Blade Runner 2049 (2017)

Redelijk goed verhaal, fantastische sfeer en goeie acteurs en muziek. Zou bijna willen zeggen dat hij net zo goed is als het origineel. Die had namelijk ook wel mindere momenten.

Leuk detail vond ik de vuilnisschepen die wel verdomd veel weg hadden van die uit Soldier van 1998 die vreemde actiefilm die zich afspeelt in het Blade runner universum...

Waar ik met de eerste Blade Runner 3 x klaar kwam, was dat nu 1 x. Maar zeker een goede film. Muzikaal en visueel top. Alleen het vernieuwende van de eerste Blade Runner kan deze niet overtreffen. Wellicht logisch als die een opvolger is. Maar wederom worden verschillende (actuele) thema's mooi symbolisch uiteengezet met een dystopisch wereldbeeld: religie, een Frankenstein-complex, een zelfvernietigende consumptiemaatschappij, een toekomstig complete multiculturele wereld en natuurlijk het gebruik van de ogen als de opening naar de ziel. Persoonlijk vond ik ook de onderliggende boodschap van de film mooi: je bent wat je doet en niet wat je bent.

Nee, dit gaat geen succes worden bij de box office, niet hier en niet in de US. Te vaag, te ingewikkeld en te traag. Helaas voor al die wegblijvers, missen zij de beste film van 2017, een werkelijk adembenemend schouwspel. Dit is echt buitencategorie in alle opzichten. Ik begrijp niet waarom sommigen zich storen aan het trage tempo van het verhaal. Een zegen is het. Leve Denis Villeneuve en zijn crew.

Om eerlijk te zijn heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als de film uit 1982. Villeneuve behoudt de originaliteit en basis van de oudere film. Vele zaken komen terug en zijn erg herkenbaar, dit alles uiteraard in een nieuw proper jasje gestopt.

Ook deze 2049 moet het vooral hebben van de erg mooie beelden, special effect en sfeerschepping. De openingsscène was een enorme trigger voor de rest van de film. Het desolate troosteloze wereldbeeld is prachtig weergegeven met ondermeer die oranje stoffige woestijnen. Ook de sfeer op de gigantische vuilnisbelten was top. Het geluid en de muziek onderstrepen dit alleen maar. Veel product placement ook, maar die enorme reclamevrouw was een waar genot (filmtechnisch bedoel ik dan).

Inhoudelijk bleef ik wat op mijn honger zitten. Net als bij Mad Mad heb ik nooit die echte clic ervaren die fans wel hebben bij Blade runner. Voor mij is dit persoonlijk ook geen cultfilm, maar begrijp wel dat anderen dit er wel in zien. Het basisidee van replicants is natuurlijk knap, maar ik blijf worstelen met de uitvoering ervan. De boodschap of filosofie die erachter zit volg ik wel, maar ik word er niet wild van, maar nogmaals, dit is persoonlijk. Interessant om hierbij op te merken dat de regisseur mooi minderheden en rascisme subtiel verwerkt heeft in de film. Ik kan me dus best vinden in PCTERN's recensie behoudens dat ik Gosling wel erg goed gecast vond.

Wie had nou dat gedacht dat zelfs een SF-film als Blade Runner uit 1982 een vervolg zou krijgen ... Anyway armoe troef weer in filmland, maar deze sequel wou ik niet missen hoor. Met ruim 2,5 uur is het een lange zit, het tempo is ook lekker traag, en volop genieten. De beelden zien er super uit en er wordt op dezelfde toer verder gegaan als de eerste film, maar dan met veel meer technische mogelijkheden.

Ook het verhaal was fijn, beetje simpel in het begin en op het eind ietwat gekunsteld, maar overall gezien toch wel boeiend. Qua acteerwerk vond ik het wat gewoontjes. Gosling doet met zijn uitgestreken smoel Drive nog eens dunnetjes over, Hoeks acteerde op het randje van wat toelaatbaar en niet te lachwekkend wordt en de rest was weinig memorabel. Enfin, het maakt niet zo veel uit. Van de supergave beelden en vette synthesizermuziek heb ik prima kunnen genieten.

Het origineel is een klassieker om drie redenen: scheppingskracht, Vangelis, symboliek. Replicants die hun uiterste houdbaarheidstermijn naderen en hun maker zoeken om meer tijd te krijgen, gelijk aan de mens die God smeekt om de dood af te wenden. De laatste regels van Rutger Hauer bevatten de essentie van het hele SF-genre: ze roepen buitenaardse beelden op en relateren die aan wat het betekent om mens te zijn.

2049 mist deze diepgang. Mist überhaupt veel. Nergens snijdt het nieuwe onderwerpen aan. De beelden zijn mooi maar leeg; een wereld waarin niet geleefd wordt. De traagheid is een zegen en een welkome breuk met het hedendaagse Hollywood. Maar toch... blade runner was het summum van SF, 2049 eindigt in de schaduw.

Wat betekent het om mens te zijn? Het betekent: vrij zijn. Maar, tjah… Vrijheid, wat is dat? Dat is, of beter, dat zou kunnen zijn: de mogelijkheid om jezelf door te geven. Het vermogen om niet te worden gemaakt, maar om geboren te worden.

