menu

Blade Runner 2049 (2017)

mijn stem
3,58 (1441)
1441 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / Hongarije / Canada
Sciencefiction / Thriller
163 minuten

geregisseerd door Denis Villeneuve
met Ryan Gosling, Ana de Armas en Harrison Ford

Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=6KDWGLNhbNo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van tbouwh
4,0
Blade Runner was een film vol vragen. Een beklemmend sfeerstuk, eindigend met Nederlandse tranen in de regen. Nu, een grove vijfendertig jaar later, overtreft Denis Villeneuve (Incendies, Arrival) zichzelf met dit prachtige vervolg.

De vragen van het origineel krijgen in Blade Runner: 2049 opnieuw vorm. Wie zijn we, wat maakt ons tot mensen? Welke rol speelt herinnering daarin? Maar vooral: wat gebeurt er als de grenzen van het menszijn vervagen? In een tijd van digitale doorbraken is identiteit een rekbaar begrip. Steeds vaker liggen ons heden en verleden besloten in data. Echtheid is relatiever als herinneringen niet langer het domein zijn van onze gevoelens, maar vastgelegd worden in kunstmatige woorden en beelden. In de toekomstige wereld van Scott ging die observatie al een stap verder: replicants, mensgemaakte robots, zorgden ervoor dat begrippen als echtheid en menszijn verder aan erosie onderhevig raakte.

Villeneuve gaf in een recent interview al aan dat de vragen van Scott hem meer intrigeerden dan de antwoorden. Als Blade Runner de grenzen tussen mensen en replicants (lees de internetdiscussies over Harrison Fords Deckard er maar eens op na) al liet vervagen, zou 2049 de kijker dan het licht laten zien? Met iedere stap in het plot van deze film wordt dat twijfelachtiger. Villeneuve revitaliseert op sterke wijze het werk van Scott, zonder daarin altijd voor de gemakkelijke weg te kiezen. Verwijzingen naar het verleden zijn zelden onthullend van aard. Tóch krijgt Blade Runner in het licht van 2049 een heel andere dimensie. Dit is geen namaak, maar een eerbetoon. Een eerbetoon dat ook weer zodanig op zichzelf staat dat 2049 (met name visueel) aan het origineel kan tippen.

De cinematografie van Roger Deakins is zonder meer verbluffend. Een post-post-apocalyptisch Los Angeles komt tot leven tegen desolate vlaktes en stadse neonlichten. Prachtige wide shots gaan over in close-ups, onder andere van een wederom excellerende Gosling (Drive). Het is een bevreemdend gegeven: visueel is de nieuwe Blade Runner zo innemend, dat het sterke acteerwerk van de voltallige cast aanvoelt als een bijproduct. Natuurlijk doe je de breekbare prestatie van … en de krachtige performance van de Nederlandse Sylvia Hoeks daarmee tekort. Ook Harrison Ford legt het maximale in zijn iconische terugkeer als de enigmatische Deckard. De personages, de acteurs; ze dragen de gevoelens over van een wereld waarin gevoelens geleidelijk verdwijnen. Zodanig zijn ze essentieel voor het verhaal, en toch lijken ze bij vlagen te verdwijnen in de marges van het doek.

Wie naar 2049 gaat bezoekt immers geen film, maar een wereld. De melancholische tonen van de herkenbare score brengen het soort rust in de film dat veel hedendaagse blockbusters volledig vreemd is. Benjamin Wallfisch en Hans Zimmer doen een respectabele poging de sound van grootmeester Vangelis weer op te roepen. Ook hier geldt dat imitatie niet altijd schadelijk is. De betoverende beelden worden naar een hoger niveau getild door de tonen die eigen zijn aan de wereld van Blade Runners en replicants. 2049 duurt erg lang, maar die speelduur loont uiteindelijk wel. Althans, voor diegenen die zich mee kunnen laten slepen door de verstillende sfeer die de leegtes en de stiltes van het beeld met zich meebrengen. Hoe verder de film vordert, hoe verder ieder besef van tijd en ruimte haar verre vlucht vervolgt.

Web

avatar van Metalfist
4,0
More human than humans

Blade Runner 2049 moet één van de meest geanticipeerde films van de afgelopen jaren zijn. Bijzonder eigenlijk voor een sequel op een film die indertijd met zijn release genadeloos de grond werd ingeboord. Daar is ergens wel iets voor te zeggen (dat happy end uit de originele versie is wel heel erg slecht) maar ik verschoot er eigenlijk wel van in hoeverre dit nog steeds leeft bij het publiek. Gisteren was dan ook de première op het FilmFestival van Zurich en eerlijk gezegd? Ik heb nog nooit zo'n spanning gevoeld in een zaal. Na vertraging wegens technische problemen was het dan eindelijk zover.

Bijzonder ook dat er na de eerste 5 minuten ofzo een zucht van verlichting door de zaal gaat. Dat openingsshot met het oog, de summiere beschrijving wat Replicants en Blade Runners zijn, ... Je voelt dat dit wel goed gaat zitten en dat doet het ook. Het interessante aan Blade Runner 2049 is dat het een sequel is en tegelijkertijd ook niet. Hier en daar knipoogt Dennis Villeneuve wel eens naar het origineel (Los Angeles met de neon-borden en de regen) maar voor het grote deel geeft hij de film visueel zijn eigen smoel. De eerste Blade Runner concentreerde zich dan ook voornamelijk op het technologische aspect van de toekomst en hoewel Blade Runner 2049 dat an sich ook doet, legt Villeneuve voor een groot stuk toch ook de nadruk op de gevolgen van die technologie. Hongersnood is een belangrijke factor in het geheel en ook de gevolgen van de blackout en het blindelings vertrouwen op technologie worden niet genegeerd. Wie meer wilt weten over hoe die blackout tot stand is gekomen moet zeker de 3 shorts die als marketing zijn uitgebracht eens bekijken. Niet echt onmisbare informatie om aan deze film te starten, maar wel interessant om te zien.

Visueel dus meer van hetzelfde en toch ook weer niet, het is een lijn die Villeneuve over de gehele lijn doortrekt. De eerste Blade Runner was vooral qua looks en feel een film noir, deze Blade Runner is dat vooral qua plot. Schrap alle visuele kunstjes en je houdt een verhaallijn over waarbij een LAPD agent een beerput opent en tegen wil en dank wordt meegesleurd. Zou zomaar een rol voor Humphrey Bogart kunnen zijn mocht dit in de jaren '50 gemaakt zijn. Interessant op dat gebied is dat scriptschrijver Hampton Fancher terugkeert (en deze keer wordt gesteund door Michael Green in plaats van David Webb Peoples) maar ik vond zijn less is more principe uit de eerste film toch net iets beter werken. Met zijn 162 minuten is dit een lange zit en hoewel de film op narratief vlak dezelfde vibe heeft als de voorganger qua existentiële levensvragen, voelt dit uitleggerig plot soms toch net iets te lang aan. Ben benieuwd in ieder geval of we in de nabije toekomst nog een Blade Runner film gaan krijgen. 2049 voelt als een afgerond geheel aan, maar er blijft genoeg ruimte open voor nog een deel in het universum.

De laatste jaren zijn de heuse comeback jaren van Harrison Ford en Blade Runner was eigenlijk het laatste iconische personage dat nog ontbrak in die revival. Waar hij in de eerste film wat moe en ongeïnspireerd oogt en figuurlijk in de schaduw verdwijnt doordat hij wordt weggespeeld door onder andere Rutger Hauer, is het moment dat hij hier letterlijk uit de schaduw komt wel heerlijk. Ford legt ook veel meer empathie in zijn rol en het werkt vooral geweldig goed in de scènes tussen hem en K in de woonplaats van Deckard. Die K wordt uiteraard gespeeld door Ryan Gosling en hoewel die weer hetzelfde zwijgzame kunstje bovenhaalt, is het wel een kunstje dat zijn magie nog niet is verloren. Uitstekende chemie trouwens met de immer bevallige Ana de Armas en ook Sylvia Hoeks is overtuigend. Had trouwens wel net iets meer van Jared Leto verwacht, het is gewoon heel het Suicide Squad debacle opnieuw.. Verder nog degelijke bijrollen van onder andere Dave Bautista (die hiermee bewijst meer te zijn dan de komische noot in Guardians of Galaxy) en natuurlijk het wederoptreden van Edward James Olmos als Gaff.

