Once upon a Time in America (1984)

eindelijk gezien. ik heb al maanden de Griekse versie liggen, omdat ik geen geduld had om te wachten op een fatsoenlijke versie. aangezien ik in de tussenperiode geen tijd had hem te bekijken had ik beter kunnen wachten.

ik vond hem erg goed. vooral het stuk van toen ze nog jongentjes waren was fantastisch. erg goed geacteerd zeg. die jongens deden niet onder voor bijvoorbeeld Woods of de Niro. de make-up van de Niro en Woods was erg goed gedaan.

ook de rest van de film was briljant. heel veel erg sterke scènes. prachtig verhaal van misdaad. maar dat is ondergeschikt aan de verhalen van vriendschap en liefde.

saai? geen moment. heb hem in een ruk door gekeken. 4,5 sterren.

Héél lang geleden ooit eens gezien. Te lang om te stemmen. Vandaag herzien.

Om te beginnen met een controversieel statement: Hij was te kort (en ik zag de lange versie). Nou ja, in ieder geval vond ik de tijdsspring tussen de jongens als tiener en de jongens als twintigers jammer. Juist wat meer over de overgang naar grotere misdaad had ik juist een boeiend stuk gevonden.

Nog een controversieel statement: De muziek was beduidend minder van toegevoegde waarde dan in C'era una volta il west. Zeker in het begin betrapte ik mijzelf af en toe op lichte irritatie.

Met name het 1921 en het 1968-deel vond ik sterk. Het 1932-deel boeide me eigenlijk wat minder. De kanten die ik boeiend vond (met name de verhouding tussen DeNiro en Woods en de verhouding tussen DeNiro en McGovern) sneeuwden soms een beetje onder in het gangsterverhaal.

Neemt niet weg dat vooral het eerste uur en het laatste halve uur erg mooi zijn, er een hoop prachtige scenes inzitten en de decors echt fraai zijn.

Toch ergens wel raar dat ik nog steeds geen gangster/misdaad/maffia-film kan noemen die tot mijn absolute favorieten behoort (of je moet Xich Lo als zo'n film zien) en dat terwijl ik het idee heb dat zo'n film er wel moet zijn. Ook deze is het weer net niet voor mij.

3.5* (oei, meteen van 17 naar 23 gezakt in de top 250 door mij)

Zo de eerste niet western van Leone die ik gezien heb. Was hier toch wel erg nieuwsgierig na aangezien ik zijn westerns goed (2x), zeer goed (1x) en zelfs eentje een absoluut geniaal meesterwerk vond. Deze film stond dus al een tijdje in de kast want voor de maar liefst 4 uur die deze film duurt moet je wel een avondje uittrekken waarop je echt niets anders te doen hebt.
Maar wat een film zeg! Leone presteert het om bijna het hele leven van 4 bloedbroeders en de opkomst van het huidige amerika in een film te vangen. Een mooi episch verhaal (waar ik meestal toch wel een zwak voor heb) wat veel meer is dan alleen een misdaadhistorie. Once Upon a Time in America bevat net zo goed ook geweldige "coming of age"- elementen en laat in woord en vooral beeld de geschiedenis van een tijdperk en een stad zien. Moet zeggen dat de film mij, ondanks de lange duur, nergens tegen begon te staan.
Het einde kwam voor mij wel een beetje als een verrassing, moest hier toch even stevig over nadenken. Maar nu, een paar dagen later, besef ik eigenlijk wat een krachtige symboliek er in zit. Een beetje vergelijkbaar met de eindscene van Once Upon a Time in the West die ook het einde van een tijdperk inluide. Zo wordt hier de met bloed besmeurde American Dream, van straatschoffie tot senator, bij het grofvuil gezet. Althans zo heb ik het dan opgepikt.

Cinematografisch vond ik deze film erg, erg mooi vooral het 1920 gebeuren deed mijn filmhart regelmatig sneller kloppen. Jammer dat het betere acteerwerk uit de film niet in deze periode zat. Maar wat mooi om te zien hoe Leone een vervlogen periode laat herleven. De prachtig uitgekaderde beelden ogen werkelijk als een tot leven gekomen, vergeeld plaatjesboek. Ja, perfectionist Leone heeft zich lekker uitgeslooft voor deze film.

