Once upon a Time in America (1984)

Hoe vaker je deze nu al klassieker gaat kijken hoe sterker de film wordt ook de geniale muziek en de geweldige cast maken van deze film een waar spektakel.

Sfeervolle film, vooral door de muziek van Morricone. DeNiro acteert goed, ook leuk om een jonge Jennifer Connelly te zien. Het verhaal was oke, maar het had van mij wel wat korter gemogen. Vooral de gedeelten met de jonge David zijn zeer de moeite waard.

3,5*

Ik heb deze film na heel wat jaren daarnet nogmaals bekeken. Dit is een van de allerbeste films, bijna 4 uur zo'n grandioze sfeer in dergelijke serene rust! Van mij had de film nog wel 2 uur langer mogen duren. Ik heb mijn waardering dan ook met een halve ster verhoogd tot het maximum.

Sergio Leone is een grootmeester. Wat geniet ik steeds opnieuw van zijn werken. En de filmmuziek, wederom Morricone, is abnormaal goed. Geweldig!

Ik vond OUATIA een tegenvaller en sluit me geheel aan bij Onderhond zijn kritiek.

Het overdreven sentiment, de muziek van morricone en het slechte acteerwerk van de kids deed veel afbreuk aan een toch al niet zo'n geweldige film. Want ook het verhaal is zo nu en dan gewoon slaapverwekkend. Net geïntroduceerde personages, krijgen plotseling een belangrijke rol, terwijl de meerwaarde ervan mondjesmaat is. Trouwens, ik heb nog nooit een film gezien met bijna rozekleurig bloed bij verwondingen.

Bovendien lijkt het slome tempo mij niet te boeien in een misdaadfilm. In een western had je nog de spanning waar je je aan kan vastklampen. Hier worden scènes gewoon onnodig lang uitgerekt.

Een onvoldoende geven gaat mij wat ver, maar veel scheelt het niet

Ellenlange zit (misschien wel iets te lang..)

+ Muziek zoals we van Morricone gewend zijn: bombastisch en passend bij het verhaal.

+ Acteerprestaties waren top, ook de jongeren vond ik overtuigend spelen.

+ Het verhaal is goed, zonder meer.

+ Mooie opbouw van de film, je moet echt tot het einde zien om alles te weten te komen.

- 3u49 is me net ietsie pietsie te lang. Een halfuurtje korter en 't was perfect geweest. Nu, de internationale versie van 2u19 lijkt me echter zeker geen optie. Deze film is "epic" en die mogen/ moeten lang duren.

Een Leone die minder is dan The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A Time In The West. Een misdaadepos dat minder is dan The Godfather-trilogie. Maar da's uiteraard geen schande. Een meeslepend misdaaddrama met topacteurs, topmuziek en van een topregisseur. Je moet er wel je tijd voor nemen.

Ik twijfel tussen een 4* of 4,5*.

Ik geef hem een dikke 4*. Een 4,5* misschien na een 2e kijkbeurt, maar dan heb ik nog eens een hele vrije avond nodig...

Zo, vanavond heb ik eindelijk deze klassieker eens gekeken.

Nog wel in volle glorie dankzij de versie van 220 minuten.

Het is echt een prachtige film geworden....maar niet echt iets voor mij. Ik weet niet wat het is, maar ik heb heel weinig met misdaad/gangster films. Op 1 of andere manier lijken ze allemaal een beetje op elkaar. Once upon a time in America steekt erg goed in elkaar en is geweldig geregisseerd, maar uiteindelijk telt bij mij vooral zwaar mee of de film me volledig heeft gegrepen. Bij deze film stopte dat na een uur of 2 grotendeels.

De 1e twee uur vond ik bijzonder sterk. Vooral het gedeelte in hun jeugd was erg boeiend, spannend en vermakelijk. Ook sterk geacteerd door die kinderen trouwens. Disc 2 viel me voor het grootste deel wat tegen. Niet in kwaliteit, wel in mijn beleving. Het werd wat langdradig en mijn interesse zakte helaas weg. Misschien is de film me toch wat te lang gebleken..

Het lag gelukkig niet aan de acteurs, de regie of de soundtrack. Dat alles was ruim in orde. Onder andere De Niro is wederom erg goed en ik heb genoten van de prachtige beelden en de fantastische soundtrack van Morricone. Wat is die man toch een briljante componist geweest zeg. Bij de grote westerns was hij ook al subliem, met als beste werk The Good, The Bad and The Ugly. Ook hier was alles erg sfeerverhogend.

Echte kritieken heb ik ook niet op de film, want ik zie de schoonheid absoluut. Het pakte me alleen niet volledig, wat kan gebeuren. Het genre is gewoon niet helemaal wat voor mij. Dat merk ik nu al bij bijna elke film uit dit genre. Maar toch blij dat ik hem eens volledig heb gezien.

3,5*

Lange film, waarbij je wel moet opletten omdat hij natuurlijk steeds heen en weer springt tussen de tijden. Maar ik vond het zeker de moeite waard. Het verhaal is echt heel sterk en de sfeer is echt super. Ik houd dan ook wel van maffia achtige films, en dit is zeker één van de beste die ik heb gezien. Maar ik had ook niet anders verwacht van Sergio Leone. En natuurlijk is de cast ook niet verkeerd. Robert de Niro is weer eens geniaal en James Woods ook. En die kinderen waren ook echt heel sterk. Opmerkelijk dat de meeste van hen later geen acteurs zijn geworden, alleen Brian Bloom die vooral opviel door zijn ogen is echt bezig nog, heeft zelfs 'The A-team' film geschreven. En de muziek is natuurlijk ook fantastisch.

Een ruime 4.5*

Als je jong bent zijn er ervaringen, is er vriendschap en ontdekking, en als je ouder wordt heb je herinneringen en maakt alles plaats voor een gevoel van ontgoocheling dat je misschien van je leven niet hebt gemaakt wat je voor ogen had. Leone's lang misdaaddrama bracht een gevoel van melancholie boven, iets tussen een goed gevoel en een rottig gevoel.