Als er dan één ding is waar Villeneuve en co de mist ingaan, dan is het de soundtrack. Hans Zimmer en Benjamin Wallfisch zijn te kleurloos om de vergelijking met Vangelis te doorstaan. Als dat echter het enige punt van echte kritiek is, dan mag het duidelijk zijn dat het onderste uit de kan is gehaald voor deze sequel. Blade Runner 2049 maken is geen makkelijke opdracht, maar Villeneuve slaagt met vlag en wimpel.

4*

avatar van dutchtuga
4,5
Blade Runner is een van mijn favoriete films ooit. Gemaakt in een periode waarin Ridley Scott topper na topper afleverde, stelde Blade Runner een aantal zeer interessante vragen over wat ons mens maakt. Maar Blade Runner staat mij vooral bij vanwege de imposante sets en de muziek van Vangelis. Nu is er een vervolg. In een tijd waarin die amper wat weten toe te voegen aan het origineel krijg je toch wat argwaan, ware het niet dat Denis Villeneuve (Arrival) achter de camera zit.

In Blade Runner 2049 ontdekt een nieuwe ‘blade runner’, politieagent K (Ryan Gosling) een lang verborgen geheim dat totale chaos kan veroorzaken. K’s ontdekking leidt tot een speurtocht naar de voormalige ‘blade runner’ Rick Deckard (Harrison Ford), die al dertig jaar vermist wordt.

Blade Runner 2049 was de eerste film die ik in Dolby Atmos heb mogen zien. 3D heb ik allang afgezworen maar toch zat ik de eerste paar minuten met een bek vol tanden. Wat een zintuiglijke beleving was dat zeg! De muziek, extreem beïnvloed (godzijdank!) door de originele muziek van Vangelis, bracht mij meteen weer terug naar die sfeer die Blade Runner zo uniek maakt. De scènes vanachter het voertuig van K maken de totaalbeleving overrompelend. Het kon bijna niet missen met Villeneuve achter de camera. Het beste wat ik in jaren heb gezien.

2017 is tot nu een mooi jaar voor de bioscoopfilm, want na Darren Aronofsky’s Mother! is Blade Runner 2049 de tweede film die mij goede hoop geeft voor de toekomst. Er zijn gelukkig nog filmmakers die anders durven zijn en niet de gehele plot voorkauwen waarbij weinig overblijft voor de verbeelding. Blade Runner blijft een sci-fi met een groot budget dus is het visueel amper te vergelijken met Mother!, maar het is toch goed om te zien wat Blade Runner 2049 is geworden. Gezien de trend van de afgelopen tijd had het allemaal makkelijk een andere kant op kunnen gaan.

Ryan Gosling is ideaal gecast als replicant en Harrison Ford acteert beter dan in elke rol die hij de laatste jaren heeft gehad, maar grootste verrassing is wel degelijk Sylvia Hoeks als kwaadaardige replicant. Ongelooflijk om haar de switch te zien maken van vaak nietige Nederlandse films naar een aanzienlijke rol in zo’n grote productie. Erg knap. Minpuntje is er echter wel voor Jared Leto. Hij is wat miscast als Niander Wallace, de man die de Tyrell Corporation heeft doen herrijzen. Leto mist ‘screen presence’ en dat gaat niet goed samen met zo’n veelomvattende rol. Opvallend is dat deze rol in eerste instantie bedoeld was voor David Bowie.

Waar ik het meeste naar heb uitgekeken was het visuele aspect. Blade Runner is ongetwijfeld een van de visueel meest aantrekkelijke films ooit gemaakt. Vooral het natgeregende en met neon verlichte Los Angeles van 2019 is indrukwekkend. Het vervolg kan hier toch niet helemaal aan tippen. We krijgen wat mij betreft te weinig mee van het post-apocalyptische LA. Blade Runner 2049 is lichter van toon en dat doet de sfeer niet altijd even goed. Maar dit is vergeleken met een van de mooiste films ooit gemaakt en neemt niet weg dat 2049 een van de aantrekkelijkste film sinds jaren is.

Blade Runner 2049 duur maar liefst 163 minuten, maar voelt nergens uitgerekt of uitgesponnen aan. Villeneuve wordt nooit drammerig en houdt de vraagstukken interessant. Het niveau van het origineel wordt niet bereikt, maar dit zegt meer over Ridley Scotts film dan het vervolg van Villeneuve. Bl;ade Runner 2049 is samen met Mother! de beste film van het jaar. Wacht echter niet op de Blu-ray of DVD release en ga dit in de bioscoop zien!

Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

avatar van Shinobi
4,0
"You've never seen a miracle."

Ondanks dat ik de voorganger pas dit jaar heb gezien, heeft het een enorme indruk op me achtergelaten. Het is dan ook moeilijk om zo een groot succes op te volgen, maar Denis Villeneuve heeft dit met verve volbracht.

Het wordt al gelijk duidelijk gemaakt dat de nieuwe agent K een replicant is wiens doel het is om foute replicants te doden. Een routineklus mondt uit tot een zoektocht waar hij meer te weten komt dan hem lief is. De existentiële verhouding tussen mens en machine vormt hierin een dunne lijn naar vele vragen die je een kleine drie uur lang uitvoerig in de greep houdt.

Met 'Blade Runner 2049' weet Villeneuve de essentie van zijn voorganger te vangen; een combinatie van innemende beelden en een rijke thematiek die zich niet gauw laat ontleden. Het is de basis van een post-apocalyptische wereld gevuld met neon verlichte straten bedekt met aanhoudende regen, maar tegelijkertijd ook verlaten vlaktes die een schim van mensheid tonen. Als je daar nog eens de sfeervolle score bij optelt, dan word je als kijker getrakteerd op een waar audiovisueel spektakel.

De beheerste pacing zorgt ervoor dat je langzaamaan onderdompelt wordt in al deze heerlijkheid. Aan de hand genomen door het personage van Ryan Gosling die immer behoedzaam te werk gaat, worden er over het geheel intrigerende confrontaties gecreëerd met een: aanhankelijke hologram gespeeld door de lieftallige Ana de Armas, een kille Sylvia Hoeks als kwaadaardig replicant en uiteraard de terugkeer van Harrison Ford. Een zorgvuldig bij elkaar gezochte cast, hoewel Jared Leto enigszins uit de toon valt.

Al met al een gedegen vervolg dat volledig op zichzelf kan staan en eveneens een sterke schakel is met het vorige deel. Daarvoor zitten er enkele spitsvondige referenties in verwerkt. Aan het einde overheerst er een interessant gevoel van berusting.

4,0 Sterren.

avatar van Donucius
4,0
Laat je meeslepen in dit artistiek kunstwerkje met futuristisch thema. Vol liefde en oog voor detail. De prachtige visuele beleving samen met een ongenaakbare muziekscore van Zimmer laat de kijker zweven tussen hemel en aarde. Ridley Scott productions, dus als je o.a. Alien:AC gezien hebt, dan weet je wat je (visueel) kunt verwachten (minus de Aliens uiteraard).

De pacing is traag, voor sommigen wellicht te traag, maar mijns inziens volledig passend bij de verhaallijn van de film. Het verhaal is wellicht (een tikkeltje) vlak en simplistisch, maar de gehele post-apocalyptische sfeer maakt hier veel goed en zorgt dat het uiteindelijk niet je standaard 12 in een dozijn film is. Er gebeurt eerlijk gezegd niet zo heel veel in deze film, maar achteraf gezien vraag ik me af of dat nog van enig belang is. De film neemt je mee in een sci-fi-fantasie-robotica-wereld die je enkel in je stoutste dromen voor kunt stellen.