Heeft de film dan geen minpunten? Toch wel. De muziek is goed maar niet zo sterk als die uit Once Upon a Time in the West (nog steeds met stip de beste Leone overigens) en vooral de cocktail versie van Yesterday was wat mij betreft een beetje onnodig. Verder vond ik de make up niet bij iedereen even geslaagd omdat niet iedereen evenveel ouder leek geworden en zag het bloed er behoorlijk fake uit. Wat ik verder ook erg jammer vond waren de flashbacks op het eind als David en Max weer tegenover elkaar staan. Dit was een mooie krachtige sleutelscene die helaas door het knullige gebruik van flashbacks toch wat aan kracht moest inboete.

Maar goed ga niet al te veel zeuren over een prachtige film die mij 4 uur lang heeft weten te boeien. Qua verhaal en acteerprestaties zou ik wel op een goede 4* uitkomen maar omdat ik de film gewoon ontzettend mooi vond doe ik er nog een halfje bovenop. Mischien niet zo'n meesterwerk als The Godfather maar wat mij betreft wel onmisbaar in een ieder zichzelf respecterende toplijst.

Nee FisherKing, je bent in de war, het waren de smurfen!

Erg goede film weer van Leone en wellicht de mooiste soundtrack van Morricone, schande dat ie niet genomineerd was voor een Oscar (omdat ze vergeten waren hem op te geven!).

Heb alleen nooit begrepen waarom het karakter van DeNiro de liefde van zijn leven verkracht, hoe dom kun je zijn? Maar dat terzijde!

4,5 ster!

schitterende opbouw in deze film.

goed geacteerd veel actie en spanning.

5 sterren

Beter dan z'n Westerns, op niveau van Scorsese's films. Dat maakt dat ik er uiteindelijk nog steeds weinig aan vindt en dat het allemaal veel en veel te lang duurt.

Positief was de setting rond de brug. Erg mooi en het leverde enkele impossante plaatjes op (zoals de mensen die de poster bedacht hebben blijkbaar ook opgemerkt hebben). Ook enkele nachtscenes waren visueel mooi. Daarmee heb ik het beste zo ongeveer gehad.

Stevigste minpunt was de score van Morricone. Opgeblazen, slijmerige edelkitsch die werkelijk doorheen de film bleef schallen en elke vorm van drama overstelpte met goedkoop sentiment. Vaak pijnlijk om zien en -er om horen.

Het verhaaltje was ook niet veel. Eerst een stukje rise, dan wat fall met uiteindelijk een vreselijke lame (ver aangekondigde) twist. Het kon me helemaal niet boeien. Het stuk met de kindjes vond ik nog het leukst om volgen (omdat het het begin was of gewoon leuker, geen idee), al kwam het vaak slechte acteerwerk van de kinderen de film daar niet ten goede.

Paar hilarisch slechte scenes ook, zoals de jonge Noodles die samen met Max in de rivier vallen. Het natspuiten daarna, samen met het muziekje en de kinderlachjes waren té erg. Zo zitten er nog enkele luchtige scenes in die compleet de plank misslaan. Dit soort humor kan een film als deze wat draaglijker maken als het werkt, in dit geval werkte het vooral averechts.

Ook slecht de make-up, vooral van de oudere versies. Las laatst kritiek bij La Meglio, maar hier viel het me veel harder op. Het haar was goed gedaan, maar alles daaronder zag er nog steeds veel te fris uit.

Tja, zoals steeds boeien dit soort films mij niet. Veel genres waarvan eigenlijk niks echt werkt, veel gepraat en gedoe wat ik vaak compleet oninteressant vind. Geen personages die mij wat zeggen of mij aanspreken, en in dit geval tenenkrommende muziek die van deze film vaak een overmelig misbaksel maken op keymomenten.

En dat bijna 4 uur lang ? Geen twee keer vrees ik.

1*

Edit: en irriteerde ik me toen ik plots Pesci in beeld zag verschijnen! Gelukkig was het maar een kort bijrolletje.

Wat krijg je als je de helden Sergio Leone en DeNiro door elkaar mengt? Inderdaad een prachtig meesterwerk. Voeg daarbij nog allerlij verschillende genre's bij en een heerlijke tijdsvertelling van een halve eeuw en je bent weer blij. Het begin is wel een klein beetje rommelig maar het bloeit allemaal op en voor je het weet word je meegezogen in een heerlijke sfeer van vroeger. De decors en achtergronden van de arme buurt van New York in de jaren 10 ofzo waren gewoon erg sfeervol en mooi. De acteurs waren ook zeer goed. Robert de Niro kon er ook weer iets schitterends van maken. In deze film hebben ze in het jaren 60 deel even zijn haar grijs geschilderd en een kale plek op zijn achterhoofd geschoren zodat het lijkt alsof ie 70 is.

