Zinema

Dwaze dialogen.

Het van de legendarische Amerikaanse TV-serie 'Saturday Night Live' bekende trio duikt op in deze aardige komedie van Landis, over een drietal acteurs op avontuur off-screen. Het grappige is dat ze denken zich in een toneelstuk te bevinden, hetgeen een aantal goede grappen oplevert. De film wordt vooral gedragen door de drie komieken een aantal dwaze dialogen.

Goed.

Idiote intro.

Deze film kent een werkelijk tenenkrommend begin waarbij het begrip exploitation tot op het uiterste wordt getest middels een geestperforerend Polygoonjournaal, waarmee de regisseur zijn meest smakeloze kant laat zien. Het is daarom een meevaller dat vervolgens een aardige maar trage griezelfilm, inclusief sfeervolle locatie, wordt gestart. Als halverwege een en ander nog verder inzakt en weinig verrassing weet te brengen, begint de bittere nasmaak van de idiote intro wederom op te spelen. Zodat je, met de daardoor oprispende boertjes, de film vroegtijdig wilt uitblazen.

Onvoldoende.

Uitstekend.

Met dank aan Pacino en een aantal sterke bijrollen.

Het verhaaltje is enigszins voorspelbaar, maar door de kleurrijke personages glijdt e.e.a. naar binnen.

De film doet de wereld der advocaten en rechters menselijk aandoen. Al is de hoeveelheid gekkigheid wel hoog.

Vreemd overigens is de heruitgave op DVD ter ere van de serie 'Damaged' en het Pacino-vehicle '88 Minutes', die van een beduidend minder niveau zijn.

Zeer goed.

The (Su)burbs.

Eindelijk, na 20 jaren, kreeg ik de kans om dit werkje in HD te herzien.

Met name Dern is bij vlagen hilarisch. Eigenlijk is de hele cast sterk, met Hanks als de suffe burgerlul voorop. Het verhaaltje is simpel maar doeltreffend en vermakelijk.

Leuke dialogen en een uitstekend griezelsfeertje mixen prima in dit komische filmpje uit de jaren '80.

Zeer goed.

Flauwe grappen.

Een commercieel succesvol vervolg op de kaskraker, maar vanwege de vaak flauwe en achterhaalde grappen nog steeds een gemiddelde komedie. De film deed het destijds goed in de Nederlandse zalen, maar dit vervolg is gewoon meer van hetzelfde doch in een andere setting. De charme van deel een is inmiddels een beetje verdwenen.

Doorsnee.

En wederom een miniserie Salem's Lot naar het bekende King-verhaal. De 1979 versie is vele malen beter en eigenlijk is deze remake afgezien van Lowe die nog enigszins zijn best doet, een behoorlijke draak. Matig.

Verfrissend.

Eindelijk weer eens een romcom die niet middels alle clichématige stapjes voorspelbaarheid en middelmatigheid ten toon spreidt.

En dat is fijn. Want binnen dit genre bepalen de McConaughey's en consorten helaas tè vaak de standaard.

Het verhaaltje kent een aantal leuke en herkenbare situaties, alsmede grapjes. De soundtrack is ook erg prettig. Gelukkig dat men niet de open deur van Octopus's Garden intrapt en weigert het nummer te draaien. Had alleen gepast bij een happy end. Iets dat de makers wederom weigeren te geven. Alhoewel.. Leuk gevonden die Autumn.

Paar leuke film- en muziekgeintjes en puik acteerwerk ronden het geheel af. Had wat mij betreft op sommige punten iets meer vaart mogen hebben en misschien zelfs wel een echt unhappy end, maar ik ben dan ook een redelijke kniesoor.

Vooruit. Voor den liefhebber.. Klikkerdeklik.

Zeer goed.

Redelijke thriller/horror die met de handycam wordt geschoten en daarmee een realistische sfeer probeert te scheppen. Soms vernuftig maar vaker cliché.Toch vermakelijk.

Ietsje leuker.

Dan deel 1 welteverstaan.

Van dat deel was ik al geen fan en deze gaat met de priester net over het randje dat ik nodig bleek te hebben. Gekte dus.

Een hoop geschreeuw en veel geschok, maar dit helpt wel mee aan enige betrokkenheid. Niet origineel edoch wèl werkend is het video-game segment. Had mijn speelgoedpistooltje al klaar liggen.