Voor nu schaar ik deze film in het hoekje van Tron, Ghost in the Shell, Total Recall en uiteraard Arrival. Voor sommigen betekent dit dat je van deze stijl en cinematografie moet houden om deze film te kunnen waarderen. Voor anderen zal dit bij uitstek al een uitschieter naar boven zijn, al was het alleen maar om de op het lijf geschreven muziekscore.

5,0
Wat een vette film is dit. Visueel even, en wellicht nog mooier dan het eerste deel op sommige momenten. Het enige wat wellicht enigszins tegenvalt is dat de soundtrack niet zo meeslepend is op bepaalde momenten als deel 1. Voor de rest is het een meer dan waardige sequel waarbij vooral het verhaal echt heel vet is. Daarnaast acteert gosling mijns inziens juist perfect als agent k. 5 sterren.

avatar van Redlop
3,5
Na Terminator II de beste sequel ooit. Een verbluffende visuele ode aan Ridley Scott's magnum opus.
Ben het wel eens met dhralvi dat de soundtrack weinig meeslepend is. Beetje teveel van hetzelfde.

Vooralsnog...

4,5*

4,0
Blade Runner uit 1982 is mijn favoriete film aller tijden. Vandaar dat ik uiteraard enorm heb uitgekeken naar deze film alhoewel ik aan de andere kant ook erg bang was dat deze sequal een blunder zou zijn. Vanmiddag de film gezien in IMAX. Ik moet zeggen dat het verhaal en de beelden erg goed zijn! Het is ook heel mooi dat er verscheidene referenties naar het 1e deel zijn. Het is zeker een goed vervolg en ik ga hem nog een keer bekijken om een beter oordeel te vellen.

Er is echt 1 grote maar (naar mijn mening dan uiteraard) namelijk: De Soundtrack(s). Ik had gehoopt op een soort Vangelis-achtige invloeden maar hier is op een paar momenten in de film na, weinig sprake van. Veel soundtracks klinken hetzelfde. Tijdens de magische momenten dat de sfeer impressie van de stad getoond wordt matcht naar mijn mening de soundtrack niet echt. Het pakte me niet echt, het is voornamelijk een veel terugkomend hard bass geluid. Een ander nadeel vind ik dat er vrij veel scenes zijn waar een mooi stuk uit de film breed wordt uitgemeten.. Dit is uiteraard goed! Het probleem is dat er bij die scenes helemaal geen achtergrondmuziek is of futuristische geluiden te horen zijn. Alleen doodse stilte in tegenstelling tot de Trailers! Enorm zonde dat ze hebben besloten die sfeergeluiden etc. eruit te halen. Dit zal wellicht met Villeneuve's stijl te maken hebben maar ik vond dit bij het 1e deel juíst geweldig dat die futuristische geluiden of soundtracks afspelen op de achtergrond bij conversaties of sfeer impressie beelden. Dit gaf me altijd kippenvel. Al met al heeft dat me dus erg teleurgesteld, maar qua beelden en het verhaal vind ik het wel een goed vervolg.

avatar van Nuijtmans
Nu weer een beetje met beide voeten op aarde te zijn beland na bijna 3 uur ondergedompeld te zijn in Villeneuve's interpretatie van de dystopische Blade Runner wereld, zet ik de eerste indrukken en gedachten op een rijtje:

* Cinematografie en productie design zijn verbluffend. Deakins is m.i. naast Hoytema voor Dunkirk een van de Oscar kandidaten. Zeker ook in IMAX 3D zien.
* Het thema van de replicants is "geherijkt" aan de huidige tijdgeest waarin Artificial Intelligence en Virtual Reality een steeds belangrijker deel van onze levens bepaalt, ook met betrekking tot relaties en emoties, analoog aan Alex Garland's Ex Machina (2014) - MovieMeter.nl en Spike Jonze's Her (2013) - MovieMeter.nl
* Zeer goed acteerwerk van Gosling en met name Sylvia Hoeks. Zoals in de recensies eerder opgemerkt valt Jared Leto wat tegen - zijn rol van industrieel genie kan niet tippen aan die van Joe Turkel (Dr. Tyrell) in het origineel. Harrison Ford weet w.m.b. minder te overtuigen maar deed dat in het origineel ook minder.
* Muziekscore blijft minder hangen dan de heldere thema's van Vangelis. De switch van componisten lijkt uiteindelijk niet de meest aansprekende score te hebben opgeleverd. Maar ik zou 'm nog een keer goed moeten luisteren bij een 2e screening.
* Er zijn veel referenties naar het origineel (o.a. met originele Atari neon reclame!), hetgeen positief bijdraagt aan de beleving.

Al met al een van de betere prenten van Villleneuve, qua niveau zeker in lijn met zijn vorige (Arrival).

Voor een definitieve beoordeling moet ik 'm nog een keer zien.

avatar van movieonly
2,5
Langdradig en vaag.

Zag er mooi uit en als film interresant om te zien maar overal een gehypte film.

Ik had er meer van verwacht het verhaaltje is flinterdun.

avatar van Onderhond
3,0
Een film van twee uur, maar te traag afgespeeld.

Want oooooooh wat is het allemaal zo sloom. En gewichtig. En zwaarmoedig. En duister. En zelfs de autotjes vliegen traag in een luchtruim waarin verder niemand is. En elke deur die opengaat bevat een contour die even ostentatief poseert. En iedereen slentert. En benadrukt elk woord. 160 minuten ... en waarvoor?

Een simpel plotje waarin het zelfde mens vs android riedeltje nog eens dunnetjes overgedaan wordt. Ditmaal via een zwangerschap, waaraan nog maar eens de vraag "wat maakt ons nu eigenlijk mens" opgehangen wordt. Meer is het niet, veel langer dan een minuut of 60 heb je daar ook niet voor nodig. Doe 40 minuten sfeerschepping en je hebt méér dan genoeg film.

Vreemde is dat Villeneuve zowel de sfeerschepping als het plot niet zo heel belangrijk lijkt te vinden. Hij is meer bezig om in elke scene een vernuftig "hé, zo zou het in de toekomst kunnen zijn" elementje van worldbuilding te steken. En als het niet in één van z'n scenes past, dan verzint hij er wel een compleet nutteloze bij, zoals het gevecht tussen Ford en Gosling. 7 minuten oponthoud omdat Villeneuve z'n optredenzaaltje zo leuk vond. Ook die sync tussen het hoertje en de projectie was zo'n ridicule scene.

Probleem met de acteurs is dat eigenlijk geen van allen deze stijl aankan. Gosling heeft teveel een babyface voor zo'n zwaarmoedige rol. Ford is te weinig acteur, ook Hoeks slaagt er niet in haar rol op een volwaardige manier in te vullen. En Leto gaat weer compleet over the top, waardoor ook zijn personage hier redelijk idioot in overkomt.

En da's allemaal erg jammer, want de audiovisuele wereld van Blade Runner is er eentje om heerlijk in te verdwalen. Had Villeneuve een 90-minuut durende remake van Ghost in the Shell laten maken en die film was allicht véél beter geweest. Prachtige shots, dwingende muziek en érg veel sfeer. Maar toch weigert Villeneuve daar vol op in te zetten. In de plaats daarvan zitten we weer naar Leto te kijken die z'n eigen androids aan het slachten is, in één of andere slechte birth of a cyborg rip-off scene, inclusief ééndimensionale monoloog.

Enerzijds is het fijn dat een film als deze nog gemaakt kan worden, want Villeneuve heeft hier duidelijk z'n eigen ding mogen en kunnen doen. De fletse Hollywood-regie en de platgestreken en afgevlakte regie is volledig afwezig. Jammer genoeg wil dat niet automatisch zeggen dat de film dan fantastisch is.

