Ingeschreven sinds 23 juli 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Zinema. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Alternatieve titel: Mother, woensdag 23 mei, 22:41 uur
Curieuze karakters.
De nietsvermoedende kijker wordt bij deze Zuid-Koreaanse productie al snel het scherm ingezogen. Dat komt niet alleen door de bijzonder leuke mix van verschillende genres, maar ook door de soms flitsende wijze waarop een en ander in beeld wordt gebracht. Zo opent de film al heel bijzonder wanneer de moeder uit de titel in een prachtig landschap een treurig maar stijlvol dansje doet. Begeleidt door geweldige gitaarmuziek overigens.
Deze bijna surrealistische uitstapjes zitten door de hele film heen gevlochten. Niet altijd even opzichtig, eerder geraffineerd maar altijd welkom afwisselend. Regisseur Bong trakteert het publiek dusdanig op een origineel aandoende tragi-komische thriller met detective-plot, dat hij zelfs met een vleugje kijkersbedrog wegkomt. Zoals eigenlijk alleen een Hitchcock daarmee weg kon komen. Het stoort niet en past eigenlijk gewoon goed bij deze filmverrassing.
De film opent en eindigt, zonder ook maar iets te spoileren, met een dansje. Iets waardoor de werkelijk schitterende maar tevens summiere score nog eens benadrukt wordt. Te weinig bijna en daarom is de losse soundtrack een aanrader voor elke muziekliefhebber. De geluidstrack sluit naadloos aan bij de intrigerende beelden, die na afloop nog even na-ebben in het brein van de kijker. Geheel terecht. Want mede dankzij het leuke script, dat een parade aan curieuze karakters opvoert, is dit een bijzonder geslaagde kijkervaring geworden.
Geweldig.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: De Verlossing van de Naakte Generaal, donderdag 17 mei, 2:21 uur
Doorgeilen of demonen?
Het lastige aan deze documentaire over de verschrikkelijke oorlogsmisdadiger Blayhi is dat door het beeldscherm sijpelt dat de man nog steeds zo gek is als een deur. Zo kan de kijker zich haast niet onttrekken aan de gedachte dat de generaal, die zo graag in zijn blote kont vocht, zijn slachtoffers niet bezoekt uit boetedoening, maar als onderdeel van zijn psychologische oorlogsvoering. Alsof hij alsnog een beetje doorgeilt op al het leed dat hij menigeen heeft aangedaan.
Schrikwekkend is het gemak waarmee hij zijn juridische veroordeling afketst, maar al gauw wordt duidelijk dat ook hij last heeft van demonen. Het handje op de rug tijdens een van zijn confrontaties met een huilend slachtoffer verraadt dat van een echte innerlijke strijd echter geen sprake kan zijn. Of wel? Het is deze vraag die de kijker het meest bezighoudt tijdens deze schokkende documentaire.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 2:08 uur
Dito dialogen.
Moord in Extase blijft een behoorlijk sneue vertoning, waarbij het middelmatige acteerwerk nauwelijks een gemiddelde Bassie & Adriaan-aflevering ontstijgt. Doderer kan het verschil ook niet maken en zit opgesloten in een slecht script met dito dialogen. Het actiewerk komt amateuristisch over en de voorspelbaarheid van het verhaal doet de film uiteindelijk de das om.
Onvoldoende.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:36 uur
Geen geschuddebuik.
Een cast met zowel Stiller als Murphy doet iedere lachfilmliefhebber watertanden. Zoiets kan eigenlijk alleen maar tegenvallen en doet dat dus ook. Sowieso is dit meer een heist-film waarbij het script allesbehalve waterdicht is. Echt gelachen wordt er verder niet, althans meer dan een klein glimlachje zit er simpelweg niet in.
Toch is dit aardig en onderhoudend vermaak, met een uitschietende scene waarbij de twee hoofdrolspelers halsbrekende toeren uithalen, hangend aan een immense wolkenkrabber. Je zou er hoogtevrees van kunnen krijgen. Liever had men de kijker echter een schuddebuikende ervaring gegund, maar de humor is helaas ver te zoeken.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Nederwiet - de Moevie, donderdag 17 mei, 1:32 uur
Met de voetjes aan het plafond.
Zo zong Joost Belifante van het legendarische Doe Maar in de nederreggae klassieker 'Nederwiet'. En niets is minder waar, maar de wiet heden ten dage is een andere dan Henny Vrienten en co. of Bob Marley ooit gerookt heeft. Iets waar men tijdens deze docu helaas niet echt op in gaat. Al wordt het begrip THC wel genoemd, de reden waarom de krachtige wiet van tegenwoordig tegen de harddrugs aanschurkt niet.
Een aardige documentaire blijft over. Met onder anderen een Friese boer die al jaren leeft voor zijn wietplantjes. Ongeacht alle gevaren uit de hoek van rippers en het telkens veranderende politieke klimaat dat koffieshops gedoogd, maar bevoorrading verbiedt. Tevens komt een blowverslaafde aan het woord en ziet men hoe de plant wordt gekweekt. Erg veel samenhang tussen de onderwerpen is er niet en niet alle onderdelen komen even goed uit de verf.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Oom Henk, een Misdaadkomedie, donderdag 17 mei, 1:27 uur
Angstaanjagende oom.
