Blade Runner 2049 (2017)

Voor de herkijk waar ik zin in had en twee weken terug als voorbereiding Bladerunner 1982 al even meegepakt. En hoewel 2049 een beleving opzich betreft is de voorgeleide van de eerste film toch wel praktisch wellicht noodzakelijk vanwege het plot.

Maar fijn, waar eigenlijk te beginnen met deze film die minder scoort dan het deel uit 1982 wat me eigenlijk een raadsel is aangezien ik persoonlijk deze beter vind. Want waar ik de '82 versie gebrek aan verhaal en plot verwijt maakt 2049 dat ruimschoots goed met een behoorlijke zaak en daaruit voortvloeiend mysterie. Dit allen andermaal in een duistere en dystopische samenleving waar zwaarmoedigheid, regen en een nachtmerrie achtige vibe overheerst in combinatie met vreselijke reclame projecties. En potdikke, wat een sfeer, wat een stijl, wat een muziek! Lesje sfeerschepping 2.0 als je het mij vraagt. Voeg daar een uitstekende Gosling aan toe met de Nederlandse verrassing Hoeks in een dergelijke grote productie en je hebt toch heel wat. De speelduur deert mij niet in een film die om van te smullen is met een geweldige soundtrack en een langzaam tempo waarin op formidabele wijze naar momenten wordt toegebouwd. Dan zou ik nog bijna de schare prachtige vrouwen vergeten met Hoeks, De Armas en Davis.

Goed, het mag duidelijk zijn dat dit mij ontzettend smaakt en een ware beleving geweest zal zijn in de bios, een traktatie voor zowel oor als oog met de design, lichtval en kleuren. In één woord: WAUW!

Mijn vriend wilde deze film graag kijken, en gezien andere bloggers wel enthousiast waren ging ik erin mee. Helaas was dit geen goed idee. Het verhaal zelf is wel interessant, maar de manier waarop ze het hebben neergezet werkte voor mij gewoon totaal niet. Het was gewoon zó traag. Ik kreeg vermoeide oogleden en voor het eerst was ik bang dat ik echt in slaap kon vallen bij een film. Misschien dat mijn score wat hoger was geweest als er wat meer vaart in had gezeten, want het verhaal zelf vond ik op zich wel interessant, maar de uitwerking was het gewoon niet voor mij.

De psychologie, filosofie in een sterk sterk script. Het boeiend geschreven verhaal maakt de film onderhoudend. Herinneringen met of zonder emotie..

In 2017 niet de kans gekregen (lees: genomen) om 'm te kijken, maar toen ik bij de Soundtrack Top 400 de 'theme' hoorde, werd ik nieuwsgierig. De muziek neigt naar Vangelis, maar is van Hans Zimmer. Beter goed gejat dan slecht zelf verzonnen.

De film heb ik opgezet en ruim 2,5 uur genoten van de film; met name de cinematografie, de visuals en het geluid spanden de kroon. Laat de film nou net bij de Oscars op twee van deze drie onderwerpen de prijs hebben gepakt. Helaas niet voor geluid of muziek, maar dat neemt niet weg dat ik daar van heb genoten.

Voor de rest borduurde de film voort op het eerste deel en was het acteerwerk prima, met een leuke eindtwist.