Klein laatste hekel puntje is de opzet naar volgende delen, met de opstand die al even aangekondigd moet worden, een overlevende Ford en Leto's personage, zaken die perefct geschrapt hadden kunnen worden maar er gewoon inzitten om deel 2 (en allicht ook deel 3) voor te bereiden. Vervelend, dat soort franchiseingrepen.

Villeneuve had gewoon af en toe de gaspedaal moeten induwen. Nu heb je een film van 160 minuten die zich de hele tijd in 1e vitesse voortbeweegt (laatste kwartier misschien even in 2de). Da's leuk in meer beperkte mate én met tempowisselingen tussendoor, maar meer dan twee uur lang is gewoon van het goeie teveel.

3.0*

avatar van Macmanus
4,0
Niet zonder flaws maar overall sterk.

Na afloop was ik niet helemaal onder de indruk. Wat Onderhond beschrijft klopt ergens wel. De film is vrij loom en niet altijd op een manier die nodig is. Vooral de ontmoeting met Ford in het casino sleept en is daardoor niet spannender geworden. Dat ze elkaar niks aandoen is in zijn set-Up veel te duidelijk. Waarom zou hij zijn op dat moment vader iets aandoen en hoe kan een oude man ooit winnen van een robot.

Daar tegenover staat voor mij dan wel genoeg. Het ziet er perfect uit. Liefdes scène waar ze over elkaar heen gezet worden is prachtig. Vond dat erg knap gemaakt maar ook heel mooi uitgebeeld. Hier had je een veel simpelere maar esthetisch lelijkere oplossing kunnen kiezen. Denis heeft nog wel veel meer van die mooie scenes erin zitten. Vond hem dan wel met vlag en wimpel slagen qua sfeer. Ook had ik weinig problemen met Gosling. Je ziet wel dat Denis, Ford meer heeft willen laten acteren. Zo slecht als ik hem recent in films zag was hij niet. Maar zijn range is er helaas niet met de jaren beter op geworden. Erg beperkte acteur waar je toch aan vast zit. Hoeks (en ik ben altijd de eerste die Nederlanders haat in buitenlandse films) deed het gewoon perfect voor de rol die ze had. Durf haar zeker beter te noemen dan Daryl Hannah in het orgineel.

Daar volgt wel het volgende lastige punt. Het is wel een deel dat erg houdt van zijn voorganger. Je zag het ook bij Star Wars. Het is veilig want de fanboys smullen maar daardoor is het ook wat voorspelbaar.

Ondanks ik niet kritiekloos ben. Ik blijf er net als bij Nolan bij dat ik ook bij Denis wat mad artiest DNA mist. Waar ik naarstig naar opzoek ben. Ben ik (elitair mode aan) wel fijnproever genoeg om te zien dat hij het vak verder erg goed verstaat.

Kleine 4 sterren

1,0
Vond hem ook zwaar tegenvallen erg langzaam allemaal en weinig actie.
Ook het hele verhaal boeide mij totaal niet en ik kon weinig van het 1e deel in terug vinden
Voor mij niet geslaagd

avatar van Harley Quinn
3,5
Als toegewijde liefhebber van de oude Blade Runner keek ik enorm naar deze release uit. Ik werd dan ook weggeblazen uit mijn stoel. Wat een adembenemende beelden; elk shot is een visueel juweel dat over je netvlies sprankelt en een ruw gekunsteld brandmerk in je waarneming en ziel achterlaat. De intensiteit in een blik, de symmetrische gloed in gestileerde gebouwen, de ingehouden emotie in de onderliggende, onuitgesproken woorden. Magistraal.

De zoektocht van replicant K. - subliem en ingetogen vertolkt door een, wederom, fantastische Gosling - wordt subtiel opgebouwd en je voelt je betrokken bij elke beweging, stap, oogopslag en woord. K. is de belichaming van het thema 'willen en mogen zijn', en worstelt met dit dilemma. De momenten tussen hem en Joi zijn schrijnend mooi. Hoe meer K. ontdekt, des te menselijker hij, maar onmogelijker zijn toekomst wordt. De diversiteit van menselijkheid zit verweven in alle karakters: in het vertrouwen van K. door Lieutenant Joshi (Wright), in de genadeloze ambitie van de keiharde Luv (Hoeks), in de breekbare werkwijze van dokter Stelline (Juri) en in de tragiek van het vraagstuk - Philip K. Dick waardig. Al met al genoeg thematiek om een film mee te vullen. Voor mij was dat 5 sterren waard geweest.

Helaas kiest regisseur Villeneuve voor een andere wending. Bij een iconische prent als deze moet er natuurlijk een link gelegd worden met de eerste Blade Runner. Vanaf het moment dat K. naar het restant van Las Vegas gaat, op zoek naar Deckard, zakt de film in. Tegen alle verwachtingen in vond ik de plotlijn met de uitgebluste Harrison Ford één groot mankement. Het voelt te geforceerd aan. Ford verbleekt naast Gosling, loopt ietwat verloren in de film rond en de oneliner is compleet misplaatst. Liever had ik Deckard in ere gehouden, for old times sake. Een verwijzing, of de gebruikte audio opnames, zouden meer impact gehad hebben.

Het verhaal ontrafelt zich verder rondom Deckard met een totaal overbodige reconstructie van een replicant - hier niet nader te benoemen i.v.m. spoilers - een reddingsoperatie en een te makkelijk, soapachtig einde. Het laatste tragische shot van K. is daartegen weer beeldschoon. Blade Runner 2049 struikelt net voor de vervolmaking van een kunstwerk. Daarom geen 5, maar 3,5 ster... hoewel ik twijfel over 4.

avatar van JacoBaco
3,5
Geen zin in een uitgebreide review en ik zie het al meer mensen zeggen, de film is te lang voor dit verhaal. Dat hele Joi gedoe had bijvoorbeeld ook wel achterwege mogen blijven. En waarom laten ze toch steeds iemand die nog leeft voor dood achter. 'K' wordt 1x voor dood achtergelaten nadat Deckard wordt meegenomen en wederom nadat hij heeft gevochten met Luv. 1x oké, maar 2x is niet acceptabel.

Het eerste uur is subliem, maar het verhaal kabbelde te lang door. Na 2uur had ik zoiets van oké nou weten we het wel en toen moest ik nog 45min! Gelukkig is de (soms bijna hypnotiserende) sfeer onderhoudend, visueel heb ik er ook niets op aan te merken, de muziek is bovengemiddeld goed en het acteerwerk is ook sterk. Hoewel Ryan weinig tekst heeft, is hij echt heel goed met zijn mimiek bezig. Al vond ik het soms wel een beetje een kopie van zijn rol in Driver. Geen nadeel overigens.

Ik heb de film gistermiddag gezien, ik heb het even kunnen laten bezinken, maar er is niet heel veel blijven hangen. Nou ja, vooral Sylvia Hoeks is blijven hangen. Ik wist dat er een Nederlandse vrouw meedeed, maar ik ken dat hele mens eigenlijk niet. Ik vond de actrice die Luv speelde het heel erg goed doen en later bleek dit dus Sylvia Hoeks te zijn. Hauer doet het goed in Blade Runner, maar Hoeks overtreft het!

Blade Runner 2049 is traag en hier werkte het niet. In tegenstelling tot een film als Under the Skin. Waar het dus wel werkte. En daarom dus een dikke 4 sterren voor Under the Skin, want deze film wist mij meer te raken en geeft je eigenlijk nog meer om over na te denken.

3,5*

avatar van IH88
4,5
“More human than humans.”

