Once upon a Time in America (1984)

Gisteren avond heb ik deze film voor het eerst gezien. Vanwege de lange speelduur was ik eigenlijk van plan om de film in twee delen te kijken. Maar ik heb de film uiteindelijk in één keer afgekeken. De film duurt erg lang, maar dat had ik tijdens het kijken niet echt door. Je vergeet de tijd en voor je er erg in hebt ben je bijna vier uur verder. Dit is in ieder geval een groot compliment voor de film.

Ik vind dat de film een mooi en interessant verhaal verteld. De film verteld het verhaal van de vriendschap tussen Noodles en Max. Tevens behandeld de film het liefdesverhaal tussen Noodles en Deborah. Het verhaal speelt zich af in een periode van jaren. De film verloopt niet chronologisch maar er word geregeld tussen verschillende tijdsperiodes gesprongen. Het verhaal vind ik ontzettend mooi uitgewerkt. Leone neemt echt de tijd om het verhaal te vertellen. Ook mooi hoe je het verhaal verschillend kan interpreteren. Heeft Noodles nu door de opium een deel gedroomd, of niet ? De film houdt het open en geeft dan ook stof om over na te denken.

Het acteerwerk van bijna de gele cast is erg goed. Robert De Niro en James Woods steken er wat mij betreft bovenuit. Verder vond ik dat de jeugdige cast ook erg goed acteerden. Eigenlijk acteerde bijna iedereen van de cast goed. De enige wie ik niet zo sterk vond acteren was Elizabeth McGovern als Deborah. Haar acteerwerk vond ik nogal magertjes en vergeleken met de rest van de cast toch wel opvallend slecht.

De film speelt zich af in verschillende tijdperiodes. Leone weet die tijdperiodes perfect weer te geven. De decors en de aankleding van de film vind ik indrukwekkend. Vooral de jaren 20 vind ik mooi weergegeven. Ook het camerawerk vind ik heel mooi.

De film is eigenlijk ontzettend traag, en het is daarom des te knapper dat de film de volledige speelduur de aandacht weet vast te houden. Sommige trage scenes zoals het overdreven lang in kopje roeren of de scene waarin die jongen kleine stukjes van een taart snoept en uiteindelijk helemaal opeet vind ik briljant.

De hele film word ondersteund door de schitterende muziek van Morricone. Vooral dat thema op de panfluit vind ik meesterlijk.

Al met al is dit naar mijn mening een hele mooie film.

4,5 ster voor deze film

Pure filmmagie van ongekende hoogte , maar wat doet dit meesterwerk in de videoclip Brother Louie van Modern Talking ?

YouTube - Modern Talking - Brother Louie

Dit zegt me eigenlijk ook niks. Vaag inderdaad.

Dit lijkt me achteraf gemonteerd.

Klik!

Brother Louie music video was the fourth that Modern Talking recorded. Although, it was unclear why excerpts from the movie Once Upon a Time in America were used in the music video, Thomas Anders talked about it on a Russian TV show: “ It was a very cold evening in Germany. We had invited almost 300 people to the studio, but only 30 showed up. Since not as many people showed up as expected, we had to use mirrors to duplicate the quantity of the extras. Due to lack of prepared material for the video, we were forced to randomly choose a movie to fill in the gaps of the production, and we landed on the movie called "Once Upon a Time in America", and so there was the video with parts of the movie in it. ” — Thomas Anders talking about the "Brother Louie" music video

Erg knap dat Sergio Leone in die tijd een 4 uur durende film continu boeiend kon blijven houden. Ik had soms het gevoel dat ik 2 films zat te kijken, en dat bedoel ik positief! De Niro en Woods spelen allebei briljant en de jongere cast deed het ook niet slecht! Heb niks tegen Francis Ford Coppola hoor maar Sergio Leone had makkelijk en misschien wel nog iets beter The Godfather geproduceerd in die tijd. 5*

Ik vond het een mooie film maar er gebeurt wel erg weinig. Ook de karakterontwikkeling viel me iets tegen. Een combi van die beiden zorgde ervoor dat ik nooit helemaal de film werd ingezogen. Als ik de film dan afzet tegen bv. The Godfather, dan was dat toch duidelijk een categorie hoger. Prachtige beelden, geweldige muziek en dito acteerprestaties zorgen voor toch nog 3,5*

"Noodles... I slip... ped."

Toen Sergio Leone de kans had The Godfather te regisseren, heeft hij die afgewezen. Dit speet hem later zo, dat deze film tot stand is gekomen. Een eerbetoon aan de gangsterfilm, en zijn grote misdaad-epos gebaseerd op het boek van The Hoods van (ex-)crimineel Harry Grey.