Een onderhoudende, vlotte en geestige misdaadfilm van eigen bodem. Ondanks het ietwat voorspelbare verhaaltje werkte de overdaad aan humor verbazingwekkend goed, sommige ietwat geforceerde dialogen ten spijt. Met dank aan een puik acterende Kesting, die als 'oom die je liever niet hebt' angstaanjagend en tegelijkertijd grappig is. De zijplotjes, alsmede het tempo doen de film goed, al werkt misschien niet altijd alles.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:20 uur
Grof genoeg.
Het vervolg op de bioscoophit kon niet lang uitblijven en dit is het voorspelbare resultaat: een herhalingsoefening met avontuurlijk tintje. Zo moet het stel aso’s ditmaal afreizen naar het verre Friesland, alwaar een leger goedkoop ogende zombies op hen wacht. Er wordt van dik hout planken gezaagd en de meeste grappen zie je van mijlenver aankomen. Toch is het opnieuw net onderhoudend en grof genoeg om de rit uit te kunnen zingen.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:18 uur
Verkwikkende pulp.
Replicant is een van de leukere actieflicks uit de lange rij waaraan Jean-Claude van Damme heeft meegewerkt. Waar de meeste van die films uitblinken in het ‘dertien-in-een-dozijn-gevoel’, kent deze actiefilm een aardig verhaaltje, alsmede uitvoering. Natuurlijk is dit geen hoogstandje, maar de rol van Rooker is erg vermakelijk en het feit dat Van Damme nu eens ondergeschikt is i.p.v. de held werkt verkwikkend. Lekkere pulp.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:12 uur
Bijzonder.
Een interessante film met een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij de regisseur de tijd neemt om de kijker te doen raken. Maas is geheel op zijn plek als doordraaiende ambulancechauffeur en Van Aschat is sterk als de cabaretier zonder moraal. Het einde is er wellicht wat over, maar de maatschappijkritiek en griezelige actualiteit in combinatie met het soms tragi-komische ondertoontje werken wonderwel samen, met als eindresultaat een bijzondere thriller. Er zijn tevens een aantal aardige bijrollen die voorbijkomen, waaronder een geweldige Van Sauers en Amhali.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:06 uur
Knipogende krokodil.
Leuke pulp uit de jaren 80, volgens het ‘nature-strikes-back-principe’. Ditmaal handig inhakend op de successen van Jaws en diens volgelingen, met Forster als geschikte held met de terugtrekkende haarlijn. Een en ander kent gelukkig een kleine knipoog, want de scènes met de in het rufterige riool levende krokodil zijn nog wel een klein beetje spannend, maar zodra het beest in het volle licht loopt beginnen vanzelf de lachspieren te werken.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 1:02 uur
Dansende genres.
Ondanks dat Bitter Moon als een psychologisch drama met mysterieuze ondertoon zich een beetje verliest in erotiek, is nog plaats genoeg voor interesse bij de kijker. De regisseur zet een goede broeierige sfeer neer en voorziet het spannende verhaaltje van een prima opbouw. Coyote weet als verteller Grant niet voor niets aan de lip doen blijven hangen, het kijkpubliek volgt gretig. Toch voelt e.e.a. zo’n half uur voor het einde als een dovende nachtkaars aan, precies rond het punt wanneer 'het verhaal in het verhaal' op een dood spoor komt. Evenals de relatie tussen de twee hoofdrolspelers.
Polanski probeert er middels wat snedige dialogen en een ridicule twist nog wat kaas van te maken, feit is dat alle tot dan toe prettig samen dansende genres en zijplotjes als sneeuw voor de zon verdwijnen en houterig naar de zijkant van de danszaal afdwalen, middels een nog belachelijkere ontknoping die vrij kort volgt op de flauwe wending. Ook Coyote lijkt vanaf dat moment geen sturing meer te krijgen en ontaardt in ongeloofwaardig geschmier. Jammer, want het laatste half uur staat in schril contrast met het zeer sterke voorgaande.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Tintenherz, donderdag 17 mei, 0:51 uur
Brave Brendan.
Inmiddels is Brendan Fraser de Dean Jones van heden ten dage. De Disney acteur van weleer had dezelfde brave uitstraling, maar nog het geluk af en toe een klassiekertje mee te pikken. Dat laatste ligt voor Fraser misschien in het verschiet. Waarschijnlijk niet, want de man zal telkens voor hetzelfde type familiefilm gecast worden. Hij weet er i.i.g. een aardige boterham mee te genereren.
Niets mis mee, maar ook deze fantasy ‘Inkheart’ onderscheidt zich verder niet van ander werk binnen het genre. Een interessantere hoofdrolspeler had misschien het verschil kunnen maken. Een en ander begint nog leuk en de cast is verder wel redelijk, maar er wordt vooral op safe gespeeld en alle bekende clichés komen voorbij. Weinig opzienbarend dus en eigenlijk alleen echt leuk voor kleine kinderen, ondanks het duistere tintje.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:49 uur
Dubbele bodem.
Een vrij simpel verhaal over een koerier die onder bedreiging opzoek is naar een crimineel kopstuk. Het verhaal kent een dubbele bodem die allesbehalve nodig was. De actie en het tempo maken namelijk een hoop goed. Toch speelt het ‘er met de haren bij gesleepte plotje’ inclusief Rourke, die plastische chirurgie wederom een geheel nieuwe impuls geeft, een belangrijke factor in dit verder weinig opzienbarende, maar wel onderhoudende actiefilmpje.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:45 uur
Griezelmysterie.