Juist, dat is waar mens en machine zich onderscheiden. Althans, denkt men. Tot agent K. een vreemde zaak krijgt voorgeschoteld. Hij komt terecht in een kluwen van belangen, waarbij hij zichzelf gevangen weet in een driehoeksverhouding tussen de industrie (zich voortplantende droids als rendabel businessmodel), de mensheid (als droids zich kunnen voortplanten zijn ze niet langer afhankelijk en dus gevaarlijk) en de droids zelf (het geboortekanaal als ontsnappingsroute uit de slavernij). Dat grotere verhaal (de droid als soort) is voor K. echter slechts het decor van een existentiële crisis. Wie ben ik? Wat ben ik? Ben ik? En…wat heb ik eigenlijk – welke relaties, welk verleden, welke morele plicht…wat kan ik me überhaupt toe-eigenen?

Aangekleed als een futuristische thriller, is ‘Blade Runner 2049’ in essentie een psychologisch portret van mensen op zoek naar betekenis in een wereld die daarvan verstoken is. Met weinig woorden zet Denis Villeneuve karakters als K (eens te meer hoed af voor Ryan Gosling), Joi (u zegt schoonheid, ik zeg Ana de Armas), Niander Wallace (Jared Leto in zijn meest huiveringwekkende rol ooit?) en Rick Deckard (een Harrison Ford waar het torment van af druipt) doorwrocht en diep menselijk neer.

Net als in ‘Arrival’ doet het sciencefiction-element trouwens zeer origineel aan, gevoed door een hallucinante soundtrack van Benjamin Wallfisch en Hans Zimmer, die de muziek bijna weten te verzelfstandigen tot een ongrijpbaar personage. Het post-apocalyptisch beeld van de planeet geeft Villeneuve overigens vorm vanuit actuele ecologische symptomatologie. Wie de bergen afval, de continue stortregens en de nimmer optrekkende grijze smog ziet, kan niet anders dan daar een cinematografische hint naar de klimaatbeweging in zien.

‘Blade Runner 2049’ is tegelijk verleden (een revival van een klassieker en Harrison Ford als fossiel uit het paleolithicum van de cinema), heden (de grote vraagstukken van ons tijdsgewricht zoals ongelijkheid, identiteit en ecologie) en toekomst (de implicaties van artificiële intelligentie). Het is alweer –een handelsmerk van Villeneuve? – een virtuoze symbiose van stijlen, met de mens zelf als zwaartepunt.

3,5*

prima film an sich, maar 2 treden onder de eerste. Vooral omdat het veel simpeler en meer uitleggerig wordt vertaald. De mystiek die sinds 1982 rond Blade Runner hing zul je hier niet hebben verwacht ik, daar is het te doorsnee voor en er blijft niet al te veel meer over van de vragen die zich in de eerste film hebben genesteld. En hij was te lang, begreep niet zo waarom je drie uur aan wil tikken als je uiteindelijk niet veel meer uitwerkt dan wat je in 100-120 minuten had kunnen doen.

Topfilm.

Zag hem in Hilversum. Dolby & 3D. Geweldig beeld en zeer indrukwekkend geluid.

Ik verwacht nog wel een paar delen omdat dit deel een nogal open einde had.

Wat mij betreft zou het ook direct een serie mogen zijn. Eentje van 60 delen maar dan ook graag kwalitatief hetzelfde niveau . En volgende maand uitgebracht zou ook wel helpen. Of ben ik dan een beetje (te) veeleisend?

Of het kan tippen aan het origineel? Dat is natuurlijk persoonlijk.

Ik vond het origineel destijds briljant. Maar dat was een andere tijd en ook een andere ik.

Het origineel had bijv. de muziek van Vangelis. Ongeëvenaard.

De kilheid in 2049 is wel gebleven maar haalde het niet bij de ongelooflijke schoonheid van het origineel. Neem alleen al het einde "time to die"

Alles wat na het origineel komt is een replicant .

Ik las hier iemand beweren dat de recensenten zo positief zijn omdat ze bang zijn er weer naast te zitten zoals bij het origineel. Misschien zit daar wel wat in. Ik heb genoten van de film, met name vanwege de stijl en muziek. Prima rol van Gosling met een goede wisselwerking met Armas. Aardige rol ook van Hoeks.
Het verhaal is sterk omdat het je ook wel aan het denken zet, toch voegt het verhaal niets toe aan het origineel. Waarom het verhaal zo angstvallig geheimgehouden moest worden is mij ook niet duidelijk, behalve als promotiemiddel.

De film kent enorm lange scenes die soms wat langdradig kunnen zijn, dit komt soms misschien wat pretentieus over. Verder leidt de rol van Ford af, je weet dat hij mee doet maar je moet er erg lang op wachten, waardoor je gaat denken 'wanneer komt hij nou'.. Ik vond dat afleiden. Bovendien ben je ook wel erg naar Harrison Ford aan het kijken; bij een film die zich zo serieus neemt komt zijn hele rol niet helemaal lekker uit de verf.

