Once upon a Time in America (1984)

Once upon a Time in America was één van die vele films die al jarenlang stof aan het happen was bij mij. Dat de film qua niveau die stoflaag zou veroorzaken, daar geloofde ik niet in, het was juist de flinke speelduur van 220 minuten die mij weerhielden om deze film te kijken. Maar toen werd deze film mij getipt in het Wie is de Super Tip-Topper? topic. En dus is die stoflaag dan ook eindelijk verdwenen.

De film begint vrij bruut en bloederig en dat is dan ook een opening zoals ik ze graag zie. Daarna neemt de vaart af, en krijg je het personage van Robert de Niro op latere leeftijd en vervolgens wordt er dan omgeschakeld naar de gebeurtenissen uit zijn jeugdjaren. Het ontstaan van een groep jongens die uiteindelijk tot gangsters zouden uitgroeien en die eveneens met andere 'gangsters' te maken kregen. Zo wordt één van de jongens doodgeschoten door Bugsy, waarna Noodles Bugsy doodsteekt en voor jaren de gevangenis ingaat. Vervolgens de jaren daarna en de banden tussen de personages en hun doen en laten als gangsters.
Het acteerwerk is sterk, met name van Robert de Niro en James Woods. Film kent een aantal harde actiescènes (inclusief de tommygun) en een goede sfeer, maar kent niet de hele film lang de vaart waar ik op hoopte. Dat dit met bijna vier uur niet of nauwelijks zou kunnen, dat snap ik, maar toch heeft de film een hoop momenten met teveel dialoog waar ik weinig tot niets mee kon. De speelduur van 220 minuten vond ik dan persoonlijk ook teveel van het goede.
Once upon a Time in America is goed, maar waarschijnlijk lagen mijn verwachtingen of te hoog, of ben ik inmiddels een beetje uitgekeken op de misdaad/drama's.

Sergio Leone's laatste film, en alweer een heus pareltje deze Once upon a time in America. Het fijne aan deze film is dat er een heus en mooi verhaal verteld wordt van het leven van Noodles (een meesterlijke Robert de Niro) in een tijdspanne van drie momenten in zijn leven in 1921, 1933 en 1968.

Het begin van de film is alvast een trigger om geboeid verder te kijken. De moord op een vrouw, wat chaos... maar je weet niet echt waarover het gaat. De cinematografie en montage zijn van een ongelooflijk niveau, niet alleen hier, maar de hele film door. Het cinematografisch hoogtepunt van de film is de de dood van de jongen welk ook het leven van Noodles sterk heeft bepaald. Maar de sfeer die uitgaat van die scène is ronduit fantastisch: rokende putdeksels, ondersteunende noten van Morricone, de prachtige brug (Brooklyn Bridge?) op de achtergrond en de slow motionbeelden...

Het levensverhaal van Noodles wordt niet-chronologisch verteld en er wordt regelmatig geschwitched tussen de verschillende tijdsperiodes afhankelijk van Noodles herinneringen, het levert een erg mooie samenhang op. Typerend voor maffiafilms zijn de traditionele waarden als liefde, verraad en loyaliteit. Die liefde is iets dat Noodles ontbeert. In zijn jeugd had hij dan wel een crush, maar dat liep uit tot niets. Echt liefde en genegenheid ontbrak steeds en dat verklaart misschien ook zijn gewelddadige gedrag ten aanzien van vrouwen (getuige daarvan zijn 2 verkrachtingen). En vooral deze laatste werd onverstoorbaar enige tijd gerokken, hallucinant.

De acteerprestaties zijn ontzettend sterk en worden volledig gedragen door De Niro en Woods. Ook de kindacteurs waren erg sterk. Maar wat een film, bijna 4 uur topcinema en die vliegen zo voorbij, los van het feit dat er wel wat trage momenten in vervat zijn. Dit komt hoofdzakelijk door de opbouw van de film.

Once upon a time in America is een heus epos met mooi camerawerk en prachtig verhaal vol nostalgie en indrukwekkende decors en aankleding. Deze film ademt sfeer en kwaliteit uit, iets wat we van Sergio Leone gewoon zijn. 4,5*, minstens!