Knaller-de-knal. Hap, slik (de larve) en weg.

Goed.

Bijzondere bankroof.

Het leuke aan deze misdaadfilm is niet alleen de chemie tussen Beatty en Hawn, maar vooral de bijzondere en knap in elkaar gestoken bankroof. Het eerste deel en de daarbij behorende ontknoping is daarom het beste, maar over de gehele rit genomen biedt de film voldoende vermaak.

Goed.

Neen.

Over een van de meest schokkende gebeurtenissen in politiek Nederland had een betere film mogen verschijnen. Ken het boek niet, maar dit is helaas te wisselvallig. Een thriller had het kunnen zijn, maar echt spannend wordt het nergens. Ongeloofwaardigheid en niet altijd even sterke acteerprestaties doen de film ook de das om.

Erg gemiddeld allemaal.

Griezelig filmpje.

Met een uiterst prettige opbouw, bakken vol sfeer en een sinister gegeven.

Hurt en Sir Richard zijn sterk en de film heeft de klasse door onder de huid te gaan zitten. Knap gedaan dus, met dank aan de acteurs.

Wat ik zelf erg vreemd vind is dat Hurt zelf de moorden claimt na het horen dat de baby ook dood is. Je zou eerder een andere reactie verwachten. Met name omdat dit echt gebeurd is..

Zeer goed.

Cannon-niemendalletje.

Een aan Carrey doen denkende moordenaar die, enigszins origineel, naakt op pad gaat blijkt helaas niet voldoende om dit typische Cannon-niemendalletje naar een hoger niveau te tillen. Bronson, zij het op de automatische piloot, weet een beetje verschil te maken. Spannend of vermakelijk wordt het helaas nergens.

Doorsnee.

Geforceerd.

Voorspelbare maar onderhoudende cliché-film die nergens echt van de grond komt. Dat zit hem met name in de held die nergens weet te boeien, alsmede in het gebrek aan de geloofwaardigheid van zijn avontuur en het missen van authenticiteit. Iets waar men op gaat letten met zo een titel. De film doet regelmatig geforceerd aan, zelfs voor diegene met zijn verstand op nul.

Twee sabeltandjes.

Standaard griezelfilm die vooral door de hoofdpersoon's onlogische beslissingen, in vrijwel elke spannende scene, aan kracht inboet. De goofs heb ik dan nog niet eens genoemd. Alle cliché's in een kopje. Matig.

Vermakelijke kinderfilm die wat kansen laat liggen, maar met name door de geweldige Close blijft onderhouden. Redelijk.

Het niveau van het eerste deel wordt niet gehaald. Wat overblijft is een zeer clichématige kinderfilm. Close en Depardieu ten spijt. Gemiddeld.

Aanslag zonder vliegtuigen.

En dat is vreemd, want die staan aan de basis van deze nachtmerrie en daardoor stortten uiteindelijk de Twin Towers in. De luchtmachines zijn schijnbaar niet opgepikt door de vele amateurfilmers. Desondanks boezemt de tweede inslag, waarvan de explosie wel werd gefilmd, de kijker angst in. Opnieuw. En dat vooral omdat de mensen met de videocamera zelf volslagen in paniek raken.

Een cinematografisch hoogstandje is het niet, maar met name een potpourri van schokkende cams. De beeldinhoud is echter dusdanig rauw, evenals de onnodig gecensureerde commentaren, dat het surrealisme zich wederom opdringt aan de kijkers.

Goed.

13e Jurylid.

Het rechtbankdrama der rechtbankdrama's is van behoorlijke klasse, ondanks enige gedateerdheid. Stijlvol en voorzien van prima acteerprestaties. De eenzijdige setting begint vanzelf de broeierige sfeer omtrent het dilemma van de jury weer te geven. Mooi gefilmd ook. De kijker voelt zich al snel het 13e jurylid.

Zeer goed.

Ondanks dat deze remake net niet de magie kan bevatten van het origineel is hij toch sterk genoeg om te vermaken. Met een sterke cast. Goed.