Een misprent zesderangs. Twee uur staren naar Ryan Gosling met een scheermesgezicht. En na de liefde wordt het meest verfilmde thema,
geheugenverlies, als hoofdlijn erbij gehaalt. Muziek die spannend wordt en nooit spannend wordt (Gosling die, goh, een speelgoedpaardje
vindt, in wat is het, een oude oven?). Een nerd-fantasie met een lekker ding als hologram dat repeterend terugkomt, alleen maar omdat er
tussen dat machinale decor wat vleselijke vormen moeten zitten. 3D dat na het openings half uur ver weg zakt (als hoofdpunt de diepte-
werking in een afwasbak) en je een uur lang nauwelijks meer iets waarneemt. Saai. Sciene Fiction; dus zijn er veel
computerdingetjes en bliepjes. Veel staccato zinnetjes, die niet meer dan vier woorden bevatten. En veel geweld en onnodig geweld. Een
boer die omgebracht moet worden. Een 'geboorte' waarvan de maag opengesneden moet worden en een hand dat verbrijzelt moet worden met
glasscherven. Vooruit, die vierkante ruimte met rustig water, een vlonder een een vierkant deel in het midden was dan wel goed gevonden.
En hadden ze Harrison Ford nou niet kunnen verkleden of in de grime kunnen zetten? Nu kwam Harrison Ford alleen maar op alszijnde Harrison Ford.

Gisteren gezien, erg onder de indruk en ik durf te zeggen dat dit een van de betere films is die ik afgelopen twee jaar gezien heb. Van het niveau Interstellar.

Goede muziek/sound effects, goed camerawerk, visueel en special effects erg goed neergezet, goed acteerwerk, mysterieus en enorm sfeervol, na een kwartier kijken verandert de beleving van het kijken naar een film, naar het ervaren van een verhaal; ik werd "de film in gezogen". Vooral ook door een aantal verbazingwekkende en betoverende momenten.

Ik heb nog een uur na het zien van de film nagedacht over alle personages in de film, wat hun achtergrond, precieze rol en doel nou is.

Pareltje onder de moderne commerciële science fiction films.

Gisteravond heb ik deze door Sony en Peugeot (beiden merken werden regelmatig opzichtig en groot in beeld gebracht) gesponsorde Sciencefiction / Thriller film (oftewel het vervolg op "Blade Runner (1982)") film met twee goede vrienden in de bioscoop bekeken en één vriend vond de film wel aardig en de andere vriend vond de film al snel saai (tempoloos) en langdradig en hij viel daarbij ook nog eens vlak voor de pauze (rond 21:15) heel even in slaap (na het halen van een latte macchiato kon hij er weer na de pauze tegenaan, ik pakte overigens ook een Latte macchiato, maar dan met tevens erbij een dubbele espresso met extra schuim ).

Zelf zit ik een beetje tussen deze twee meningen in (dus niet goed maar ook niet echt slecht) want visueel gezien vond ik het er allemaal fraai uitzien (inclusief de zeer fraaie Cubaanse Ana de Armas) en het is ook allemaal best sfeervol (mede door de muziek), maar qua verhaal vond ik het ook regelmatig saai, langdradig en traag.

In dit verhaal draait het om LAPD-agent KD6-3.7 (Ryan Gosling), die zichzelf Joe noemt, die in 2049 wordt ingezet als "Blade Runner". Blade Runners worden speciaal ingezet om jacht te maken op androïde robotten, die zonder toestemming zich op aarde bevinden, waarbij deze androïde robotten dan uitgeschakeld moeten worden. Als agent KD6-3.7 tijdens het werk iets ontdekt wat bij hem vragen oproept, begint voor hem een grote speurtocht naar de antwoorden en tevens een speurtocht naar voormalig "Blade Runner" Rick Deckard (Harrison Ford), die al dertig jaar vermist is.

Het verhaal is opzicht best aardig en weet eigenlijk ook wel te boeien en te vermaken, maar het verhaal verloopt wel in een slakkengang en bovendien zitten er heel veel langgerekte scenes (al dan niet overbodig) in, waardoor het hele verhaal bij mij als langdradig is overgekomen. Ook zit er relatief weinig actie (komt vooral op conto van Sylvia Hoeks) in en circa 150 minuten kijken naar een Ryan Gosling met steeds dezelfde gelaatsuitdrukking (in eigenlijk alle films waarin hij meespeelt), ook als een bloedmooie vrouw zich uitkleedt voor zijn ogen, word je ook snel beu.

Visueel (ook best kleurrijk en dat ondanks de sobere omgevingen, waarvan ik hoop dat het nooit realiteit zal worden) gezien mocht deze film er zeker wezen qua gekozen locaties, decors, kledingdracht (zo had onze eigen Nederlandse Sylvia Hoeks in een bepaalde scène best aparte en tevens mooie schoenen aan) en vrouwen. Zo vond ik de virtuele (hologram) vrouw Joi (die de vriendin is van Joe), gespeeld door de bloedmooie Ana de Armas, in iedere scène van het scherm spatten, waarbij ze ook nog eens regelmatig sensueel en lustopwekkend in beeld werd gebracht. In eerste instantie dacht ik dat ze haar nooit topless in beeld zouden brengen (terwijl er wel mogelijkheden voor waren), maar op het einde is dat gelukkig onverwachts wel even het geval, maar daarbij is ze wel enorm groot (ze wordt dan namelijk groot geprojecteerd voor reclame). Degene die Ana de Armas in een andere film topless willen zien, moeten anders maar eens kijken naar de matige Thriller / Mystery film "Knock Knock (2015)".

