Once upon a Time in America (1984)

Once upon a Time in America de filosofische studie naar thema's als tijd, herinneringen, liefde, geweld en verraad wordt geprezen om z'n mooie cinematografie, wat bij mij ook zeker zo overkwam. De details en het complexe verhaal zijn zo mooi dat ik er ondanks de lange speelduur nog niet genoeg van kon krijgen. De drie periodes door elkaar verfilmd gaven veel afwisseling en liep naadloos over. Dit is echt een zeer bijzondere film.

Heerlijk om na deze geweldige film nog alle reacties te lezen.

Bijzonder dat niemand het heeft over het moment dat de jonge Deborah het gedicht aan David voorleest dat hij nooit haar geliefde zal worden. Prachtige scène!

Dat vind ik inderdaad ook een van de meest bijzondere scenes. Later in de film heb je nog zo'n soort scene, maar dan door Noodles aan Debora gericht, maar deze vind ik toch veel beter. Hoe het overkomt in combinatie met de interactie tussen Jennifer Connelly en Scott Schutzman Tiler. Het oogcontact en de expressie tussen beide is echt geweldig.

De lange versie heb ik misschien wel meer dan 25 keer gezien . Maar nog nooit de Amerikaanse bioscoopversie en uit curiositeit ben ik op zoek naar deze versie . Waar kan ik de Amerikaanse bioscoopversie vinden ?

Tijdens het zien van deze film,35 jaar geleden... ging er na een tijdje, een siddering door mij heen...Dit is de allerbeste film ooit gemaakt, en zal mogelijk nooit overtroffen worden. En inderdaad...nooit overtroffen. Een zeldzaam piece of art".Geen woorden voor. Verpletterend.

Ik had je commentaar zelf kunnen schrijven..Deze film moet je om de twee jaar zien....en elke keer na pakweg 4 uur kijken, de pest in dat ie is afgelopen..(terwijl ik absoluut geen "'lange speelduur kijker " ben..Deze film zou ik wel 8 uur lang kunnen kijken.Wat een ademloos meesterwerk.

Ik ben bang dat je die versie niet (of heel erg lastig) kan krijgen. Volgens mij in Amerika op VHS of Video2000 ooit uitgekomen met een relatief lage oplage.

Nooit uitgebracht op homevideo. Enige kans is dat iemand m ooit van tv heeft opgenomen.

Once Upon a Time in America (lost 139-minute US theatrical cut of drama film; 1984) - The Lost Media Wiki - lostmediawiki.com

How ‘Once Upon a Time in America’ Became Sergio Leone’s Butchered Swan Song

Deze film zaterdag bekeken, sindsdien dagelijks aan de film zitten denken aan het hoe en waarom... Dan weet je gewoon dat het iets speciaals is. Het acteren, de muziek (!!),.. alles klopt gewoon.

Film mocht van mij nog eens zolang zijn, voor het een en het ander uit te klaren. Maar langs de andere kant, dit is juist misschien wel de sterkte van de film....

4,5*

de film heeft een prachtige soort melancholische sfeer over zich , dat heeft de film voornamelijk te danken aan zijn score , de mooie beelden en prachtige tijdsoverlappingen , daarbij word sterk ingespeeld om het romantiseren van het verhaal en Noodles zijn relatie met deborah .

Het is mooi gefilmd allemaal , ik wil het echter niet teveel bewieroken 3'5 vind ik genoeg .

Zooo , staat op Amazon prime video , vandaag nog eens kijken , wel lang bijna 4 uur

Toch weer genoten , een halve ster erbij ...4,5

Ik speel niet op de man, maar val een mening, recensie aan. Lees maar dat ik hier anderen complimenten geef, die ook zien dat deze film een absoluut meesterwerk is. Waarschijnlijk....de beste film ooit gemaakt. Maar dat is niet meetbaar. Subjectief. Er is echter hier geen ene film hier die zoveel 5 sterren scoort...

Einde discussie...en als ik jouw mening of andermans mening/recensie aanval, haal ik daar niet de persoon mee onderuit. ...maar de mening. Net als in de Tweede Kamer..

Soms overvalt een melancholisch gevoel, naar aanleiding van beelden en muziek, je zo diep en zo plotseling, dat je schrikt van je eigen emoties. Dat had ik vandaag na het lezen van deze tweet en het klikken op de bijgevoegde link: https://twitter.com/r_briggita/status/1229359489507381248?s=20

Ik kan nu wel stellen dat Once Upon a Time in America voor mij een tijdsdocument en een rode draad in mijn leven is, niet alleen qua cinematografie en filmmuziek, maar ook een eigen confrontatie met tijd, herinneringen, verdriet, liefde, verraad en diepe, innige vriendschappen.