Het verhaal is soms een beetje moeilijk te volgen maar dat maakt niet uit. Western Regisseur Leone maakte al zeer goede films en ik had al hoge verwachtingen bij deze en inderdaad...

Wat wel een sneue scene was, was datBugsy bv dat jongentje in Noodles zijn groep zomaar neerschoot. Maar dat de Jonge Noodles keihard toesloeg met een stiletto naar Bugsy was wel indrukwekkend. En dat ie daarbij een agent bij neersteekt en in de gevangenis beland.
Ook lieten ze zien hoe in die tijd politiemannen wreed waren tegen kwajongens.

En dan, 20 jaar later komt Noodles weer uit de cel en komen we in de jaren 30 terecht. Dit moest wel een hele dure grap zijn: Om al die decors, de oldtimers, de kleding, de locaties en de wapens te regelen van al die tijden. En dan begint het verhaal van Noodles ook een beetje. Hoe ie in de echte mafia terechtkomt bv... Ook die scenes in Miami waren mooi. Vooral met Maximilian 'Max' Bercovicz die agresief word als hij 'gestoord' genoemd word door Noodles.

Wel jammer vond ik dat Joe Pesci, ondanks dat zijn naam op de dvd hoes staat, maar een rolletje krijgt van 5 minuten. Dat was wel een klein tegenvallertje. Maargoed...

Conclusie: een opnieuw schitterende film met Robert deNiro. Dat hij door Sergio Leone is geregiseert is ook een verrassing. Je kent hem alleen van de westerns maar dit was een perfecte laatste film van hem. Hij was al van plan om deze film te maken in plaats van Once Upon a Time in the West maar de mensen wilden toen liever OUATITW ipv OUATIA. Dit plan was ook al 16 jaar oud. Maar gelukkig is het wel doorgegaan. Prachtfilm!

Ook vond ik de 14 jarige Jennifer Connelly als de jonge Deborah erg knap. Vooral hoe ze der eigen uitklede.

5,0*

Once upon a Time in America

Na het zien van een aantal westerns van topregisseur Sergio Leone was deze dan eindelijk aan de beurt. Ik had de film al tijden in de kast staan, maar omdat de speelduur erg lang is heeft de film wat lang op zich laten wachten, te lang!

Deze film heeft zich direct voor mij zondermeer bekroont tot de beste gangsterfilm ooit, echt prachtig. Het verhaal is prachtig, meeslepend en ondanks de lange speelduur zo uitgezeten. De rollen zijn prachtig ingedeeld. Robert de Niro die de hoofdrol op zich neemt is gewoon weer ijzersterk zoals (bijna) altijd. James Woods speelt daarnaast ook een geweldige en ijzersterke rol. De chemie tussen de twee is prachtig en ze zijn samen dan ook een geweldig duo voor deze film.

Het verhaal is prachtig. Sergio Leone laat ons een halve eeuw durend gansterverhaal zien, en hoe. De verschillende verhalen verteld in drie tijdslijnen zijn perfect weergeven wat mij betreft. Het eerste anderhalf uur volgen we de het jonge groepje die samen een bende hebben gevormd. Alle acteeprestaties zijn erg goed van de jongeren en een groot pluspunt is de nog erg jonge Jennifer Connelly die een betrekkelijk kleine, maar geweldige rol heeft wat mij betreft. Misschien vond ik het eerste deel van de film waarin we de jonge bende volgen nog wel het mooist. Als we later zien hoe James Woods voor de gevangenis staat om Robert de Niro af te halen gaat het allemaal geweldig verder. Ook hierna is het verhaal een heerlijke wegkijker en alle punten en details zijn ijzersterk. De muziek van Ennio Moriccone is goed en de cinematografie verbluffend. Alleen die brug al, prachtig gewoon.

Once upon a Time in America is een nieuwkomer in mijn top tien. Naar mijn mening de beste gangsterfilm ooit en misschien sowieso wel één van de beste films ooit gemaakt. Een dikke en verdiende vijf sterren voor deze film! Nu heb ik mezelf wel verplicht om The Good, The Bad and The Ugly weer te herzien, want deze neemt zijn plaats in...