Het laatste gedeelte van het verhaal (vanaf daar komt ook pas Harrison Ford voor het eerst in beeld) speelt zich o.a. af in verlaten Las Vegas en daarbij vond ik het visueel zeer fraai gedaan om een als hologram zingende Elvis (inclusief begeleidingsband en danseressen) te zien optreden in grote lege zaal van een hotel en eveneens een als hologram zingende Frank Sinatra, maar de laatste dan wel in het klein en dan ook nog eens in een glazen stolp. Het einde van het verhaal was best aardig en mooi en is misschien ook wel tragisch en daarin zit ook de meeste actie, waarbij ik het gevecht tussen Luv (Sylvia Hoeks) en Joe wel fraai vond.

De cast doet het best goed tot verdienstelijk en vooral alle vrouwelijke actrices, die er eigenlijk ook allemaal mooi uitzagen en die ook allemaal een verschillende rol hebben in het verhaal en dan doel ik op de al eerder genoemden Ana de Armas en Sylvia Hoeks (die een knappe prestaties levert als slechte en sterke androïde robot Luv, zoals Famke Janssen dat al eerder deed in de James Bond film "GoldenEye (1995)"), maar toch zeker ook de oudere Robin Wright (in de rol van LAPD-luitenant Joshi, die de baas is van LAPD-agent KD6-3.7) met haar strak naar achteren getrokken kapsel en ook Mackenzie Davis (in de rol van hoertje Mariette, waarbij vooral de scène apart is waarbij hologram Joi op haar lichaam wordt geprojecteerd, zodat het net lijkt of Joe zit te vrijen met Joi i.p.v. Mariette). De laatste is overigens ook even topless te zien.

De twee hoofdrolspelers waar het verhaal omdraait, te weten Ryan Gosling,en Harrison Ford (zijn whiskey scène met de hond was wel geinig), vond ik het eigenlijk niet meer dan verdienstelijk doen en verder vond ik het leuk dat er ook nog andere bekende (en minder bekende) acteurs te zien waren, zoals Dave Bautista (in de rol van Sapper Morton, die een illegale androïde robot is op aarde en die tijdens de opening van het verhaal wordt uitgeschakeld door LAPD-agent KD6-3.7, die daarbij tot een belangrijke ontdekking komt), de apart (vooral zijn ogen) uitziende Jared Leto (als Niander Wallace, die de slechterik en schepper, van androïde robotten, is in het verhaal en die achter de ontdekking, te weten de dochter van Rick Deckard die geboren is geworden door androïde robot Rachael uit de eerste "Blade Runner" film, van LAPD-agent KD6-3.7 aanzit en daarbij o.a. de hard en dodelijk optredende androïde robot Luv voor gebruikt), good old Edward James Olmos (o.a. bekend van de populaire jaren 80 serie "Miami Vice (TV Series 1984–1990)") en Barkhad Abdi. De laatste twee hebben maar een piepkleine rol in het verhaal.

Al met al mocht dit sfeervolle vervolg er visueel gezien zeker wezen, maar qua verhaal vond ik het saai en langdradig, waarbij alles ook nog eens in een slakkengang verloopt. Daarom is circa 150 minuten eigenlijk ook een veel te lange zit. Zou ik deze film thuis bekeken hebben, dan zou ik hem zeker regelmatig hebben zitten vooruit te spoelen. Wat dat betreft vind ik dat deze film ook niet kan tippen aan het eveneens visueel sterke "Blade Runner" uit 1982, die minder dan 120 minuten duurt en waarbij het tempo hoger is en ook met meer actie. Die film heb ik dan ook rijkelijke beloond met 4,5* (moet ik eigenlijk nog eens herzien), waarbij deze film het met 2*-en minder moet doen, namelijk 2,5*.

Misschien doe ik er verstandig aan om de volgende film van regisseur Denis Villeneuve over te slaan, want ook zijn vorige film (helaas ook gezien in de bioscoop), te weten de Sciencefiction / Mystery "Arrival (2016)" viel niet echt in goede smaak bij mij en vond ik eveneens traag, saai en langdradig.

Wat een teleurstelling van Dennis Villeneuve. Bekeken in Laser Ultra 3D. Als voorbereiding twee weken geleden de originele Blade Runner opnieuw bekeken, dit keer als “final cut”, dus zonder de voice over.

Deze film is in vergelijking met het origineel ronduit een blamage te noemen. Het is ongelooflijk hoe er na zoveel jaar zo’n inspiratie en emotieloze film gemaakt wordt.

Denk hierbij aan onnodig langgerekte scene’s. Normaal gesproken werkt dit sfeeropbouwend, echter, door de lege decors en de minimale aankleding vaak totaal sfeerloos. De omgeving is eigenlijk altijd mistig, wat natuurlijk handig is met het gebruik van veel CGI, hoef je ook niet zoveel erin te zetten, want je ziet toch niet zoveel.

Opvallend is het gebrek aan de Vangelis tonen in de soundtrack, toch wel de belangrijkste sfeeropbouwer uit het origineel. Het is nu vooral veel bas en lawaai. Op het einde gelukkig nog een paar minuten Vangelis te horen, dit thema had echter naar mijn mening door moeten worden getrokken naar de gehele film.

Voor de liefhebbers van het origineel zitten er erg veel verwijzingen in. Denk aan het inzoomen op foto’s en beelden, de klakkende en klikkende apparaten, de lichtgevende ogen van de replicants etc. Het is leuk deze verwijzingen te zien, maar op hetzelfde moment krijg je het gevoel dat er een lijstje werd afgewerkt van dingetjes uit het origineel die dan als gadgets erin zijn gezet en verder niet veel toevoegen.