Blader Runner 2049 is een wonderbaarlijke film. De film is (te) lang, scènes worden tot het uiterste uitgesponnen en traagheid krijgt hier een nieuwe definitie. En toch heb ik van iedere minuut genoten. Een onconventionele blockbuster wordt Blade Runner 2049 ook wel genoemd, en Denis Villeneuve heeft inderdaad overduidelijk de vrije hand gekregen om zijn visie te projecteren op een passieproject van hem. Voordat ik er erg in had was er al een uur voorbij en zat ik gebiologeerd te kijken naar wat Villeneuve en Deakins ons allemaal voorschotelen.

De beelden, de locaties (het onderkomen van Leto/Wallace!), de regie, de muziek, het acteerwerk etc. Het is allemaal even indrukwekkend en er zitten veel fabelachtige scènes in. Zo’n scene met een De Armas en Davis die in elkaar overvloeien tot één persoon is om van te watertanden, en eigenlijk kan de film dan al niet meer stuk. Ook de scene tussen K en de maakster van herinneringen is sterk, en Gosling laat hier misschien wel zijn beste acteerwerk ooit zien (dat wil heel wat zeggen). Ook de knipogen naar het origineel zijn leuk, met K die bij hetzelfde Aziatische eettentje zijn eten haalt als Deckard in het origineel. Het verhaal zelf zou je kunnen zien als een uitbreiding van het origineel, en er wordt duidelijk meer aan ‘world building’ gedaan (en sequels).

Wanneer ben je eigenlijk een mens? En wie bepaald dat? En wat houdt het dan in als replicants zich ook kunnen voortplanten? Prima thema’s en aan alles is te zien dat Villeneuve een fan is van het origineel. De introductie van Deckard in het schitterend vormgegeven desolate Las Vegas voelt aan als een Mexican standoff, met Elvis en whisky om de vrede te beklinken. Ford heeft er zin in en moet op laatst wat meer emotionele diepgang geven aan Deckard (mooie introductie van Rachael). Hoeks maakt indruk en pakt een eerste Hollywood rol waar je als actrice alleen maar van kunt dromen. En dat Gosling en De Armas de chemie tussen een replicant en een AI zo geloofwaardig weten te spelen is pure acteerklasse. Minpunten? Alles wat na Las Vegas gebeurd voelt wat afgeraffeld aan, en het einde (alhoewel mooi) hint wel heel erg op een sequel. Maar na al het voorgaande hoor je mij niet klagen, want dit is tweeënhalf uur puur kijkgenot.

avatar van arno74
1,5
CorvisChristi schreef:
(quote)


Ging je er met een bepaalde verwachting heen?
O.b.v. wat ik van de trailer zag had ik wel meer van alles verwacht (spanning, verhaal, actie). Ook had ik het origineel nog in mijn hoofd. Vond het een veel te sloom en leeg vervolg. Ook jammer dat men het tamelijk voorspelbaar maakt (zó voorspelbaar dat je wel snapt dat er een twist in moet zitten). Het geluid is herrie, de film heeft van alles een beetje van het origineel (een beetje de sfeer, een beetje de looks, een beetje Ford...) maar nergens van voldoende. CGI was ook niet van het niveau dat je van zo'n film zou verwachten. Humor is ook de grote afwezige, nergens te bekennen. Over de hele linie vond ik de film ondermaats, gemiste kans.

De absurd hoge score op MM en Imdb helpt ook niet om de verwachtingen vooraf flink omlaag bij te stellen . Dus helaas uitgelopen op een flinke teleurstelling.

avatar van wwelover
4,5
Fantastische filmervaring, zeker in IMAX de moeite waard. Moet ook eerlijk zijn dat deze film mij meer deed dan Blade Runner uit '82. Wat natuurlijk ook gewoon een goede film is. Maar ik heb echt genoten van alles. De sfeer, de look (briljante cinematografie), de muziek (wauw), het verhaal en de cast. Ook erg onder de indruk van Sylvia Hoeks. Wat een kickass vrouw is dat zeg. Niet zo'n zin om een een lang verhaal te typen. Maar heel erg genoten en de lange speelduur vloog voorbij.

4.5*

avatar van alfredh
5,0
Die magnifieke sets en fotografie, de etherische muziek van Zimmer, een gelaagd scenario van Fancher (die ook het origineel neerpende) , doorleefde vertolkingen van de meeste acteurs (ik vond Sylvia Hoeks geweldig - kijk naar haar tranen telkens wanneer ze iemand naar de eeuwige replicajachtvelden stuurt!) en unieke mix van klassieke SFX met moderne CGI.(Tjonge, wat een verschil met die erbarmelijke trailer van 'Thor : Raghuppeldepup' die we vooraf te zien kregen).
Dit is zeker een film die niet al zijn geheimen prijsgeeft bij een eerste visie. Morgen sta ik opnieuw in de bioscoop en boek ik linea recta een trip naar de fascinerende, melancholische wereld van Dick's elektrische schapen, paardentotems en door zielepijn getroffen androids.
Kortom, een absoluut meesterwerk van Villeneuve. De duurste arthousefilm ooit gemaakt en dàt geproduceerd door Hollywood anno 2017? 'I have seen a miracle'.

avatar van gameXL
3,5
Jammer dat er een aantal zaken ontbraken in deze sequel.

Iets wat Blade Runner episch maakte (naar mijn mening) waren de mooie scenes van de metropool. Met daarin vele figuranten en duidelijke invloeden van verschillende culturen door elkaar (met een voorkeur voor een Aziatische boventoon als toekomstbeeld).

Jammer dat tegenwoordig veel films gemaakt worden met een zo klein mogelijke cast. De sfeer van de steden in 2049 ontbrak en gaf mij teveel een generieke apocalyptische indruk zonder de overtuigende details. Grote scenes met heel veel figuranten zijn eenmaal duurder om te draaien maar voegen onschatbare waarde aan het geheel. Ridley Scott is daar eigenlijk een meester in. Maar hij produceerde hier alleen.

Wat ik ook nog miste was het Film Noir element. Dat had van mij beter behouden mogen worden. Zoals Deckard in de eerste film op onderzoek gaat, juist in het dagelijks leven van een toekomstig menselijk bestaan. Met daarin allerlei zelfkanten van de maatschappij die kritisch belicht worden zodat je goed kan relatieveren hoe zo'n dystopie mogelijk zou kunnen zijn, geeft Blade Runner de nodige lading.

In het vervolg wordt dat te weinig uitgebuit en keren steeds dezelfde protagonisten terug zonder dat je het gevoel krijgt dat jij zelf (als voyeur) in hun wereld begeeft en hoe zij die wereld ervaren.

Wat er over blijft is overigens niet slecht te noemen. Ik vond ondanks de lengte van de film het ritme goed gekozen. Voor velen misschien te langzaam maar dat was Blade Runner in feite ook en dat hoort een beetje in deze genre.

Ik heb genoten van de cinematografie. De film tovert prachtige vergezichten en de wereld is (met helaas het gebrek aan immersie zoals ik eerder aangeef) wel prachtig weergegeven. Jammer dat ik deze film in 3D heb moeten bekijken. Het is slecht uitgevoerd en voegt totaal niks toe aan de beleving.

Helaas is het geen vervolg die zich in het rijtje van Godfather II, Empire Strikes Back en Aliens kan scharen maar wel een zeer vermakelijke, verhaal gedreven en mooi gemaakte science fiction film die met dezelfde thema's worstelt als de oorspronkelijke film.

Verwacht een vervolg op Blade Runner 2049 want alle ingrediënten zijn aanwezig om hier op verder te borduren. Hopen dat ie het goed blijft doen aan de kassa dus want dat is tegenwoordig wel de voorwaarde. Al kun je niet zeggen dat de eerste Blade Runner het op die manier heeft gedaan. In de box-office was deze film namelijk geflopt. Pas toen hij begin 80er jaren op video uitkwam werd het een cult-hit. En zeer terecht!

avatar van sinterklaas
2,5
Ja, wat moet ik ervan vinden?