Voor een film uit die periode zit er flink wat geweld in met die twee verkrachtingsscènes . Dat vertaalt heel goed de opgekropte frustraties van Noodles. Enkele erg knappe scènes, waaronder één in het begin, waar Noodles in de opiumrokerij herinneringen ophaalt, met het geluid van een rinkelende telefoon op de achtergrond, of het nummertje Yesterday, waardoor je onmiddellijk weet dat je plots in de jaren '60 zit. Knap gevonden, hier kan de jongere generatie nog wat van leren. Ook de scènes uit de jaren '20 kwamen erg sfeervol en authentiek over met de straatdrukte, de toeters van de auto, de interieurs. Het voelde aan alsof ik met een teletijdmachine plots in die jaren zat. En natuurlijk het einde, waar Woods zichzelf als een ellendig hoop stuk afval in de vuilniswagen gooit. Of was het een illusie? Bizar en dubbelzinnig tegelijk.

Het lijkt op het eerste zicht een vrij gewoon rise and fall verhaal, maar eindelijk draait het anders uit. Ze zijn nooit als gangsters "gevallen" maar wel als gewone mens . De "big picture" maakt dat je ondanks alle tijdsprongen in je hoofd toch een mooi chronologisch verhaal kunt vertellen dat honderd percent klopt. Meesterlijke film dat zijn lengte waard is.

Ik weet niet hoe ik deze film ooit 4 sterren heb gegeven, maar deze film verdient er zeker 5! Geen één keer op de klok gekeken. Boeiend van begin tot eind. Heel erg sfeervol. DeNiro en Woods deden het uitstekend, maar ook de jongere acteurs deden het zeer goed.

Sergio Leone.

Een regisseur die ik hoe meer ik er van zag steeds beter ben gaan vinden. Op western gebied heeft hij voor mij zijn diensten al meerdere malen bewezen alleen hoe zit het een Amerikaans misdaad/drama?

Er wordt veel met tijden heen en weer gesprongen. Je krijgt eerst een stuk van het einde te zien waarna de twee eerdere stukken worden ingevuld. Het eerste hiervan was veruit het leukst. De jochies die streken uithalen zijn bijzonder leuk om naar te kijken. Vervolgens krijg je zijn periode na de gevangenis te zien. Deze is helaas een stuk minder interessant. Het enige wat me hiervan nog wist te boeien was zijn verhouding tot zijn jeugdliefde. De laatste fase van het verhaal was wel weer wat beter alleen het haalt het bij lange na nog niet bij het eerste stuk uit de kinderfase.

Once upon a Time in America haalt vooral zijn niveau door de muziek. Het nummer Yesterday van the Beatles is perfect getimed. De gehele film lang is de muziek van meesterlijk niveau. Iets waar Leone bij films wel vaker zijn stempel op zet. Elke scène leek de muziek perfect bij te passen, hierdoor kwam de sfeer beter naar voren.

De sfeer is de hele film lang erg mooi. Erg statisch gefilmd, iets wat ik niet als iets negatiefs zie, de shot met de filmposter is een van de mooiste uit de film en komt op deze manier nog beter tot zijn recht. De scèneovergang met de bellende telefoon aan het begin was wel echt bloedirritant.

Acteerwerk was ook erg goed. Zoals al vaker gezegd deden de kinderen het minstens zo goed als de volwassenen. De Niro en Woods zetten prima rollen neer.

Goede film die door de muziek naar een hoger niveau getild wordt.

3.5*

Mooi verzorgde film, een epos over hoe enkele straatjongens gangster worden. Mooie muziek en beelden.
De opbouw is leuk, met tijdsprongen. Ik wilde blijven kijken hoe het zou aflopen.

Het eerste deel bevatte vnl beelden van de straatjochies, in de sfeer van Charles Dickens.
Dit was redelijk boeiend, maar niet zo veel anders dan de genoemde Dickens.

Het tweede deel behandelt vnl de volwassen (en gangster) periode met het afglijden en het overlijden van de meesten. Hierin heb ik minder interesse en daar zijn de personages niet meer zo boeiend en zeker niet sympathiek voor mij, vooral meerdere mannen (de verkrachter van z'n jeugdliefde en het agressief en para worden van Max + veel stereotiep haantjesgedrag), maar ook diverse vrouwen (stereotiep dom en (geld)lustig). Het werd moeilijker om door te blijven kijken. Toch gedaan en de ontknoping is best weer interessant.
Politiek en sociaal gezien is een en ander in de film ook wel informatief.

Langdradig, soms tot het saaie aan toe.

Ik heb deze film vorige week bekeken en nu hij is bezonken kan ik absoluut niet zeggen dat hij mij positief bij is gebleven. De film wist mij gewoon niet te pakken en dan gaat het eigenlijk al fout.

Er zijn simpelweg onvoldoende scenes die er echt bovenuit weten te springen. Stevige actie, leuke humor, sentiment, interessante dialogen... ik heb het allemaal veel te weinig gezien.

In plaats daarvan moddert het voornamelijk allemaal maar wat aan op hetzelfde, voornamelijk trage niveau en dan vind ik het hele lange 229 minuten. Het verhaal had wat mij betreft in een stuk minder tijd verteld kunnen worden.

Overigens heb ik niets tegen de wat tragere film, mits de camera shots, muziek en/of de dialogen het interessant maken op zulke momenten. In het geval van deze film vond ik dat dus ook niet het geval.

De sfeer van de vroege 20e eeuw vond ik wel mooi in beeld gebracht.

Verder presteert de volwassen cast prima, maar het acteerwerk van de kinderen laat soms wel te wensen over. Ook zitten er best een paar leuke situaties in de film die dan de aandacht er nog enigszins bij weten te houden, maar eerlijk gezegd zijn dat er veel te weinig gezien de tijdsduur.

Ik heb mij dus voornamelijk verveeld met deze film. Net geen voldoende waard. 2,5*

Alleen al op basis van de muziek verdient deze film een 4,5. Het is maar goed dat de film zelf ook absoluut dit cijfer verdient anders moest ik nog gaan twijfelen om deze te geven..

Hopelijk brengen ze de 269 minuten versie ook op blu-ray uit!

Film lag al sinds 2006 in mijn kast. De epische speelduur heeft mij altijd voor andere films laten kiezen. Toch ben ik al die tijd oprecht geïnteresseerd in deze film geweest. Zeker doordat Leone mij onlangs weer met een western positief heeft verrast.