Ondanks de aardige cast, waaronder onze eigen Carice van Houten, wil dit griezelmysterie nergens echt geheel van de grond komen. Sfeervol is het wel, maar het verhaal kent simpelweg te weinig verrassingen en zit nogal slordig in elkaar gestoken. Tijdens het einde kan de kijker zomaar het gevoel krijgen dat een luchtballonnetje leegloopt. Dat is jammer, want de juiste ingrediënten zijn wel aanwezig.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:41 uur
Lading dekkend.
De Ninjatrilogie werd enigszins lading dekkend afgesloten door wederom een onbedoeld hilarisch deel. Eentje waarom meer kan worden gelachen dan tijdens de voorgaande delen bij elkaar. Het is met name de mix tussen een soort griezelfilm en een actiefilm die hoop doet leven. En het blijft niet alleen bij hoop bij dit ontiegelijk foute filmpje.
De openingsscène is zelfs ronduit sterk en uiterst origineel. Een ninja duikt zomaar op tijdens een golfwedstrijd en vermoordt vervolgens alle aanwezige spelers op meedogenloze wijze. Deze bovennatuurlijke boef blaast eigenhandig het begrip ‘boosaardig lachen’ nieuw leven in. Zeldzaam zijn de films die zo slecht zijn dat ze alsnog amuseren, maar dit is er zeker eentje.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Ninja II, donderdag 17 mei, 0:35 uur
Cannonpulp.
Na de beroemde aftrap met Enter the Ninja, volgde al snel het verplichte vervolg, waarbij Kosugi ditmaal tot de good guys behoorde. Het verhaal is wederom een belachelijke kapstok voor zoveel mogelijk actiescènes, die hier zowaar wat beter uit de verf komen dan bij het eerste deel met Franco Nero. Toch blijft het vermaak voornamelijk beperkt tot onbedoeld grinniken om het idiote acteerspel en de belachelijke ontwikkelingen. Typisch Cannonpulp.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Menselijke Moordmachine, donderdag 17 mei, 0:27 uur
Geen Bruce maar Franco.
Het in de jaren tachtig welig tierende subgenre der ninjas komt vooral voort uit deze Cannonklassieker met spagettiheld Franco Nero. Ondanks alle martial arts, die knullig tot redelijk wordt uitgevoerd, is het hier de knipoog van de blauwogige Italiaan die voor een klein beetje vertier zorgt. En anders doet de aan 'Enter the Dragon' refererende titel dat wel. Want de blonde vechtmachine steekt schril bij Bruce Lee af. Daar kan zijn kekke witte pak niets aan veranderen.
Ook de schmierende George verzorgt onbedoelde maar welkome humor. Een en ander te serieus nemen leidt bij deze film namelijk tot teleurstelling. De hilarisch overduidelijke mistrap van Kosugi tijdens de openingstitels zijn een onheilspellende en goofy voorbode op deze twijfelachtige klassieker, die door Golan zelf werd geregisseerd. De film veroorzaakte een hele hausse aan ninja-pulp. De Cannontheatertjes vaarden er wel bij.
Twee werpsterretjes.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:20 uur
Vocht en popcorn.
Cruise en zijn collega’s rukken opnieuw uit wanneer de wereld gered moet worden van het levensbedreigende kwaad. Dat laatste wordt minder onheilspellend gebracht dan had gekund, maar de over-de-top-actie maakt een hoop goed. Met het verstand half uitgeschakeld valt er weer voldoende te genieten. Mits voorzien van voldoende vocht en popcorn, want het tempo zit er lekker in. Desondanks is dit waarschijnlijk wel het minste deel uit de reeks.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:15 uur
Doordiscussiëren.
Het uiterst voorspelbare en soms behoorlijk overdreven script wordt desondanks memorabel uitgevoerd door de vier acteurs. Enigszins schmierend, met Foster voorop, valt er toch voldoende te genieten van twee stellen die met elkaar in aanraking komen via een opstootje tussen hun kinderen. Wat beschaafd begint eindigt in een overdreven maar geinige toneelvoorstelling.
Met name het tweede gedeelte, waarbij de fatsoensremmen wat meer los gaan, veroorzaakt een aantal lachsalvo’s. Toch voelen sommige dialogen te snedig en geforceerd aan om ook het dramadeel serieus te nemen. Het einde is een inkoppertje, maar had ondanks de korte speelduur best iets eerder gemogen. Het doordiscussiëren duurt namelijk een beetje te lang.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:10 uur
Entertainmentfactor.
Ook in dit deel is de grootste troef het menselijk gezicht van detective Varg Veum die al jaren lang het succes verzocht van deze Skandinavische misdaadserie. Het script is echter weer eens te vergezocht terwijl de film bijzonder serieus van toon blijft.
Een combinatie die ook hier net niet voldoende is, ondanks de hoge entertainmentfactor die verantwoordelijk is voor een onderhoudende kijkbeurt. Veum zelf blijft de grootste publiekstrekker, maar de twisten en ontknopingen zijn vaak te gek voor woorden.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:05 uur
Nipte voldoende.
Ondanks dat Veum altijd een prettig personage blijft, waarbij zijn menselijke trekjes en het altijd licht doorsijpelende drama juist leuk afwisselt met die doorsnee andere detectives, is ook hier het verhaal weer eens te vergezocht. Spannend is het wel en de mooie natuurplaatjes in combinatie met het who-dun-it-plotje maken de kijkervaring tot een nipte voldoende. Wederom is de ontknoping nogal een teleurstelling.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 0:03 uur
Knieval.
