Once upon a Time in America (1984)

eRCee. je kritiek en waardering slaat nergens op. Wat is er zo moeilijk aan het begin van de film? Gelukkig zeg je zelf dat deze film als een meesterwerk wordt beschouwd en misschien wel de beste film ooit. Denk je niet dat jouw kritiek en jouw waardering meer over jou zegt dan over deze film?

Die lineaire versie bestaat wel en is ooit in Amerika vertoond, maar dat maakt een heel andere film. Dan heb je namelijk een vrij eenduidig rise and fall-verhaal met een twist, nu is het een verhaal over iemand die terugkijkt op zijn leven, of allicht zelfs een opiumdroom. Ga je knippen, dan is je idee dus weg wat de film moet voorstellen.

Je hebt op dat moment geen idee wie de personages zijn en waarom wie wordt neergeknald, en daardoor doet het mij niks.


Geen idee, maar misschien kan je het gewoon houden bij de dingen die ik opmerk over de film.


Ik ben geen voorstander van het verknippen van een film tegen de bedoeling van de maker in, dat vooropgesteld. Het is meer dat Leone zelf denk ik beter voor een andere aanpak had kunnen kiezen. Je krijgt de indruk dat hij teveel aan het bronmateriaal (dat ik overigens niet ken) heeft vast willen houden en dat gaat wat mij betreft ten koste van het artistieke resultaat. Overigens denk ik dat met een eenvoudigere raamvertelling de beide extra aspecten die je noemt nog prima in te passen waren geweest. Bijvoorbeeld door het creëren van een duidelijk kader bestaande uit David die terugkijkt op z'n leven met daarbinnen dan puur lineaire ontwikkeling.

erCee@ misschien heb je een slechte versie gezien,maar je uitspraken komen overeen als dat je Maradonna en Messi slechte voetballers zou vinden.......

Blijkbaar is het teveel gevraagd om gewoon op de concrete kritiekpunten te reageren die ik in mijn bespreking noem. Misschien kan ik verder een tipje van de sluier oplichten door je te vertellen dat mensen een verschillende smaak kunnen hebben?

Wellicht is dan de usa versie die het wel chronologisch vertelt meer je 'cup of tea'. Voor mij persoonlijk zit juist in het cryptische de kracht. Gedurende de 3,5 uur vallen steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats. Maar het kan op het eerste gezicht een ondoorgrondelijke film zijn. Vind ik zelf juist intrigerend. Daarom eentje die elke kijkbeurt voor mij beter wordt, want de onduidelijkheid verdwijnt dan.

Ik denk dat juist de literaire vorm is wat het voor mij een meesterwerk is. Lineaire 'rise and fall' vertellingen zijn er al in overvloed.

Dat laatste is zeker waar. Wellicht dat een herziening m'n beeld van de film positief zou beïnvloeden, maar ik denk niet dat het dusdanig veel gaat schelen dat het dat waard is.

De Extended Director's Cut komt 30 september op Blu-ray en DVD uit.

http://images.blu-ray.com/news/upload/5616_tn.jpg

Dat is er alvast één voor m'n verlanglijstje!

Uitstekende misdaadfilm die een plaats in mijn top 10 krijgt.

De film bevat mooie locaties die de 'leefsfeer' goed weergeeft en de 'tijdsweergave' is ook goed neergezet.

Er zijn ook enkele gewelddadige scènes aanwezig. Deze vond ik zeker en vast een meerwaarde, want die horen nu eenmaal bij deze/zo'n film.

Mijn favoriete film! (Beste film allertijden vind ik een lastig begrip, aangezien er talloze topfilms zijn uitgekomen *zie de Top en Tip 250), ik had ook moeite met mijn persoonlijke top 10. 10 Films is erg lastig, ik kan wel tot 50 doorgaan als het niet meer is .

De film bevat alle ingrediënten die nodig zijn: een pakkend en goed uitgewerkt verhaal, hele mooie shots, erg mooie muziek, goed acteerwerk (vooral de jonge acteurs vond ik erg goed en zeker voor hun leeftijd en carrière in der tijd wat ze hebben neergezet), mooie locaties, spullen/materiaal/rekwisieten voor beeldweergave en belevenis jaren '20, '30 en '60 enz.

Ook erg fijn is dat er regelmatig een vleugje western in zit wat de sfeer in de film ten goede komt bijv. de scene "Bugsy Shoots Dominic". Een harde, maar ook erg mooie scene.