Helaas is veel van de sfeer van het origineel niet meer aanwezig. Het is alsof de gehele wereld is geminimaliseerd en zo strak mogelijk ontworpen is. Compleet het tegenovergestelde van het film-noir concept van de originele blade runner. Een snellere montage, met een mooiere opbouw, een beter script en soundtrack met emotie hadden in combinatie met de cinematografie van Roger Deakins een absolute topper van deze film kunnen maken.

Als ik deze film in één woord zou beschrijven: leegte.

Waardige opvolger van het origineel wel. De film voltrekt zich op een rustig tempo, wat ik wel prima vindt, en wordt vooral gedragen door de visuals, die echt heel goed zijn en een fantastische sfeer scheppen.

Het verhaal is ambitieus en werkt bijna helemaal, met een paar mindere momenten zoals het cliché van een ondergronds leger van verzet a la Dumbledore's Army -gelukkig bleef dat maar een klein stukje en enkele dialogen die niet helemaal scherp waren.

Het acteerwerk vond ik over het algemeen goed, met uitzondering van Jared Leto, die erg weinig diepte aan zijn karakter gaf en meer een soort typetje speelde (al vond ik zijn karakter ook het minst interessant). Ryan Reynolds moest een groot deel van de film in zijn eentje dragen, maar deed dat met verve naar mijn mening.

Bonuspunten voor het mindfuck-moment waarin zijn A.I. vriendin zich synchroniseerde met zijn menselijke aanbidder en de twee samensmolten tot een soort superwezen.

Mindere punten vond ik zoals al eerder genoemd Jared Leto, en de muziek. Die haalde het echt niet bij het origineel. Het geluid was er wel, maar daar bleef het vaak bij en op de ergste momenten klonk het als Hans Zimmer die de geluidenbank van de Batman-trilogie probeerde te recyclen met zijn bekende 'WHAMbabadamdam'. Het sterkste moment van de muziek was dan ook toen ze het thema van het origineel weer terughaalden, en dat was gewoon een bijna exacte kopie van Vangelis.

Over het algemeen een ambitieuze film die geslaagd is, maar heel soms iets beter had kunnen zijn.

Lang maar steeds de moeite waard. Ja, de film had ook dertig minuten korter gekund, maar ik zou niet hebben geweten welke scènes er dan uit hadden gemoeten of gemogen, en bovendien zou dan de sfeeropbouw vermoedelijk compleet teniet zijn gedaan, dus mij hoor je niet klagen. Zowel qua thematiek als qua visuals mooi voortbordurend op de eerste film zonder een kopie te zijn, met een indrukwekkend geluidsontwerp, een prima Gosling en een uitstekende schurk. Gelukkig ook dat Ford hier een volwaardige rol heeft – ik zag hem bij Graham Norton op de bank en dacht toen zelfs even trillende handen te zien, maar hier is gewoon sterk aanwezig (hetgeen overigens niet wegneemt dat ik mijn hart vasthoud voor een vijfde Indiana Jones-film).

Denis Villeneuve stond voor een moeilijke taak. 'Blade Runner' (1982) wordt niet zonder reden in elk college postmodernisme wel eens opgeworpen ter illustratie: het is één van de meest iconische, invloedrijke films gebleken in hoe Cyberpunk als genre vorm zou krijgen. Het goede nieuws is dat Villeneuve absoluut niet teleurstelt in de ideeën en concepten die het opwerpt, want deze nieuwste telg is filosofischer dan ooit. En het is ook nog eens een Blade Runner 'van deze tijd', dus geen retro-nostalgie om slechts de oudere jongeren onder ons te plezieren, maar het is een SF die zijn symboliek uit volstrekt contemporaine issues haalt (o.a. AI, drone warfare, online dating, etc)

Het slechte nieuws is dat we qua sciencefiction in gouden tijden zijn aanbeland en de competitie moordend is. Ik noem maar even filmtitels als 'Ex Machina' (2014), 'Interstellar' (2014) en 'Her' (2013). Of series als 'Utopia' (2013/2014), 'Black Mirror' (2011-2016) en Westworld (2016). Tussen dat SF-geweld steekt deze gigant enigszins schril af, want het schiet op bepaalde vlakken een beetje tekort. Het is een te zware, te pretentieuze film waarin er - enkele meesterlijke scènes daargelaten - een serieusheid doorsijpelt die de amusementswaarde ondermijnt. En toch zijn er nog steeds esthetisch plezante schietpartijen en achtervolgingsscènes, maar het voelt alsof ik het als kijker ook aanschouw als een soort replicant: ik zie het aan, voel niks en kan verder weinig empathie voelen naar wie dan ook.

Goeie film waarin een blade runner achter een geheim komt wanneer hij een android uitschakelt. Qua verhaal sluit dit late vervolg goed aan bij het origineel en wist me ook wat meer te boeien. Stijlvol en strak in beeld gebracht. Een aantal uitstekende scenes (zoals het originele triootje). Sylvia Hoeks neemt het stokje van Rutger Hauer prima over en zet zelfs de beste rol van de film neer.