Ondanks dat het einde te gemakkelijk voor woorden is, blijkt het toch de onvoorspelbaarheid te zijn die het sterkste punt van dit drama met thrillerrandje verzorgt. Een en ander duurt soms wel te lang en ondanks de goede performances weet de film niet de continue aandacht vast te houden. Hoe sterk Shannon ook performt, soms irriteert hij ook een beetje.
De knieval voor Hollywood is een heel domme en doet de film onfris rieken naar de teloorgang van een Shyamalan. De film is van zichzelf al onheilspellend genoeg. Hopelijk blijft Nichols eenzelfde lot bespaard, maar een einde waarmee je het voorgaande vrijwel volledig verknoeit voorspelt weinig goeds. Zo onnodig ook.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 23:59 uur
Verwaand en vervlochten.
Theron speelt een goede rol als de verwaande jongvolwassene die haar geboortedorp, dat ze ontvluchte om naam te maken in de grote stad, gedesillusioneerd moet bezoeken wanneer een oude jeugdvriend gaat trouwen. Drama en humor zijn hier op de juiste wijze met elkaar vervlochten en het acteerwerk is sterk.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 23:53 uur
Goede ingrediënten.
Een stijlvolle Britse griezelfilm die alle goede ingrediënten, waaronder een gigantisch spookslot in the middle of nowhere, bevat maar nergens echt veel indruk maakt. Het goede acteerwerk en who-dun-it-plotje maken een hoop goed. Evenals de stijlvolle setting.
Het script presenteert zich echter sterker dan het is en e.e.a. riekt een beetje naar kijkersbedrog en een herhalingsoefening van betere voorgangers. Desondanks is de film de moeite waard, ondanks dat dit ook een aflevering uit het betere BBC-detective werk voor televisie had kunnen zijn. Echt heel erg onderscheidend is het namelijk niet.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 23:48 uur
James' laatste.
Het avonturengehalte ligt weer hoog in deze derde uit de Cannon-reeks. Dudikoff werd ingeruild voor Bradley en het script lijkt wederom eentje die misschien wel net gered is van de papierversnipperaar. Ook hier is de veel te vroeg gestorven sidekick James de betere knokker en tevens welkome afleider met geinige oneliners.
Eigenlijk is deze actiefilm te dom voor woorden, maar tevens weer eens zo’n zeldzaam voorbeeld van ‘zo slecht dat het soms leuk wordt..’. Het zou helaas het laatste deel met James zijn en Dudikoff zou in deel 4 tijdelijk terugkeren. Toch is dit deel vermakelijker dan bijvoorbeeld deel 1. Om de verkeerde redenen wellicht, maar ach..
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 23:38 uur
Onbedoeld lachen.
Wederom van de hand van B-regisseur Firstenberg komt dit vervolg op het eerdere succes uit de beruchte Cannonkoker. Opnieuw met Dudikoff, die na dit deel tijdelijk zou afhaken, en de zwarte spierbundel met paardengebit: Steve James. De vuilbekkende vechtmachine die graag middels zijn ogen en overdreven gezichtsuitdrukkingen acteert, had niet misstaan in de 'stomme cinema'.
Net als in deel 1 is laatstgenoemde de voornaamste reden om deze film uit te kijken, want als eeuwige sidekick zorgt hij tenminste nog voor een enigszins goedbedoelde knipoog. Tevens beheerst hij ietwat betere knoktechnieken dan de eigenlijke held. Het script stelt ook hier geen fluit voor, maar de onbedoeld hilarische actie trekt een hoop recht. Lachen om de verkeerde redenen dus.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
donderdag 17 mei, 23:30 uur
Zonder knipoog.
In de jaren tachtig werd in de plakkerige Cannontheaters de Japanse ninja nieuw leven ingeblazen. Door Menahem Golan hoogstpersoonlijk en met veel succes. Zo ontstond een geheel nieuw en overstelpt subgenre, waarbij knutselregisseurs als Godfrey Ho dankbaar mislukte filmavonturen alsnog tot videovoer omtoverden. Veel ninja-voer was namelijk zo slecht dat het nooit de duisternis van de bioscoopzaal zou halen, laat staan het daglicht zou zien. Al was het feit dat een film wel in de cinema's arriveerde geen garantie voor een deugdelijk product.
Veel mislukkingen dus. Dat was bij de ervaren Firstenberg niet het geval, want deze film kende een heuse theaterrelease die goed werd ontvangen. Met maar liefst 4 vervolgen in het kielzog. De regisseur was niet voor niets verantwoordelijk voor eerdere 'filmsuccessen' op het gebied van de gemaskerde moordenaars. Desondanks is dit een van de mindere delen, omdat regisseur Firstenberg de film zonder knipoog met het publiek deelt en de weinig charismatische Dudikoff een goede vechttechniek ontbeert. Gelukkig maakt eeuwige sidekick James een hoop goed.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:25 uur
Droge orgasmes.
Hysteria is een vermakelijke komedie die, ondanks het gedurfde onderwerp, behoorlijk op safe blijft spelen. Dat geeft verder niets, want dit zogenaamde geschiedenislesje komt best geloofwaardig over en brengt daardoor een hoop humor met zich mee. Het bloedserieuze gebruik van de vibrator om vrouwen van hun ‘hysterie’ af te helpen doet sowieso een glimlach rond de lippen verschijnen. Je zult destijds maar geleefd hebben.