* * * * *

Ik vind dit de beste film die ooit gemaakt is.
Het verhaal zit uitstekend inelkaar en word lekker rustig en on-chronologisch opgebouwd in drie verschillende tijdspannen.
De lange speelduur verveelde mij geen moment en dat komt metname door het zeer goede acteer werk van deNiro en Woods,maar de bijrollen zijn ook uitstekend en ook de kids doen goed hun best waaronder een jonge Jeniffer Connelly.Het camera werk is ook weer briljant wat we van een Leone film gewend zijn met grote wideshots(zoals HarmJan al aangaf met de setting rond de brug)en mooie exreme close-ups die het gevoel van de film naar mijn mening uitstekend weergevenhet mooiste vond ik dit gedaan als noodles in het cafe van zijn oude vriend door het gat kijkt en de camera op zijn ogen gericht is wanneer hij terug denkt aan zijn jeugd..En dan nog de muziek van Morricone,die je al helemaal meeslepen in het verhaal,wat kan die man goed componerenvooral het moment na de verkrachting in de auto als noodles dan op het station aankomt daar voel je echt de emotie.Het einde is ook briljant gevondenwanneer deNiro in het opiumhuis door het gaas omhoog kijkt en dan lacht,was het echt?een droom? of misschien een hallucinatie en dat is aan iedereen zelf om daar een mening over te scheppenbij de aftiteling met op nieuw de prachtige muziek heb ik eerst even alles op me inlaten werken.

Dit is een film die op mij een hele diepe indruk heeft gemaakt en verdiend daarmee 5* en is ook terecht de nummer 1 in mijn top 10.

Leone levert eindelijk eens een keer meer dan alleen degelijk werk,

De opening zette al de toon voor deze misdaadfilm. De verwarrende chronologie van het verhaal, die zich afwisselend in 3 verschillende tijden afspeelden voegde wat mysterieus toe. Hierna daalde het niveau even maar was ik helemaal bij de les toen de jeugd van David Aaronson en zijn kompanen belicht werden. Een stel kwajongens bij elkaar waren het. De streken die zij uithaalden waren grappig, de grootmoed van ' onze lefgozertjes ' leverde spannende gevechten op met andere jongeren en hun versierpogingen zagen er wat knullig uit. Maar, casanova `s moeten toch onderaan de ladder beginnen. Nietwaar? Daarbij heb ik ook meer met onhandige liefde dan met argeloos tig vrouwen om je vingers kunnen winden. Leone neemt de tijd om je als kijker te kunnen identificeren met de hoofdpersonen. Wie heeft er nou nooit rondgehangen op een pleintje, bij een brug op een of andere trekpleister van zijn woonplaats?

Overigens weet Leone ondanks zijn toebedeelde speelduur weinig diepgang in zijn film te leggen. Niemand wordt crimineel geboren, maar toch zie je hier hoe voor een groep jongeren ' de criminaliteit ' meer lonkt dan ' naar school toe gaan '. Tel hierbij op dat men niet in een van beste wijken van New York woont en je zou een simplistische verklaring kunnen hebben waarom men nu juist het criminele pad op wilde gaan. Wel wat diepgaander waren de omgangsvormen tussen ' David en zijn vrienden '. Leone schept duidelijk beelden die een bepaalde loyaliteit voor elkaar uitspreekt. Zo maakten ze leuke gebeurtenissen mee, werden zij op hun nummer gezet en maakten ze traumatische gebeurtenissen mee. Toonaangevendste moment in deze zin vond ik het moment waarin men in het water viel. Het gebrek aan diepgang in het vervolg deerde mij niet. Het maakt de film er voor mij niet minder vermakelijk op.

De film heeft immers genoeg te bieden. Van feestpartijen tot spannende actiescenes waarin men het roverspad verkiest. Sterk, vond ik die kille liquidatie van hun opdrachtgevers. Een man wist nog het hazenpad te kiezen maar kwam toch nog aan zijn eind in die fabriek. Gewoon bijna 4 uur lang entertainment die weliswaar aan de oppervlakte blijft hangen. We zien immers in grote lijnen wat er geworden is van alle hoofdpersonages maar de keuze om het verhaal in 3 tijdsperioden te verdelen zorgt er onherroepelijk voor dat niet alles altijd even uitgebreid uiteen wordt gezet. Dit vormde zoals gezegd geen bezwaar en voegde soms zelfs wat toe. Er viel nog wat in te vullen en te overdenken. Een film in de ruime zin van het woord dus met prachtige, integere muziek, fraaie beelden en ja, ja! goede acteerprestaties van o.a. Robert De Niro. 4*

Leone's laatste meesterwerk is een waardige afsluiter van een veel te korte carriere. Dit gangster-epos is enorm intrigerend en de acteerprestaties zijn van uitzonderlijk niveau. Met uiteraard een schitterende soundtrack van Morricone.