De film, die ik in meerdere delen heb gekeken, is de gehele speelduur interessant. Vooral de scènes van het in rook gehulde Manhattan met politie te paard zijn om in te lijsten, ook in combinatie met de muziek. Ook te loven is de insteek van het verhaal, waarin de hoofdrolspelers eigenlijk nooit werkelijk sympathie opwekken. Dat verdienen ze namelijk ook niet. En stoer zijn ze eigenlijk ook niet. En dat is hoe ik dit soort films het liefste zie, een ontmanteling van de mensen waar sommigen tegen opkijken.

De film is helaas redelijk gefragmenteerd. Dat vond ik aanvankelijk niet zo’n probleem, maar de film gaat uiteindelijk door het wat povere en weinig spectaculaire einde, als een nachtkaars uit. Jammer, want individuele delen van de film zijn wel echt goed, maar het niveau van sommige van de western wordt op deze manier niet gehaald.

”I always thought you might have helped yourself to that million bucks. But now I know. Yeah, you're on your ass worse than ever.”

Een schitterende film, waarmee Sergio Leone gelijk bewees dat hij meer kan dat alleen maar extreem goede westerns maken. Ook dit misdaadepos mag er zijn. Het duurt maar liefst 220 minuten, maar is bijna de gehele speelduur boeiend.

De film bestrijkt maar liefst een periode van zo’n vijftig jaar. Het begint aan het begin van de jaren 20’ en duurt tot plusminus het einde van de jaren 60’. Het acteerwerk is van een erg hoog niveau. Het gaat over de band die ontstaat tussen twee jongens, die later uitgroeien tot gangsters. De kinderrollen worden al behoorlijk goed gespeeld, maar Robert de Niro en James Woods, die de volwassen rollen van de twee voor hun rol nemen, spelen helemaal de pannen van het dak en overtuigend beiden iedere seconde dat ze in beeld zijn. Ook de bijrolletjes met o.a. een Joe Pesci en een prima Treat Williams, worden prima ingevuld.

Maar de film zou niet alleen zo goed zijn door het acteerwerk. Regisseur Sergio Leone levert ook prima regisseurswerk af. Hij maakt van zijn hoofdrolspelers geen sympathieke helden, maar vuile schurken, die niet terugdeinzen voor een moord en lang niet altijd even sympathiek overkomen, nee verre van soms zelfs. Daarnaast wordt een mooi tijdsbeeld geschetst, van het New York van de vorige eeuw. Mooie beelden van de straten en de gebouwen worden afgewisseld met beelden van feestjes en andere gebeurtenissen uit die tijd. Hierdoor wordt gelijk ook een sterke sfeer geschapen, die wordt versterkt door de prima bijpassende muziek. Die muziek wordt, zoals altijd in de films van Leone, verzorgd door niemand minder dan Ennio Morricone. Ik vind het persoonlijk erg mooie muziek, die veel bijdraagt aan de sterke sfeer en prima past bij een film als deze.

Ja veel positieve elementen dus, die op een fijne manier gecombineerd worden in dit epische gangsterepos. Het is zo’n typische film, waarbij ik het gevoel had dat de tijd voorbijvloog en die ondanks de enorme speelduur nooit verveelde. Leone is er zeer lang mee bezig geweest om dit te realiseren, maar die moeite is uiteindelijk gelukkig niet voor niets gebleken. Once upon a Time in America is een echte misdaadklassieker, die zich zeker kan meten met de beste films aller tijden.

Inmiddels zijn we bijna dertig jaar verder en de film staat nog altijd als een rots in de branding bij mij, en daar zal die vermoedelijk ook nog wel een lange tijd blijven staan.

4,5*

Zo, eindelijk deze film van Leone ook eens gezien. Ben fan van z'n westerns dus dit moest ook wel goed gaan. Toch heb ik met gangsterfilms een vreemde verhouding. Ik moet ze meestal altijd twee keer hebben gezien voordat ik ze erg goed vind. Zo ging het namelijk ook met bijvoorbeeld the Godfather.

Ik denk dat dit ook zo'n film is die beter is wanneer je hem voor de tweede keer ziet. Je weet dan zo'n beetje wat je kunt verwachten en je voorkomt vooral teleurstellingen tijdens het kijken. Voor een film als deze, die enorm hoog staat in alle toplijsten, heb je toch enorme verwachtingen en meestal de verkeerde. Zo verwachtte ik veel meer actie en veel meer leugen en bedrog, maar je krijgt totaal wat anders.

Toch is de sfeer die de film bezit erg goed. De verschillende tijden worden perfect verbeeld en je waande je echt in de jaren twintig tot en met de zestiger/zeventiger jaren. En de muziek van Morricone is natuurlijk de perfecte muziek voor een film als deze. Ik blijf het herhalen, wat een machtig componist is dat toch. Ik denk dat de film een lagere beoordeling zou hebben gekregen wanneer deze muziek er niet in verwerkt zat. Vooral dat panfluit-deuntje is meesterlijk.

Zoals gezegd had ik qua invulling van de film meer spetterende actie verwacht. Zo'n beetje een Goodfellas of Carlito's Way gevoel zeg maar. Alhoewel de film zeker z'n zeer sterke scenes heeft, is het soms ook wat afwachtend. Overal wordt ruim de tijd voor genomen, en dat mag ook wel als de film ruim 3,5 uur duurt. Toch ging de tijd sneller dan ik had gedacht, voordat ik het wist was de film afgelopen.

En dat is ook een goed teken. Op de een of andere manier boeit de film toch wel.

Misschien is Robert de Niro daarvoor wel een goede reden. Wat een klasse-acteur is dat toch. Vind hem het sterkst in misdaadfilms als deze. Ook de bijrollen zijn prima ingevuld en menig bekend acteur komt voorbij waaien. Leuk ook Joe Pesci, een favorietje van mij, voorbij te zien komen, al is het maar heel kort.

Leone toont met deze film een meester te zijn in het filmmaken. Wat een klus moet dit geweest zijn zeg.

Ik beoordeel de film redelijk laag, vooral omdat ik haast zeker weet dat ik na een volgende kijkbeurt m'n stem verhoog.

Toch is nu een ruim voldoende zeker op z'n plaats!