Laatst was er voetbal op tv, dus was het weer eens tijd voor een film. En wát voor een. Het is mijn favoriete film aller tijden: het bijna vier uur durende misdaadepos Once Upon a Time in America (1984). De film is geregisseerd door Sergio Leone en gebaseerd op het boek The Hoods van Harry Gray. Ik zag de film voor het eerst toen ik nog een tiener was, en zag hem sindsdien al zes of zeven keer. Maar het was dus weer smullen geblazen, en ik ga hem in de toekomst zeker nog een aantal keren zien.

De film begint ergens in de jaren '30, wanneer David 'Noodles' Aaronson (alweer zo'n geweldige rol van Robert de Niro) gezocht wordt door een stel gewetenloze criminelen. Ze zijn op zoek naar een koffer, en in eerste instantie weten we nog niet waarom. Vervolgens maken we een sprong in de tijd, het is dan zo'n 35 jaar later. Een berooide Noodles, inmiddels op leeftijd, zoekt zijn oude vriend Fat Moe op en beiden vragen zich af wat er indertijd met de koffer is gebeurd.

Daarna gaan we terug in de tijd, naar het New York van 1920. We zien Noodles als puber (een fenomenaal gecaste Scott Tyler, die zo een zoon van De Niro had kunnen zijn), die kennis maakt met de opportunistische Max, een straatjongen van dezelfde leeftijd. Samen met een stel leeftijdsgenoten gaan ze werken voor een misdaadbende, en van kruimeldiefstallen belanden ze uiteindelijk in de professionele misdaad. Wanneer Noodles zijn eerste moord pleegt, belandt hij voor twaalf jaar achter de tralies, en we zien hem pas weer terug als volwassen kerel in de jaren '30. De andere jongens zijn inmiddels steenrijk geworden door de verkoop van illegale drank tijdens de drooglegging, en Noodles pakt vervolgens zijn criminele leventje weer op.

Het voordeel van zo'n lange speelduur is dat er uitgebreid de tijd genomen wordt voor de ontwikkeling van de karakters. Max blijkt een gewetenloze opportunist, die er alleen op uit is om zo veel mogelijk geld te verdienen. Noodles daarentegen is een redelijk sympathieke vent, ondanks dat hij steelt, moordt, verkracht en vrouwen mishandelt. Hij blijft echter loyaal aan zijn eigen idealen en aan zijn vrienden. Het is een knappe acteerprestatie van De Niro, die normaal gesproken eigenlijk alleen maar onsympathieke personages speelt.

De film bevat een aantal legendarische scenes die als het ware op mijn netvlies zijn gebrand: de stervende Dominic in de de armen van de jonge Noodles, de babyverwisselingsscene in het ziekenhuis, en de vuilniswagen die tergend langzaam langs een nonchalante Noodles rijdt. De mooiste scene vind ik echter die van het jongetje dat op de trap zit te wachten om zich te laten pijpen door de plaatselijke lichtekooi. Hij heeft een gebakje voor haar meegenomen, maar kan zich niet bedwingen en besluit het vervolgens op te eten. Er gebeurt eigenlijk weinig: drie minuten lang zitten we te kijken naar een jongetje dat van een taartje snoept, maar ik vind het een van de mooiste scenes uit de filmhistorie.

Vreemd genoeg is de film indertijd voor niet één enkele Oscar genomineerd. Regisseur Sergio Leone had er wat mij betreft een mogen krijgen, net als Robert de Niro, zeer overtuigend als twintiger, maar ook als zestigplusser. En dan natuurlijk die geweldige filmmuziek van Ennio Morricone. Ik kan er nog heel veel over vertellen, maar Once Upon a Time in America is gewoon mijn favoriete film aller tijden, en ik verwacht niet dat dit ooit zal veranderen. 5*

Once upon a Time in America de filosofische studie naar thema's als tijd, herinneringen, liefde, geweld en verraad wordt geprezen om z'n mooie cinematografie, wat bij mij ook zeker zo overkwam. De details en het complexe verhaal zijn zo mooi dat ik er ondanks de lange speelduur nog niet genoeg van kon krijgen. De drie periodes door elkaar verfilmd gaven veel afwisseling en liep naadloos over. Dit is echt een zeer bijzondere film.