Het is inmiddels 10 jaar terug dat ik de originele Blade Runner heb mogen aanschouwen. Het was niet helemaal wat ik verwachtte, maar toch wist het behoorlijk te boeien. De rol van Rutger Hauer ben ik ook nog steeds niet vergeten.

Nu... 35 jaar later komt er een vervolg. Van Villeneuve heb ik alleen nog Enemies gezien... En dat was er eentje die erg langdradig was... Helaas gaat zijn versie van Blade Runner ook die kant op. Het weet weinig te boeien, vele scenes duren ook gewoon veeeelste lang. De decoratie en de futuristische plaatjes zijn wel een lust voor het oog... San Diego die in een vuilnisbelt is omgetoverd... Beter hadden ze het niet hoeven bedenken. Maarja... de hele samenloop. Er lijkt echt geen moer in te gebeuren en het voelt alsof ik naar een een of andere slow motion heb zitten kijken. De eindeloze liefdesscenes tussen Gosling en die hologrammeiden.... Ja, mooi gegeografeerd enzo, maar de diepgang kon ik maar niet vinden. Overduidelijk heeft het wat te maken met het feit dat de mensheid op weg is naar digitale liefde en robot-prostituee's en iets in die geest.... Maar dat vond ik dan toch in Ex-Machina veel beter uitgewerkt.

En dan na die 2 uur aan geneuzel en een karige hoeveelheid boeiende scene's komt dan eens uiteindelijk Harrison Ford ten tonele. Heel plotseling lijkt het wel. Nouja, laten we daar dan maar even mee wat gaan doen... Even snel wat flitsende actiescenetjes, een terugkijk op de eerste Blade Runner en je weet wel hoe dat gaat... En dan is de film afgelopen. Als ze nou eens minstens een uur van dat gezwijmel schrapte en daar de hele filosofie rond Rick Deckard in toepaste, was het voor mij nog wel een boeiend werkje geweest. Dat de film voor een groot percentage mij voorbij is gegaan zegt in principe al genoeg.

Maar... geen kwaad woord over de decoratie en het cultuurtje die Villenue hier heeft gerecycled. Ook de vele retro-futuristische dingen waren knipogen naar het origineel. Maar de regisseur is behoorlijk blijven hangen en heeft wel overduidelijk iets te diep in zijn hersens gegraven om er een zo'n mooie en tot in de details uitgewerkte film neer te pennen. In principe zou Ridley Scott deze film ook op zijn naam nemen... Dat de man hem snel heeft doorgegeven zegt misschien ook wel al wat.

Nee, helaas...

2,5*

avatar van baspls
4,5
Blade Runner: The Final Cut is een van de meest beklemmende en meeslepende toekomstvisioenen ooit op celluloid vastgelegd. Een perfecte combinatie van Film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction. Nieuw aan films als Star Wars, Alien, Outlander en Blade Runner was dat de toekomst niet als utopie waar alles glanzend en nieuw werd uitgebeeld, maar als een uitgeleefde oude wereld met niet optimaal werkende zware analoge technologie. Destijds flopte de film echter en het duurde jaren voor de film een algemene waardering ontwikkelde. Toen een jaar geleden werd aangekondigd dat er een vervolg op deze unieke film zou komen was ik dus tegelijk razend enthousiast en ongerust. Want het is tegenwoordig hip om remakes, reboots en vervolgen te maken op 30 jaar oude films en die dan grondig te verkloten. Denis Villeneuve is gelukkig een uitstekend filmmaker die niet bang is voor het grote publiek en met hem aan het roer en het zegen van Scott en Ford had ik er toch vertrouwen in. Dat blijkt volledig terecht.

K is een replicant die als Blade Runner wordt gebruikt, hij is verliefd op een holografische A.I. en wordt door andere agenten van de LAPD niet voor vol aangezien. Als hij op een dag een oude replicant buiten werking moet stellen komt hij op het spoor van een groot geheim.

Villeneuve is er in geslaagd om een film te maken die net als het origineel een perfecte combinatie van film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction is, maar tegelijkertijd ook nieuw en verfrissend. Waar het origineel duidelijk een product van de jaren ’80 was is dit duidelijk een product van de deze tijd. Milieuproblemen zijn naast overpopulatie ook een issue geworden in de toekomst, vandaar dat de vorige film begon met een skyline en deze film met eindeloze proteïne landbouw. Daarnaast verkent Villeneuve ook een gebied dat Scott nog niet had verkend, namelijk de onderlinge relatie tussen mensen en replicants. Het herinnerde naar de manier waarop Zuiderse Amerikanen naar Negerslaven refereerde of fascisten over joden spreken, “Soms vergeet ik dat jullie slechts werkers zijn.”. Waar Dr. Eldon Tyrell in het origineel duidelijk verwees naar de oud-geld industrieel, krijgen we in 2049 Niander Wallace; een jonge hippie-achtige figuur die dan weer aan Steve Jobs of Marc Zuckerberg doet denken. Omdat we van de hoofdpersoon K nu weten dat hij een replicant is kan de film ook wat doen met wat het betekend om een replicant te zijn in een wereld van mensen. Tegelijkertijd is de vraag of Deckard replicant is nog steeds niet beantwoord. Waar Scott zeker weet dat Deckard een replicant is en Ford er zeker van is dat hij dat niet is vind Villeneuve juist interessant om de vraag open te laten.

Visueel is Blade Runner 2049 de meest indrukwekkende films sinds The Revenant enkele jaren geleden. Cinematograaf Roger Deakins (1984, The Shawshank Redemption, A Beautiful Mind) heeft zichzelf weer overtroffen. Qua compositie citeert hij regelmatig het origineel, maar qua kleurgebruik hebben we tegelijkertijd ultra-realisme als zeer gestileerde beelden. De film is in 2D opgenomen, maar wordt helaas vrijwel overal alleen in 3D uitgebracht. Als brildrager heb ik een hekel aal 3D (ik zie simpelweg minder goed door de dubbele bril), maar hier was het niet heel erg storend, gewoon een extra stukje diepte.

De muziek van de originele film werd gemaakt door de Griekse Synthesizer-magiër Vangelis en is zonder twijfel de beste niet-orkestrale soundtrack ooit gemaakt. Johann Johannsson zou aanvankelijk de soundtrack gaan maken maar werd op de valreep ontslagen. Hans Zimmer werd aanboort gehaald en ondanks dat hij bijzonder goed werk heeft gemaakt in het verleden (Rain Man, Gladiator) was ik bang voor een generieke actie-soundtrack. Mijn angst was voor niets, want Zimmer maakt hier een zeer indrukwekkende analoge synthesizer-soundtrack met zowel heel erg actievolle als prachtig melancholieke thema’s. Het verdere sounddesign van de film was ook bijzonder indrukwekkend in Dolby Atmos.

Waar Blade Runner in de jaren ’80 flopte wordt 2049 gelukkig wel goed ontvangen door de massa. Toch zie ik veel non-kritiek waar ik me nogal aan erger. Villeneuve wordt verweten dat hij de film doelbewust traag heeft gemaakt om een indruk van diepgang te wekken en zoals bij iedere film die langer is dan 2 uur wordt er weer veel geklaagd dat de film veel te lang en slaapverwekkend is. Nu snap ik dat een film niet te lang moet zijn, maar in dit geval vond ik dat de film zelfs nog langer mocht zijn om enkele losse eindjes aan elkaar te knopen en ons nog meer van deze prachtige toekomst te laten zien. Sommige critici vinden de film ‘een zielloze kopie van het origineel’, dit is niet alleen incorrect in mijn ogen omdat er juist heel veel aanvullingen en verschillen zijn met het origineel maar ook ironisch gezien de film gaat over de vraag wat het betekend om mens te zijn (en dus ook een ziel te hebben).