New York, het begin van de 20e eeuw. Noodles en Max vormen in een Joodse buurt een jeugdbende. Jaren later tijdens de drooglegging zijn ze uitgegroeid tot heuse gangsters. 35 jaar na een toen mislukte overval krijgt Noodles een mysterieuze brief en zal hij het verleden weer onder ogen moeten komen...

De casting van Once upon a Time in America is werkelijk fenomenaal. Niet alleen spelen Robert De Niro en James Woods erg sterke hoofdrollen. De casting van de jongere versies en de make-up bij de oudere versies zijn ook fantastisch. De kind-acteurs (die ook nog erg goed acteren voor hun leeftijd) lijken namelijk sprekend op de oudere. Jennifer Connelly heeft hier haar filmdebuut als de jonge Deborah. Toen de Italiaanse horror-regisseur Dario Argento (collega en vriend van Leone) Connely zag in deze film, wilde hij haar meteen hebben voor zijn volgende film (dit werd uiteindelijk Phenomena). Tot slot hebben we dan ook nog Joe Pesci en Burt Young in kleine rollen.

De soundtrack van Ennio Moriconne is wederom echt fenomenaal, een van de beste ooit zonder twijfel. De schitterende emotionele muziek geeft de film een melancholisch tintje en past overal perfect. Daarnaast krijgen we ook schitterende muziek die in het tijdsbeeld past en Yesterday van The Beatles is ook op zeer mooie wijze gebruikt.

Heb de 229 minuten-versie gezien, heb nu spijt dat ik niet de gerestaureerde heb genomen (hoewel het beeld wel echt haarscherp was) aangezien die 255 is. Dit is echt zo'n film die mij niet lang genoeg kan duren namelijk. Oorspronkelijk hadden de filmmakers zo'n 8 tot 10 uur aan filmmateriaal, dat werd ge-edit tot 6 uur. Leone's oorspronkelijke bedoeling was om die 6 uur in twee delen uit te brengen, de producent zag hier niets in en vond 3 uur en 49 minuten een maximum. Eeuwig zonde natuurlijk, want ik had best die 10 uur willen zien eigenlijk, in ieder geval die 6 uur. Want als je de film kijk heb je toch een beetje het gevoel dat je wat mist, zoals waar Noodles al die tijd is geweest.

Ondanks de speelduur van bijna 4 uur (die zoals ik al zei dus eigenlijk te kort is) vloog de film voorbij. Nergens gaat de film vervelen en hij doet je al snel de tijd compleet vergeten. En dat terwel er een aantal enorm trage scènes in zitten; als Noodles heel rustig in zijn koffie blijft roeren, een jongetje een hele tijd naar een taartje blijft staren voor hij het opeet of de telefoon rustig 30 keer overgaat voordat hij wordt opgenomen... geniaal.

De film is erg mooi opgenomen. De locaties waren ook uitstekend (hetzij soms iets te studio-achting), vooral New York leek levens-echt. Voor de visuele stijl van de film heeft Leone zich laten inspireren door schilderijen van Reginald Marsh, Edward Hopper, Norman Rockwell en Edgar Degas en de foto's van Jacob Riis. Die Chinese opiumkit deed me denken aan het Kuifje-album De Blauwe Lotus. Eigenlijk het enige minpuntje van de film was dat Leone geen gebruik heeft gemaakt van zijn iconische brede 70mm/Panavision-formaat en dat de film er soms een beetje uitziet als een tv-serie uit die tijd (komt denk ik door de belichting en studio-opnamen). En ook jammer van de typisch Italiaanse geluidsmix kwaliteit en af en toe matige dubbing.

Once upon a Time in America is niet alleen een fantastisch misdaad-epos maar ook de ultieme coming-of-age-film. Net als in The Godfather: Part II krijgen we de hele tijd flash-backs naar eerdere gebeurtenissen en volgen op die manier 3 verhalen te gelijkertijd. Erg mooi hoe we Noodles volgen door verschillende moeilijke tijden en de ontwikkeling van zijn vriendschappen en liefde zien. Vooral Noodles vriendschap met Max en liefde voor Deborah maakte indruk op mij. Alweer een tijdje geleden dat ik de hoogste score heb uitgedeeld, maar die was dan ook echt verdient.

Zaterdag 26 maart screening van de extended cut in BUDA Kortrijk.

Kun jij je voorstellen dat the Godfather, zo niet de beste film ooit gemaakt, nog beter zou zijn dan ie al is?

Dan kun je al raden wat ik denk natuurlijk.

Tja of The Godfather was minder geweest, omdat Sergio Leone minder passie in de film kon brengen als in deze. Dit was een droomproject van Sergio Leone en is uiteindelijk geworden zoals hij moest worden. Net als The Godfather Trilogy.

En als Sergio Leone The Godfather had gedaan hadden we nu misschien niet Once Upon A Time In America én The Godfather.