Viel me wel wat tegen.

De stijl van filmen van Leone, maar vooral ook de muziek van Morricone, zijn zelfs voor een film uit 1984 gewoon achterhaald. Hij is teveel blijven hangen in de tijd van de spaghettiwesterns. De Godfather-films (die 10 jaar ouder zijn) vind ik beter gefilmd en doen vandaag de dag minder ouderwets aan.

De plot ontwikkelt zich erg boeiend, met name de scènes met de kinderen zijn goed gedaan (vooral de jaren 20 sets) maar e.e.a. ontspoort meer en meer en tegen het einde komt er nog een flauwe twist/climax met als dieptepunt de scène met de vuilniswagen.

Ik heb ook niets tegen op lange films maar bepaalde scènes hadden wel ietsje vlotter gekund waardoor je makkelijk de film met een half uur kunt inkorten.

Toch 3.5 sterren, met name voor de eerste anderhalf uur (zonder Woods en De Niro ).

Bugsy: You don't work for me, you don't work for no-one!

Young Max: I don't like bosses.

Bugsy: You'd be better off you stayed in the Bronx.

Young Max: Woulda been better for *you*, too!

Prachtig!

Geweldige misdaadepos uit de jaren 80! Leone weet wéér een meesterwerk af te geven.

Sublieme rol van Robert de Niro. Hij weet me gedurende de hele film te overtuigen. Hij kan dit als geen ander.

Het begin van de film is zeer sterk, en meteen ook het mooiste gedeelte van de film. De eerste helft met het groepje jongetjes is zo overtuigend neergezet, dat het haast net lijkt of je er zelf in tussenloopt. Prachtig hoe Leone dit heeft aangepakt.

Het tweede deel vind ik iets minder, maar ook uitstekend. Het begint een klein beetje langdradig te worden, maar dit kan natuurlijk wel veranderen als ik hem nog een keer ga bekijken, wat ik in de toekomst ook zeker ga doen!

Tot nu toe kom ik niet verder dan vier sterren, maar het heeft dus hoge kans dat ik mijn stem in de toekomst met een half, of misschien wel een heel puntje, ga verhogen!

* * * *

Prima film met een schitterend verhaal. De film duurt bijna 4 uur maar blijft boeien tot het eind.

Wat een prachtige film is dit toch! Je moet er echter wel met de juiste verwachtingen naar gaan kijken en vooral de tijd opbrengen om van dit allesomvattende spektakel te genieten. Het tempo van de film is wat traag, waardoor sommige mensen dit een veel te lange en saaie film gaan vinden, maar niets is minder waar. Deze film is echt een film die compleet is, in alle betekenissen van het woord. Sterke acteerprestasties, schitterende sfeer en decors, en dan die muziek van de grootmeester Ennio Morricone himself. Een dikke 5

De laatste film die Sergio Leone ooit gemaakt heeft en het is niet eens een western! Dit was Leone's droomproject (heeft er zelfs The Godfather voor afgewezen). Ondanks de andere setting (New York in 1910, 30 en 60) is het een heerlijk typische Leone film met enkele wondermooie shots. Samen met een meesterlijke score van Ennio Morricone zorgt dit voor een audiovisueel pareltje van een film. Het verhaal is een immens groots en episch gangsterepos en de film heeft daardoor een duur van ruim drie en een half uur, verbazingwekkend toch hoe het nauwelijks verveelt en de film ook nooit inzakt, de kwaliteit is zeer constant. Een supercast (Robert De Niro, James Woods, Joe Pesci, William Forsythe, Treat Williams, ...), schitterende regisseur, beste filmmuzikant, ... klassefilm

Poeh duurt wel legendarisch lang, maar is het ook wel waard. Groots epos, die mijn nieuwsgierige vraag 'worden er wel eens baby's verwisseld in een ziekenhuis?' wist te beantwoorden

wrschnlk de alleralleralermooiste film ooit gemaakt, brengt me telkens weer aan het huilen

Ik had na DVD1 moeten stoppen. Het begon ijzersterk. Prachtige scènes, heerlijke dialogen, prachtige muziek en een nog mooier decor! Na deel 2 zakte het verhaal steeds meer af en werd wat langdradig.

Ik snap wat mensen in deze film zien, maar hij duurde mij wat te lang. Zoals ik al opmerkte begon deze film heel sterk, maar werd langzamerhand steeds langdradiger. De snelheid zat er niet echt in en ik kon mijn interesse er gewoon niet bijhouden.

