Blade Runner 2049 (2017)

Waar dan?

Wat een verschil in reacties, of 4.5/5 of 1.5/2. Het lijkt Dunkirk wel, of Mother.

Wat had ik graag gewild dat ik niets op BR2049 aan te merken had gehad. Zoals ik in mijn recensie schrijf werd ik overweldigd en in mijn hoofd had ik de 5 sterren al vreugdevol gereserveerd. Jammer genoeg kiest Villeneuve voor een wending die mij niet kon bekoren, waardoor ik 1,5 ster moest schrappen. Ja, moest, anders zou ik tegen mijn gevoel ingaan en leugens verkopen - wat compleet tegen mijn principes indruist. Ik geef altijd mijn oprechte, persoonlijke mening en laat me nooit beïnvloeden door andermans bevindingen. Cinema is gevoel pur sang. Als je bewust naar kritische punten gaat spitten enkel om een tegengeluid te opperen, lijkt het mij beter dat je op zoek gaat naar een andere passie.

Mooi toch.

Nou, 3,5, 4,0 en 4,5* domineren nog volop. Alleen de 2,5 doet het redelijk.

Blade Runner: The Final Cut is een van de meest beklemmende en meeslepende toekomstvisioenen ooit op celluloid vastgelegd. Een perfecte combinatie van Film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction. Nieuw aan films als Star Wars, Alien, Outlander en Blade Runner was dat de toekomst niet als utopie waar alles glanzend en nieuw werd uitgebeeld, maar als een uitgeleefde oude wereld met niet optimaal werkende zware analoge technologie. Destijds flopte de film echter en het duurde jaren voor de film een algemene waardering ontwikkelde. Toen een jaar geleden werd aangekondigd dat er een vervolg op deze unieke film zou komen was ik dus tegelijk razend enthousiast en ongerust. Want het is tegenwoordig hip om remakes, reboots en vervolgen te maken op 30 jaar oude films en die dan grondig te verkloten. Denis Villeneuve is gelukkig een uitstekend filmmaker die niet bang is voor het grote publiek en met hem aan het roer en het zegen van Scott en Ford had ik er toch vertrouwen in. Dat blijkt volledig terecht.

K is een replicant die als Blade Runner wordt gebruikt, hij is verliefd op een holografische A.I. en wordt door andere agenten van de LAPD niet voor vol aangezien. Als hij op een dag een oude replicant buiten werking moet stellen komt hij op het spoor van een groot geheim.

Villeneuve is er in geslaagd om een film te maken die net als het origineel een perfecte combinatie van film noir, existentieel drama en visueel verbluffende sciencefiction is, maar tegelijkertijd ook nieuw en verfrissend. Waar het origineel duidelijk een product van de jaren ’80 was is dit duidelijk een product van de deze tijd. Milieuproblemen zijn naast overpopulatie ook een issue geworden in de toekomst, vandaar dat de vorige film begon met een skyline en deze film met eindeloze proteïne landbouw. Daarnaast verkent Villeneuve ook een gebied dat Scott nog niet had verkend, namelijk de onderlinge relatie tussen mensen en replicants. Het herinnerde naar de manier waarop Zuiderse Amerikanen naar Negerslaven refereerde of fascisten over joden spreken, “Soms vergeet ik dat jullie slechts werkers zijn.”. Waar Dr. Eldon Tyrell in het origineel duidelijk verwees naar de oud-geld industrieel, krijgen we in 2049 Niander Wallace; een jonge hippie-achtige figuur die dan weer aan Steve Jobs of Marc Zuckerberg doet denken. Omdat we van de hoofdpersoon K nu weten dat hij een replicant is kan de film ook wat doen met wat het betekend om een replicant te zijn in een wereld van mensen. Tegelijkertijd is de vraag of Deckard replicant is nog steeds niet beantwoord. Waar Scott zeker weet dat Deckard een replicant is en Ford er zeker van is dat hij dat niet is vind Villeneuve juist interessant om de vraag open te laten.

Visueel is Blade Runner 2049 de meest indrukwekkende films sinds The Revenant enkele jaren geleden. Cinematograaf Roger Deakins (1984, The Shawshank Redemption, A Beautiful Mind) heeft zichzelf weer overtroffen. Qua compositie citeert hij regelmatig het origineel, maar qua kleurgebruik hebben we tegelijkertijd ultra-realisme als zeer gestileerde beelden. De film is in 2D opgenomen, maar wordt helaas vrijwel overal alleen in 3D uitgebracht. Als brildrager heb ik een hekel aal 3D (ik zie simpelweg minder goed door de dubbele bril), maar hier was het niet heel erg storend, gewoon een extra stukje diepte.