Visueel gezien zeer de moeite waard. Zeker op het grote scherm maken de prachtige beelden de nodige indruk. Qua plot vind ik het alles bij elkaar genomen wat tegenvallen. De uitwerking van het plot gebeurt in een niet al te hoog tempo, hetgeen op zich niet erg is, maar uiteindelijk heeft het qua verhaal nou ook weer niet zo ontzettend veel te bieden. Het acteerwerk is in orde, met name Gosling en Hoeks zetten aardige rollen neer. Ford komt pas redelijk laat in het stuk voor, maar heeft wel zijn inbreng. Aardige film, die met name op visueel vlak weet te overtuigen.

Van de wat grotere titels die ik dit jaar in de bioscoop zag (Ghost in the Shell, Dunkirk, Mother! en deze) vind ik Blade Runner 2049 de beste. Na Sicario vind ik het ook nog eens de beste van Villeneuve.

De wereld die hier wordt opgeroepen voelt zeer echt aan. Zowel in de details, die nooit opdringerig zijn, als in de overkoepelende look. Schitterende decors vooral, met de combinatie van ouderwetse groezeligheid en futuristische technologie. Het heeft veel meer substantie en sfeer dan met name Ghost in the shell en overtuigt voortdurend. Ook het verhaal is prima, in een traag tempo verteld maar zonder dat het gaat slepen. Vooral de introductie van Joi rekt het spectrum van de mens vs. robot-thematiek nog wat verder op (aan het einde misschien wat te expliciet uitgelegd, maar daar heb ik niet zo’n moeite mee). Uiteindelijk vechten de replicants, aan welke kant ze ook staan, er allemaal voor om het eigen bestaan een (unieke) betekenis te geven, wat eigenlijk een typisch menselijke eigenschap is (voor Luv is dat de beste replicant zijn van allemaal, voor de opstandeling is het om op hetzelfde niveau te staan als de mens en Joe/K (Jozef K.?) kiest uiteindelijk voor de vrijwillige opoffering, een rol die hem overigens zo lijkt het al van kindsaf aan is toebedeeld).

Een klein manco van Blade Runner 2049 vond ik de scenes met mr. Wallace. Zo’n archetypische villain is over the top en dissoneert in een verder serieuze film. Erger is echter de score, die het op sommige momenten stevig verpest. Zimmer heeft volgens mij zijn werk voor Dunkirk gewoon opnieuw gebruikt maar de pompeuze bastonen beginnen nu serieus op de zenuwen te werken en ik snap eigenlijk niet dat Villeneuve dit geaccepteerd heeft. Een subtielere muzikale aanpak had net dat laatste zetje kunnen zijn om hier een werkelijk memorabele film van te maken.

Nu is het gewoon een fijne bioscoopfilm met een prachtige look. De scene dat via een zoeker naar sporen van leven wordt gezocht in een desolaat landschap, met de kalme aanwijzingen van Gosling, vormde voor mij het hoogtepunt en is Denis Villeneuve op zijn allerbest.

Deze ook eens kunnen bekijken en vond het een goeie film. Wel een lange film, maar er gebeurt wel genoeg in. De film heeft zeker dezelfde sfeer en look als het eerste deel en de cast deed het ook prima.

Voor mij mag er gerust nog een vervolg komen.

Na een tweede kijkbeurt moet ik mijn eerdere recensie (‘prachtige visuele trip maar slordig uitgewerkt verhaal’) herzien: de film biedt niet alleen zelf bijna een soort virtual reality, gelijk het virtuele vriendinnetje voor K is, waardoor je even helemaal in een andere wereld zit (hetgeen natuurlijk eigen is aan het medium film maar dat qua interactieve virtual reality, zoals nu nog slechts bij het gamen, waarschijnlijk ook een belangrijk bestanddeel van onze toekomst zal zijn) maar het verhaal zit wel degelijk zeer vernuftig in elkaar. Alles klopt tot in de kleinste details. Villeneuve heeft duidelijk niet zomaar een mooi uitziende SF c.q. Blade Runner 2.0 willen maken maar heeft over het gehele verhaal en de uitwerking goed nagedacht. Zoals ik al in mijn eerdere recensie opmerkte is deze film net als mother! een soort Bijbel-allegorie (met het gezochte kind als het ‘wonder’ Jezus die de replica-slaven geloof en hoop geeft, die hen ‘menselijker dan mensen’ maakt, die replica’s hun herinneringen geeft die hen authentiek en gelukkig maakt en die hun slavenopstand zal leiden, met K’s baas die het kind daarom wil doden en met Wallace als een soort Satan die het wonder wil misbruiken om over het universum te heersen en het paradijs te herscheppen op basis van eindeloos vaal slaven, etc). Ik vind de film toch wel een instant-klassieker die hoog in mijn eindlijstje zal prijken.

Deze een paar weken geleden in Antwerpen op een groot scherm gaan zien.

Met de originele Blade Runner heb ik een soort haat/liefde verhouding:

de eerste keer dat ik hem zag viel de film zwaar tegen, maar daarna wisselde mijn mening nogal en lag het meer aan mijn eigen stemming/gemoedstoestand of ik 'm al dan niet goed vond.

Ik begreep altijd wel waarom mensen hem als klassieker bestempelden en goed vonden.

