¡Vivan las Antipodas! (2011)

Zowel rechtop als ondersteboven zijn hier prachtige beelden uit de hoed getoverd. Leuk uitgangspunt ook om de aardbewoners onder de loep te nemen die precies tegenover elkaar wonen. Wel werd ik soms moe van de stenen waar je doelloos en noodgedwongen naar moet blijven staren. De lava was redelijk impressive en de vergelijking met die langwerpige rots en de walvis was knap gevonden maar er zaten ook erg veel random natuurshots tussen waarvoor ik niet direct ga klappen.

Rustig ritme.

Dat deze film in ons land geen Bluray-release heeft gekregen is een behoorlijke misser, want de prachtige plaatjes smeken er haast om. Een extra aan detail was meer dan welkom geweest, maar desondanks valt dit op DVD goed te doen. Althans, alleen voor diegenen die willen onthaasten. Vanaf het eerste moment wordt namelijk al duidelijk dat het rustige ritme van een duo Argentijnse brugwachters de lome leidraad voor het vervolg gaat worden. Niets geen onderliggende laag, behalve die van de bodem van de antipode. Mooi gefilmd en licht hypnotiserend, maar de beelden zijn te willekeurig. De muziekjes zijn veelal aardig, maar op wat spitsvondigheden na voelt een en ander te veel aan als een lege huls.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

De beelden zijn inderdaad wonderschoon, tezamen met de heel afwisselende muziek- en zangstukken, welke gemengd zijn met natuurlijke achtergrondgeluiden zoals vogelgetjilp, een miauwende kat, huishoudelijke potten- en pannengeluiden, schapen scheren, ruisend water, kinderen, noem maar op.

Zelfs de beweging van de vleugels van een vogel in vlucht is te horen.

De fraaie natuurbeelden en de naturelle ongedwongen sfeer is hetgeen mij raakt bij deze documentaire. Prachtig, die draaiende camerabewegingen en ondersteboven beelden tussen de scenes in de diverse landen door.

Alles is even fraai, zomer en winter, een licht besneewde woestenij of een sprookjesachtig Siberisch meer, vooruitkruipend lava, een snelweg, nauwe steegjes of een roofvogel in haar vlucht. Ook de mensen in de diverse werelddelen worden geobserveerd in hun dagelijkse bezigheden of gedachten.

Het gesproken woord is echter tot een minimum beperkt. De docu bestaat uit pure observatie.

Een naslagwerk voor het nageslacht.

Ik vind dit in totaal een mooi kunststukje, alles in een uitstekende montage verwerkt.

Het is gewoon een zalig ontspannende kijk- en luisterbeleving.

De documentaire doet denken aan de films van Malick: er gebeurt niets – als je wacht op actie of als je een drukke agenda hebt zal de film saai zijn en een oefening in geduld – maar de beelden zijn prachtig en de film heeft een belangrijke en mystieke boodschap. In feite zijn niet alleen de beelden prachtig (overigens veelal op het kitscherige af zoals de zonsondergangen) maar zijn ook de geluiden en de muziekkeuze opvallend sterk: het gaat uitdrukkelijk om de combinatie van beeld en geluid waarbij je ‘m eigenlijk in een grote bioscoop zou moeten ervaren om je echt te kunnen onderdompelen in de sterke combinatie van beelden en geluiden. Er is geen voice-over, maar we luisteren wel naar de alledaagse gesprekken van de mensen in de documentaire.

De beelden en de geluiden vertellen daarentegen het verhaal want precies die onderdompeling in het geheel lijkt de boodschap van de film: alles is met elkaar verbonden, in de eerste plaats de uiteenlopende plekken op Aarde die hoe verschillend ze ook zijn met elkaar zijn verbonden als elkaars tegenvoeters (het is één Aarde) maar ook de mens wordt bij voorkeur geportretteerd in een verlaten hutje in een overweldigende uitgestrekte natuur zodat de mens niet persé als nietig wordt getoond maar – wellicht in harmonie, wellicht in strijd met de elementen – in ieder geval als onderdeel van de natuur. En die simpele les zet onze kijk op de wereld figuurlijk op z’n kop zoals de film ‘m letterlijk op de kop zet: we staan niet buiten de natuur (zoals ook de huidige coronapandemie onze wereld op de kop zet en ons leert dat we ons niet te veel moeten inbeelden omdat de natuur ons in een wenk van de Aarde af kan gooien).

Het is aldus een even mooie als sterke documentaire waarin vorm en inhoud perfect overeenkomen.