¡Vivan las Antipodas! (2011)

Interessant gegeven en fraai visueel uitgewerkt. De contrasten tussen bijvoorbeeld de miljoenen anonieme werkers in de haast onzichtbare (smog) miljoenenstad Shanghai en de antipode in Argentinië waar twee brugwachters de hele middag naar kikkers luisteren. 3,5 *

Vanaf 16 augustus in de bioscoop (Cinema Delicatessen)

Trailer (YouTube)

Zowel rechtop als ondersteboven zijn hier prachtige beelden uit de hoed getoverd. Leuk uitgangspunt ook om de aardbewoners onder de loep te nemen die precies tegenover elkaar wonen. Wel werd ik soms moe van de stenen waar je doelloos en noodgedwongen naar moet blijven staren. De lava was redelijk impressive en de vergelijking met die langwerpige rots en de walvis was knap gevonden maar er zaten ook erg veel random natuurshots tussen waarvoor ik niet direct ga klappen.

Audiovisueel verbluffende film over geografische tegenpolen op aarde. De verschillende tegenvoeters (mensen en locaties) contrasteren, complementeren, echoën of gelijken elkaar in de beelden en muziek. Eigenlijk best simpel uitgewerkt soms (een roterende camera), maar zo ontzettend geniaal uitgevoerd dat het me begon te draaien voor ogen (intentionele woordgrap). Ik heb me verwonderd, verbaasd, ik ben vertederd, ontroerd en ik heb hartstochtelijk gelachen. Dit is wat de documentaire vorm allemaal vermag.

Unieke cinematische ervaring: minimaal 5/5.

Hier een to the point bespreking

Erg mooie documentaire. Normaal gesproken ga ik nooit naar dit soort films, maar is me goed bevallen. De beelden zijn om van te kwijlen! Ik hou van reizen en hier gaat mijn hart wel harder van kloppen. Vooral de Argentijnen met het tolhuisje hebben leuke humor. De film vond ik zelf iets te lang duren, op een gegeven moment was er te weinig contrast verschil (terwijl begin met Argentijnen en Sjanghai duidelijk liet zien).

Deze onlangs in een filmhuis gezien en ik moet zeggen: 108 minuten in een stoel naar deze film kijken is een kwellende marteling.

“Kossakovsky behandelt het zowel filosofisch als politiek explosieve thema van de antipoden. In Kossakovsky's woorden: "Vivan las Antipodas! is een gedicht uit een multipolaire wereld" (bron: moviemeter). Na dit gelezen te hebben besloot ik hem toch te zien maar dat ‘politieke’ en ‘filosofische’ ontgaat me echt geheel. In plaats daarvan krijgt de kijker een afwisseling van (prachtige) natuurbeelden in een volgorde van TOTALE WILLEKEUR voorgeschoteld. Het slaat helemaal nergens op.

Indien je films met een technisch, cinematografisch oog bekijkt is de film geweldig, evenals als item op National Geographic (met de helft van de speeltijd) op de achtergrond tijdens het huishouden.

Maar helaas is de voornoemde aankondiging een lokkertje naar een veel te lange, nihilistische film die niets anders is dan een eindeloze afwisseling van willekeurige beelden die een zogenaamd metabesef van de aardbol moeten geven. Het is een film, noch documentaire.

Jammer dat dit slechts op DVD is uitgebracht, deze beelden schreeuwen om een HD weergave.

Rustig ritme.

Dat deze film in ons land geen Bluray-release heeft gekregen is een behoorlijke misser, want de prachtige plaatjes smeken er haast om. Een extra aan detail was meer dan welkom geweest, maar desondanks valt dit op DVD goed te doen. Althans, alleen voor diegenen die willen onthaasten. Vanaf het eerste moment wordt namelijk al duidelijk dat het rustige ritme van een duo Argentijnse brugwachters de lome leidraad voor het vervolg gaat worden. Niets geen onderliggende laag, behalve die van de bodem van de antipode. Mooi gefilmd en licht hypnotiserend, maar de beelden zijn te willekeurig. De muziekjes zijn veelal aardig, maar op wat spitsvondigheden na voelt een en ander te veel aan als een lege huls.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Mooie plaatjes..... helaas niet boeiend....