Deze film is een beetje een obsessie voor me geworden (in positieve zin dan hé ), ik wil steeds meer informatie weten over hoe deze film tot stand is gekomen, de manier van aanpakken in der tijd en wat er allemaal bij kwam kijken om deze film tot stand te brengen, het pijnlijke knippen naar 143 min voor de Amerikaanse bioscoopversie (blerg).
Ik heb de poster een tijdje geleden met aangepaste lijst besteld en opgehangen in mijn huis in de kamer waar ik mijn films kijk. Was een mustbuy

Nog meer goed nieuws van DVD-T: de Extended Director's Cut komt binnenkort uit. Ik heb trouwens gelezen dat hij in Nederland in oktober verschijnt i.p.v. september.
Ik kan niet wachten om hem wéér helemaal te zien

En ik hoop dat het Ennio Morricone concert in december wél doorgaat na 2x uitstellen. Maar ja de beste man is al 85 dus het is al heel wat dat hij nog één of meerdere concerten geeft. Heb veel respect voor die man.

Heel fijn dat er van die eendagsvliegen komen en zonder toelichting deze film een 2,0 geven om weer op nummer 30 in de toplijst te krijgen en dan hun account weer lekker te cancellen... (Century Child bijv.).

Aangeschaft en bekeken.

Niet meteen een film die ik aan zou raden, qua gangster-genre valt ie voor mij net buiten de boot t.o.v. Goodfellas, Casino, the Godfather 1&2 en Donnie Brasco. Waarom? Simpelweg omdat er te weinig in gebeurd. Het is een hoop gepraat, en ik vind hem gewoonweg te traag. De dikke 3 uren waren een aardig lange zit. Ook de muziek van Morricone kon me niet helemaal raken, waar hij het in de westerns juist wel voor mekaar krijgt. Dat fluitinstrument( vergeef me dat ik de naam niet weet) werd ik op een begeven moment wel flauw van. Voor mij was het verhaal ook nog niet helemaal goed te begrijpen. Jammer dat Joe Pesci zo'n klein rolletje had trouwens.

Sfeer, acteerwerk, sterke regie, en ondanks dat de 3 uren niet voorbij vlogen, zeker wel waardering voor deze film. Een meesterwerk wil ik het alleen net niet noemen.

Waarom zouden die lui dat in hemelsnaam doen??

Weet ik niet. Maar het viel me op. Nu staat hij weer op 29 in de Toplijst en soms gaat hij weer naar 30 als bijv. American Beauty (ook een hele goede film) meer stemmen heeft gekregen. Ik had toen het stemoverzicht van deze film gecheckt toen hij weer op 30 stond en zag twee mensen een dikke 2,0 geven en die waren dezelfde dag alweer pleite. Maar ja. Ik maak me er al niet druk meer om.

Hun stem is ook alweer gecanceld dus ja.

Ik weet voor mijzelf wel wat ik van deze film vind dus ach...

Weet iemand toevallig of de Amerikaanse Extended Director's Cut ook in de UK of hier in NL uitkomt?

Extended Director's Cut JPEG

En zo ja wanneer?

Hetzelfde voor de film Novecento die in Amerika, Spanje en Italie als blu-ray is uitgekomen.

Ik denk dat ik die extended lekker skip. Na veel te hebben opgezocht rondom deze versie ben ik erachter gekomen dat die deleted scenes (die ik al op YouTube had bekeken voor de officiële blu-ray release) weinig toevoegen aan het verhaal. De scene dat je komt te weten hoe Noodles en Eve elkaar ontmoeten vind ik nog het meest acceptabel.

Daarbij komt ook nog eens dat de kwaliteit hetzelfde is al die losse scenes op YouTube. Ze zijn dus niet ook even lekker remastered, maar gewoon één op één van VHS kwaliteit op blu-ray gezet. Wel hebben ze het natuurlijk ge-edit zodat het op het juiste moment in de film komt en netjes in de film laten vloeien.

Ik ben wel een klein beetje benieuwd naar het beeld verschil met de Europese blu-ray (die ik al heb). Alhoewel ik denk dat de Europese blu-ray nog steeds de meest ideale versie van de film is.

Maar hij is sowieso niet in Mastered in 4K. Die film is simpelweg te groot om als Mastered in 4K op 1 blu-ray disk uit te brengen.