Once upon a Time in America

Waanzinnig mooie film. Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen want deze film heeft zoveel moois te bieden. Allereerst natuurlijk de wonderschone cinematografie waar je als een prachtig schilderij naar blijft staren. De manier waarop Sergio Leone het New York uit de jaren 20, 30 en 60 heeft vormgegeven is briljant. En de muziek van Morricone is weer eens fantastisch gecomponeerd. Bij sommige scènes kreeg ik gewoon kippenvel door de muziek die je in een melancholische stemming brengt.

Er wordt geswitcht tussen drie tijdsperiodes maar het was opvallend goed te volgen. Alleen het begin was natuurlijk een beetje bevreemdend maar daarna wordt je als het ware de film ingezogen door een combinatie van sfeer, muziek, een geweldige regie en sterke acteurs met De Niro, Woods, Forsythe, Connelly en Young voorop. Once upon a Time in America is zeker een maffiafilm maar meer nog is het een film over vriendschap, liefde, verraad, verlies, spijt en leven met de consequenties van je daden. De dromen van jonge jongens die in eerste instantie lijken uit te komen maar door hun daden als een zeepbel uiteenspat. Minpunt is dat wanneer Conway (de overigens erg sterke Treat Williams) zijn opwachting maakt, het verhaal wat rommelig wordt en de sfeer veranderd. Een kleine oneffenheid die door het magnifieke einde snel wordt vergeten. De film is 220 minuten lang maar had van mij nog veel langer mogen duren. En dan weet je dat je met een speciale film te maken hebt.

Daar ben ik het helemaal mee eens, IH88, en de film had inderdaad ook langer geduurd als er niet flink in was geknipt. Zelfs de versie van 220 minuten is nog niet helemaal compleet.

Enige tijd geleden is er een Italiaanse blu-ray uitgebracht waarin nog meer scènes zijn toegevoegd, maar het schijnt dat de beeldkwaliteit van deze "nieuwe" scènes van erbarmelijke kwaliteit is.

Ik heb zelf de versie van 229 minuten en inderdaad had de film ook van mij nog veel langer mogen zijn. Die blu-ray, is dat de 255 minuten versie? Is die dan helemaal Italiaans, of alleen de extra scènes (zoals je dat ook altijd bij de films van Dario Argento ziet)?

baspls, het is deze versie:

C'era un volta in America.

Deze is 244 minuten lang, maar alleen in het Italiaans.

De uitgebreide versie is weliswaar het eerst in Italië uitgebracht, maar daarna wereldwijd (niet in NL overigens, maar wel in Duitsland en UK). In die versie zijn de nieuw toegevoegde scenes in de oorspronkelijke, Engels gesproken versie te zien.

Zie: Once Upon a Time in America Blu-ray: Extended Director's Cut

Bedankt, chiel, dat wist ik niet.

Of dan hadden we nu misschien die 2 films én nog een 3e briljante film (die we nu dus nooit zullen gekend hebben ) Zo kan je bezig blijven...

Dat kan. Maar dat scenario lijkt me toch het minst logisch, omdat het dan simpelweg teveel op een korte tijd zou zijn. The Godfather 1&2 in de jaren '70 en dan ook nog eens Once Upon A Time In America in zo'n relatief kort tijdsbestek. Ik denk dat Sergio dan teveel op zijn hals zou hebben gehaald zeker als deze film dat eigenlijk al was als ik eerlijk ben.

We will never know

Once upon a Time in America was één van die vele films die al jarenlang stof aan het happen was bij mij. Dat de film qua niveau die stoflaag zou veroorzaken, daar geloofde ik niet in, het was juist de flinke speelduur van 220 minuten die mij weerhielden om deze film te kijken. Maar toen werd deze film mij getipt in het Wie is de Super Tip-Topper? topic. En dus is die stoflaag dan ook eindelijk verdwenen.

De film begint vrij bruut en bloederig en dat is dan ook een opening zoals ik ze graag zie. Daarna neemt de vaart af, en krijg je het personage van Robert de Niro op latere leeftijd en vervolgens wordt er dan omgeschakeld naar de gebeurtenissen uit zijn jeugdjaren. Het ontstaan van een groep jongens die uiteindelijk tot gangsters zouden uitgroeien en die eveneens met andere 'gangsters' te maken kregen. Zo wordt één van de jongens doodgeschoten door Bugsy, waarna Noodles Bugsy doodsteekt en voor jaren de gevangenis ingaat. Vervolgens de jaren daarna en de banden tussen de personages en hun doen en laten als gangsters.
Het acteerwerk is sterk, met name van Robert de Niro en James Woods. Film kent een aantal harde actiescènes (inclusief de tommygun) en een goede sfeer, maar kent niet de hele film lang de vaart waar ik op hoopte. Dat dit met bijna vier uur niet of nauwelijks zou kunnen, dat snap ik, maar toch heeft de film een hoop momenten met teveel dialoog waar ik weinig tot niets mee kon. De speelduur van 220 minuten vond ik dan persoonlijk ook teveel van het goede.
Once upon a Time in America is goed, maar waarschijnlijk lagen mijn verwachtingen of te hoog, of ben ik inmiddels een beetje uitgekeken op de misdaad/drama's.