Daarom zit ik nu met een probleem. Aan de kant kant duurde hij te lang, maar het begin was magistraal en de muziek was prachtig. Op het einde ook deprimerend, maar nog steeds prachtig.

Het decor was echt schitterend en alleen daarom al zou deze film minimaal een 2,0 moeten krijgen!

Ik denk dat ik het op een 4,0* hou, misschien dat de 'Amerikaanse versie' wel aan mij besteed is, maar ik begreep dat dit de orginele versie is en daar baseer ik dan ook mijn mening op

ipv een memorabele quote, doe ik nu maar een memorabele scène.

Yesterday van the Beatles op de panfluit, wat een heerlijk geluid!

YouTube - Once upon a time in America - Yesterday High Quality (Vanaf 1:40)

Mooi Amerikaans epos over een stelletje boeven uit de jaren 30. Sterke film met mooie muziek van Ennio Morricone. Maar het tweede deel van de film mist de glans van het eerste deel en was nogal onsamenhangend. Dus 4,0.

Once upon a Time in America

It's true I have killed people, Mr. Bailey. Sometimes to defend myself, sometimes for money. And many people used to come to us. Business partners, rivals, lovers. Some of the jobs we took, and some we didn't. Yours is one we would never touch, Mr Bailey.

Ik heb echt een zwak voor dit soort films, zelden dat ik meemaak dat een moderne film de sfeer van de oude jaren '30 misdaadfilms zo goed naar boven brengt. Once Upon a Time... deed me zelfs denken aan oude gangsterfilms als The Public Enemy (1931) en The Roaring Twenties (1939), films met James Cagney en Humphrey Bogart in de hoofdrollen. Ook in die films staat de drooglegging van de jaren '20 centraal en kun je zien hoe gangsterbendes illegaal drank in de VS binnensmokkelen of 'bootleg'-drank verkopen. In die oude Warner Bros. films zie je dan ook hoe een groepje arme jongeren zich opwerken in het criminele circuit om zich uiteindelijk bij de 'big shots' te kunnen toevoegen. Qua sfeer en verhaal dus vrij vergelijkbaar, al verraad het feit dat deze film in kleur is en de flashforwards naar het heden dat dit een film uit de jaren '80 is van Sergio Leone.

Leone slaagt erin om een meeslepend, episch verhaal te vertellen over het gangsterwereldje, uitgerokken over een halve eeuw, van het begin van de drooglegging tot aan de late jaren '60. Een epos over een jeugdige straatbende die uitgroeit tot een bende gangsters die een hele stad in handen hebben. De film omvat dan ook vele thema's: liefde, verdriet, coming-of-age, dood, bedrog, ... Je ziet hoe Noodles met zijn vrienden de zakken rolt van dronken mensen en hoe hij 10 jaar later met dezelfde vrienden diamanten steelt. Ook de onderlinge vriendschap tussen hem en Max en de liefde voor Deborah Gelly was goed uitgewerkt. In tegenstelling tot sommige anderen vond ik de muziek van Morricone juist weer geniaal, niet meer het niveau van C'era una Volta il West maar wel weer een ideale score voor een epos met een wat langere speelduur aangezien de muziek me geen moment verveelde (al liep ik niet warm van dat 'yesterday'-aftreksel). Ook visueel was dit een boeiende film, heel mooie plaatjes van de straten uit de jaren '20 en de chique feestjes uit de prille jaren '30. Ook allemaal historisch correct, Leone heeft in elk geval met heel veel rekening gehouden. Zo zie je in de tijdsperiode waarin de hoofdpersonages kinderen zijn bijna geen auto's rondrijden om dan 10 jaar later, in de jaren '30 opeens al heel wat auto's te zien op straat. Ook merk je de intrede van de tommy-gun op, een zeer populair wapen bij gangsterbendes destijds. Casting en kostumering waren ook van een zeer hoog niveau, de kapsels, de kledij, alles oogde jaren '20. Let ook op de schitterende massataferelen soms waarbij de camera in vogelperspectief boven een straat ging hangen (en dan doel ik vooral op de scène met die Joodse straat). Het acteerwerk was misschien niet altijd evengoed (vooral de jeugdige acteurs acteerde nogal aan de matige kant) maar Robert DeNiro en James Wood wisten het niveau wel hoog te houden, Joe Pesci had dan weer een opvallend kleine rol terwijl ik hem juist in films als deze goed vind passen.