Wel een beetje misleidend is door de promo door Martin Scorsese die verteld dat ze met 4K scan hebben gewerkt.

Als ze deze film ook in Mastered in 4K hadden gedaan zoals bij Taxi Driver (die echt mega tof is op die versie) dan had ik hem wel gekocht.

Hopen dat ze dat nog een keer doen (met eventueel die extra scenes).

Bijna vier durend epos dat zijn plaats in de filmgeschiedenis dik verdiend heeft. Het bekijken van Once Upon a Time in America vergde een lange zit, en ik heb hem dan ook in twee stukken bekeken, maar dat was het toch zeker waard. Deze film behandelt grofweg drie verhaallijnen, die niet chronologisch van elkaar behandeld worden. Dit maakte dat ik het af en toe lastig te volgen vond, maar gelukkig worden de verhalen in lange tijdspannes van elkaar verteld, en keren we aan het einde weer terug waar we begonnen. Het eerste halfuur vond ik nog niet enorm boeiend, en hier viel het trage verteltempo mij al wel op. Zoals we dat in eerdere films van Leone reeds zagen doet de (fenomenale) muziek vaak het werk, en zijn lange shots met focus op gezichtsuitdrukkingen de standaard. In eerste instantie is dit even wennen, maar op den duur werkt het als een verademing, en kun je er echt van gaan genieten. Bij Once Upon a Time in the West werkt het zo ook ongeveer.

Alleen bij Leone kan ik zo genieten van iemand die onnodig lang in z'n koffie roert, of van een jongetje dat dan toch maar zelf het gebakje opeet.

Na dit eerste halfuur volgt mijns inziens het fijnste stuk uit de film: het opgroeien van de jongens in New York. Goed acteerspel wordt gecombineerd met leuke scenes en mooie shots van NY in de jaren '10 á 20. De oudere de Niro, die we later in de film te zien krijgen, is toch tamelijk introvert en oppervlakkig. Veel moet de kijker afleiden uit zijn gezichtsuitdrukkingen en de door muziek opgeroepen sfeer. De oudere Deborah vind ik ook minder interessant gecast, evwnals de oudere Max. In veel gevallen is het zo dat ik mij beter kan vinden in de keuzes voor de jongere acteurs. Het niveau van de film of de regie wordt er echter niet minder om, waardoor het overwegend genieten blijft.

Once Upon a Time in America duurt erg lang, maar is zeker de moeite waard voor de kijker die tijd en geduld bezit. 4,5*

Een pareltje die je bijna 4uur voor het scherm gekluistert houd. Maar zo prachtig gemaakt en gefilmd. De sfeer is heerlijk, de actie scenes zijn mooi gemaakt en het acteer werk is sterk! Er zitten prachtige scenes in waar je kan naar blijven kijken, voor verveelt de film ook geen seconde! Mooi gefilmd en zo dit verhaal uitgebreid kunnen maken!

Meesterwerk. Dikke 5 sterren!

Voor Sergio Leone het Magnus Opum van zijn ouevre. En tevens een grote frustratie.

Distributeurs vonden de origenele opzet van de film veel te lang, en het hele touwtrekken

om de lengte van de film schijnt funest te zijn geweest voor Leone.

Er is nog steeds een lange en ingekorte versie in omloop. De lange versie komt dichtbij het

idee van Leone: straatschoffies die groot worden tijdens de drooglegging, maar onderling

ook de boel besodemieteren resulterende in een zeer pijnlijke confrontatie aan het eind.

Ook is de muziek van Ennio Morricone ongeëvenaard, Net als in Once Upon a Time in The West

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Wat zou Sergio Leone blij geweest zijn met de tegenwoordige ontwikkeling dat televisieseries van een soortgelijke status zijn geworden als toentertijd bioscoopfilms waren. Zijn spel met de herinneringen aan verschillende tijdvakken uit de Amerikaanse geschiedenis zou veel beter tot zijn recht komen in afgesloten stukken narratief met een eigen kop en een staart. Nu is het een warrig kluwen van lijntjes die overal heengaan, maar die onbevredigend bij elkaar komen en daarmee te weinig ruimte laten voor diepgaande psychologische groei van zijn voornaamste karakters. Zo worden verraad en vriendschap tussen James Woods en Robert De Niro zo gefragmenteerd gepresenteerd dat het meer in dienst lijkt te staan van het plot dan dat het emotioneel zijn doel raakt.