Ik heb de film voor het eerst gezien samen met mijn vrienden en zal hem ook voor het laatst zien samen met mijn vrienden.

Verhoogd naar een 5. Een film die mij bij het kleinste fragment wat ik zie en bij het kortste flardje muziek wat ik hoor, zo ontzettend hard kan raken, hoort op 1 te staan in mijn persoonlijke top 10.

Solide.

Maar wat mij betreft niet de ultra-klassieker die veel mensen er wel inzien. Dat ligt niet aan mijn recente filmsmaak kan ik je vertellen, maar ik kan gewoon niet in alle geprezen punten meegaan. Ondanks dat is de film zeker wel een solide productie.

Ik vind dit zelfs Leone zijn beste film. Hij zal er helaas niet meer maken, maar ik kan dit beter smaken dan zijn westerns. Je herkent ook wel een aantal regie-elementen die je bij zijn westerns ook ziet, maar toch is dit (natuurlijk) iets heel anders. Maar dat maakt deze film wel iets opvallender dan een aantal andere genreklassiekers.

Het sterkste punt van OUATIA is dat het vooral intrigerend is, terwijl de beelden niet altijd even veel bevatten. Maar Leone weet zijn intrigerende regie van zijn westerns vlekkeloos in deze film te plaatsen waardoor de epische speelduur van 229 minuten nooit saai weten te worden. En dat is fijn, want het zijn nogal wat minuten.

Het acteerwerk van De Niro is ook erg sterk. Uit zijn beste acteerperiode ook, en hier bewijst hij dat hij zijn status waard is. Geduldig en intrigerend geacteerd, met een goede charme en gezonde uitstraling. Ook Woods doet het prima, maar redt het niet bij De Niro. Maar het geprezen acteerwerk geldt in mijn geval niet voor de bijrollen, waarvan Weld en McGovern absolute dieptepunten vormen. Ik vond hun rollen en acteerwerk verschrikkelijk.

Sfeervolle beelden van de stad, met enkele zeer mooie stukjes. De scene van de poster is misschien wel het hoogtepunt. Maar ook de omgevingen zijn goed ingericht en de sfeer die de film hoort uit te stralen komt er goed mee naar voren. Vooral tijdens het kinderstuk laat de film een aantal mooie beelden zien. Jammer dat het acteerwerk van de kinderen daar niet bij kunnen opleven.

Ondanks dat de film ruim de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen, voelde het bij vlagen niet helemaal compleet aan. Ik mis toch echt een beetje het stuk waarbij de kinderen hun zaakje opbouwen. Dat De Niro naar de bak gaat en de zaak is opgebouwd zodra hij eruit komt komt wat mij betreft iets te lui over. Het zal vast wel zijn uitgelegd, maar ik had het toch liever gezien. Ook is de film wat mij betreft net wat te pervers hier en daar.

Er gebeurd genoeg, dus saai is het in ieder geval niet. In het laatste uur wordt de film wat rustiger en gaat meer de dramakant op, maar dat maakt het allemaal niet minder intrigerend. De make-up van de oudere hoofdrollen vond ik eigenlijk best geslaagd in het laatste uur, maar van andere rollen waaronder McGovern uitzonderlijk mislukt.

Hier en daar wordt een beetje de verkeerde toon gezet, vooral omdat de eerste minuten nogal bruut zijn. De film zelf is eigenlijk wat rustiger en gaat niet voor het tonen van geweld. Desondanks wist het me allemaal wel te boeien en het verhaal zit, op een paar stukjes die ik mis, goed in elkaar. Genoeg detail, genoeg degelijke invalhoeken en keurige regie. Vond vooral het camerawerk erg geslaagd hier en daar.

Goede film, maar voor mij geen meesterwerk. Vooral enkele rollen zijn gewoon grote remmers, maar de regie is keurig en het verhaal kent veel pluspunten. Charmante inrichting ook, dus een solide cijfer zat er sowieso wel in.

Noodles, I slipped..

Zoals zo vaak met dit genre, en dan in combinatie met de lange speelduur, het ligt me niet en het boeit me niet. Terwijl ik een beetje lange film toch wel kan hebben, was mijn aarzelen aan deze film te beginnen toch een kloppend voorgevoel.