De muziek van de originele film werd gemaakt door de Griekse Synthesizer-magiër Vangelis en is zonder twijfel de beste niet-orkestrale soundtrack ooit gemaakt. Johann Johannsson zou aanvankelijk de soundtrack gaan maken maar werd op de valreep ontslagen. Hans Zimmer werd aanboort gehaald en ondanks dat hij bijzonder goed werk heeft gemaakt in het verleden (Rain Man, Gladiator) was ik bang voor een generieke actie-soundtrack. Mijn angst was voor niets, want Zimmer maakt hier een zeer indrukwekkende analoge synthesizer-soundtrack met zowel heel erg actievolle als prachtig melancholieke thema’s. Het verdere sounddesign van de film was ook bijzonder indrukwekkend in Dolby Atmos.

Waar Blade Runner in de jaren ’80 flopte wordt 2049 gelukkig wel goed ontvangen door de massa. Toch zie ik veel non-kritiek waar ik me nogal aan erger. Villeneuve wordt verweten dat hij de film doelbewust traag heeft gemaakt om een indruk van diepgang te wekken en zoals bij iedere film die langer is dan 2 uur wordt er weer veel geklaagd dat de film veel te lang en slaapverwekkend is. Nu snap ik dat een film niet te lang moet zijn, maar in dit geval vond ik dat de film zelfs nog langer mocht zijn om enkele losse eindjes aan elkaar te knopen en ons nog meer van deze prachtige toekomst te laten zien. Sommige critici vinden de film ‘een zielloze kopie van het origineel’, dit is niet alleen incorrect in mijn ogen omdat er juist heel veel aanvullingen en verschillen zijn met het origineel maar ook ironisch gezien de film gaat over de vraag wat het betekend om mens te zijn (en dus ook een ziel te hebben).

Ryan Gosling speelde sterk als K. (Net als Deckard in het origineel) geen bijzonder sympathiek personage, maar vooral door zijn toewijding, zoektocht naar liefde en herinneringen en de onvriendelijke behandeling van echte mensen tegenover hem, gaan we als kijker toch sympathie voelen voor hem. Harrison Ford is weer terug en laat opnieuw een personage dat hij eerder al eens gespeeld heeft herleven en doet dit helemaal in zijn kenmerkende stijl. De oude whiskydrinkende man met zijn humor is precies waar iemand als Deckard tot uit zou groeien. Ook Jared Leto en Ana de Armas, als de knappe holografische projectie, speelde goed. Maar wie me echt qua acteerwerk heeft verast is de Nederlandse Sylvia Hoeks. Net als bij Rutger Hauer is het in het Nederlands altijd maar wat geforceerd en stijfjes en als ze dan in het Engels spelen (met foutloze uitspraak) is het werkelijk perfect. Haar personage is verreweg het minst sympathiek, al zien we zelfs een beetje haar menselijke kant als ze wordt geconfronteerd met het lot van haar soort, maar wel voortreffelijk gespeeld.

Blade Runner 2049 is een van de beste films in jaren en heeft zonder twijfel de beste sciencefiction art direction van de afgelopen 20 jaar. 2017 is echt een geweldig filmjaar aan het worden. Eindelijk worden er weer subliem geschoten films gemaakt die ook echt iets met je doen. Eerder dit jaar wisten Brimstone en Silence wat bij me op te wekken en daarvoor The Revenant, Shutter Island en Inception. Het is dus al best even geleden dat ik iets heb gezien dat kan tippen aan de bioscoop ervaring van gisteravond. Perfect is de film niet, sommige verhaallijnen voelen niet afgesloten aan en ik had graag nog veel meer gezien, maar al met al vond ik het een uitzonderlijk goede film. Een ontsnapping naar een melancholieke toekomstige wereld waar bijna alles artificieel is en robots zoeken naar de zin van hun leven gebaseerd op artificiële herinneringen die hun karakter hebben gevormd. Dromen androïden van elektrische schapen?

Even een vraag voor de mensen die de film hebben gezien. Is het nou zo dat de herinnering van K echt is, of ingeplant is door de maakster van herinneringen (de dochter van Deckard) zodat K naar haar op zoek zou gaan. Zij zegt dat de herinnering echt is (voor haar wel), maar geldt dat ook voor K? Dat zou betekenen dat K ook echt geboren is.

Heb ik een andere film gezien dan jij? Heb K vaak genoeg over straat zien dwalen en ik heb genoeg Chinese invloeden gezien in het straatbeeld.

De film is echt een audiovisuele ervaring geworden, met veel tijd voor sfeerimpressies, fantastisch set design en met een overweldigende soundtrack. Dit is gewoon geweldig om te ondergaan in een bioszaal met vet geluid. Alleen daarom ga ik zowiezo nog een xtje.