Heerlijk om na deze geweldige film nog alle reacties te lezen.

Bijzonder dat niemand het heeft over het moment dat de jonge Deborah het gedicht aan David voorleest dat hij nooit haar geliefde zal worden. Prachtige scène!

de film heeft een prachtige soort melancholische sfeer over zich , dat heeft de film voornamelijk te danken aan zijn score , de mooie beelden en prachtige tijdsoverlappingen , daarbij word sterk ingespeeld om het romantiseren van het verhaal en Noodles zijn relatie met deborah .

Het is mooi gefilmd allemaal , ik wil het echter niet teveel bewieroken 3'5 vind ik genoeg .

Solide.

Maar wat mij betreft niet de ultra-klassieker die veel mensen er wel inzien. Dat ligt niet aan mijn recente filmsmaak kan ik je vertellen, maar ik kan gewoon niet in alle geprezen punten meegaan. Ondanks dat is de film zeker wel een solide productie.

Ik vind dit zelfs Leone zijn beste film. Hij zal er helaas niet meer maken, maar ik kan dit beter smaken dan zijn westerns. Je herkent ook wel een aantal regie-elementen die je bij zijn westerns ook ziet, maar toch is dit (natuurlijk) iets heel anders. Maar dat maakt deze film wel iets opvallender dan een aantal andere genreklassiekers.

Het sterkste punt van OUATIA is dat het vooral intrigerend is, terwijl de beelden niet altijd even veel bevatten. Maar Leone weet zijn intrigerende regie van zijn westerns vlekkeloos in deze film te plaatsen waardoor de epische speelduur van 229 minuten nooit saai weten te worden. En dat is fijn, want het zijn nogal wat minuten.

Het acteerwerk van De Niro is ook erg sterk. Uit zijn beste acteerperiode ook, en hier bewijst hij dat hij zijn status waard is. Geduldig en intrigerend geacteerd, met een goede charme en gezonde uitstraling. Ook Woods doet het prima, maar redt het niet bij De Niro. Maar het geprezen acteerwerk geldt in mijn geval niet voor de bijrollen, waarvan Weld en McGovern absolute dieptepunten vormen. Ik vond hun rollen en acteerwerk verschrikkelijk.

Sfeervolle beelden van de stad, met enkele zeer mooie stukjes. De scene van de poster is misschien wel het hoogtepunt. Maar ook de omgevingen zijn goed ingericht en de sfeer die de film hoort uit te stralen komt er goed mee naar voren. Vooral tijdens het kinderstuk laat de film een aantal mooie beelden zien. Jammer dat het acteerwerk van de kinderen daar niet bij kunnen opleven.

Ondanks dat de film ruim de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen, voelde het bij vlagen niet helemaal compleet aan. Ik mis toch echt een beetje het stuk waarbij de kinderen hun zaakje opbouwen. Dat De Niro naar de bak gaat en de zaak is opgebouwd zodra hij eruit komt komt wat mij betreft iets te lui over. Het zal vast wel zijn uitgelegd, maar ik had het toch liever gezien. Ook is de film wat mij betreft net wat te pervers hier en daar.

Er gebeurd genoeg, dus saai is het in ieder geval niet. In het laatste uur wordt de film wat rustiger en gaat meer de dramakant op, maar dat maakt het allemaal niet minder intrigerend. De make-up van de oudere hoofdrollen vond ik eigenlijk best geslaagd in het laatste uur, maar van andere rollen waaronder McGovern uitzonderlijk mislukt.

Hier en daar wordt een beetje de verkeerde toon gezet, vooral omdat de eerste minuten nogal bruut zijn. De film zelf is eigenlijk wat rustiger en gaat niet voor het tonen van geweld. Desondanks wist het me allemaal wel te boeien en het verhaal zit, op een paar stukjes die ik mis, goed in elkaar. Genoeg detail, genoeg degelijke invalhoeken en keurige regie. Vond vooral het camerawerk erg geslaagd hier en daar.