Deze nieuwe film, hoewel knap gemaakt en geconstrueerd, voelt vooral overbodig aan, want voegt niet echt iets toe, ik heb ook nooit bij het origineel gedacht: 'Dit schreeuwt om een vervolg!" In tegendeel, ik wilde eigenlijk helemaal niet weten wat er met het Ford karakter daadwerkelijk was gebeurt, het was veel beter geweest wanneer je dit nooit echt zeker had geweten.

De film is mooi geschoten, er wordt aardig geacteerd, hoewel ik persoonlijk Gosling, met zijn zwijgzame en kleurloos voor zich uitstarende acteren, nu onderhand wel flink beu begin te worden en hij weet hierdoor het tempo van de film nog meer te vertragen.

Ford herhaalt zijn rol uit het origineel, maar weet deze vrij kleurloos en saai in te vullen, zoals hij eigenlijk al zijn rollen de laatste twintig jaar benadert.

Jared Leto zet een behoorlijk vaag personage neer en komt hiermee vrij ongeïnspireerd over.

Tenslotte weet de vaak geprezen Sylvia Hoeks met haar presence te imponeren, alleen in de gevecht scènes komt ze nogal houterig over en valt het op dat ze meer dan eens in de schaduw staat, zodat hoogstwaarschijnlijk een stand-in het van haar over kon nemen.

De SFX zijn buitengewoon mooi en de muziek doet regelmatig aan die van het origineel van Vangelis denken.

Kortom: dit is niet de klassieker in wording, die het origineel destijds wel was, maar het levert wel een mooie kijkervaring op.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Ik denk dat ik ongeveer een half jaar geleden voor de eerste keer Blade Runner heb gezien vooral als fan van neo-noir. Toch stelde ik daar vooral vast dat het meer cyberpunk is zoals The Matrix. Een genre dat ik eigenlijk totaal niet blijk te appreciëren.

Dat er een nieuwe Blade Runner werd uitgebracht was voor mij dus niet meer dan overbodig. Toch hebben hier ontzettend veel grote namen aan meegedaan dat ik het wel moest bekijken. Helaas vond ik ook deze Blade Runner niet goed. Maar wel iets beter dan het origineel. Ik had de indruk dat er iets meer geïnvesteerd werd in het personage van K dan in dat van Deckard in de vorige film. Toch roept de film zeker evenveel vragen op als antwoorden, iets waar je voor moet zijn. Het blijft dus mysterieus niet alleen de plot (die misschien iets meer wordt uitgelegd als in het origineel) maar ook is het heel lastig binnen te kijken in de personages. Visueel is de film mooi vormgegeven met prachtige overgangen in kleur. De soundtrack leek me aardig op het origineel te gelijken bij bepaalde scènes maar wist bij wel meer te hypnotiseren in deze film.

Gosling vind ik een perfecte casting voor zijn rol. Er is gewoon geen acteur die een betere introvert kan neerzetten als hij. De rol van Ford is pas voor op het einde maar hij deed hier goed zijn best. Sylvia Hoeks is een nieuw gezicht met een grote "coolness" over haar. Wright is uitstekend en Ana de Armas is haar verleidelijke charmante zelf. Met Jared Leto heb ik niet zoveel maar hij deed het iig beter als in Suicide Squad.

Er zitten ook een aantal interessante toekomstperspectieven in Blade Runner 2049 zoals dat hout misschien wel de nieuwe huidige Bitcoin wordt. Een schaars aanbod creëert natuurlijk een hoge prijs, tenminste als er vraag voor is. Het lijkt echter meer een betaalmiddel te worden in plaats van een grondstof die je kan verbranden ter vorming van warmte. Verder zagen we hologrammen van je geliefde die kunnen synchroniseren met een echte vrouw om toch seks te hebben. Dat je echt van een hologram kan gaan houden als je er mee opgroeit kan ik best geloven, maar om er echt seks mee te hebben moet je nog steeds een echte vrouw strikken. Menselijke androids lijkt me toch wat lastiger en 2049 lijkt dan toch te dichtbij.

Het grootste "probleem" dat ik heb met deze wereld is dat ik er liefst geen deel van wil uitmaken. De wereld lijkt nog meer als nu uit te draaien op een eenzamer bestaan door de evolutie van technologie. Ik zeg niet dat technologie noodzakelijk iets slechts hoeft te zijn. Hier weet het juist een vorm van gezelschap te creëren in een wereld die ten onder gaat. Maar toch lijken de echt menselijke basiskenmerken zoals gevoelens, vertrouwen en solidariteit totaal verdwenen. Het is een wereld ieder voor zich (dat is het nu ook al of we gaan toch die richting uit). Geef mij maar een wereld zoals Midden-Aarde en dan liefst in The Shire. Gezellig een pijp roken of vuurwerk afsteken en keuvelen met je beste maten, champignons stelen etc.

Ik vind 'Ridleyville' uit de eerste film eigenlijk ontroerend mooi. En ja, daar word ik vrolijk van. Ik word pas depressief als ik niks voel. Waarschijnlijk ben ik meer replicant dan mens.

Over 2049 kan ik nog niks zeggen want hij is nog niet uitgebracht op 'home entertainment'.

Na het zien van deze film wil ik nooit meer films kijken, hoe slecht kan iets zijn, 157 miljoen en zo'n verhaal erin, ooooh echt schiet me dood.

