Once upon a Time in America (1984)

Ik leef dan wel misschien in de moderne wereld 2012 van het heden maar mijn gedachten is nog in het verleden (wat zou ik toch graag in de jaren 1925 / 1950 Brooklen geboren willen zijn) respect normen en waarden, de kledingstijl socialiteit en ga zo maar door wat je tegenwoordig heel erg mist in deze tijden kan er wel janken om

Maar dit was me toch weer een sterk en mooi verhaal zeg woorden schieten te kort....

Met twijfel de mooiste film allertijden.

Elke keer aan het eind denk ik toch maar weer van: wat een prachtig acteerwerk van Robert De Niro en James Woods.

Wordt telkens weer geraakt door deze Sergio Leone cinema.

5.0 sterren!

nice En zeker kijken.

Ik denk dat iedereen dat al heeft gedaan

Dan kan je dit wel waarderen PING (of juist niet), als groot liefhebber. Genomen in september, jammer van de bouwwerkzaamheden, maar de panden staan er nog. Mocht je ooit in NYC komen, wel even hierlangs natuurlijk.

Absoluut, blijft gewoon een schitterend shot in de film maar ook in het echte leven zal het er prachtig uit zijn. Ik ben nog nooit in New York geweest, maar als ik er ooit naar toe ga zal ik zeker de moeite doen om er eens langs te gaan. New York is sowieso een mooie stad, en ook indrukwekkend groot. Dus is het cinematografisch al een genot om deze film te mogen kijken.

Nu je toch overigens begint over NYC, ik zag laatst op YouTube een uitzending van een Amerikaans programma waarin Scott Tiler en Rusty Jacobs, die de jongere versies van Noodles en Max spelen, teruggaan naar de locaties waar Once Upon A Time In America is opgenomen en ze vertellen er ook een aantal interessante dingen over. Ik zal eens kijken of ik het kan terugvinden.

Ik heb hem gevonden - -> YouTube - Once Upon A Time In America - Scott Tiler & Rusty Jacobs - Interview

Je bent positief maar je vind het geen meesterwerk?

10 jaar... Sergio Leone deed er 10 jaar over om zijn grootste misdaadepos Once Upon A Time In America te maken. Dit keer geen verlaten woestijnen of landschap met premiejagers en bandieten, nee dit keer een breed opgezet beeld van Joodse gangsters die met elkaar te maken krijgen in de Lower East Side van New York.

De film is cinematografisch schitterend omdat het op een geweldige manier de drie historische omgevingen op complexe manier weet neer te zetten: 1921, 1933 en 1968. Dit met prachtige muziek van Ennio Morricone, wat zonder meer zijn allerbeste en meest aangrijpende score is. Dit wordt verder nog bijgestaan door prachtig acteerwerk van Robert De Niro en James Woods, de schitterende close-ups (die dialogen onnodig maken) en bovendien een uitmuntende regie van Sergio Leone.

De karakters voelen levensecht, Robert De Niro en James Woods spelen twee Joodse gangsters en we volgen hun leven van hun jeugd tot hun ouderdom. Hun verhalen vinden plaats in drie periodes: de jaren twintig, de jaren dertig en de jaren zestig en we kunnen constant zien dat de personages niet in staat zijn te veranderen waardoor er een melancholisch sfeertje aanwezig is.

Helaas is Leone een aantal jaren na de voltooiing van de film overleden, maar het is zeker een fascinerende overwinning voor de carrière van deze man. Misschien niet zo rauw als Leone's spaghetti westerns, maar bevat andere kwaliteiten die dit dan weer zo overstijgen.

Een aansprekend, adembenemend, fascinerend, grimmig en complex gangsterepos, dat een tijdsbestek van vijftig jaar omvat en ondanks de lange zit, geen moment verveelt. De regisseur legt een ontembare liefde voor detail aan de dag en lijkt als uitgangspunt te hebben genomen dat een film zo lang mag duren als nodig is om een verhaal te vertellen. In het verhaal rond leven, liefde, vriendschap, trouw, verraad en spijt, wordt voortdurend tussen tijdperken heen en weer gesprongen en soms lijkt het of je bezig bent met een legpuzzle van 10.000 stukjes. De muziek van Ennio Morricone is als vanouds schitterend.