Goede film, maar voor mij geen meesterwerk. Vooral enkele rollen zijn gewoon grote remmers, maar de regie is keurig en het verhaal kent veel pluspunten. Charmante inrichting ook, dus een solide cijfer zat er sowieso wel in.

Mooie film met veel scènes die ontzettend mooi gemaakt waren. Helaas viel het acteerwerk vies tegen - met name bij de jonge kinderen. Anderzijds maakt het magere acteerwerk ook wel weer voor een glimlach hier en daar. De scène dat die jongen de taart opeet vond ik ontzettend irritant en dat getreuzel mocht van mij snel genoeg stoppen. De muziek voegde hier voor mij extra irritatie aan toe. Ik kreeg het idee dat Sergio Leone te graag wilde laten zien hoe onschuldig een klein jongetje dan toch kan zijn ondanks zijn turbulente en criminele achtergrond.

Doordat het verhaal niet-chronologisch in beeld gebracht werd, in combinatie met de belachelijk lange speelduur kon ik de draad tegen het einde van de film niet helemaal meer volgen, en eerlijk gezegd kon het me ook niet zoveel meer boeien. Al met al een aantal mooie, brute en vermakelijk scènes, maar de film kent ook een hoop gezeik en getreuzel wat gezien de lange speelduur van mij gerust achterwege gelaten mocht worden.

Once Upon a Time in America is poëtisch en beeldschoon, maar tegelijkertijd ook schrijnend en gruwelijk. In het geheel dus een representatie van het menselijke leven zelf, in al zijn facetten, en qua thematiek en diepgang neemt de film soms literaire proporties aan. Dat komt onder andere door de speelduur van bijna vier uren waardoor er in groot detail drie tijdsperiodes uit het leven van vele personages uit de doeken kan worden gedaan, maar ook door de manier waarop deze verschillende periodes en verhalen gepresenteerd worden door Leone. Als een puzzel, die stukje bij beetje completer wordt. Maar nooit volledig, want ook in het echte leven blijven er vragen en mysteries soms onbeantwoord. Als het verhaal van de film chronologisch gemonteerd zou zijn, zit je denk ik meteen met een minder speciale film, dus dat was een geniale beslissing van Leone.

Het camerawerk en de beelden, de enorm rijke en gedetailleerde sets en aankleding (en dan nog wel in drie tijdsperiodes); beter wordt het gewoon niet. Op vlak van sfeer vond ik de eerste periode, toen ze nog kinderen waren, het mooist, maar toch is elke scène tot de aftiteling een plaatje om naar te kijken. Puur op visueel vlak is het denk ik nog net allemaal een tikkeltje mooier dan Leones (grote) westernfilms, maar dat is verder ook gewoon een vergelijking die niet echt op gaat. Het allermooiste aspect van de film is dan misschien nog wel de muziek van Morricone, die de beelden wonderwel ondersteunt. Lieflijk, nostalgisch en puur. Soms zelfs als ondersteuning van gruwelijke momenten, wat een interessant effect teweegbrengt. De muziek creëert dus in combinatie met de beelden en de verschillende tijdsovergangen een nostalgisch gevoel, en wekte daardoor gevoelens op die ik bij weinig filmmuziek ervaar. Dan heb je ook nog eens een fantastische cast, zowel de kindacteurs als de volwassenen. De Niro en eigenlijk vooral zelfs Woods zijn heerlijk genuanceerd op dreef, maar ook de zijpersonages hebben elk hun eigen charme en gezicht. Van de kind-acteurs is Jennifer Connelly het best, maar er valt echt op niemand iets aan te merken. Misschien is Pesci z'n kleine rolletje wat overbodig, maar nu ook niet echt misplaatst.