Gang_Star

Once Upon a Time in America is een film die je moet laten bezinken. Op je gemoedstand en je innerlijk moet laten inwerken. Want 'vaart' is alles behalve het probleem wat deze film heeft.

Ik denk dat het grootste probleem is is dat er heel veel met verwachtingen wordt gespeeld dat dit een gangster- of misdaadfilm is. Want de misdaadintrige is slechts een klein onderdeel van het grote geheel van deze film. Het is een veel diepzinniger verhaal die handelt over emoties en over de meest belangrijke fenomenen binnen de menselijkheid: nostalgie, melancholie, verdriet, verraad, vriendschap, liefde, jeugd en misschien ook wel het grote verschil tussen mensen zelf ondanks dat ze nog zoveel van elkaar kunnen houden.

Alles komt bij deze film samen. Het kippenvel is er en de haartjes staan omhoog als ik De Niro's trieste (woorden zijn niet nodig) gezicht zie en hij kijkt naar het graf van de vrienden die hij heeft verraden, gecombineerd met de prachtige muziek van Ennio Morricone (zijn beste werk als componist wat hij ooit heeft geleverd in mijn opinie). Dit is de kroon op het werk van Sergio Leone en zijn absolute nalatenschap.

Dit is ook mijn mening. Ondanks de 'grote' westerns van zijn hand is het toch deze film die wat mij betreft het magnum opus is van deze grote regisseur. Het is allesomvattend; zo'n beetje alle thema's komen aan bod. Ik kijk de film ongeveer om de twee jaar en telkens weer geniet ik van de stijl, het acteerwerk, het camerawerk en het verhaal, dat door de decennia heen een van de mooiste is dat de cinematografie heeft voortgebracht.

Zojuist de langste versie gezien van deze Leone. Wat kan die man films maken.

De gigantische speelduur heeft zo zijn invloeden. 3 uur en 49 minuten een film boeiend blijven houden is gewoon lastig want dit is eigenlijk te lang om te blijven zitten, te liggen of überhaupt te concentreren. De relaties krijgen echter wel de tijd om zich te ontwikkelen op beeld, wat zorgt voor wat extra empathie. De mannelijke karakters zijn stuk voor stuk geslaagd, de vrouwelijke echter niet. Deborah wordt erg curieus geïntroduceerd door Connolly, maar de volwassen versie kon me maar matig interesseren. Peggy, Eve en Carol vind ik zelfs kleurloos.

De jaren 30, met de jonge cast, vind ik de beste tijd van de film. De mooiste beelden levert dat relatief korte gedeelte van de film op. Dit is direct een kritiekpunt want de latere tijden evenaren dit niet, laat staan overtreffen, waar je toch op hoopt. Het verhaal blijft wel erg stabiel: een mindere fase is niet te vinden, wat erg knap is. De plottwist kwam erg fris over, die zag ik zo nog niet eerder in een misdaadfilm wat ik me kan herinneren.

Het filmmaken an sich en de beelden die het heeft opgeleverd zijn echt prachtig; termen zal ik achterwege laten maar dit is misschien wel het grootste pluspunt, toch een heerlijke extra voor een gangsterfilm.

De grootste teleurstelling is Morricone's score, die ik in tegenstelling tot zijn eerdere werk een typische 3.5* zou geven, iets waar je voortijd zeker niet op hoopt.

Tussen het betere Scarface en mindere The Godfather in.

GanGster repos van Sergio Leone muziek Ennio Morricone

rol Robert de Niro James Woods Elizabeth MC Goveren

het verhaal amerika 1920 vier jonge boefjes stelen van zatlappen en knappe klusjes op groeien op als gangsters de laatste film van Serigio leone de film waar hij veel tijd heeft ingestokken.normaal was de film 6 uur maar amerika wilde dat niet en met tegen zin heeft Leone dan maar de film verkort

http://www.parool.nl/stadsgids/eye-toont-lange-once-upon-a-time-in-america~a4481437/?utm_source=facebook&utm_medium=social&utm_campaign=shared%20content&utm_content=free

Ik wil deze film graag zien. Raden jullie de versie van 229 minuten aan of die van 139 minuten?

Uiteraard de lange versie.

Kun je die 139 min. versie uberhaupt nog krijgen tegenwoordig?

Zo ja, ver uit de buurt blijven.

Of de 220 min. of de 255 min. versie. Langste versie heeft wel de mooiste beeldkwaliteit (op de extra scenes na dan).