Het zijn, naast het grappige gegeven, vooral de karakters die vermaak bieden. Met de gortdroge Dancy en Everett voorop. Welkome afwisseling is Maggie Gyllenhaal die, als geëmancipeerde vrouw en voorvechtster van de armen, voldoende tegengas biedt aan de dokters die vrouwen willen behandelen door stimulering van de clitoris. Het daaruit voortvloeiende ‘spasme’ wordt als genezing gezien, hetgeen de meeste hilariteit oplevert.
Alle orgasmes ten spijt blijft de film behoorlijk droog en vallen, naast de humor, ook de sfeervolle setting en de mooie kostuums op. Evenals de goede acteerprestaties. Een en ander ligt er verhaaltechnisch gezien echter behoorlijk dik bovenop, waardoor echte verrassingen uitblijven. Desondanks hapt de film lekker weg en valt er voldoende te genieten.
Goed.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:23 uur
Water & sneeuw.
Het vervolg op de succesfilm van Ritchie is wederom visueel flitsend in elkaar gedraaid. Het scenario wordt echter een beetje ondergesneeuwd en is minder waterdicht dan dat van het eerste deel. Bakken vol mooi gefilmde actie en heerlijke dialogen tussen hoofdrolspelers Downey Jr. en Law trekken de boel weer recht.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:17 uur
Verstand-op-nul-vervolg.
Old Stars is het vervolg op het aardige All Stars, maar net als die titel geen hoogvlieger. Met gewoon verstand-op-nul-vermaak is echter niets mis en dus valt deze komedie nog best te doen. Het houdt helaas niet over, want na een geinig eerste uur zijn de leukste belevenissen wel geweest en begint het gemis aan echt goede grappen behoorlijk op te vallen.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:15 uur
Monty’s Merlijn.
Een nogal wisselvallig film over Merlijn de tovenaar en het zwaard in de steen. Genoeg grond om die te doen beven zou je denken, maar de regie van Boorman mocht niet baten. De na het schitterende ‘Deliverance’ in een dip gerakende regisseur zou pas vier jaar na dit debacle weer een beetje op niveau komen.
Niet hier dus, waar na een moeizaam begin en tergend acteerwerk de film al meer op een soort van persiflage begint te lijken. Maar de komedie Monty Python and the Holy Grail uit ’75 is toch echt een stuk leuker om te kijken in dat geval. Het gaat hier in Excalibur op zoveel manieren mis dat het bijna ondoenlijk wordt de film uit te zitten.
Matig.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:13 uur
Viva VHS!
Een alleraardigste actiecomedy met Parks, die eigenlijk de uiterlijke kenmerken van een held ontbeert. Alsmede de innerlijke. Dit levert hilarische taferelen op die lang niet altijd zo bedoeld zijn maar wel naar meer doen smaken. Zo probeert de agent continu zijn lesbische partner te ‘bekeren’.
De ene scène is vaak nog fouter dan de ander, maar voor een ieder die het betere B-circuit graag mag afrijden wacht een onderhoudende en leuke eighties-flick waarin het verhaal ondergeschikt is aan de belachelijke, maar werkende uitvoering.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:11 uur
Viva VHS!
Maar niet heus, want deze magnetische cassetteband had beter onder het stof bedoven kunnen blijven. Ondanks dat het gegeven leuk is en sommige gorigheid best aardig wordt uitgevoerd, neemt de film zichzelf veel te serieus en raakt het verhaal als snel kant nog wal. De acteerprestaties houden ook al niet over.
Onvoldoende.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:08 uur
Psychedelische proporties.
De muren vertellen weinig, de buren des te meer. Alhoewel? Ondanks het feit dat aan de interviews een moord vooraf gaat, zijn het juist die muren die angst inboezemen. Ze zijn namelijk veel te dun en laten elke scheet tot bijna psychedelische proporties wederklinken bij de omringende bewoners. Geholpen door geleiding via een hoogstwaarschijnlijk verouderd elektrisch bedradingsysteem, holle ruimten en verwarmingsbuizen. De akoestiek die dit vervolgens veroorzaakt zou vrijwel elk zinnig mens zo snel mogelijk doen verhuizen.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Een Avontuur uit een Andere Dimensie, maandag 30 april, 20:07 uur
Curieuze creaturen.
Dat Oz en Henson met de Muppets geschiedenis hebben geschreven is geheel terecht. Zelden spatte er zoveel lol in combinatie met muziek van het scherm, grotendeels verzorgd door poppen. Ook hier spelen de door mensen gestuurde lappen wezens de hoofdrol, maar is de toon een stuk duisterder. Gelukkig valt er ook een klein beetje te lachen om de curieuze creaturen en is de setting werkelijk betoverend.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:05 uur
Feelgood familieleed.
Braaf begeeft Damon, samen met zijn door verdriet verscheurde gezin, zich door het clichéscript op weg naar een welverdiende romance. Dat er tussendoor nog wat familieleed dient te worden opgelost in combinatie met allerlei exotische dieren die om aandacht vragen, maakt de film er alleen maar prettiger kijkbaar op. Een suikerzoete ‘feelgood’ is het gevolg.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:00 uur
Zwakke zielenroerselen.
Een onderhoudende maar tegelijkertijd zwakke documentaire van Herzog, die zich weinig onderscheid van de gemiddelde TV-docu’s heden ten dage. Alles is vrij voorspelbaar en de regisseur vraagt continu naar de bekende weg. Een zwak vervolg op de redelijke reconstructie, waarmee de film nog hoopvol begint.