En ja, dan zit je gewoon met een film waar ik geen kleinigheid op heb aan te merken. Sommige individuele scènes of momentjes zijn af en toe wat random, maar ook die hebben wel hun charme. De film bevat geen strak-beregeld narratief, en juist dat is er het mooie aan. Ik vind de film nét niet Leones absolute meesterwerk (een eer die ik nog steeds geef aan The Good The Bad and The Ugly), maar het is zonder twijfel wel zijn meest doordachte, poëtische, en interessante werk. Lager dan 5* kan ik hier niet voor geven.

“Here they are, "The Four Horsemen Of The Apocalypse"! Did you happen to see that movie, Joe? It's a good movie.”

Eindelijk na alle jaren heb ik dan toch deze film gezien, die gelukkig nog via de streamingsdienst ‘Netflix’ beschikbaar was. Ik heb heel lang gewacht om deze film eens te kijken, maar toen ik laatst ‘Taxi Driver’ had gezien waar ‘Robert DeNiro’ ook in schitterde was mijn interesse meer dan gewekt om ook deze film te kijken. Wellicht komt het ook omdat ik pas geleden ‘Goodfellas’ weer heb herzien en ook bezig ben aan de serie ‘The Sopranos’, dat ik helemaal in de ‘gangster’ sfeer zit. Al om al pakte het erg goed uit, en mijn lange wachten werd beloond met echt werkelijk waar een fantastische film, wat je misschien stiekem van te voren al wel kon verwachten. Ik heb de film dan wel in twee kijkbeurten moeten opsplitsen, waar de ruim drie en een half uur me toch iets wat te lang waren om in één keer af te kijken, dat mocht de pret immers niet verpesten, aangezien de film mij beide keren toch wisten te imponeren, al vond ik het laatste stuk erg taai om af en toe door heen te komen, aangezien de film dan toch wat afzwakt. Die drie en een half uur stonden me overigens ook wel wat tegen, dat was het enige waar ik echt tegen op keek met deze film.

Het begin zat me wat tegen, ik wist niet zo goed waar ‘Leone’ naar toe wou en soms begreep ik niet altijd even goed waar we waren, dit wordt je allemaal duidelijker als je de film even wat doorkijkt en we toch naar het eerste tijdperk van het leven gaan; kind zijn. Hier maken we de groep vrienden mee in een erg leuke setting vol met nieuwsgierigheid, wat resulteert in misschien nieuwere vriendschappen maar ook de liefde die al van jongs af aan met ons mee gaat. En inderdaad, zoals ik ook al las in de reacties hieronder vond ik ook het stukje met het taartje een legendarische scene. Waar je toch de bepaalde drang zag voor zijn doeleinde, kon hij zich ook niet inhouden om toch stiekem te snoepen wat daarna natuurlijk fout ging en resulteerde dat hij het taartje op at maar, later ook zijn zin kreeg omdat ze zagen dat ook de politieagent die hun altijd achter na zat werd gesnapt door de jongens. Een mooi beeld van kameraadschap, en toch het ondeugende en ontdekkende van het leven, neem bijvoorbeeld ook als ze ’Peggy’ langs gaan om even hun ding te doen, en dat kost je dan één slagroomtaartje, toen waren het betere tijden !

Na het moment met het steekincident als ook hun maatje neer wordt geschoten, maken we flinke stappen door naar de toekomst, zeker als ‘Noodles’ de gevangenis uitkomt. De drooglegging is in volle gang en daar ziet de groep van ‘Noodles’ wel bepaalde handel mee, ook doen ze hier en daar een klusje en dit was eigenlijk het moment dat de film het meeste actie bevatte en ook enorm snel voorbij vloog. Toch het oude worden hakte er vaak in, ook bij die vrienden die in het begin nog wel lekker met elkaar door gingen maar je merkte dat op een gegeven moment mensen tegen elkaar aan liepen.