Na 20 jaar weer eens herzien en wat een magnifiek epos is dit toch!

Vooral de opening van bijna 40 minuten waar Leone op meesterlijke wijze de puzzelstukjes aandraagt vond ik adembenemende cinema. Toen in in 1984 de film voor het eerst zag, had ik ongeveer de leeftijd van de jonge Max en was het ook vooral dat deel dat me aansprak. Nu zo'n dertig jaar ouder kan ik niet kiezen, want elk tijdsbeeld kent vele schitterende scenes en een dito art direction en cinematografie.

Een van de grootste films uit de historie van de cinema. 229 bloedstollend mooi, spannend en mysterieus.

Dikke 5*

Een legendarisch meesterwerk.

Misschien zelfs samen met Once Upon A Time In The West zijn beste film.

De drie historische settings worden magistraal in details neergezet. De kostuums zijn prachtig en het acteerwerk van Robert DeNiro en James Woods prachtig. Ook de muziek van Ennio Morricone is prachtig en geeft een schitterende nostalgische sfeer.

Prachtige film.

5,0

Hiermee wil ik overigens mee zeggen dat ik vind dat dit de mooiste film is die de "Prohibition-era" neerzet.

Ik vind, persoonlijk, dat het einde ook wel iets onrealistisch met zich meedraagt. Ik bedoel; Deborah is vrijwel niet verouderd (age cannot wither her, of het symbolisch is begin ik me weleens af te vragen), en soms vraag ik me ook wel af hoe Noodles heeft kunnen leven nadat hij New York verliet; laat staan hoe Max na zijn zogenaamde 'dood' zich heeft veranderd in een politici genaamd Mr. Bailey terwijl hij bekend stond als een beruchte gangster tijdens de drooglegging. Hierboven zie ik dat er wordt gediscussieerd over of dat opium misschien een verklaring is dat de jaren 60' dienen als hallucinatie. Ik vermoedt dat het verleden van Noodles hem blijft achtervolgen en dat hij daarom terugkomt: hij heeft zijn vrienden verraden en hij heeft tevens Deborah verkracht.

Ik moet zeggen dat ik vermoedt dat het allemaal gewoon gebeurd en dat het geen hallucinatie is. Ik moet wel zeggen dat ik het een mooie interpretatie vind van het verhaal.

Een ex vriendje was gek op dit soort films, ik vond ze vreselijk.

Totdat ik tijdens een verplicht avondje met veel tegenzin deze film moest bekijken.

Wow..... achteraf 1 van de beste films die ik ooit heb gezien.

Ik ben dit soort genre gaan waarderen, ben ervan gaan houden!

Zou best een kijkje willen nemen in die tijd!!

Top film!!

Het is ook een hele lange film, maar ik ben blij dat je hem ook waardeert, want hij is het zo waard. De lange speelduur is echter heel erg essentieel bij deze film.

Leone staat echter ook bekend om zijn lange scènes en de tijd die hij ervoor neemt. Hij weet altijd een soort bepaalde stilte te creëren waardoor dialogen onnodig worden maar toch wordt zonder woorden zoveel emotie gehaald uit de karakters. Dit komt door de opmerkelijke close-ups die we van Leone gewend zijn. Het is gewoon echt genieten hiervan. Pure nostalgie deze Once Upon A Time In America. Echt waar!

Toch merk je ook wel dat de film eigenlijk nog veel langer zou moeten duren. De film duurde oorspronkelijk tien uur, maar werd geknipt naar 229 minuten waardoor sommige dingen nog steeds niet helemaal opgehelderd zijn. Dit is echter alles behalve een negatief argument, want ik vind dit een van de mooiste films ooit gemaakt.

Blij dat je hem ook waardeert.

Wel heel gedateerd en mede daardoor veel van zijn kracht verloren.

Waardoor vind je de film gedateerd, Nadrin?

zo, omdat een film gedateerd is, verliest het zijn kracht Vreemde uitspraak.

Dat is toch volstrekt logisch?

Een mooie film uitgesponnen over 3 tijdsvakken, maar wat mij betreft toch wel wat te lang, want mijn aandacht verslapte toch wel af en toe. Ook had ik (misschien net door de HD) soms het gevoel te weten dat het een film is en niet dat het als realiteit aanvoelde.