I like the stink of the streets. It makes me feel good. And I like the smell of it, it opens up my lungs. And it gives me a hard-on.

Pfoe, ik moet toch even bekomen van dit enorme gangsterepos. Niet omdat de film moeilijk in elkaar zit ondanks de vertelstructuur of omdat het langdradig is, wel omdat er zoveel op je afkomt dat je het achteraf nauwelijks allemaal nog kan navertellen.

Het eerste wat nu opkomt in mijn hoofd is de aankleding van de film. De decors zien er echt verbluffend uit en dan vooral wanneer de film zich concentreert op de jaren 20, zoals de scènes met de brug op de achtergrond en het uitzoomen op de joodse straat. De jaren 30 zijn ook mooi vormgegeven met name de feestjes, maar vanaf dan speelt de film zich meer “binnenshuis” af en verdwijnen de verbluffende plaatjes. De jaren 30 en het einde van het epos voelen vooral erg realistisch aan en daar zal Leone behoorlijk wat tijd in gestoken hebben.

Dan hebben we nog het verhaal dat niet minder dan subliem is. Het is niet zozeer het gangsterverhaal rond de dranksmokkel en de andere activiteiten van de bende die me aanspreken (ookal zitten hier enkele sterke scènes tussen zoals de babywissel of de diamantenroof), maar wel wat er allemaal aan deze kapstok wordt aangehangen. De vriendschap die ontstaat tussen de jonge gangsters en de streken die ze uithalen, de liefde van Noodles voor Deborah doorheen de 50 jaren. Dat allemaal resulteert in vele memorabele momenten die me nog lang zullen bijblijven. Leone weet ook handig om te springen met de overgangen tussen de verschillende periodes, zoals de scène in het begin van de film waar Noodles vertrekt en 30 jaar later weer terugkomt via dezelfde doorgang of Noodles die in het toilet door een opening kijkt en terug naar zijn jeugd gaat om Deborah te zien dansen. Prachtig allemaal.

Dan zijn er nog Morricone die voor een geweldig bijpassende soundtrack zorgt en de rollen die perfect worden ingevuld. Het mag gerust gezegd worden dat de kinderen het erg goed doen wat vaak niet het geval is, maar vooral Robert De Niro en James Woods steken er boven uit.

Af en toe zijn er wel wat momentjes die wat minder zijn, maar om dan meteen te zeggen dat de film langdradig is, zou een te gemakkelijk kritiek zijn. Once Upon a Time in America duurt enkel te lang om hem meteen opnieuw te zien.

4,5* met een hoge kans op verhoging en misschien zet ik hem in mijn top 10.

Lang tegenop gekeken, dankzij het tip-spel eindelijk gezien.

Zo'n misdaad epos is niet direct mijn ding. Vind de meeste van deze epossen inwisselbaar; slechts de etniciteit van de misdadigers is verschillend. Het bekende rise and fall verhaal is altijd hetzelfde. Dat gecombineerd met een vaak overdreven lange speelduur, maakt het meestal tot een pijnlijke zit.

Once upon a Time in America is godzijdank op veel vlakken anders. Ten eerste ligt de focus niet zozeer op de criminele activiteiten van de hoofdpersoon, maar meer op zijn ontwikkeling van tiener naar volwassene, zijn liefdes affaires en zijn vriendschappen. Uiteraard zijn er wel wat mat- en schietpartijen, maar slechts zeer sporadisch. Geen "stoere" gangster taal, martelingen, autoachtervolgingen en explosies, wat in vele misdaadfilms de boventoon voert. Ten tweede is de rustige cinematografie en de sterke soundtrack heel wat beter dan wat de Scorseses's en de Da Palma's in hun misdaadfilms laten zien. Eigenlijk doet Leone hier niks anders dan in zijn westerns in slechts een andere setting.

Andere pluspunten zijn de geweldige decors en de prachtige aankleding. Ik kreeg ook echt het idee dat ik naar personages uit de jaren '20/'30 zat te kijken. Veel regisseurs slagen er niet of slechts gedeeltelijk in om zo'n periode - die ze zelf niet hebben meegemaakt - overtuigend uit te beelden. Wat dat betreft moest ik aan Miller's Crossing denken, wat in dezelfde periode speelt, maar waar je toch vooral het idee hebt naar een Coen-film te kijken en niet naar een film over misdaad in de Prohibition-era. Leone's oog voor detail is ook zichtbaar in het tot leven wekken van dat Joodse sfeertje, zonder dat het te cliché wordt, zoals de vaak karikaturale Italiaanse gangsters in films.

Minpunten waren er ook en dan noem ik met name het warrige script en de ronduit slappe ontknoping(en). Leone vermijdt daarmee weliswaar het standaard rise/fall plot met de onvermijdelijke shoot out, maar logischer en beter wordt het er allemaal niet door. Dat is dan ook de belangrijkste reden dat ik de film niet snel zal herzien. Verder was het acteerwerk van de jonge acteurs niet altijd even geweldig, maar dat is slechts een kleine aanmerking.

De positieve punten wegen echter veel zwaarder en ik heb echt genoten van pracht en praal die deze film uitstraalt. 4****

Sergio Leone is uiteraard een groot regisseur. Tot dusver enkel Once upon a Time in the West en The Good, The Bad & The Ugly gezien: meteen mijn twee favoriete westerns. Prachtige films, ondanks dat ik verder geen fan van dat genre ben. Once upon a Time in America was ook en film die ik graag wilde zien. Sowieso vanwege de reputatie van de regisseur, maar ook de cast en een (soort van) trailer wekte gauw mijn interesse.

Enkel het speelduur was een reden waarom ik zolang gewacht heb. Daarnaast houd ik ook niet van gangster/maffiafilms. Laat ik als eerste even vaststellen dat ik geen probleem heb gehad met het speelduur. De westerns van deze regisseur waren ook traag, maar dit voelde toch wel een stukje langer aan. Toch vormt het niet zo'n probleem. Boeiend blijft de film namelijk constant. Al was er ook een gedeelte in de film (dat ongeveer begon vanaf het moment dat de auto in het water terechtkomt), waarop ik de film iets minder indrukwekkend vond worden. Het werd niet saai, maar wel wat minder interessant. Ook het feit dat het genre me niet aanspreekt vormde niet zo'n probleem. Deze titel behoort direct tot mijn favorieten (misschien wel dé favoriet) binnen het genre.