Interessante dialogen blijven zodoende uit en doen rieken naar een soort van mislaatst respect voor de daders, die nergens doorgekieteld worden door de interviewer en zodoende kunnen blijven volharden in hun leugens. De titel is daarom allesbehalve ‘Into the Abyss’, omdat de donkere krochten en zieke zielenroerselen van deze criminelen hun hersenpan ons vooral bespaard blijven.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
maandag 30 april, 20:00 uur
Morricone op Mars.
Ondanks dat Mission to Mars misschien niet De Palma’s beste film is, valt er toch voldoende te genieten. De opgebouwde spanning komt een beetje gezapig aan zijn eind, maar de mooie beelden en het prachtige camerawerk maken een hoop goed. Evenals de soms ongepaste, maar wonderschone score van Ennio Morricone.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Sasha - HIV in Rusland, maandag 23 april, 21:39 uur
Deprimerende docu.
Sasha Volgina, de Russische activiste die strijdt voor het recht op AIDS-remmers, verdient een standbeeld. Ondanks haar heavy drugsverleden, haar kettingroken tijdens de zwangerschap en al wat dies meer zij. Ze heeft HIV, iets waarover een Russische official schaamteloos meldt dat deze ziekte 'volgens de wetenschappers niet bestaat.'
De film heeft niet echt een kop en staart, maar biedt een momentopname uit het activistenleven van deze voorvechtster en haar medestanders. Op de hielen gezeten door de geheime dienst en een regering die de patiënten liever ziet sterven dan dat ze hen de reikende medicinale hand uitsteekt. Van deze documentaire wordt je vanzelf depressief.
De keiharde realiteit wordt gepresenteerd op rauwe wijze, via de handycam en middels verboden footage. Dat het Rusland van tegenwoordig nog steeds een achtergesteld land is bewijst dit document. Op schokkende wijze wordt het algehele gevoel over deze 'ziekte des zondaren' blootgelegd. Onvoorstelbaar.
Zeer goed.
Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 april, 23:53 uur
Vrij voorspelbaar.
Deze thriller over twee jongens die zich opgeven voor een medisch experiment kent een inrigerend begin, alsmede een spannende eerste helft. Tijdens het eerste gedeelte is namelijk nog van alles mogelijk en zegeviert het mysterie. De opbouw is tot dan toe vrij aardig, al is de irritante Rik Young die piraat Johnny Depp imiteert een behoorlijke voorbode op nog meer wisselvalligheid.
De tweede helft daarentegen wordt de film telkens meer clichématig en ontspoort het verhaal. Uiteindelijk vliegt de film vrij voorspelbaar uit de bocht en wordt er nog een poging gedaan om er een leuk einde aan te draaien middels de bijrollende Eric Roberts, die rijkelijk laat op de proppen komt. Het eindresultaat is een onderhoudende, maar nogal standaard flick die zijn potentie niet benut.
Doorsnee.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
maandag 16 april, 22:57 uur
Gniffelen en glimlachen.
Een fijne feelgoodfilm van onze zuiderburen, over een drietal gehandicapte jongemannen die op seksreis gaan. In Spanje schijnt namelijk een bordeel te zijn dat speciaal open staat voor deze doelgroep. Een vermakelijke tragikomedie is het gevolg, waarbij de film het iets meer van de traan moet hebben dan van de lach. Niet dat er amper gegniffeld kan worden, maar sommige grappen liggen er wel een beetje dik bovenop.
Dit kan verder weinig kwaad, evenals het voorspelbare verloop van deze reis, omdat de karakters al snel door de kijker worden omarmd. Soms had een en ander best wat gewaagder gemogen, maar het algehele gevoel dat de film oproept is hartverwarmend. En daarom is het waarschijnlijk verstandig geweest om niet al te diep te gaan. Ondanks het trieste einde blijft er namelijk toch een glimlach rond de lippen overheersen.
Zowel de DVD als de bluray-editie bevat een behoorlijke dosis bonusmateriaal: Een 'Making of', interviews met de cast & crew en de première in Oostende. In totaal zo'n 70 minuten aan extra's. Tevens bevat de bluray als extraatje de DVD.
Goed.
Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 14 april, 20:33 uur
Oud nieuws in 3D.
Deze zoveelste Marvel is misschien niet de beste, maar het 3D rondt een en ander af naar boven. De extra dimensie komt hier de film namelijk ten goede uit. Onderliggend is een Indiana Jones-achtige avonturenfilm die ondanks de mooie verpakking weinig nieuws onder de zon biedt. Een Spielberg in goede doen wordt hier dan ook met node gemist.
Goed.
filmdetails permalink reageer
zaterdag 14 april, 14:03 uur
Lekker luchtig.
Deze westernklassieker dankt zijn status aan vele aspecten, waarvan de beroemde cast er natuurlijk één is. Daar zit hem ook gelijk de kracht van het geheel. De club acteurs heeft overduidelijk chemie met elkaar en zelfs de houterige Wayne komt daardoor bijzonder goed uit de verf. De dialogen zijn dan ook uitstekend en de film kent een prachtig tempo, hetgeen de algehele beleving zeer ten goede komt.
Natuurlijk ligt een en ander er duimendik op en is het tevens wachten op het letterlijk verplichte nummertje van Martin en Nelson, maar soms levert dik hout een aardige steiger op om tegen aan te dobberen. Er hoeft niet altijd te worden doorgezaagd. Het kluchtige shoot-out einde en de bijna komische romance kunnen de pret dan zelfs niet meer drukken. Het sluit mooi aan bij het onderliggende humoristische toontje dat een en ander lekker luchtig houdt.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Juliette Binoche: Sketches for a Portrait, zaterdag 14 april, 13:47 uur
Boeiend bruisen.