12 Rounds With a Vengeance.

Ofwel hoe een actie-klassieker in een nieuw, maar minder ruim, jasje werd bekneld. Met de actie zit het wel snor in deze Die Hard-kloon. De acteerprestaties variëren, maar het script zuigt vooral. Het verhaaltje kent een aantal plothiaten en is sowieso niet sterk qua uitvoering. De gaatjes en goofs zouden minder erg zijn wanneer de film wat humor kende. Helaas is dit amper het geval.

Doorsnee.

Puike prent.

Boyle weet met zijn visuele flair van niets iets te maken. Niet dat het verhaal zwak is, maar wel flinterdun. Zoals gebruikelijk heeft de regisseur ook hier een eigenzinnige blik op de zaken, die vrij vaak werkt. Soms ook niet, wanneer men iets te veel vervalt in de familiesfeer. Over het algemeen genomen is dit een meer dan puike prent, inclusief de prima Franco en een leuke soundtrack.

Zeer goed.

Voorspelbare voorspelbaarheid.

Het is niet zo dat het origineel uit 2005 een waar meesterwerk is, maar die film heeft in elk geval een veel sterkere spanningsopbouw. Het is gelijk het sterkste punt van die film, die ook veel aan kracht verliest wanneer men uiteindelijk in het 'spel' belandt.

Hier begint dat 'spel vrijwel gelijk en moet dat de spanning brengen, hetgeen vaak niet het geval is. Dat zit hem in het Hollywoodiaanse jasje en de bekende gezichten, die een voorspelbaar verloop juist voorspellen. Ook de grimmigheid van 5 jaar eerder wordt gemist.

Redelijk.

Enigszins origineel.

En tot het moment van aankomst bij de gokhal voor russisch roulette, aangenaam spannend. Op de een of andere manier vind ik hetgeen dat zich hier afspeelt minder sterk en iets te lang duren.

Mooi en sfeervol gefilmd en leuk in elkaar gestoken, al had het wat mij betreft dus (nog) iets korter gemogen. Het einde is niet gek, maar ook wel weer een beetje toevallig allemaal. Leuk contrast natuurlijk met hetgeen zich vlak daarvoor heeft afgespeeld.

Goed.

Enigszins onderhoudende avonturenfilm met een ietwat misplaatste Banderas. McTiernan onwaardig, maar niet slecht. Gemiddeld filmpje.

Meestal staan de verfilmingen van de Kingboekjes best wel voor een beetje vermaak. Zo niet hier. Ondanks de altijd goede Cusack en zelfs een klein maar fijn bijrolletje van Jackson, ontpopt deze film zich tot een langdradige zit vol SE en zónder spanning. En het begon zo leuk.. Matig.

Gehoopt dat Willis en Def, beiden toch niet de minsten, in een leuker scenario terecht waren gekomen. Deze 16-in-een-dozijn film is dusdanig voorspelbaar en clichématig dat ik hem liever snel vergeet. Ook Willis vind ik weinig overtuigend. Onderhoudend maar niet echt vermakelijk helaas.

Standaard zoetigheid.

Maar gelukkig is deze romantische komedie voor tieners voorzien van een paar leuke grapjes. Een paar, want verder dan één hand kom ik niet, helaas.

Perry komt nogal uitgeblust over, maar is amper aanwezig. Echt storen aan hem is dus niet nodig. Efron doet het leuk, maar het verhaaltje hangt van cliché's en voorspelbaarheid aan elkaar.

Doorsnee.

De Director's Cut.

En ondanks dat deze erg lang duurt, vallen nu de puzzelstukjes beter op hun plaats. De film voelt namelijk minder chaotisch aan dan de bioscoopversie.

Toch blijven de meeste grappen van een melig niveau en moet de film het vooral hebben van de groots opgezette slapstick. Een echte hoofdlijn is er niet. Meer een aaneenrijging van plotjes.

Goed.

Onderhoudende romcom.

En dat ligt met name aan het gegeven dat je toch graag wilt weten waar het geheel naar toe gaat. Dat is meestal niet zo'n goed gegeven als dat de voornaamste reden is om te blijven kijken, en zo ook hier.

E.e.a. doet sterk denken aan Woody Allen maar dat niveau wordt niet goed vastgehouden. Het ene moment zijn de dialogen sterk en grappig, een ander moment zijn de momenten voorspelbaar en/of zwak te noemen. Ook het abrupte en ietwat te zoete einde helpen niet mee aan het geheel.

Redelijk.