Van het acteerwerk had ik hoge verwachtingen en die werden ook wel allemaal waargemaakt. Robert De Niro speelt erg overtuigend, evenals James Woods en de bijrollen, van o.a. Elizabeth McGovern en Burt Young, werden goed vertolkt. De rol van Joe Pesci was erg klein, maar wat hij moest doen deed hij goed. Ik lees hier dat ik het toch goed had toen ik hem meende op te merken bij die lift. Opmerkelijk trouwens dat de jonge cast ook vrij overtuigend was. Niet helemaal perfect, maar wel op een geloofwaardige manier. Dat is tegenwoordig een zeldzaamheid geworden.

Het verhaal is behoorlijk breed qua inhoud. Het is een vereiste om je kop erbij te houden betreffende de grote hoeveelheid aan namen. Ook de tijdsprongen komen onverwacht. Al was dat laatste iets waar ik me niet aan kon storen. Alle drie de periodes vond ik tamelijk interessant. Aan het schrijven van het verhaal, maar met name de uitwerking ervan, is veel aandacht besteed. Ik had op een gegeven moment ook niet meer het gevoel dat ik naar een film zat te kijken. Het feit dat ik dus ik helemaal in de film zat, is een zeer positief teken. De film levert een aantal erg mooie plaatjes op, waarvan hetgeen wat ook op de poster zichtbaar is, me nog lang zal bijblijven. Erg interessant vormgegeven allemaal. Settings, kostuums; allemaal goed verzorgd. Daarnaast ook fijn dat men veel aandacht heeft besteed aan de bijrollen. Zeker omdat de film zo lang duurt, zou het vervelend zijn geweest als die maar weinig toegevoegde waarde zouden hebben. Zoals ik al zei in de tweede alinea, kwam er op een gegeven moment wel een gedeelte dat iets minder indruk maakte. Hier werd er een beetje van de hak op de tak gesprongen, waardoor ik het overzicht even helemaal kwijt was. Gelukkig pakte de film zich even snel weer op. In die laatste helft was de confrontatie tussen Noodles en Max op leeftijd wel erg interessant. Ook dat einde (met die wagen) was een momentje van spanning; iets waar de regisseur vaker in deze film gebruik van maakt, al dan niet onderhuidse spanning. Ook een compliment voor de uitmuntende muziek van Ennio Morricone is op zijn plaats. Die kan ik alleen maar positief noemen en droeg ongelofelijk veel bij aan de sfeer.

Once upon a Time in America vond ik een uitstekende film. De film heeft behoorlijk wat om het lijf. Bij vlagen vond ik de film briljant, maar uiteindelijk ga ik het dat toch niet noemen. Ik weet niet precies waarom, maar ik denk dat het minder imponerende middenstuk mij daarvan weerhoudt. Uiteindelijk blijven de westernfilms van Leone toch mijn favoriet. Die hadden 'iets' dat deze film niet heeft op het gebied van stijl. Ik weet ook niet of de vergelijking terecht is. Ergens voelt het onvergelijkbaar aan, maar ergens is de link tussen deze en de westerns ook als het ware voelbaar. Desalniettemin is dit een prima film en heb ik respect voor de mensen die hier aan gewerkt hebben, voor het maken van een dergelijk groots opgezet project.

Nu nog even 4*. Kan bij een herziening hoger worden.

Drie, of, met een beetje goede wil, vier interessante scenes zitten er in Once upon a time in America. Te weten het eten van het gebakje op de trap, de Hooglied-scene, het koffie-roeren en dan nog het grensgeval van de half afgeschminkte Deborah. Voor drieënhalf uur film een beetje een mager resultaat.

Verder vond ik er weinig aan. De muziek, hier al meermaals bekritiseerd, is mijns inziens veel te brijig en te prominent, de Yesterday-adaptatie is daarbij kitscherig lelijk. Cinematografisch oogt Once upon a time in America wel als een Leone-film, met een paar fraaie camerabewegingen en interessante cameraposities. De algehele look van de film vind ik echter te dof en niet mooi. En dan de personages, die overtuigen niet omdat telkens de nadruk ligt op de verkeerde dingen (uitgebreid de tijd nemen voor het in beeld brengen van verkrachtingen en schiet/knokpartijen en ondertussen falen om de vriendschap tussen David en Max een geloofwaardige inbedding te geven, dat soort zaken).

Maar het grootste probleem is de vertelwijze. Je merkt veel te goed dat het hier een boekverfilming betreft en dat Leone in zijn film flink heeft moeten schrappen. Dat levert een hakkelig verhaalverloop op vol gaten, tijdssprongen en onuitgewerkte lijnen. Alleen al het begin van de film. Dat is nauwelijks te begrijpen en daardoor heeft het zo goed als geen impact. Ik denk dat een lineaire vertelwijze (of eventueel een strakke raamvertelling met alleen een tijdssprong aan het begin en het einde) in combinatie met het schrappen van een aantal verhaalelementen, een veel beter resultaat zou hebben gegeven.

Wat mij betreft is de laatste Leone dus een faliekante mislukking. Vreemd dat dit als een meesterwerk wordt beschouwd.

Mijn favoriete film! (Beste film allertijden vind ik een lastig begrip, aangezien er talloze topfilms zijn uitgekomen *zie de Top en Tip 250), ik had ook moeite met mijn persoonlijke top 10. 10 Films is erg lastig, ik kan wel tot 50 doorgaan als het niet meer is .

De film bevat alle ingrediënten die nodig zijn: een pakkend en goed uitgewerkt verhaal, hele mooie shots, erg mooie muziek, goed acteerwerk (vooral de jonge acteurs vond ik erg goed en zeker voor hun leeftijd en carrière in der tijd wat ze hebben neergezet), mooie locaties, spullen/materiaal/rekwisieten voor beeldweergave en belevenis jaren '20, '30 en '60 enz.

Ook erg fijn is dat er regelmatig een vleugje western in zit wat de sfeer in de film ten goede komt bijv. de scene "Bugsy Shoots Dominic". Een harde, maar ook erg mooie scene.