Wat ook niet bijdraagt aan enige diepgang is dat de criminele kant van de protagonisten eenzijdig wordt gepresenteerd als loutere vrolijke kwajongensstreken tegen het heersende gezag. Het is alweer een tijdje terug dat ik een film tegen ben gekomen waarin seksisme en geweld tegen vrouwen zo openlijk wordt vergoelijkt. Redelijk onschuldige dingen als mee gluren met een geile puber naar het naakte lichaam van een tienermeisje of een verpleegster die zich laat verleiden door een als dokter vermomde gangster. Het wordt pijnlijker in een volstrekt overbodige scène waarin een vrouw seksueel opgewonden raakt door haar overvaller en openlijk geniet van haar verkrachting. Gelukkig hebben we óók nog een daadwerkelijke verkrachting die minutenlang in al zijn gruwelijkheid wordt getoond om te laten zien dat vrouwen verkrachten heus niet chique is. Misschien is het mij ontgaan dat de regisseur iets maatschappijkritisch heeft willen zeggen met deze openlijke vrouwenhaat.

Ergens snap ik wel waarom Sergio Leone dit als zijn eigen zwanenzang heeft willen zien. Meer dan in vorige films heeft hij het budget en het regietalent om een epos neer te zetten waarin het verstrijken van de tijd visueel invoelbaar wordt gemaakt. In dat opzicht kan ik dit werk nog wel waarderen om hoe het nostalgie en verdrongen herinneringen visueel maakt met zijn iconische shots. Dat ene beeld van die jongetjes bij de brug zal mij nog wel even bij blijven, evenals de zwoele opening waarmee de definitieve breuk in de vriendschap wordt verbeeld met een ijzersterke montage van verschillende tijden die door elkaar heen lopen. Helaas heeft het werk in zijn totaliteit net te weinig inhoudelijke gelaagdheid of subtiliteit om tot de categorie van mijn persoonlijke meesterwerken gerekend te mogen worden.

Maximillian Bercovicz krijgt in de laatste fase van de film een behoorlijk vervelende ontmoeting met David Aaronson. Als gangster is hij uiteindelijk de bovenwereld ingekropen, ten koste van iets waar zijn maatje Aaronson niet in is meegegaan. Maar het 'vriendinnetje' van David, Deborah, het mooie

meisje wat hij stiekum begluurde, maar die hem afwees, keert onnavolgbaar terug in de slotscénes

van deze film. Kijk vooral lang naar de afschmickschéne van Deborah, en daarna haar...zoon.

Perfecte Cinema wordt hiermee afgeleverd door Regisseur Leone. Die weet wel raad met dit soort verhalen, en ze te vertellen in een epische vorm. Gek genoeg had ik deze parel nog nooit gezien. Waarschijnlijk heeft de lange speelduur me daar vanaf gehouden. Nu maar meteen de langst mogelijke versie gezien. En wat een klassieker zeg. Schitterend in beeld gebracht, met sfeervolle muziek, en uitmuntend ogende settings. Het verhaal steekt sterk in elkaar, en er wordt acteerwerk van de hoogste plank geleverd door de aanwezige topcast. De Niro zag ik in een van zijn allerbeste rollen ooit hier. Maar ook o.a. James Woods, en de overige castlieden leveren memorable prestaties af. Zonder twijfel de volle 5 Sterren, en een film die ik van mijn leven niet meer vergeet.

hoe is de langste versie van de film ? (255 minuten). is het waard om er nog een keer voor te zitten ?

Gaat wel. Ik vind veel van die scenes een beetje overbodig. En qua beeldkwaliteit is het gewoon VHS kwaliteit naar blu ray gezet. De eerste extra scene op de begraafplaats in de Tombe is nog wel het storendst vind ik. Die uitgebleekte kwaliteit en contrast hoppende overgangen halen me dan redelijk uit de film.

Sommige scenes vind ik wel ok, maar het is niet hoe langer hoe beter. En laten we wel wezen: de film was al lang, lang genoeg voor mij om het interessant te houden. Wat ik mis is extra scenes met Joe Pesci, die er blijkbaar wel waren na het filmen, maar op een of andere manier kunnen ze hier niet aan komen.