Veel beter dan Scorsese's gangsterfilms, Leone slaagt er tenminste in om spanning te creëren. Het valt me overigens keer op keer op dat Leone gebruik maakt van langere, rustige scène's wat naar mijn mening veel beter werkt dan het nogal hoge tempo waarop een film (Goodfellas bijvoorbeeld) van Scorsese draait. Neem daarbij dat Scorsese zijn films voor driekwart van de tijd opvult met irritante voice-overs en ik ben blij dat er nog gangsterfilms als deze zijn.

4.5 sterren

Heb gisteren deze film gekeken en de 229 minuten versie.

Eerste wat ik te vermelden heb is de enorm goede sfeer in deze film je word echt de jaren 30 ingezogen.

De muziek was ook echt geweldig en met de mooie beelden van de stad maakt deze film echt goed.

Meest opmerkelijke is dat de tijdsduur die echt voorbij vliegt hij had gerust nog wat langer mogen duren zelfs.

Dat is zeker een kenmerk van een goede film dat die zelfs met deze lengte totaal niet verveelt.

Het verhaal vond ik ook echt goed op een beetje verwarring op het einde dat van mij niet echt had gehoeven.

Vond vooral het begin en het einde echt intrigerend.

Beste scene is wel de wraak scene dat noodles wraak neemt op bugsby.

4.5

Erg mooie film. Ik ben gek op films uit dit genre ! Hij is best lang, maar mij heeft het niet verveeld in ieder geval.

Moet de bekendste misdaadfilm zijn geweest die ik nog niet had gezien.

Uiteindelijk ook wat teleurstellend. Niet zo indrukwekkend als de grote Westerns van Leone. De score van Morricone is zelfs vrij vervelend. Het verhaal pakte me nauwelijks, en dat maakt bijna 4 uur wel erg lang.

Moet gezegd dat het met de sfeer wel weer goed zat, en dat er een paar erg fijne scenes in zaten die de film wel overeind houden. Daarbij ook een geweldige cast en aankleding.

3*

Hmm, dan heb ik toch liever de westerns van Leone. Niet dat dit slecht was, maar het trok me veel minder. Once upon a Time in America is zeker gevuld met een aantal sterke scènes, aardige dialogen en (van een aantal acteurs) prima acteerwerk, maar deze worden afgewisseld met een hoop oninteressante en soms wel erg traag opgebouwde scènes, veel nietszeggende karakters en zelfs matig acteren hier en daar. Daar komt bij dat de score van Ennio Morricone wel erg dik aangezet werd, dat werkte ook alleen maar tegen. Iets meer subtiliteit was niet verkeerd geweest.

Elk segment in de film had wel zijn momenten, maar niets sprong er echt met vlag en wimpel uit. Interessant om eens gezien te hebben, maar daar houdt het voor mij ook wel op. Schijnbaar toch ook niet helemaal mijn genre, ken weinig films in dit straatje die ik echt als grandioos heb ervaren. Het meest dichtbij komt denk ik Miller’s Crossing van de Coens. Once upon a Time in America van Sergio Leone is verder zeker goed gemaakt en bevat best wat memorabele momenten, maar wist me nauwelijks bij de strot te grijpen of in het verhaal te zuigen. Tja, en dan zijn die 230 minuten toch nog best pittig om door te komen.

3 sterren.

Ik vond het een erg goeie film, ik verwachte echt weer "zo'n gangster film" met lekker wat geschiet. Maar dat von dik opzich nog best mee vallen. Natuurlijk worden er wel wat mensen beschoten en zijn er wat bedrijgingen in de film. Maar alles gaat toch net met wat meer diepgang en richting de gevoelens dan bij een standaard mafia film.

Ik vind het zeker een aanrader, de film duurt vrij lang en in het begin vond ik het een beetje moeilijk in de film komen maar na het eerste kwartier/half uur werd het alleen maar beter. Tot op een fantastisch slot.

Mooie misdaad epos met geweldige vertolkingen. Wel jammer dat ik hem soms te traag vind. Kan soms een pluspunt zijn maar dat vind ik hier niet. Het geheel klopt wel maar het is geen film die bij mij enigzins in de buurt komt van andere geweldige misdaadfilms. Desondanks toch ruim een voldoende.

Ontzettend goede film, het verhaal zit gewoon zo ongelooflijk goed in elkaar, hoe de drie periodes door elkaar heen lopen, hoe er met de flashbacks wordt gewerkt, zodat je telkens weer iets meer afvraagt, gewoon echt fantastisch.