Deze film is een beetje een obsessie voor me geworden (in positieve zin dan hé ), ik wil steeds meer informatie weten over hoe deze film tot stand is gekomen, de manier van aanpakken in der tijd en wat er allemaal bij kwam kijken om deze film tot stand te brengen, het pijnlijke knippen naar 143 min voor de Amerikaanse bioscoopversie (blerg).
Ik heb de poster een tijdje geleden met aangepaste lijst besteld en opgehangen in mijn huis in de kamer waar ik mijn films kijk. Was een mustbuy

Nog meer goed nieuws van DVD-T: de Extended Director's Cut komt binnenkort uit. Ik heb trouwens gelezen dat hij in Nederland in oktober verschijnt i.p.v. september.
Ik kan niet wachten om hem wéér helemaal te zien

En ik hoop dat het Ennio Morricone concert in december wél doorgaat na 2x uitstellen. Maar ja de beste man is al 85 dus het is al heel wat dat hij nog één of meerdere concerten geeft. Heb veel respect voor die man.

Aangeschaft en bekeken.

Niet meteen een film die ik aan zou raden, qua gangster-genre valt ie voor mij net buiten de boot t.o.v. Goodfellas, Casino, the Godfather 1&2 en Donnie Brasco. Waarom? Simpelweg omdat er te weinig in gebeurd. Het is een hoop gepraat, en ik vind hem gewoonweg te traag. De dikke 3 uren waren een aardig lange zit. Ook de muziek van Morricone kon me niet helemaal raken, waar hij het in de westerns juist wel voor mekaar krijgt. Dat fluitinstrument( vergeef me dat ik de naam niet weet) werd ik op een begeven moment wel flauw van. Voor mij was het verhaal ook nog niet helemaal goed te begrijpen. Jammer dat Joe Pesci zo'n klein rolletje had trouwens.

Sfeer, acteerwerk, sterke regie, en ondanks dat de 3 uren niet voorbij vlogen, zeker wel waardering voor deze film. Een meesterwerk wil ik het alleen net niet noemen.

Bijna vier durend epos dat zijn plaats in de filmgeschiedenis dik verdiend heeft. Het bekijken van Once Upon a Time in America vergde een lange zit, en ik heb hem dan ook in twee stukken bekeken, maar dat was het toch zeker waard. Deze film behandelt grofweg drie verhaallijnen, die niet chronologisch van elkaar behandeld worden. Dit maakte dat ik het af en toe lastig te volgen vond, maar gelukkig worden de verhalen in lange tijdspannes van elkaar verteld, en keren we aan het einde weer terug waar we begonnen. Het eerste halfuur vond ik nog niet enorm boeiend, en hier viel het trage verteltempo mij al wel op. Zoals we dat in eerdere films van Leone reeds zagen doet de (fenomenale) muziek vaak het werk, en zijn lange shots met focus op gezichtsuitdrukkingen de standaard. In eerste instantie is dit even wennen, maar op den duur werkt het als een verademing, en kun je er echt van gaan genieten. Bij Once Upon a Time in the West werkt het zo ook ongeveer.

Alleen bij Leone kan ik zo genieten van iemand die onnodig lang in z'n koffie roert, of van een jongetje dat dan toch maar zelf het gebakje opeet.

Na dit eerste halfuur volgt mijns inziens het fijnste stuk uit de film: het opgroeien van de jongens in New York. Goed acteerspel wordt gecombineerd met leuke scenes en mooie shots van NY in de jaren '10 á 20. De oudere de Niro, die we later in de film te zien krijgen, is toch tamelijk introvert en oppervlakkig. Veel moet de kijker afleiden uit zijn gezichtsuitdrukkingen en de door muziek opgeroepen sfeer. De oudere Deborah vind ik ook minder interessant gecast, evwnals de oudere Max. In veel gevallen is het zo dat ik mij beter kan vinden in de keuzes voor de jongere acteurs. Het niveau van de film of de regie wordt er echter niet minder om, waardoor het overwegend genieten blijft.

Once Upon a Time in America duurt erg lang, maar is zeker de moeite waard voor de kijker die tijd en geduld bezit. 4,5*

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Wat zou Sergio Leone blij geweest zijn met de tegenwoordige ontwikkeling dat televisieseries van een soortgelijke status zijn geworden als toentertijd bioscoopfilms waren. Zijn spel met de herinneringen aan verschillende tijdvakken uit de Amerikaanse geschiedenis zou veel beter tot zijn recht komen in afgesloten stukken narratief met een eigen kop en een staart. Nu is het een warrig kluwen van lijntjes die overal heengaan, maar die onbevredigend bij elkaar komen en daarmee te weinig ruimte laten voor diepgaande psychologische groei van zijn voornaamste karakters. Zo worden verraad en vriendschap tussen James Woods en Robert De Niro zo gefragmenteerd gepresenteerd dat het meer in dienst lijkt te staan van het plot dan dat het emotioneel zijn doel raakt.

Wat ook niet bijdraagt aan enige diepgang is dat de criminele kant van de protagonisten eenzijdig wordt gepresenteerd als loutere vrolijke kwajongensstreken tegen het heersende gezag. Het is alweer een tijdje terug dat ik een film tegen ben gekomen waarin seksisme en geweld tegen vrouwen zo openlijk wordt vergoelijkt. Redelijk onschuldige dingen als mee gluren met een geile puber naar het naakte lichaam van een tienermeisje of een verpleegster die zich laat verleiden door een als dokter vermomde gangster. Het wordt pijnlijker in een volstrekt overbodige scène waarin een vrouw seksueel opgewonden raakt door haar overvaller en openlijk geniet van haar verkrachting. Gelukkig hebben we óók nog een daadwerkelijke verkrachting die minutenlang in al zijn gruwelijkheid wordt getoond om te laten zien dat vrouwen verkrachten heus niet chique is. Misschien is het mij ontgaan dat de regisseur iets maatschappijkritisch heeft willen zeggen met deze openlijke vrouwenhaat.