De film is erg stijlvol, en dat is overal in terug te zien maar, dat is ook wel een touch die ‘Leone’ vaak achterlaat. Overal is aan gedacht, en overal wordt aan gewerkt. De sfeer is ieder moment anders, en daar weet ook hij mee te spelen. De film is fleurig op zijn momenten, waar het oogt als of er niks aan de hand is en het leven prachtig is maar, kent ook duistere momenten waar ‘Leone’ niet altijd de volle schijnwerpers op gooit maar, de houding en het sfeer zijn werk laat doen. Neem bijvoorbeeld het moment bij het graf, ik meende helemaal op het begin.

Dan hang ik toch op het moment dat ik gaarne weg het einde wat meer moeite ging krijgen, de film liep ten einde en ook de personages waren bij hun laatste ‘levensfase’ aangekomen, en behoorden nu bij de oudere garde. Dit zijn eigenlijk momenten waar niet veel echt spannends gebeurd, althans dat vond ik niet. Dit is ook het moment dat de laatste drie kwartier voor mij de koek wat op was, en ik toch wat moest worstelen soms om niet de doorspoel knop in te drukken. Hoewel de dialogen wederom prachtig waren, en ook deze drie kwartier achteraf gezien niet héél erg waren vond ik het wel een smet op de film, die mij ervan weerhoudt sowieso op dit moment de volle mep aan deze film te verkopen.


Je kunt er gewoon niet om heen dat hier een meesterwerk is neer gezet, met echt één van de meest sfeervolle scenes die ik ooit heb gezien. Namelijk het moment, die ook volgedrukt op de cover staat, waar je het groepje vrienden langs de wijken zag lopen met op de achtergrond de ‘Manhatten Bridge’. Prachtige beelden, en daar zit de film ook mee vol, ik heb me uitstekend weten te vermaken, ondanks het voor mij wat klein minpuntje. Overigens prachtige cast, en wederom echt een topper van ’Leone’ die (zoals ik er nu bij zit) over een poosje echt wel weer een herziening nodig heeft. Want ik ben er van overtuigd dat ik dan nog meer punten in de film op merk, en hij nog mooier is, omdat je zo veel ziet dat je het soms niet eens bij kan houden, en wellicht is mijn smaak noch mening dan toch anders, en verhoog (of verlaag) ik mijn cijfer. Blij hem eens gezien te hebben.

En daar was de herkijk dus al, hoewel...is het alweer drie jaar geleden dat ik deze film zag? Time flies! Afijn, ik kon het niet laten de film nog eens voor de keuring te gooien na dat ik de dvd tegenkwam bij de kringloop en ditmaal met Nederlandse ondertiteling. Niet dat ik moeite heb engels te begrijpen, integendeel, maar het kijkt simpelweg toch iets ontspanner, en dat scheelt toch met een film van 3,5 uur. De verwachting was dan ook onheroepelijk dat de film er dit keer iets soepeler in zou glijden. Iets dat ten dele uit kwam. En zonder twijfel is dit een product dat met veel zorg is gemaakt. En wat een mooi tijdsbeeld schetst de film toch gedurende de jongere jaren van de jongens, een multiculturele smeltkroes van druk bevolkte straten met op de achtergrond de Manhatten Bridge. Het leven uiteraard beperkt en armoedig, lichte criminaliteit en een carriere verder in die richting op de loer. En de jongens zijn wat dat betreft niet op hun achterhoofd gevallen met zowel positieve als negatieve gevolgen met moord, gevangenis, concurrentie, opdrachten en verraad. De vraag is uiteraard hoe het milieu vat krijgt op de vier vrienden en ze mogelijk tegenelkaar uitspeelt

Het is fantastisch hoe ze de buurtsmeris Fartface in hun macht krijgen en dat geld het zelfde met de commisaris en de babyverwisseling in het ziekenhuis wat een zeer komische scene is dat toch. Fraai uiteraard de tune van Morricone die veel lijkt op de muziek van The Untouchables, toch ben ik op een gegeven moment wel ontzettend klaar met die panfluit. De cast is uiteraard maar al te bekend en in goede doen met uiteraard rollen voor De Niro, Woods en Forsyth waar ze praktisch voor geschapen lijken, en verder veel andere bekende gezichten in de vorm van Pesci, Burt Young en Danny Aiello. Het zijn toch wel de ingredienten die deze film tot een klassieker maken. Het beeld van de harde jeugd, het opgroeien in een dergelijke buurt, the rise and fall, kameraadschap, liefde, verdriet, moord, dood en verraad, you name it. In die zin is Once Upon A Time In America een totaalbeeld en niet zo zeer een greep uit het leven als een overzicht van een leven in de schaduwen van de criminaliteit en drooglegging en alles wat daar na zou komen.