Een verhaal als zo vaak in het genre, the rise and fall van zekere figuren of families, vriendschap en verraad, soms om de domste dingen, een aantal kameraden beginnend als kruimeldieven, groeiend tot ze elkaar het licht niet meer in de ogen gunnen etc etc. Opzich genoeg stof voor een interessante film. Het is helaas altijd in combinatie met een speelduur die de kracht en vaart wegneemt, en met name de keten van kleine gebeurtenissen die eindeloos door gaat, waar je uren mee kan vullen, en iets dat ik binnen een uur al vreselijk eentonig vind worden. Een ander zal de ondertoon en sfeer van de film roemen met zijn lange shots en aanzwellende en melancholische muziek, ik echter vind het te zwaar, geforceerd en vraag me af of men poogt met zin de film zo lang mogelijk te laten duren.

Is het dan allemaal verschrikkelijk? Nee, tussen de panfluit muziek door is de soundtrack op enkele mooie melodieën te betrappen, acteert de jonge garde prima, leuk om een hele jonge Connelly te zien, is de tijdsbeeld rond de jonge gasten erg mooi weergegeven, een mooi morsig beeld van een bij tijd en wijlen smerige stad en zijn een aantal scènes prima opgebouwd zoals die rond de verenplukkerij en is er zelfs humor zoals met de 'babyswap' Daarnaast is de ruime cast best wel een feest der herkenning.

Ondanks de laatste genoemde dingen snak ik op een gegeven moment naar het einde. Voldoende is het voor mij zeker niet en deze 'klassieker' wordt door mij niet ervaren zoals door anderen. Jammer maar helaas, smaken verschillen nu eenmaal.

Ik vond het eigenlijk allemaal wel meevallen,ik dacht ik ga er eens voor zitten de laatste 3 kwartier,maar alleen maar verhalen

Waarom de brand niet laten zien,de bijna verdrinking van Noodles of hoe ie is gered,het gevecht met Max

Maar wel goed gespeeld door De Niro

Tijdje geleden opnieuw gezien in de verwachting dat ik omhoog zou kunnen, maar daarvoor vind ik bleek het ongeveer hetzelfde te ervaren als de vorige keer, Ik verkies Leones latere westerns duidelijk boven deze. cijfer is gebleven zoals het was. De film piekt heel duidelijk in het begin (vooral de fabelachtig mooie proloog) en haalt dat niveau daarna niet meer.

Mooie film met veel scènes die ontzettend mooi gemaakt waren. Helaas viel het acteerwerk vies tegen - met name bij de jonge kinderen. Anderzijds maakt het magere acteerwerk ook wel weer voor een glimlach hier en daar. De scène dat die jongen de taart opeet vond ik ontzettend irritant en dat getreuzel mocht van mij snel genoeg stoppen. De muziek voegde hier voor mij extra irritatie aan toe. Ik kreeg het idee dat Sergio Leone te graag wilde laten zien hoe onschuldig een klein jongetje dan toch kan zijn ondanks zijn turbulente en criminele achtergrond.

Doordat het verhaal niet-chronologisch in beeld gebracht werd, in combinatie met de belachelijk lange speelduur kon ik de draad tegen het einde van de film niet helemaal meer volgen, en eerlijk gezegd kon het me ook niet zoveel meer boeien. Al met al een aantal mooie, brute en vermakelijk scènes, maar de film kent ook een hoop gezeik en getreuzel wat gezien de lange speelduur van mij gerust achterwege gelaten mocht worden.

Dat acteerwerk van die kinderen is zo’n beetje het sterkste van de hele film en wordt alom geroemd. Scene met het taartje is een absolute parel!

En DeNiro en Woods zijn natuurlijk ook prutsers. Dus ja zwak geacteerd allemaal.

Natuurlijk: het is een eerlijke reactie van je maar ik schoot toch echt even in de lach.. verder:

Noodles.. I slipped.

In amper 30 minuten begintijd, meerdere afschuwelijke dingen zien gebeuren. Die vrouw vermoorden. De arme man, afgeranseld tot en met. De zoektocht naar Noodles, waarbij die vent z'n wapen gebruikt voor een kort, sadistisch ogenblik met twee onschuldige mensen.

Ik ben hier zo niet voor, nee. Maar ondanks dat toch door dik 3:49:17 geworsteld. In iets van 3-5 keer de film opnieuw opgezet te hebben.
Een film 'hoort' niet zo lang te zijn, een uur tot twee uur is lang zat. (ja, ja ik zal wel nu tegen allerhande benen schoppen, excuses).