Ik ben toch wel heel tevreden met het feit dat ik Blade Runner 2049 toch nog even in de bios mee heb kunnen pakken. Ik heb wel her en der wat aan- en opmerkingen, al gaan die (behalve dan het feit dat de film gewoon te lang uitgesponnen is) juist in tegen wat de gemiddelde 0.5-2.0* stemmer te klagen heeft. Blade Runner 2049 overtuigde vooral qua sfeer; sterke acteurs in een grijze, donkere dystopie waar ik unheimlicher van wordt dan van de gemiddelde horrorfilm. Met natuurlijk, net als in het origineel, als centraal thema de vraag is wat een mens/replicant nu eigenlijk tot individu maakt en de hele ethische vraagstukken die bij steeds intelligentere robots (synthetische levensvormen, hoe je het ook wil noemen) komen kijken.

Maar naast het feit dat de film toch wel wat lang duurde, waren de delen waar ik me het meeste aan ergerde juist de actie-delen. Waar Blade Runner zich op het James-Bond-pad dacht te moeten begeven met een Dr. Evil achtige villain en zijn kung fu sidekick Luv die K proberen te dwarsbomen. Het verhaal was verder prima, maar ook niet echt een hoogtepunt - de geweldige sfeer en dystopische wereld die geschapen wordt door Villeneuve en zijn over het algemeen zeer sterke acteurs zijn dat wel, en vandaar een dikke 4.0*. Misschien dat ik het nog verhoog als ik het laat bezinken.

Verwachtingsvol ging ik naar deze film in de hoop dat ie beter is dan het origineel. Wat een teleurstelling, het was gewoon irritant om te kijken, veeeeeel te traag en er gebeurt gewoon bijna niks. Nogal voorspelbaar ook nog en dat voor zo'n zogenaamd "meesterwerk". Waardeloos, weggegooid geld. Ik ging geirriteerd en ook gedeprimeerd weg. Wie haalt 't in z'n hoofd om zo veel en zo'n lange deprimerende scenes achter elkaar te plakken, donker en altijd die regen, bah. Ook in de verste verte geen humor te bespeuren in die 2 uur en 44 minuten. Zelfs in de grootste dramafilms zit wel een vrolijk stukje af en toe. Oh wat had ik een spijt van deze film. Echt slecht, meer kan ik er niet van maken.

Ironie dat in het jaar dat we een remake krijgen van Ghost in the Shell, dat haar inspiratie haalde bij de originele Blade Runner, we ook een sequel krijgen van de cultfilm. Wat de makers van die remake niet begrepen uit de film, deden de mensen achter Blade Runner 2049 gelukkig wel goed.

Qua thematiek is het een logisch gevolg op het vorige deel. Dat er 35 jaar tussen beide delen zit, helpt dit zeker vooruit. Wat we missen aan het nieuwe en de chemie uit het eerste deel, wordt goed gemaakt door de mooie beelden en de nieuwe technieken na zoveel jaren. Het is gelukkig ook geen herhaling geworden van de eerste film. En Roger Deakin mag hier gerust een Oscar voor krijgen, al zal dat niet evident zijn met concurrent Hoyte van Hoytema (Dunkirk). Al kan Deakin al 13 nominaties voorleggen en van Hoytema nog geen enkele. Hollywood kennende zullen ze uit morele verplichting eerder aan Deakin denken.

De film is heerlijk om te zien, prachtige beelden, boeiend en zeker niet al TE symbolisch. Toch geen topscore, omdat het nieuwe er af is en de film hier en daar iets korter mocht zijn. Al heb ik dan ook weer geen probleem met het tragere tempo.

Blade Runner 2049 is de opvolger van een klassieker die me nooit wist te boeien, ondanks dat het wel een fraai gemaakte wereld was. Maar verder, mweh. Daarom was ik ook best huiverig om 2049 te zien, maar gelukkig heeft Villeneuve er een veel interessantere Blade Runner versie van weten te maken. Visueel is de film adembenemend mooi, met veel kleur, details en de duistere, iets wat apocalyptische setting. Het camerawerk is erg fraai gedaan, er zitten zoveel mooie shots in. Idem voor het geluid en de soundtrack, heel sfeervol.

Inhoudelijk weet te film me ook meer te boeien, mede door heel goed werk van Ryan Gosling en Sylvia Hoeks. Gosling is sowieso een fantastische acteur, een van de betere van zijn generatie. Dat hij in flink wat diverse genres uit weet te blinken door de jaren heen zal geen toeval zijn. Maar de beste rol van de film vind ik wel die van Harrison Ford, die in het laatste uur verschijnt en de film direct extra glans en klasse geeft. Dat was overigens hard nodig, want het middenstuk was bij vlagen wel enorm stroef, traag en gewoonweg langdradig saai. De speelduur van bijna 3 uur is ronduit belachelijk, daarmee jaag je de gemiddelde kijker wel weg ja als je weet dat de film financieel gezien redelijk geflopt is.

Ondanks dat deze wereld van Blade Runner 2049 best boeit is het geen verhaal dat richting de 3 uur speelduur gaat waard. Het begin is sterk en het laatste uur vond ik bijzonder goed, maar daar tussen echt niet. Daarom was de rentree van Ford hard nodig, buiten het feit dat hij natuurlijk een belangrijke rol speelt. Uiteindelijk is Blade Runner 2049 veel beter geworden dan ik had gedacht, maar valt er wel genoeg op aan te merken dat ik er geen topcijfer voor over heb.

3,5*