Anders naar de wereld kijken gaat op den duur ook vervelen.

Torenhoge verwachtingen werden helaas niet ingeboet, bij vlagen toont deze documentaire mooie vondsten zoals de foefjes met waterspiegelingen en afwijkende camerastandpunten. Van het camerawerk had ik echter toch wat meer verwacht aangezien de camera meestal gewoon een statische positie heeft, had Benoît Debie achter de camera gezet en de film had me waarschijnlijk volledig van de wereld geslingerd.

En ja, ook ik mis de inhoud, of heb ik de inhoud gemist? Wie legt mij de politieke / filosofische lading eens uit. Tsja, je hebt tijdens het staren naar verschillende stukken aardkorst wel alle tijd om een eind weg te filosoferen, maar als je dat niet doet dan blijft er vooral veel los zand over tussen de keien.

Drie krappe sterren voor een aantal wonderschone beelden en een handvol komische momenten.

De beelden zijn inderdaad wonderschoon, tezamen met de heel afwisselende muziek- en zangstukken, welke gemengd zijn met natuurlijke achtergrondgeluiden zoals vogelgetjilp, een miauwende kat, huishoudelijke potten- en pannengeluiden, schapen scheren, ruisend water, kinderen, noem maar op.

Zelfs de beweging van de vleugels van een vogel in vlucht is te horen.

De fraaie natuurbeelden en de naturelle ongedwongen sfeer is hetgeen mij raakt bij deze documentaire. Prachtig, die draaiende camerabewegingen en ondersteboven beelden tussen de scenes in de diverse landen door.

Alles is even fraai, zomer en winter, een licht besneewde woestenij of een sprookjesachtig Siberisch meer, vooruitkruipend lava, een snelweg, nauwe steegjes of een roofvogel in haar vlucht. Ook de mensen in de diverse werelddelen worden geobserveerd in hun dagelijkse bezigheden of gedachten.

Het gesproken woord is echter tot een minimum beperkt. De docu bestaat uit pure observatie.

Een naslagwerk voor het nageslacht.

Ik vind dit in totaal een mooi kunststukje, alles in een uitstekende montage verwerkt.

Het is gewoon een zalig ontspannende kijk- en luisterbeleving.

De documentaire doet denken aan de films van Malick: er gebeurt niets – als je wacht op actie of als je een drukke agenda hebt zal de film saai zijn en een oefening in geduld – maar de beelden zijn prachtig en de film heeft een belangrijke en mystieke boodschap. In feite zijn niet alleen de beelden prachtig (overigens veelal op het kitscherige af zoals de zonsondergangen) maar zijn ook de geluiden en de muziekkeuze opvallend sterk: het gaat uitdrukkelijk om de combinatie van beeld en geluid waarbij je ‘m eigenlijk in een grote bioscoop zou moeten ervaren om je echt te kunnen onderdompelen in de sterke combinatie van beelden en geluiden. Er is geen voice-over, maar we luisteren wel naar de alledaagse gesprekken van de mensen in de documentaire.

De beelden en de geluiden vertellen daarentegen het verhaal want precies die onderdompeling in het geheel lijkt de boodschap van de film: alles is met elkaar verbonden, in de eerste plaats de uiteenlopende plekken op Aarde die hoe verschillend ze ook zijn met elkaar zijn verbonden als elkaars tegenvoeters (het is één Aarde) maar ook de mens wordt bij voorkeur geportretteerd in een verlaten hutje in een overweldigende uitgestrekte natuur zodat de mens niet persé als nietig wordt getoond maar – wellicht in harmonie, wellicht in strijd met de elementen – in ieder geval als onderdeel van de natuur. En die simpele les zet onze kijk op de wereld figuurlijk op z’n kop zoals de film ‘m letterlijk op de kop zet: we staan niet buiten de natuur (zoals ook de huidige coronapandemie onze wereld op de kop zet en ons leert dat we ons niet te veel moeten inbeelden omdat de natuur ons in een wenk van de Aarde af kan gooien).

Het is aldus een even mooie als sterke documentaire waarin vorm en inhoud perfect overeenkomen.