Interessante, maar tevens tekort schietende documentaire over de van het scherm spattende actrice Binoche. De boeiende duizendpoot bruist van de energie maar herbergt ook een dubieuze drang om diep te gaan. Echter telkens wanneer zij een voorzetje geeft of een tipje van de sluier oplicht, wordt hier door de makers niets mee gedaan.
Zo zegt ze vrijwel letterlijk dat regisseur Boorman haar bijna onzedelijk benaderde door te vragen of ze een scène over kon doen. 'Hij behandelt filmen namelijk als een taak.' Een van de vele uiterst interessante uitspraken waar vervolgens helemaal niets mee wordt gedaan. En dat is een gemiste kans.
De reden van deze, voor de kijkers overduidelijke, missers zit hem waarschijnlijk in het feit dat de regisseuse niemand minder is dan Binoche haar eigen zuster. Misschien kwam een en ander te dichtbij of was het haar zelf voldoende duidelijk. Als buitenstaander blijf je daarom met meer vragen zitten dan daarvoor.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
vrijdag 13 april, 1:26 uur
Eigengereid eindresultaat.
Regisseur Morrissey weet met zijn debuut een apart filmpje te bewerkstelligen. Een gewone 'superheld' die zijn traumatische verleden probeert recht te zetten met behulp van grof geweld. Het verhaal doorspekt van een vreemd, donker sfeertje.
Er wordt nogal wat heen en weer geslingerd, tevens in stijloefeningen, maar dit past eigenlijk wel bij het wisselvallige, maar eigengereide eindresultaat. Dan is Björk bijna mainstream als soundtrack, want vreemd voelt een en ander sowieso wel aan.
De kracht maar tevens zwakte zitten hem in het plot, dat simpel en door middel van vele flashbacks langzaam zichzelf openbaart. Niet alles werkt daarbij even goed. Gelukkig blijkt Steinmayer een pakkende performance neer te zetten en is het einde toch wel leuk in elkaar gestoken.
Goed.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 1:06 uur
Zien en herzien.
Na de fenomenale natuurserie 'Planet Earth' en de daarbij behorende bioscoopfilm, kon een 'vervolg' natuurlijk niet uitblijven. En dus werd het neusje van BBC's zalm opnieuw aangerukt om een prachtige natuurserie uit de grond te stampen. Echt gestampt werd er niet, want dieren laten zich niet zomaar haasten en wil je het gedrag van een insect of willekeurige aap goed kunnen volgen, moet je wel beschikken over veel tijd. En die werd samen met nogal wat energie gestoken in de schitterende serie 'Life'.
Het bioscoopresultaat, dat niets meer of minder is dan een versneden versie van de televisiereeks, mag er gerust zijn. De landschappen en dieren werken bijna hypnotiserend. Nadeel is dat de minuutjes veel te snel voorbij vliegen en dat de documentaire, ondanks dat hij propvol zit met zoveel mogelijk wonderlijke wezens, doet verlangen naar de 'uncut'-versie: de serie. Een goed teken. Deze vakkundig gefilmde dieren smaken namelijk naar meer en doen uitnodigen tot zien en herzien.
Zeer goed.
Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 0:38 uur
Proppen of rekken.
Leonardo di Caprio levert een geloofwaardige prestatie, maar toch is deze Malpaso-productie van mindere kwaliteit dan de anderen. Dat zit hem in het verhaal dat, zonder enige voorkennis, weinig interessant aan de kijker voorbij trekt. Zonder al te veel duidelijkheid te willen verschaffen. Een en ander voelt ondanks de royale speelduur volgepropt aan, waardoor vele verhaallijntjes onaf aandoen. Zelfs de opmerkelijke relatie die Hoover onderhoudt met zijn personal assistent blijft, ondanks iets meer screentime, ook behoorlijk onderbelicht. Eastwood had beter iets meer gericht te werk kunnen gaan, of de speelduur echt kunnen oprekken.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 0:34 uur
Uitstekend acteerwerk.
Het nadeel aan Neds is dat de film vele mogelijkheden probeert aan te stippen, maar geen een zijplotje echt goed uitwerkt. Dit werk hangt vooral op de schouders van de jonge cast, die uitstekende acteerprestaties aflevert. De film kent een rauwe en realistische sfeer die, ondanks wat geforceerd gedoe, het geheel boven de massa uit doet drijven.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 0:31 uur
Slim schommelen.
Een aardige griezelfilm die met name door de invalshoek, de hoge dosis mysterie en het 'rockabilly'-soundtracksausje zich onderscheidt van de gemiddelde genregenoten. Er wordt sowieso slim geschommeld tussen allerlei subgenres. De ietwat tegenvallende CGI neemt de kijker daarom vanzelf wat sneller voor lief.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Infernal Affairs, donderdag 12 april, 0:26 uur
Voedingsbodem.
Deze gelikte blauwdruk voor de beroemde Hollywoodremake van Scorcese is leuk, maar die Amerikaanse versie is ook best aardig gelukt. Een en ander wordt wat warrig gebracht in dit origineel en niet alles komt even sterk over, maar het verhaal kent genoeg voedingsbodem voor spanning en actie. Het einde is wellicht wat te makkelijk. Iets waar men in de remake ook al, ondanks andere keuzes, mee te maken kreeg: een zwakke afsluiting.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 0:17 uur
Quaid vs. Kilmer.