Ergens snap ik wel waarom Sergio Leone dit als zijn eigen zwanenzang heeft willen zien. Meer dan in vorige films heeft hij het budget en het regietalent om een epos neer te zetten waarin het verstrijken van de tijd visueel invoelbaar wordt gemaakt. In dat opzicht kan ik dit werk nog wel waarderen om hoe het nostalgie en verdrongen herinneringen visueel maakt met zijn iconische shots. Dat ene beeld van die jongetjes bij de brug zal mij nog wel even bij blijven, evenals de zwoele opening waarmee de definitieve breuk in de vriendschap wordt verbeeld met een ijzersterke montage van verschillende tijden die door elkaar heen lopen. Helaas heeft het werk in zijn totaliteit net te weinig inhoudelijke gelaagdheid of subtiliteit om tot de categorie van mijn persoonlijke meesterwerken gerekend te mogen worden.

Herziening. Ik had eigenlijk vrij lage verwachtingen, want dit soort films ligt me in de regel niet, maar het bleek toch mee te vallen.

Om meerdere redenen ligt het vergelijk met Once upon a Time in the West voor de hand. Zelfde regisseur, zelfde filmcomponist, maar bovenal eenzelfde soort gevoel dat opgeroepen wordt. Ik schreef al eerder bij Once upon a Time in the West dat die film appelleert aan nostalgische gevoelens aan tijden die voor de toenmalige kijkers de tijden van hun grootouders waren. Once upon a Time in America appelleert nog sterker aan gevoelens van nostalgie, omdat het tijdperk waarin deze film speelt dichter bij ons ligt. En zelfs als je de tijden niet hebt meegemaakt, kun je gevoelens van nostalgie beleven. Niet voor niets dat veel mensen in Nederland graag terug zouden willen naar de jaren 50.

Verder een mooie soundtrack die de sfeer en het tempo van de film bepaalt. Bij Once upon a Time in the West schreef ik nog dat ik daar de muziek af en toe toch iets te bombastisch vond, wat met name kwam door een neuriënde mevrouw. Hier ook zo'n mevrouw (misschien wel dezelfde), maar minder vaak en meer ingetogen, waardoor de soundtrack beter werkte. Wat het tempo betreft, dat is traag, maar erg hinderen doet dat niet, omdat de lengte van de scènes over het algemeen bepaald wordt door de duur van een muzieknummer. Dit veel liever dan dat de muziek afgekapt wordt. Het roeren door de koffie was overigens ook sterk uitgevoerd.

Qua beelden niet erg spectaculair, maar de jaren 20 periode was in ieder geval wel mooi om te zien. Sowieso heeft deze film qua setting een voordeel boven de Leone Westerns met hun grauwe woestijnen. Wel een paar momenten dat de beeldkwaliteit ineens een stuk minder leek, zoals tijdens het gesprek met de mevrouw bij de tombe.

Conclusie: duidelijk beter dan Once upon a Time in the West die op dezelfde gevoelens probeert in te spelen, maar minder goed afgewerkt is dan deze film. 3*.

Het verhaal is mooi en ook goed op het scherm overgebracht echter zitten er teveel scenes in die mij te lang zijn (ik heb de langste versie zojuist gekeken). Sommige zelfs zo lang dat ik me eraan begon te irriteren. Helaas zijn dat dan ook de scenes die ervoor zorgen dat ik mijn cijfer heb moeten herzien en het toch een half punt heb laten zakken ten opzichte van mijn eerste "kijk ervaring".

Desalniettemin een film die je naar mijn mening gezien moet hebben en persoonlijk vindt ik de muziek weergaloos. Het deuntje blijft in je hoofd zitten en in dit geval geen onprettig deuntje, lang leve Ennio.

Kijk ik 'm weer...denk het niet....

Gisteren avond heb ik deze film voor het eerst gezien. Vanwege de lange speelduur was ik eigenlijk van plan om de film in twee delen te kijken. Maar ik heb de film uiteindelijk in één keer afgekeken. De film duurt erg lang, maar dat had ik tijdens het kijken niet echt door. Je vergeet de tijd en voor je er erg in hebt ben je bijna vier uur verder. Dit is in ieder geval een groot compliment voor de film.

Ik vind dat de film een mooi en interessant verhaal verteld. De film verteld het verhaal van de vriendschap tussen Noodles en Max. Tevens behandeld de film het liefdesverhaal tussen Noodles en Deborah. Het verhaal speelt zich af in een periode van jaren. De film verloopt niet chronologisch maar er word geregeld tussen verschillende tijdsperiodes gesprongen. Het verhaal vind ik ontzettend mooi uitgewerkt. Leone neemt echt de tijd om het verhaal te vertellen. Ook mooi hoe je het verhaal verschillend kan interpreteren. Heeft Noodles nu door de opium een deel gedroomd, of niet ? De film houdt het open en geeft dan ook stof om over na te denken.

Het acteerwerk van bijna de gele cast is erg goed. Robert De Niro en James Woods steken er wat mij betreft bovenuit. Verder vond ik dat de jeugdige cast ook erg goed acteerden. Eigenlijk acteerde bijna iedereen van de cast goed. De enige wie ik niet zo sterk vond acteren was Elizabeth McGovern als Deborah. Haar acteerwerk vond ik nogal magertjes en vergeleken met de rest van de cast toch wel opvallend slecht.

De film speelt zich af in verschillende tijdperiodes. Leone weet die tijdperiodes perfect weer te geven. De decors en de aankleding van de film vind ik indrukwekkend. Vooral de jaren 20 vind ik mooi weergegeven. Ook het camerawerk vind ik heel mooi.

De film is eigenlijk ontzettend traag, en het is daarom des te knapper dat de film de volledige speelduur de aandacht weet vast te houden. Sommige trage scenes zoals het overdreven lang in kopje roeren of de scene waarin die jongen kleine stukjes van een taart snoept en uiteindelijk helemaal opeet vind ik briljant.

De hele film word ondersteund door de schitterende muziek van Morricone. Vooral dat thema op de panfluit vind ik meesterlijk.

Al met al is dit naar mijn mening een hele mooie film.

4,5 ster voor deze film

Ik vond het een mooie film maar er gebeurt wel erg weinig. Ook de karakterontwikkeling viel me iets tegen. Een combi van die beiden zorgde ervoor dat ik nooit helemaal de film werd ingezogen. Als ik de film dan afzet tegen bv. The Godfather, dan was dat toch duidelijk een categorie hoger. Prachtige beelden, geweldige muziek en dito acteerprestaties zorgen voor toch nog 3,5*

"Noodles... I slip... ped."

