon in de versie van 229 minuten te zien, maar ik bedoelde alleen te zeggen dat er nog genoeg zaken waarschijnlijk meer aan bod zouden komen in bijv. een langere versie van de film, zoals Pesci's rol die in de langere, onuitgebrachte versie veel groter was.

Haha, ik bedoelde eigenlijk een verklaring voor die lift scene. Ik weet dat die scene zelf erin zat, maar ik miste eigenlijk alleen waarom. Wat deed 'ie daar? Of dat antwoord in de 229 minuten versie zat, of die uitgebreide versie waar jij het over hebt, weet ik niet. Ik heb het iig niet meegekregen in de reguliere film.

En dat bedoel ik nou met die 'zaken' die niet lang genoeg aan bod komen. Er zitten gewoon veel scènes in deze film waar geen verklaring voor wordt gegeven of die gewoon weinig in beeld worden gebracht, omdat de film oorspronkelijk een veel langere speelduur had. Niet dat ik dat een minpunt vind, wat ik vind dit een van de mooiste films ooit gemaakt.

mooie muziek en de film mag er ook zijn ze beginnen onschuldig met kleine diefstalen en criminaliteit en dan als echte ras echte gangsters. maffia actie in de tijd dat de gangsters de baas waren liefde maar niet echt geweld en bloed in de straaten van america robert de niro speelt zijn rol weer zoals je van hem gewoon bent in zijn actie films . dit zijn mijn films mijn verzameling

Tsja, het verhaal over de gangsters, de vriendschappen e.d. is allemaal wel te volgen en is OK. Hoewel ook niet echt bijzonder. Ook het verhaal van de vriendin die hem verliet en later bij de politicus opdook is nog wel te volgen. Het verhaal met de dubiueze politicus en de vakbonden is voor mij een stuk waziger. En ook de eind scene van de politicus die om wraak vroeg, maar het niet kreeg was toch allemaal niet duidelijk. Ik kreeg toch sterk het gevoel dat dit andere verhaal in de film wel wat beter uitgewerkt had mogen worden. Ik kan me toch ook moeilijk voorstellen dat ik de enige ben die dit verhaal niet helemaal goed begrijpt. Ik heb de film zelfs nog maar eens opnieuw naar het begin terug gezet om bepaalde scenes nog maar eens goed te bekijken, maar helaas het blijft een vaag verhaal voor me. Het zijn ook wel heel veel namen en gezichten met relatief korte rolletjes en wie dat nou allemaal uiteindelijk waren? Hier op de site zie ik dat ik de Amerikaanse bioscoopversie heb, en bovendien met Engelse ondertiteling. Die versie is een heel stuk korter als de andere versies. En mogelijk is dat een verklaring waarom ik de film niet helemaal heb begrepen. Ik kan me zo voorstellen dat het andere verhaal in de langere versies aanzienlijk beter uitgelegd wordt.
Misschien zijn er mensen die me het politicus en vakbonden verhaal met behulp van de spoilers kunnen uitleggen?

Het misdaad-verhaaltje zie ik echt als bijzaak. Once Upon a Time in America wordt vaak betiteld als een gangsterfilm (terecht), maar ik vind dat de film haar hoofdzaken op andere dingen zijn gericht. Thema's zoals vriendschap, nostalgie en verraad bijv.

Als een film mij 2 uur kan boeien vind ik dat al knap. Als een film dat 3 en 3 kwartier lang doet dan doe je toch wel iets goed. Dit is toch wel de beste film die ik gezien heb met afstand.

De film heeft alle elementen dat een epic nodig heeft. Sergio Leone als regisseur, De Niro als hoofdrolspeler, prachtige soundtrack, het is poëtisch, onmens prachtig geschoten, heeft een love-story, vriendschap, verraad, lust voor macht en geld, harde actie (dat overigens vandaag de dag misschien niet over komt als schokkend) en ga zo maar door.

Snap dat mensen de film als langzaam beleven maar ik zat echt stukje van de film te genieten van de prachtige shots van New York tot een straatschoffie die zijn lusten niet in bedwang kon houden en zijn kleine snack opvreet. Misschien komt het doordat het 2014 is wie weet. Wat ik wel weet is dat critici deze film nooit de waardering hebben gegeven die het verdient want veel beter dan dit word het niet.

PS had graag meer gezien van Joe Pesci & Burt Young in deze film en wat Noodles in zijn 35 jaar had uitgespookt

Robi

Ik vind het jammer dat je de beste film ooit met zo'n lage waardering beoordeelt. Misschien was je te jong ,toen je hem voor het eerst zag. Kijk hem nog een keer en bekijk hem niet alleen als gangsterfilm.

Te jong ????? Verwar je me niet met iemand anders voor wie je dit bericht schreef? En heb je sowieso wel gelezen wat ik geschreven heb? Want waar haal je vandaan dat ik de film alleen als gangsterfilm gezien heb? Mijn probleem bij deze film was meer dat ik waarschijnlijk de verkeerde korte versie gezien heb, waardoor ik bepaalde aspecten van de film niet begrepen heb. En daar dus ook een uitleg voor vraag.

Drie, of, met een beetje goede wil, vier interessante scenes zitten er in Once upon a time in America. Te weten het eten van het gebakje op de trap, de Hooglied-scene, het koffie-roeren en dan nog het grensgeval van de half afgeschminkte Deborah. Voor drieënhalf uur film een beetje een mager resultaat.

Verder vond ik er weinig aan. De muziek, hier al meermaals bekritiseerd, is mijns inziens veel te brijig en te prominent, de Yesterday-adaptatie is daarbij kitscherig lelijk. Cinematografisch oogt Once upon a time in America wel als een Leone-film, met een paar fraaie camerabewegingen en interessante cameraposities. De algehele look van de film vind ik echter te dof en niet mooi. En dan de personages, die overtuigen niet omdat telkens de nadruk ligt op de verkeerde dingen (uitgebreid de tijd nemen voor het in beeld brengen van verkrachtingen en schiet/knokpartijen en ondertussen falen om de vriendschap tussen David en Max een geloofwaardige inbedding te geven, dat soort zaken).

Maar het grootste probleem is de vertelwijze. Je merkt veel te goed dat het hier een boekverfilming betreft en dat Leone in zijn film flink heeft moeten schrappen. Dat levert een hakkelig verhaalverloop op vol gaten, tijdssprongen en onuitgewerkte lijnen. Alleen al het begin van de film. Dat is nauwelijks te begrijpen en daardoor heeft het zo goed als geen impact. Ik denk dat een lineaire vertelwijze (of eventueel een strakke raamvertelling met alleen een tijdssprong aan het begin en het einde) in combinatie met het schrappen van een aantal verhaalelementen, een veel beter resultaat zou hebben gegeven.

Wat mij betreft is de laatste Leone dus een faliekante mislukking. Vreemd dat dit als een meesterwerk wordt beschouwd.