In tegenstelling tot Tombstone met Russell, is deze gelijkaardige film toch een stuk minder ondanks de lange speelduur. De prent voelt namelijk niet coherent aan, maar eerder als een verzameling losse scènes. Een rommelige vertelling dus, die ondanks de sterrencast, weinig bijzonders biedt. De acteerprestaties zijn wisselvallig en Quaid kan niet tippen aan Kilmers vertolking van de Doc, in de eerder genoemde versie uit 1993.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Mad Max 2: The Road Warrior, donderdag 12 april, 0:14 uur
Meer Max.
Het vervolg op de Australische verrassing is wederom goed genietbaar. Gibson voelt zich als een vis in het water als held tegen wil en dank, wanneer hij een groepje brave burgers uit de problemen redt. Het is met name de post-apocalyptische setting in combinatie met de dik aangezette karakters die in dit deel zegevieren.
Goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 0:06 uur
Goedkoop griezelen.
Griezelgrossier Hooper levert met dit ietwat goedkoop ogende horrorfilmpje een voorspelbaar maar vermakelijk filmpje af. Veel houdt het niet over, maar de onderliggende humor zorgt voor een welkome knipoog.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Varg Veum: At Night All Wolves Are Grey, donderdag 12 april, 0:01 uur
Onmenselijke Veum.
Ondanks de bioscoopaspiraties van dit laatste deel uit de Scandinavische misdaadreeks, is met name deze aflevering juist weer een mindere. Het verhaaltje is een aaneenschakeling van actie en kent te weinig mysterie. Juist het feit dat Veum vrij menselijk overkomt is een sterke kant van de films, maar hier gaat de speurder te veel richting een of andere actieheld.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:58 uur
Liotta's trucje.
Voor de zoveelste maal duikt Pacino op bejaarde leeftijd op in een tegenvallend filmproduct. Gelukkig is Liotta aanwezig die zijn oude, maar meestal wel werkende trucje mag doen. Het verhaal stelt behoorlijk teleur en met name de finale is beledigend makkelijk. Met het verstand op nul valt de voorspelbaarheid nog enigszins te ontkennen en trekt een en ander onderhoudend voorbij.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:56 uur
Vechtverf.
Een zeer standaard en goedkoop ogend werkje met veteraan Jackson, die op de automatische piloot als enige voor nog wat schmierend vermaak weet te zorgen. De rest van de cast stelt teleur en de vele vechtscènes komen niet goed uit de verf. Het meest mislukte aan dit 13-in-1-dozijn-werkje is het lachwekkende verloop van het verder voorspelbare verhaaltje.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:49 uur
Probeerplotjes.
Sommige verhaallijntjes van dit romantische drama zijn best aardig, maar de warrige en tevens clichématige vertelwijze, alsmede het opgeklopte sentiment laten een dubbel gevoel achter. De aanwezigheid van Brosnan maakt een hoop goed, maar het overdreven en onnodige einde rondt naar beneden af. Een en ander voelt aan als half werk omdat een aantal plotjes probeersels lijken.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:45 uur
Madsens monoloog.
Een behoorlijk amateuristisch wanproduct dat vrijwel nergens weet te boeien. Het enig pluspuntje aan de film is een akelig kort bijrolletje van de improviserende Madsen, die een lekker vage monoloog houdt. Wat verder vooral opvalt zijn de slechte acteerprestaties en belachelijke actiescènes.
Slecht.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:43 uur
Vervlogen verlangen.
Deze laatste Muppetfilm valt, alle goede intenties ten spijt, eigenlijk op alle vlakken tegen. Met name het tekort schietende muzikale en komische aspect vallen het meest op. De liedjes zijn simpelweg te flauw en de humor zakt, na een veelbelovend begin, behoorlijk in.
Het verhaaltje is bijzonder clichématig en ook Blacks personage voegt niets toe. Toch herleven oude tijden eventjes wanneer Kermit opnieuw de beroemde TV-show aankondigt. Een willekeurig episode uit die vervlogen tijden zal echter meer plezier opleveren. Deze film doet daar weer naar verlangen.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:36 uur
Tegenvaller.
Ondanks de verwoede pogingen van de makers om een intelligente thriller te vervaardigen, blijft het mysterie onnodig lang doorsudderen. Tot bijna vervelens aan toe. Wanneer een verhaaltje zo simpel, met zoveel potentie, niet krachtig genoeg overkomt is dat een behoorlijke tegenvaller.
Onvoldoende.
filmdetails permalink reageer
donderdag 12 april, 23:35 uur
Gepolijst mysterie.
Deze remake met sterrencast van de beroemde Scandinavische filmhit, is niet eens echt minder dan het origineel. Deze gepolijste versie blijft dan ook behoorlijk trouw aan die film. Een sfeervol mysterie met een griezelig en dreigend toontje is wat de kijker ook hier voor de kiezen krijgt.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Desert Heat, donderdag 12 april, 23:31 uur
Bonte bijrollen.
Deze actiefilm uit de lange reeks Van Damme vehikels is helemaal zo gek nog niet. Dat zit hem met name in de bonte stoet aan bijrollen en het onderliggende komische toontje. Knipogende pulp smaakt nu eenmaal. Een vermakelijke B-film dus en gelijk een van de betere flicks van de Belgische vechtmachine.
Goed.
filmdetails permalink reageer