Die quote, die ik aanhaalde. Dat deed wat met me. Eerlijk gezegd vond en vind ik dat het allerergste wat er maar te bedenken is op het gebied van menselijkheid, in prive- en op film-gebied.

The Good the bad and the ugly staat op 4,5*, maar ik heb er nauwelijks meer een beeld bij wat en hoe, in die film.
Deze film is dus niet helemaal mijn kop koffie.
Hoewel Jennifer Connelly wel ontzettend doet denken aan hoe Sofia Coppola door het beeld wandelde in the Godfather pt III. Een tikkeltje onwennig, maar met een onweerstaanbare schoonheid en een schaduw van haar talent.
(Zal wel één van de weinige(n) zijn die Sofia een plaatje vond daar zo).
De ogen van de jonge Patsy vond ik trouwens heel mooi en dromerig de wereld inkijken..

Once Upon a Time in America is poëtisch en beeldschoon, maar tegelijkertijd ook schrijnend en gruwelijk. In het geheel dus een representatie van het menselijke leven zelf, in al zijn facetten, en qua thematiek en diepgang neemt de film soms literaire proporties aan. Dat komt onder andere door de speelduur van bijna vier uren waardoor er in groot detail drie tijdsperiodes uit het leven van vele personages uit de doeken kan worden gedaan, maar ook door de manier waarop deze verschillende periodes en verhalen gepresenteerd worden door Leone. Als een puzzel, die stukje bij beetje completer wordt. Maar nooit volledig, want ook in het echte leven blijven er vragen en mysteries soms onbeantwoord. Als het verhaal van de film chronologisch gemonteerd zou zijn, zit je denk ik meteen met een minder speciale film, dus dat was een geniale beslissing van Leone.

Het camerawerk en de beelden, de enorm rijke en gedetailleerde sets en aankleding (en dan nog wel in drie tijdsperiodes); beter wordt het gewoon niet. Op vlak van sfeer vond ik de eerste periode, toen ze nog kinderen waren, het mooist, maar toch is elke scène tot de aftiteling een plaatje om naar te kijken. Puur op visueel vlak is het denk ik nog net allemaal een tikkeltje mooier dan Leones (grote) westernfilms, maar dat is verder ook gewoon een vergelijking die niet echt op gaat. Het allermooiste aspect van de film is dan misschien nog wel de muziek van Morricone, die de beelden wonderwel ondersteunt. Lieflijk, nostalgisch en puur. Soms zelfs als ondersteuning van gruwelijke momenten, wat een interessant effect teweegbrengt. De muziek creëert dus in combinatie met de beelden en de verschillende tijdsovergangen een nostalgisch gevoel, en wekte daardoor gevoelens op die ik bij weinig filmmuziek ervaar. Dan heb je ook nog eens een fantastische cast, zowel de kindacteurs als de volwassenen. De Niro en eigenlijk vooral zelfs Woods zijn heerlijk genuanceerd op dreef, maar ook de zijpersonages hebben elk hun eigen charme en gezicht. Van de kind-acteurs is Jennifer Connelly het best, maar er valt echt op niemand iets aan te merken. Misschien is Pesci z'n kleine rolletje wat overbodig, maar nu ook niet echt misplaatst.

En ja, dan zit je gewoon met een film waar ik geen kleinigheid op heb aan te merken. Sommige individuele scènes of momentjes zijn af en toe wat random, maar ook die hebben wel hun charme. De film bevat geen strak-beregeld narratief, en juist dat is er het mooie aan. Ik vind de film nét niet Leones absolute meesterwerk (een eer die ik nog steeds geef aan The Good The Bad and The Ugly), maar het is zonder twijfel wel zijn meest doordachte, poëtische, en interessante werk. Lager dan 5* kan ik hier niet voor geven.

Zelfde setting qua tijd en ook qua onderwerp is er overlap met Boardwalk Empire.

Wat vonden jullie het beste?

"Yesterday..."

Een slow-cinema drama met een vleugje misdaad, waarbij ik me kan voorstellen dat er ook behoefte is aan de ingekorte versie. Van mij had er veel meer misdaad in gemogen met de bijbehorende spanning. Ik vond het op deze manier een lange zit waarbij de soundtrack steeds zeurderiger wordt. Niet aan mij besteed. *3.0

25 keer??? Wowww wat een meesterwerk he???!!!