Het hoofdverhaal is helaas meer zwartwit en sentimenteel dan het origineel. Het is meteen duidelijk wie de good guys en bad guys zijn, en is daarmee veel minder existentieel dan het origineel. met uitzondering van de storyline rondom Joi, en het verhaal dat woordloos wordt verteld door de talloze dystopische decors.

De staat van de wereld wordt niet helemaal uitgelegd. Waarom worden replicants zowel opgejaagd als geproduceerd? Wat is de oorlog waar de LAPD chief het steeds over heeft? Waarom mag die Niander dude replicants maken als ze zo'n bedreiging zijn? Wat wil hij eigenlijk bereiken? Replicants herken je aan een kenmerk in het oog? really? dat oog heb je toch in 5 minuten vervangen bij de local black market?

Daar sluit ik mij nu eens volledig bij aan..

Er zat heel veel potentieel in dit vervolg dat totaal niet aan bod is gekomen.

Neem nu details zoals die origami die als rode draad doorheen de film loopt en zonder woorden of beelden meegeeft dat Deckard in het oog werd gehouden.....meesterlijk!

Dat vindt je in huidige films gewoon niet meer terug...nu worden acteurs blauw betaald en ze willen daarvoor genoeg converseren en zichtbaar zijn...terwijl dit genre juist het tegenovergestelde vraagt.

Had men "gewoon" de lijn van de eerste Blade Runner voortgetrokken binnen dezelfde mystieke sfeer, zonder teveel gedoe met acteurs en van daaruit het verhaal verder uitgewerkt mét muziek van Vangelis.. dàt zou pas een opvolger van formaat geweest zijn.

Ik blijf erbij...een waarlijk gemiste kans.

Beetje een raar bericht. Kijk je de moderne blockbusters wel eens? Die schieten soms ook richting de 2 en een half uur door. Het is nou niet dat als een groepje users hier de film te langdradig vind, dat jij een goed punt hebt gemaakt over de gemiddelde kijker. Buiten het feit of het misschien terecht is of niet.

Langdradigheid heeft veel meer te doen met pacing dan met de speelduur. Een film van 1.5 uur met 'trage' scenes kan langer aanvoelen dan een film van 2.5 uur vol met actie. Al kan dat natuurlijk ook vervelen op den duur...

Kan voor mezelf ook maar weinig overbodige of te lang uitgerekte scenes voor de geest halen.

Het is mij niet opgevallen. Zo´n immens Japans sprekend reclamebord als in Blade Runner heb ik niet gezien. Over twee weken ga ik nog een keer. Opletten geblazen.

Ik ook niet, snap niet wat mensen lopen te zeuren hier. Het is nou ook niet zo dat in de eerste Blade Runner het tempo nou zo hoog was.

Ik ben ‘m toch maar gaan kijken en de film is eigenlijk precies wat ik hoopte dat het was (zoals die verwachting door verschillende recensies was gewekt): het verhaal stelt weinig voor maar wat een zinderende bioscoopervaring geeft de film want de beelden zijn magnifiek en je waant je echt bijna drie uur lang in een andere – dystopische – wereld. Bijna een trip.

Om even op een aspect van dat beeld door te gaan: zo’n 3D-film heeft de intentie de film daardoor realistischer te maken maar ik vind de huidige 3D-filmervaring nog zo duidelijk nep dat het de film juist onrealistischer maakt. Maar je went er snel aan en misschien verhoogt het 3D-effect na die eerste minuten van vervreemding dan toch wel de intensiteit waarmee je de film beleeft…

En deze film kan dat onrealistische of vervreemdende ook wel hebben, gezien zijn thematiek van “verlangen we niet allemaal naar iets wat echt is?”. In de geschilderde dystopie van de nabije toekomst lijkt alles wat echt is immers verdwenen, culminerend in de Her-achtige relatie van K en zijn virtuele vriendinnetje.

De film concentreert zich echter in eerste instantie op een andere thematiek: de dystopie van de terugkeer van slavernij en kolonisatie, al dan niet door middel van robotten of gemuteerde mensen die als slaven worden gebruikt. Overigens, misschien heb ik iets gemist maar ik dacht aan het begin te lezen dat de slaven gemuteerde mensen zijn maar in feite blijken het een soort robotten die niet worden geboren maar gemaakt hetgeen mij de hele film lang in een lichte staat van verwarring bracht. En dat had ik met meer aspecten van de film en herken ik ook van eerdere films van Villeneuve: misschien ben ik te dom om het allemaal goed te begrijpen maar in mijn beleving zijn de op zich interessante thema’s en concepten die Villeneuve gebruikt vooral slordig en slecht (noch op een interessante manier noch op een logische en consistente manier) uitgewerkt. En als het wel goed is doordacht faalt Villeneuve steevast het goed uit te leggen zodat het allemaal vooral erg vaag blijft.