Voor de rest van de film (buiten die extra scenes) is die kwaliteit beeld weer iets beter als op de Theatrical Release (229 minuten versie). Net iets scherper en meer beeldinformatie. Alleen heeft het een iets te aanwezige gele tint naar mijn idee.

Ik zou als ik jou was eens vergelijken op caps-a-holic. Daar kan je van de versies die uitgekomen zijn de screendumps met elkaar vergelijken (details, zoom en fullscreen images).

Deze film verdient nog wel een keer een uitgebreide Mastered in 4K verspreid over 2 discs.

hij zal graag zakje patat eten?

Herziening. Ik had eigenlijk vrij lage verwachtingen, want dit soort films ligt me in de regel niet, maar het bleek toch mee te vallen.

Om meerdere redenen ligt het vergelijk met Once upon a Time in the West voor de hand. Zelfde regisseur, zelfde filmcomponist, maar bovenal eenzelfde soort gevoel dat opgeroepen wordt. Ik schreef al eerder bij Once upon a Time in the West dat die film appelleert aan nostalgische gevoelens aan tijden die voor de toenmalige kijkers de tijden van hun grootouders waren. Once upon a Time in America appelleert nog sterker aan gevoelens van nostalgie, omdat het tijdperk waarin deze film speelt dichter bij ons ligt. En zelfs als je de tijden niet hebt meegemaakt, kun je gevoelens van nostalgie beleven. Niet voor niets dat veel mensen in Nederland graag terug zouden willen naar de jaren 50.

Verder een mooie soundtrack die de sfeer en het tempo van de film bepaalt. Bij Once upon a Time in the West schreef ik nog dat ik daar de muziek af en toe toch iets te bombastisch vond, wat met name kwam door een neuriënde mevrouw. Hier ook zo'n mevrouw (misschien wel dezelfde), maar minder vaak en meer ingetogen, waardoor de soundtrack beter werkte. Wat het tempo betreft, dat is traag, maar erg hinderen doet dat niet, omdat de lengte van de scènes over het algemeen bepaald wordt door de duur van een muzieknummer. Dit veel liever dan dat de muziek afgekapt wordt. Het roeren door de koffie was overigens ook sterk uitgevoerd.

Qua beelden niet erg spectaculair, maar de jaren 20 periode was in ieder geval wel mooi om te zien. Sowieso heeft deze film qua setting een voordeel boven de Leone Westerns met hun grauwe woestijnen. Wel een paar momenten dat de beeldkwaliteit ineens een stuk minder leek, zoals tijdens het gesprek met de mevrouw bij de tombe.

Conclusie: duidelijk beter dan Once upon a Time in the West die op dezelfde gevoelens probeert in te spelen, maar minder goed afgewerkt is dan deze film. 3*.

Black Math zo te lezen heb jij de extended director's cut gezien met extra scenes.
Vooral die jij noemt vind ik het meest storend. Wat verder in de film zijn die scenes iets minder slecht van beeldkwaliteit, maar een paar voegen weinig toe.
De scene die jij noemt en een scene waar Noodles (gespeeld door Robert de Niro) met die chauffeur buiten praat voordat hij met Deborah uitgaat. Ook aan het eind van de film voordat Noodles naar het kantoor van Officer Bailey (Max) binnengaat heb je een scene dat Bailey met James Conway O'Donnell praat. Dit vind ik ook erg lang allemaal op het einde.

Wat betreft de zangeres: dit is Edda Dell'Orso geweest. Zij is (soprano) zangeres en heeft meegezongen op nummers voor The Good, The Bad and The Ugly, Once Upon a Time in the West en Once Upon a Time in America. En nog veel meer natuurlijk, maar deze van de Sergio Leone films.

Het verhaal is mooi en ook goed op het scherm overgebracht echter zitten er teveel scenes in die mij te lang zijn (ik heb de langste versie zojuist gekeken). Sommige zelfs zo lang dat ik me eraan begon te irriteren. Helaas zijn dat dan ook de scenes die ervoor zorgen dat ik mijn cijfer heb moeten herzien en het toch een half punt heb laten zakken ten opzichte van mijn eerste "kijk ervaring".

Desalniettemin een film die je naar mijn mening gezien moet hebben en persoonlijk vindt ik de muziek weergaloos. Het deuntje blijft in je hoofd zitten en in dit geval geen onprettig deuntje, lang leve Ennio.

Kijk ik 'm weer...denk het niet....