Chronologisch gezien begint de film luchtig met het opgroeien van een groepje kwajongens die voor geld wat streken uithalen, al snel zien we dat deze klusjes steeds serieuzer worden en als Dominic dan wordt neergeschoten wordt het pas echt een misdaadfilm. Want als "Noodles" uit de gevangenis komt hebben zijn vrienden heel wat andere dingen af te handelen dan vroeger. De film neemt hier ook een andere wending, de klussen zijn gewelddadiger, vrouwen worden verkracht, mensen worden uit de weg geruimd, het zijn echte gangsters geworden. Naast het overwegend dramatische aspect is de film met vlagen ook komisch zoals het jongetje met het slagroomtaartje, de vrouw in de lijkwagen en het verwisselen van de baby. Naast een goed verhaal heeft de film dus ook humor, actie, spanning en drama. En dat allemaal in het prachtige sfeertje van het Amerika van begin twintigste eeuw.

Er wordt daarnaast ook nog erg goed geacteerd in deze film, vooral door DeNiro als hoofdrolspeler maar ook de bijrollen worden ontzettend goed neergezet.
Beste Misdaadepos ooit gemaakt!

Prachtige film over een groep gangsters dat een halve eeuw beslaat.

Aanvankelijk was ik eigenlijk een beetje afgeschikt door de lange speelduur, maar achteraf gezien kon dat totaal niet baten. Leone staat bekend om zijn trage scene's met weinig of geen dialoog. Natuurlijk was dat hier ook het geval, echter merkte ik er weinig van op, in positieve zin dan. Ik ben de film dan ook vrij vlot door gekomen.

Het verhaal is werkelijk om van te smullen en de interval van muziek wordt erg goed gebruikt om een melancholische sfeer te creëren.

De Niro zet wederom weer een glansrol neer en zijn gezicht spreekt gedurende de hele film dan ook boekdelen.

Werkelijk een magisch epos over een stel vrienden in de onderwereld van Amerika.

Met Once Upon A Time In America bewijst Leone maar weer wat een grootmeester hij was.

Hij levert een prachtig emotioneel meesterwerk af waar je u tegen zegt. Het begin van de film begint erg melancholisch en door de poëtische muziek van Morricone wordt je emotioneel in dit meesterwerk getrokken. Hetzelfde geldt overigens ook voor de momenten tussen de 2 flashbacks in en het einde. Het geeft een ietwat deprimerendere toon aan en krijg ook vooral het gevoel dat de film vooral een gevoel naar nostalgie probeert op te wekken. Iets wat ook prima werkt.

Dat het prima werkt merk je namelijk aan de sprookjesachtige, nostalgische flashback naar de jaren 20 in Brooklyn, waar de jonge Noodles(De Niro) zijn avonturen als tiener beleeft samen met zijn groepje vrienden. Wat volgt zijn heerlijke avontuurtjes van de jochies, waarbij ze steeds iets meer macht en een sterkere band krijgen in een prachtig vormgegeven tijdsbeeld. Ook de jonge Connelly is betoverend als we haar 'relatie' met Noodles op gang zien komen.

In de andere flashback komt meer het harde leventje naar voren wanneer Noodles uit de gevangenis komt. Je leert hier de personages kennen zoals je ze het grootste gedeelte van de film verder ziet. Prachtrollen van o.a. De Niro en James Woods zorgen voor een heerlijke fibe in de film.

Echter overheerst de misdaad niet in deze prent, het wordt niet patserig zoals in vele andere maffia films en het wilt niet alleen scoren met geweld, iets wat me vaak niet bevalt in die misdaad/maffia films. Het gaat hier vooral om de vriendschap tussen de vrienden en wat dit wereldje met vriendschappen doet. Dat komt erg goed naar voren in de 2e flashback.

Dit komt ook doordad Leone blijkbaar precies wist wat hij wilde maken en dat valt te zien. Prachtige shots en cuts waardoor de scenes echt prachtig in elkaar overlopen en de manier waarom het verleden 2x met het 'heden'('68) versmelt werkt gewoon betoverend.

Het gebruik van de fenomenale muziek van Morricone en vooral ook het doel van het verhaal spreken mij persoonlijk erg aan. Het wilt je diep van binnen raken en tijdens de 3 uur en 40 minuten kreeg ik dit gevoel ook de hele tijd.

Een film die mij in m'n hart heeft geraakt en na het western meesterwerk Once Upon A Time in the West heeft Leone ook in dit genre een waar meesterwerk afgeleverd, waarbij alle andere misdaadfilms vooral kinderachtig lijken als je dit epos hebt gezien.

Cinema zoals het bedoeld is!

5*