Ryan Gosling speelde sterk als K. (Net als Deckard in het origineel) geen bijzonder sympathiek personage, maar vooral door zijn toewijding, zoektocht naar liefde en herinneringen en de onvriendelijke behandeling van echte mensen tegenover hem, gaan we als kijker toch sympathie voelen voor hem. Harrison Ford is weer terug en laat opnieuw een personage dat hij eerder al eens gespeeld heeft herleven en doet dit helemaal in zijn kenmerkende stijl. De oude whiskydrinkende man met zijn humor is precies waar iemand als Deckard tot uit zou groeien. Ook Jared Leto en Ana de Armas, als de knappe holografische projectie, speelde goed. Maar wie me echt qua acteerwerk heeft verast is de Nederlandse Sylvia Hoeks. Net als bij Rutger Hauer is het in het Nederlands altijd maar wat geforceerd en stijfjes en als ze dan in het Engels spelen (met foutloze uitspraak) is het werkelijk perfect. Haar personage is verreweg het minst sympathiek, al zien we zelfs een beetje haar menselijke kant als ze wordt geconfronteerd met het lot van haar soort, maar wel voortreffelijk gespeeld.

Blade Runner 2049 is een van de beste films in jaren en heeft zonder twijfel de beste sciencefiction art direction van de afgelopen 20 jaar. 2017 is echt een geweldig filmjaar aan het worden. Eindelijk worden er weer subliem geschoten films gemaakt die ook echt iets met je doen. Eerder dit jaar wisten Brimstone en Silence wat bij me op te wekken en daarvoor The Revenant, Shutter Island en Inception. Het is dus al best even geleden dat ik iets heb gezien dat kan tippen aan de bioscoop ervaring van gisteravond. Perfect is de film niet, sommige verhaallijnen voelen niet afgesloten aan en ik had graag nog veel meer gezien, maar al met al vond ik het een uitzonderlijk goede film. Een ontsnapping naar een melancholieke toekomstige wereld waar bijna alles artificieel is en robots zoeken naar de zin van hun leven gebaseerd op artificiële herinneringen die hun karakter hebben gevormd. Dromen androïden van elektrische schapen?

avatar van MRDammann
4,5
De originele Blade Runner is een favoriete film van mij. Staat dan ook niet voor niets in mijn top 5 films aller tijden. De verwachtingen voor deze film waren dan ook hooggespannen. Dit vervolg overtreft echter mijn verwachtingen met verve.

Natuurlijk had ik verwacht dat dit een goede film zou zijn, de regisseur is bijvoorbeeld al heel interessant. Vorig jaar maakte hij het meesterwerk Arrival, maar met deze film evenaart hij minstens het niveau van zijn vorige film. Net zoals in de vorige film is het verhaal van ondergeschikt belang, het zijn meer de visuals en de acteurs die de film maken. Qua visuals kan deze film zich meten met het origineel, het is echt beeldschoon, misschien eindelijk de Oscar voor Roger Deakins?

Sylvia Hoeks zit vaker in de film dan ik had verwacht en doet het erg goed, net zoals de meeste andere acteurs en actrices. Ik heb me alleen behoorlijk gestoord aan het acteren van Jared Leto. Behoorlijk over de top en het haalde me echt uit de film.

Tenslotte is de soundtrack ook erg goed. Zimmer en Wallfisch namen het over van Johansson, en hoewel ik een groot fan van de laatste ben is het een mooie soundtrack, mooi in de lijn van Vangelis.

Blade Runner 2049 is een film die je bij de kladden pakt en je in de wereld zuigt waardoor de film heel intensief aanvoelt. Een waardig vervolg op de klassieker.

avatar van mjk87
1,5
Enorme tegenvaller.

Nu vond ik de originele film al geheel geen meesterwerk, vooral omdat die me volstrekt koud liet, maar die film had in ieder geval nog iets in haar neonoir-toekomstbeeld, de opkomst van Azië als voorspelling en verdere volstrekte onpersoonlijkheid in een overvolle megastad, sfeervol gefilmd en met een zalige score. Audiovisueel en als blik op de toekomst was dat wel degelijk een meesterwerk en verdiende haar plek in de filmcanon ook zeker.

Deze 2049 heeft dat allemaal niet. Ergens probeert Villeneuve het wel, maar hij stopt zijn film uiteindelijk vol ideeën die allemaal half worden afgewerkt. En dat in een enorm traag tempo zonder dat je daarmee in een soort trance geraakt maar vooral ongeduldig op de klok gaat kijken. In de basis is dit een detectiveverhaal dat me nergens echt wisten te interesseren. Dat is de basis, weliswaar omringd door allerlei ideeën, maar voor mij was dat meer dan alleen de kapstok. Zozeer dat ik aan het eind de uiteindelijke oplossing nogal een teleurstelling vond. Natuurlijk, je kan daar heel belangrijke thema's in zien, maar zolang die plot voor mijn gevoel voorop stond is dat hetgeen wat op mij overkomt. Onevenwichtig ook. Een kleine teleurstelling dus.

De film is ook leeg, letterlijk, op een Aarde zonder veel mensen en zonder context. Er is blijkbaar een ramp gebeurd (nucleair, klimaat?) maar dat is vooral op de achtergrond. Villeneuve probeert die sfeer mee te geven, maar die wereld gaat helaas nooit leven en blijft enkel beeldvulling. Soms mooie beeldvulling, maar niettemin niet meer dan dat. En dan zijn er nogal wat vraagstukken -dit is onder meer een verhaal over realiteit tegenover nep- maar zoals gezegd, half gedaan. In een film als Her werd dat thema duizend keer beter uitgewerkt, al is het maar dat het daar het centrale thema was.

Gosling loopt ook te veel als dooie rond. Dat hoort bij zijn rol, maar een Hoeks weet er iets engs mee te doen in haar ijselijke afstandelijkheid. En Ford ooit kan twee uur niets doen maar dan redt zijn charisma hem altijd nog. Gosling heeft dat niet. Leto ten slotte is typisch zo'n personage dat alleen in films voorkomt, altijd zijn praatje klaar vol diepzinnige wijsheden. In een niet al te serieuze James Bond mag dat, hier niet.

Visueel is het aardig. De accenten liggen iets anders, maar te vaak heb ik het idee naar een slechte kopie van het origineel te kijken. Als Deakins dan met geel licht en schaduwen mag werken wordt het nog wel mooi, maar dat is te weinig. Verder een aantal leuke ideeën (vooral projectie De Armas die nog het meeste leven in de film bracht) maar te weinig op dik 2,5 uur. De muziek was soms oké, maar vaak was de bas veel te luid en daardoor niet meer dan wat lawaai. 1,5*.

Basto schreef:
BR2049 kan gewoon op geen enkel vlak het vergelijk met het origineel aan. BR was een existentialistische film, verpakt als detective. BR2049 wil te graag een existentialistische film zijn maar mist daarvoor de gelaagdheid.


Lagen zat in BR2049.

Wat zijn gevoelens, wat is een ziel, wat zijn herinneringen, wat doet leven er toe en waarom zijn machines beter in humaan zijn dan mensen.

Lijkt mij reden genoeg om naar de film te gaan. Of willen we tegenwoordig alleen nog maar weten hoe Thor z'n geliefde Ragnarok redt en hoe de laatste Jedi aan z'n eind kwam?

Dat lijkt mij dan het grootste probleem van deze film: Hij gaat over het ons in het nu.

avatar van Graaf Machine
2,0
Pfff... wat een langdurige en langdradige zit zeg. Hoop gewauwel, weinig sfeer.
Dan kan er wel veel aandacht aan de decors gegeven worden, maar ook dat bleef precies wat het was: decor. Nergens had ik het gevoel in een futuristische wereld te vertoeven, wat met de film van Ridley Scott zeer wel het geval was. Ja, die had dan ook sfeer, een simpel verhaal en duurde niet eindeloos voort met trage passages.
Ik houd het voortaan wel bij één Blade Runner, deze tweede was eens maar nooit weer.