Tot overmaat van ramp zijn de thema’s van deze film wel erg dezelfde als die van The Matrix die immers ook een toekomstige dystopie beschrijft waarin dan weliswaar de mens zelf slaaf en de robot de meester is geworden (in Blade Runner is dat iets minder dystopisch nog het omgekeerde) en The One de Messias is die de redding van de mensheid komt brengen. Bijna hilarisch vond ik Blade Runner 2049 toen datzelfde Messias-thema tegen het einde van de film wel heel uitdrukkelijk naar voren wordt gebracht – zelfs inclusief wonder (van de geboorte), liefde, hoop en geloof – alsof er nog kijkers waren die niet door hadden dat we hier naar een analogie van het evangelie zitten te kijken. Is die Villeneuve toevallig een evangelische christen, vraag je je af, want evangelisch kun je deze film zeker noemen. Overigens, dat thema koppelde hij wel leuk aan Jezus’ “ik kom het zwaard brengen”: de christelijke liefde, menselijkheid en echtheid slaat bruggen tussen de rassen c.q. menssoorten, zoals de liefde tussen K en zijn virtueel vriendinnetje in extremo illustreert, maar door deze vermenging zal oorlog en opstand komen doordat de muren tussen de soorten omlaag worden gehaald waarvoor Joshi aldoor waarschuwt (het zwaard van Christus doorklieft alle familie-, stam- en nationale verbanden – verenigt zo de mensheid – maar verdeelt die mensheid ook in gelovigen (de goeien) en de ongelovigen (de zondaars) en brengt een slavenopstand voort).

Dat uiteindelijk de wetenschapster en niet K de Messias blijkt te zijn is wel verrassend en feministisch beslist verantwoord maar de logica ervan ontgaat me, zoals het hele verhaal aldoor ietwat verwarrend c.q. slordig uitgewerkt is (tenzij ik de hele tijd hele subtiele clues heb gemist). Het is m.i. dan ook een film die je moet ondergaan en waar je niet te veel over moet nadenken.

Kortom, qua thematiek en verhaal een beetje een rommeltje en weinig origineel (zoals we gewend zijn bij Villeneuve), maar qua bioscoopervaring scoort de film maximaal. Daarom toch vier sterren (al zal het die waarschijnlijk niet vasthouden als ik ‘m later een keer op TV terug zie).

PS. Bijna iedereen meet deze film af naar de Blade Runner uit 1982, maar dat kan ik niet want cultuurbarbaar als ik ben heb ik Blade Runner uit 1982 nooit gezien…

Als ik Blade Runner niet zou hebben gezien zou ik helemaal niets met Harrison Ford zijn rol kunnen. En volgens mij worden de dromen ook niet goed genoeg daarvoor uitgelegd.

Deckard is toch gewoon een replicant, is dat nog een vraagteken? Hij heeft rode ogen (net zoals de replicants), de eenhoorn, hij kan moeiteloos het gevecht met een jongere replicant aan (dus net zo sterk) etc. allemaal indicaties.

Was het niet Ford zelf die er van overtuigd is dat Deckard geen replicant is? Daarnaast ben ik niet heel erg overtuigd van de argumenten. Al moet ik zeggen dat de eenhoorn discussie mij is ontgaan. Wie kan die even kort uitleggen?
Daarnaast het vechten.. Gosling verslaat Hoeks ook, die me toch ook de superieure replicant lijkt. Daarnaast hebben deze films me juist laten zien dat de replicants geen onoverwinnelijke robots zijn. De rode ogen zijn me ook niet opgevallen, maar dat zou ik met herzieningen moeten bekijken. Het is iig geen vaststaand feit Vooral niet omdat hij gewoon veel ouder is geworden.

Oh de eenhoorndroom. Ja, dat zou denk ik wel de sterkste hint zijn, dat zegt Scott ook zelf natuurlijk. Al is het voor mij niet echt een vraagstuk die me bezighoudt. Het is denk ik leuker voor herziening nr. X om op de details te letten, meer niet.

Ben een beetje ziekjes, kan niet meer goed nadenken Vandaag ook strontverkouden in de zaal gezeten voor deze film. De vermoeiendste zit ever.. En dat kwam niet door de film.

In de Final Cut van Blade Runner zie je de rode ogen bij Deckard. In de badkamer scène met Rachael als hij wegloopt en nog even haar aankijkt zie je z’n rode ogen. Niet te missen.