Toen Sergio Leone de kans had The Godfather te regisseren, heeft hij die afgewezen. Dit speet hem later zo, dat deze film tot stand is gekomen. Een eerbetoon aan de gangsterfilm, en zijn grote misdaad-epos gebaseerd op het boek van The Hoods van (ex-)crimineel Harry Grey.

New York, het begin van de 20e eeuw. Noodles en Max vormen in een Joodse buurt een jeugdbende. Jaren later tijdens de drooglegging zijn ze uitgegroeid tot heuse gangsters. 35 jaar na een toen mislukte overval krijgt Noodles een mysterieuze brief en zal hij het verleden weer onder ogen moeten komen...

De casting van Once upon a Time in America is werkelijk fenomenaal. Niet alleen spelen Robert De Niro en James Woods erg sterke hoofdrollen. De casting van de jongere versies en de make-up bij de oudere versies zijn ook fantastisch. De kind-acteurs (die ook nog erg goed acteren voor hun leeftijd) lijken namelijk sprekend op de oudere. Jennifer Connelly heeft hier haar filmdebuut als de jonge Deborah. Toen de Italiaanse horror-regisseur Dario Argento (collega en vriend van Leone) Connely zag in deze film, wilde hij haar meteen hebben voor zijn volgende film (dit werd uiteindelijk Phenomena). Tot slot hebben we dan ook nog Joe Pesci en Burt Young in kleine rollen.

De soundtrack van Ennio Moriconne is wederom echt fenomenaal, een van de beste ooit zonder twijfel. De schitterende emotionele muziek geeft de film een melancholisch tintje en past overal perfect. Daarnaast krijgen we ook schitterende muziek die in het tijdsbeeld past en Yesterday van The Beatles is ook op zeer mooie wijze gebruikt.

Heb de 229 minuten-versie gezien, heb nu spijt dat ik niet de gerestaureerde heb genomen (hoewel het beeld wel echt haarscherp was) aangezien die 255 is. Dit is echt zo'n film die mij niet lang genoeg kan duren namelijk. Oorspronkelijk hadden de filmmakers zo'n 8 tot 10 uur aan filmmateriaal, dat werd ge-edit tot 6 uur. Leone's oorspronkelijke bedoeling was om die 6 uur in twee delen uit te brengen, de producent zag hier niets in en vond 3 uur en 49 minuten een maximum. Eeuwig zonde natuurlijk, want ik had best die 10 uur willen zien eigenlijk, in ieder geval die 6 uur. Want als je de film kijk heb je toch een beetje het gevoel dat je wat mist, zoals waar Noodles al die tijd is geweest.

Ondanks de speelduur van bijna 4 uur (die zoals ik al zei dus eigenlijk te kort is) vloog de film voorbij. Nergens gaat de film vervelen en hij doet je al snel de tijd compleet vergeten. En dat terwel er een aantal enorm trage scènes in zitten; als Noodles heel rustig in zijn koffie blijft roeren, een jongetje een hele tijd naar een taartje blijft staren voor hij het opeet of de telefoon rustig 30 keer overgaat voordat hij wordt opgenomen... geniaal.

De film is erg mooi opgenomen. De locaties waren ook uitstekend (hetzij soms iets te studio-achting), vooral New York leek levens-echt. Voor de visuele stijl van de film heeft Leone zich laten inspireren door schilderijen van Reginald Marsh, Edward Hopper, Norman Rockwell en Edgar Degas en de foto's van Jacob Riis. Die Chinese opiumkit deed me denken aan het Kuifje-album De Blauwe Lotus. Eigenlijk het enige minpuntje van de film was dat Leone geen gebruik heeft gemaakt van zijn iconische brede 70mm/Panavision-formaat en dat de film er soms een beetje uitziet als een tv-serie uit die tijd (komt denk ik door de belichting en studio-opnamen). En ook jammer van de typisch Italiaanse geluidsmix kwaliteit en af en toe matige dubbing.

Once upon a Time in America is niet alleen een fantastisch misdaad-epos maar ook de ultieme coming-of-age-film. Net als in The Godfather: Part II krijgen we de hele tijd flash-backs naar eerdere gebeurtenissen en volgen op die manier 3 verhalen te gelijkertijd. Erg mooi hoe we Noodles volgen door verschillende moeilijke tijden en de ontwikkeling van zijn vriendschappen en liefde zien. Vooral Noodles vriendschap met Max en liefde voor Deborah maakte indruk op mij. Alweer een tijdje geleden dat ik de hoogste score heb uitgedeeld, maar die was dan ook echt verdient.

Once upon a Time in America

Waanzinnig mooie film. Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen want deze film heeft zoveel moois te bieden. Allereerst natuurlijk de wonderschone cinematografie waar je als een prachtig schilderij naar blijft staren. De manier waarop Sergio Leone het New York uit de jaren 20, 30 en 60 heeft vormgegeven is briljant. En de muziek van Morricone is weer eens fantastisch gecomponeerd. Bij sommige scènes kreeg ik gewoon kippenvel door de muziek die je in een melancholische stemming brengt.

Er wordt geswitcht tussen drie tijdsperiodes maar het was opvallend goed te volgen. Alleen het begin was natuurlijk een beetje bevreemdend maar daarna wordt je als het ware de film ingezogen door een combinatie van sfeer, muziek, een geweldige regie en sterke acteurs met De Niro, Woods, Forsythe, Connelly en Young voorop. Once upon a Time in America is zeker een maffiafilm maar meer nog is het een film over vriendschap, liefde, verraad, verlies, spijt en leven met de consequenties van je daden. De dromen van jonge jongens die in eerste instantie lijken uit te komen maar door hun daden als een zeepbel uiteenspat. Minpunt is dat wanneer Conway (de overigens erg sterke Treat Williams) zijn opwachting maakt, het verhaal wat rommelig wordt en de sfeer veranderd. Een kleine oneffenheid die door het magnifieke einde snel wordt vergeten. De film is 220 minuten lang maar had van mij nog veel langer mogen duren. En dan weet je dat je met een speciale film te maken hebt.