4,0
Toch wel sterk. Nieuwsgierig geworden door de zeer positieve recensies alhier en in de landelijke dagbladen gaan kijken bij vue cinema zaterdag en dit is heel simpel een goed vervolg. Anderzijds is het zo dat het na afloop buiten regende maar ik had geen vreugdetranen die hierin verloren gingen aangezien ik niet helemaal meega in de overdreven lyrische reacties van sommige. Waar de film uit 1982 in den beginne matige reacties kreeg en pas later een cult status verwierf, heb ik het idee dat dit vervolg nu wat word overschat. Gewoon een bezienswaardige film, ongetwijfeld één van de betere uit 2017, maar niet het meesterwerk of eentje die de monumentale status gaat verwerven van de eerste. Je voelt twee en een half uur lang het respect wat de makers hebben voor het origineel: Ook hier word succesvol getracht een qua sfeer wat functioneel trage en unieke sf film noir af te leveren en de makers zijn daarin geslaagd, zonder al te veel nieuwe inventieve invalshoeken te tonen. Voert te ver om dit een herhalingsoefening te noemen, daarvoor is 2049 te mooi en spat het talent bij vlagen van het scherm, maar het is wel zo dat Villeneuve erg op safe speelt en zijn eigen signatuur te weinig afgeeft. Enkele terugkerende elementen uit de vorige film voegen niets toe(de bijdrages van Olmos en Young) of zijn grappig maar te gemakkelijk(alweer een robotschurk uit Holland) en Villeneuve heeft al in zijn vorige films laten zien wat plotgaatjes te laten vallen. Bij Arrival vond ik dat een stuk irritanter dan hier, maar ook bij deze tweede Blade Runner is het teleurstellend dat enkele verhaallijntjes niet helemaal worden afgemaakt. De stadse setting in de eerste was ook een stuk opwindender dan de doodse landschappen die hier vaak worden getoond, en de soundtrack van Vangelis was toch mooier dan wat Zimmer hier aflevert. Maar dat zijn alles bij elkaar details bij een film die weliswaar het niveau van de eerste niet haalt, maar op zichzelf wel
een visueel mooie(mag ook wel eigenlijk, voor dat geld) en stijlvolle vertelling is geworden, welke vooral door de liefhebbers van de eerste gewaardeerd gaat worden.

4,0
Had besloten om Blade Runner 2049 in de bioscoop te zien, op aanraden van een kennis, vooral vanwege de audiovisuele ervaring naar eigen zeggen.

Om eerlijk te zien weet ik niet precies wat ik met deze film aan moet. Het lijkt er een beetje op dat een film waar zo lang naar werd uitgekeken niet mag tegenvallen, maar toch deed ie dat wel in zekere zin. Ondanks de hoogstaande kwaliteit van deze film, begrijp me niet verkeerd. 35 jaar na de eerste Blade Runner verwacht je denk ik ook iets.

Audiovisueel was de film overdonderend, hoewel dit ook grotendeels te danken was aan de krachtige muziek bij de beelden. Had zelfs de indruk dat het geluid te hard stond in de bioscoopzaal. De beelden en daardoor gerealiseerde sfeer in de film waren adembenemend. Maar het leek er een beetje op dat Villeneuve teveel zijn eigen cinematografische mythologie wilde realiseren, beetje zoals de laatste Matrix film. Waardoor het net over de top ging en soms net ff te langdradig werd. Ben bang dat de film zonder die doordringende muziek veel aan kracht verliest.

2 uur en 45 minuten is een lange zit voor een film, maar toch hield deze film wel mijn aandacht vast. De film had ook iets minimalistisch, beetje zoals de Once Upon a Time in the West maar dan in Sci Fi versie geschoten, een wat traag aandoende film met een onvermijdelijke confrontatie aan het einde.

Moet zeggen dat de hoofdrolspelers wat tegenvielen en daardoor de bijrollen wat meer opvielen. Sylvia Hoeks heeft zich zonder meer in de kijker gespeeld zonder twijfel richting meer bekende films in de toekomst.

Goede film die me wat in twijfel achterlaat maar erg mooi was om te zien in de bioscoop.

avatar van mrklm
2,0
Toegegeven, de film is vaak visueel overweldigend en bevat een aantal schitterend ontworpen scènes. De opening is daar een voorbeeld van evenals een scène in een bar met holografische artiesten. Maar regisseur Villeneuve vergaapt zich veel teveel aan de visuele pracht en praal in een film wiens speelduur simpelweg niet te rechtvaardigen valt. Hoewel de film pretendeert grote existentiële vraagstukken aan het licht te brengen is het verhaal eigenlijk vrij simpel, hoewel het niet in één zin valt uit te leggen. Gosling doet zijn getormenteerde held met een schaduwkant (niets nieuws, maar hij doet dat wel heel goed), maar Jared Leto's vertolking van Niander Wallace, de machtige ontwerper van de nieuwe replicants, is clichématig en extreem over-the-top. Datzelfde geldt overigens voor de electronische score van Hans Zimmeren Benjamin Wallfisch die aanvankelijk nog wel intrigeert, maar vooral is ingezet in een poging om saaie, lege scènes te voorzien van de illusie van mythologische relevantie. Het lage tempo van het verhaal en de dialogen verhogen de feestvreugde ook niet bepaald, bovendien is er teveel dialoog en te weinig actie. De verschijning van Harrison Ford levert een zucht van verlichting op en brengt de film in ieder geval deels tot leven, maar daar moet je veel te lang op wachten. Het is Ana de Armas die veruit de meeste indruk achterlaat als Joi, de holografische droomvrouw en partner van K. Deze bloedmooie actrice, die ik al sterk vond in het Keanu Reeves-vehikel 'Knock Knock', weet haar mechanische karakter een oprechte en voelbare menselijk te geven die perfect aansluit op één van de belangrijkste vraagstukken die Philip K. Dick, de auteur op wiens werk 'Blade Runner' is gebaseerd, steeds weer stelt: zullen machines ooit in staat zijn om menselijker te zijn dan de mens zelf? De scènes met De Armas zijn in elk opzicht de beste momenten uit deze teleurstellende, veel te lang film die waarschijnlijk meer waardering krijgt van mensen die dol zijn op visuele spektakelstukken (denk Inception en Interstellar, die ik overigens veel slechter vond dan deze film).

avatar van Basto
3,5
Het origineel was tijdloos en pure poezie. Dit vervolg wil te graag poëtisch zijn, maar is slechts een lege huls. Net zo als de wereld van BR2049 grotendeels leeg is. Waar in het origineel elk deel van het beeld gevuld was met leven en idee, worden hier de meeste ruimte opgevuld met een monotone kleur of de reflectie van kabbelend water op z'n best. Waar in het origineel Hauer voor zijn sterven een prachtige geimproviseerde beschouwing gaf, doet Vileneuve het af met een alleszeggende stilte. De man heeft uiteindelijk helemaal niets (nieuws) te melden. En dat is 35 jaar later best wel schrikbarend zwak.

Hoeks en Ford zijn de enige die op spaarzame momenten het niveau van het origineel benaderen, Gosling komt niet verder dan een rol als figurant. We volgen 'm dan wel zo'n dikke 2,5 uur, ook hij heeft ons niks te melden...

En dat is er nog Jared Leto.Ik ben er nog steeds niet uit, uit welke Marvel strip hij is weggelopen. Maar hij vormt een geweldige dissonant met z'n idiote uiterlijk. Dat Vileneuve dat in zijn film heeft toegelaten, is een teken van totale onvermogen. Bizar dat dat m overkomt, want doorgaans is hij best stijlvast.

Nee, hoe meer ik over BR2049 nadenk, hoe groter het gat met het origineel.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:10 uur

geplaatst: vandaag om 20:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.