En ja, Once Upon A Time... valt beter. Heb ik er meer geduld voor dan de vorige keer? Komt het omdat ik de film gedurende de dag uitgesmeerd heb over vier kijkbeurten waardoor het niet een sleur wordt? Het doet er niet, het beeld is er en de kwaliteit straalt er van af. Maar toch is het niet helemaal mijn cup of tea zoals vaker in het mafia en misdaad circuit dat mij vaak te traag verloopt en te lang duurt. Maar een opwaardering zit er wel in.

Ook al krijgt deze film op alle filmfora lovende kritieken en staat hij soms in lijstjes van beste gangsterfilms ooit, mij heeft hij niet kunnen bekoren.

We volgen een groepje vrienden in een Joods getto die opklimmen in de criminele wereld.

Er word constant gespeeld met de tijd. De ene keer zijn ze nog kinderen, de andere keer oud, nog eens ergens jonge mannen. Dit zal wel een bepaald effect beogen maar ik zie het niet.

Visueel zijn sommige scenes indrukwekkend en mooi gemaakt.

Robert De Niro acteert het beste maar ik ben dan ook een grote fan en niet objectief. Alle acteurs doen aan overacting wat ik zeer storend vind.

Sergio Leono is niet alleen de regisseur maar hij heeft ook de filmmuziek gemaakt die in je hoofd blijft steken en later nog gebruikt is.

De versie die ik gezien heb duurde meer dan 4 uren en ik heb moeite moeten doen om hem uit te kijken.

Ik vind het een rare film, te lang uitgesponnen en ondanks het brute geweld, verkrachtingen en dergelijke meer, eigenlijk nogal saai.

Misschien ligt het aan mij en heb ik iets niet begrepen?

Herzien en een halfje verlaagd. De film zou oorspronkelijk 6 uur moeten duren en dat is teruggebracht tot 3,5 uur. En dat merk je toch wel. Zeker in de tweede helft zitten er toch wat bruuske overgangen die niet helemaal lekker lopen en het ritme uit de film halen. Ook duurt de film dan wel 3,5 uur, dat komt toch vooral door de typische trage stijl waardoor ondanks die lengte toch niet alle personages even goed worden uitgewerkt.

En wat misschien nog wel meer meespeelt is dat het eerste uur (tot en met de lange flashback tijdens de jeugdjaren) zo verschrikkelijk goed is (qua sfeer, beelden, tempo, toon, acteren door de kinderen, emotionele impact, de muziek en dan vooral Deborah's Theme, het kijken naar haar, de eerste kalverliefde, die scène bij de brug etc etc - echt alles daaraan is fenomenaal) dat de film dat niveau nooit meer kan halen. Maar ook dat gevoel dat de film daarna gewoon een normale goede film is in plaats van iets absoluut magisch komt zij nooit echt te boven. Dat stuk in de jeugdjaren is een brok nostalgie en de rest van de film heb je als kijker stiekem ook nostalgie daarnaar als de film weer zoveel jaren vooruit de tijd in gaat.

Nog steeds geweldige cinema en 3,5 uur die nooit vervelen (ik zou de film zonder twijfel zo weer kijken) maar ook een film die stiekem richting het einde een klein beetje teleurstelt op enkele vlakken. 4,5*.

Heerlijk en traag misdaad drama met fantastische muziek van Ennio Morricone. Een klassieker waar ik zéér lang mee gewacht heb om hem te bekijken. En gelukkig maar, zodat ik hem naar waarde kan schatten. Had ik deze film 15 jaar geleden bekenen, zou ik er een andere mening over gehad hebben. Voor mij is dit één van de beste films ooit gemaakt!