Wel puike acteerprestaties, en een toevoegende waarde van de soundtrack.

Dus muziek van Mozart, The Beatles, Bach.

Kunst van Da Vinci, Rembrandt, Rubens.

Boeken van Goethe, Tolstoj, Wilde.

Uitvindingen van Tesla, Edison, Huygens.

Ik kan wel even doorgaan...

Zijn dit allemaal zaken die gedateerd zijn? en dus minder aantrekkelijk of goed?

Wat een onzin.

Juist omdat deze film al 29 jaar oud is, en nog altijd tot de positieve verbeelding spreekt, vind ik prijzenswaardig. Toen ik deze film voor het eerst zag, waande ik mij in de jaren '20, jaren '30 en jaren '60 van New York. Je wordt emotioneel betrokken bij deze film, en manier waarop dit verhaal wordt overgebracht. Dat is de kracht van dit soort 'oude' films.

Hoe kan je dan roepen dat deze film gedateerd is. Waar ik dit niet eens film mag noemen, eerder een filmisch kunstwerk. Deze film, en vele in zijn soort (van acteren en filmen) blijven altijd hun waarde houden, hun hoge waarde.

Dit is misschien wel de beste film die ik heb gezien, en ooit zal zien.

Helemaal niet. Klassiekers zijn tijdloos en verliezen net niks van hun kracht en kun je keer op keer opnieuw bekijken zonder dat ze vervelen.

Helemaal wel. Als iets gedateerd is, zoals wordt gesteld, dan verliest het wel zijn kracht. De vraag is eerder wel of deze film gedateerd is. Ik zeg nee, maar bij enige film die wel gedateerd is (door gebruik van Technicolor, door bepaald acteerwerk, door CGI in de kinderschoenen) verliest een film per definitie kracht.

Als je gaat vergelijken tussen de technologie van toen en nu zijn we snel rond met de discussie. Als dat je criteria zijn om van gedateerd te spreken kan ik je volgen. En dan is elke film die ouder is dan tien jaar al een beetje gedateerd. Maar dit is ook niet waar ik op zinspeelde. Het gaat bij mij eerder om het langetermijneffect van een film. Waar het voor mij op aankomt is dat een film tijdloos aanvoelt omdat die in de daarop volgende jaren en decennia in dit genre niet meer overtroffen is geweest. Een ander voorbeeld is ook Jaws, die geloofd wordt voor zijn spanningsopbouw, en eveneens niet gedateerd is omdat de film er nog steeds in slaagt om die spanning over te brengen zoals het hoort.

En die normen en waarden baseer je op deze film?

Het blijft een fantastische film, die je helemaal meetrekt in de lotgevallen van de hoofdpersonages. Ik ben nog steeds wel benieuwd naar de extra scenes (volgens mij sinds vorig jaar) die in Cannes werden vertoond.

Weet iemand of deze versie van de film inmiddels op dvd is verschenen? Ik heb in ieder geval niet gemerkt dat deze versie in de bios is vertoond... Met onder andere MISS RATCHED uit "One flew over the cuckoo's nest" als beheerder van de begraafplaats, die met Noodles praat.

Deze uitgebreide versie is tot dusver alleen in Italië op blu-ray verschenen. Echter, de kwaliteit van het geheel is niet om over naar huis te schrijven.

Wanneer schoonheid en perfectie elkaar ontmoeten krijg je dit : Once upon a time in america wat een prachtfilm! De verhaal lijnen het acteerwerk de setting alles klopt gewoon en ook mooi hoe je ziet wat de jaren met een mens doen prachtig weergegeven, het ijzersterke acteerwerk van de niro en woods is legendarisch, maar let vooral ook op de prachtige muziek van ennio moricone wat is dat mooi zeg vooral het stukje dat noodles het restaurant heeft afgehuurd, kippenvel ! Zeker 5 sterren waard naar mijn mening de beste en mooiste film ooit gemaakt

Een film die op mij de meeste indruk heeft gemaakt. tijdens het kijken (ergens 1984) riep ik al dat het waarschijnlijk de beste film aller tijden is. Meesterwerk.