Vinokourov

Aparte fragmentarische docu, die pas vele jaren later na de dood van Eisenstein uiteindelijk werd voltooid. Stalin zag het niet zo zitten dat hij in die tijd in Mexico en Hollywood zo lang vertoefde en riep hem plotseling terug naar Rusland, terwijl hij druk hiermee bezig was. Het vele beeldmateriaal ondervond ook vele problemen, kwam terecht in New York voor lange tijd en pas in 1979 is deze docu eindelijk voltooid. Het resultaat mag er zijn .

Hele fijne glimlachbetoverende film is dit. Een rijkgevulde soundtrack, levensechte boeiende karakters en een tof stijltje van regisseur Marc Webb. (500) Days of Summers pingpongt in de tijd met allerlei scenes die de al dan niet problematische relatie behandelt tussen JG Levitt en een van mijn favoriete actrices: Zooey Deschanel .
Op een raar musical-achtig intermezzo na is er hier niks aan te merken. Liefhebbers van een Garden State kan ik deze film wel aanraden.

Jaja, ik houd wel van dat handeldcamera-genre. Cloverfield was dan wel iets beter, maar deze goed uitgevoerde horror mag er ook zijn. Lekkere beklemmende en angstaanjagende sfeer .

Redelijke thriller met leuke humor: een vadsige trut in een zwembad is bijvoorbeeld onmiskenbaar Van Gogh. Al met al toch een beetje wisselvallig. Gaar complot ook, maar dat is ook wel weer grappig op een bepaalde manier.

Ruim tien jaar zijn verstreken sinds het uitkomen van deze film en het is altijd wel aardig op te merken hoe de hoofdpersonen van deze film terecht zijn gekomen in de filmindustrie. Julia Stiles schitterde ondermeer in de Bourne-reeks, maar veel bijzonders heeft ze de laatste tijd niet laten zien. Joseph Gordon-Levitts ster is mede door een superrol in Inception nog steeds rijzende. En ai, Heath Ledger ging enorm op in zijn rollen en stierf door een overdosis. Het kan verkeren.

De film zelf scoort hoog in de categorie 'pointless movies'. Wat een dom verhaal om te verfilmen. Het betreft romantisch geneuzel in een High School-setting met de welbekende ingrediënten van kluisjes, kikkers ontleden, sonneten van Shakespeare en als klap op de vuurpijl... een prom. Enfin, matig in al zijn facetten.

Wat een domme irriterende film is dit. Oef dit viel zeker niet mee. Een dom kapingsverhaaltje wordt duf uit de doeken gedaan met matige cgi, domme accenten en goofs, die het daglicht niet kunnen verdragen. Als je toch al niet pretendeert dat de hele film zich rond 10.000 voor christus afspeelt, laat dan ook maar een paar cgi-dino's de revue passeren. Die zijn tenminste nog cool.

Als men mij zou vragen welke jaren '50-film nou aan te raden is, zou ik het antwoord wel snel weten: "12 Angry Men natuurlijk!" De grote kracht van 12 Angry Men is de toegangelijkheid voor iedereen. De film is eenvoudig in opzet en uitvoering maar blijft continu boeien. Men zou dit ook op de middelbare school moeten laten tonen, hetzij in het kader van culturele vorming (of hoe dat vak ook mag heten), hetzij voor het vak maatschappijleer.

Twee sterren is prima voor zo'n filmpje als dit. Het heeft inderdaad erg knullige momenten. Let vooral ook op het bedenkelijke gezicht van de astronaut, wanneer hij zijn onzichtbare klepje voordoet. Hij had door dat dit toch niet allemaal zo hoogstaand was.

Het enige wat de film interessant maakt is het gegeven dat de crew internationaal is met stereotiepen, zoals een hooghartige Fransman, een Zweedse 'babe' en de excuusneger. Ik had de hoop dat er in de dialoog iets meer diepgang of wrevel tussen de 12 astronauten zou komen, maar met een overload aan karakters is het onmogelijk diepgang te creëren.

Lekker filmpje in een toffe, drukke stijl zoals je van Danny Boyle kan verwachten. Aron Ralston raakt al vrij gauw bekneld in een diepe spelonk en de kijker volgt hoe hij daar zich probeert uit te redden. Mede door wat leuke visuele truukjes en tripachtige scenes, blijft de film continu boeien en bovendien spannend. De beruchte scene was wel lekker smerig trouwens :9.

Een thrillerdebuut van de Georgische regisseur Géla Babluani. Zijn broer speelt de protagonist van het stuk en doet dat best aardig. Ander acteerwerk valt soms erg tegen, maar goed je kunt niet alles hebben. Het is een best aardige film, die duidelijk rust op een ontzettend spannend middengedeelte.

Een soort mini-Shining, die wel aardig uitpakt: de onbevangen John Cussack gaat een avondje doorbrengen in een hotelkamer, die als bizar gruwelijk eng wordt gezien. Na verloop van tijd wordt hij helemaal gek gemaakt. Het heeft wel leuke dingen her en der, maar dan is op een gegeven moment opeens wat hoogdramatisch geneuzel. Enfin, het kijkt lekker weg.

Deze standaard actiefilm heeft het nèt niet. De reden? De overbodige politiesnor op het gelaat van Bruce Willis. Dat is toch geen porum! Mos Def vind ik in tegenstelling tot velen wel een okee acteur.

Net als het eerste deel een heuse -film. De hele tijd een big smile om al die gekkigheid, domme quotes en kekke actie. Helaas had het een paar in het oog springende continuïteitsfouten, die de film wel erg amateuristisch maken. Een enkele kan ik wel door de vingers zien, maar als het aan de lopende band en vooral opzichtig gebeurt, wordt het wel storend. Maar goed, een schamele voldoende kan er wel vanaf. De rattenscene was trouwens best epic.

Die onderwaterscenes zijn wel grappig en zeker voor die tijd natuurlijk knap gemaakt, voor de rest is het niet zo veel bijzonders. 3*

Zo'n verhaal van Jules Verne nodigt natuurlijk uit tot zo'n leuke kleurrijke avonturenfilm. Er zitten een paar spectaculaire scenes tussen, die erg de moeite waard zijn. Alleen is het jammer dat Peter Lorre seniel overkomt, de rest van de cast doet het wel oke.

Bij de eerste kijkbeurt viel ik in slaap tijdens die alle-kleuren-van-de-regenboog-sequentie. Het was tergend traag allemaal. De tweede kijkbeurt beviel me wel wat beter. Dit is een film die je prima met één of meerdere mensen kunt kijken en ondertussen met elkaar filosoferen over van alles en nog wat.
De film biedt genoeg rustige momenten om dat te doen en dat maakt zo'n kijkbeurt nog best aangenaam . Wat is nou dat hele doel van die apenscene in het begin? Zou het nou echt mogelijk gaan worden dat computers een eigen wil hebben die funest is voor mensen? Wtf, die vage kleurenbende op het eind? De film roept veel vragen op waar je allerlei soorten antwoorden op kunt bedenken. Leuk en uniek in zijn soort.

The master of destruction, Roland Emmerich heeft weer een amusante film gemaakt. Dit keer teisteren aardbevingen en tsunami's de wereld. Erg gaaf die special effects en ook goed camerawerk. In tegenstelling tot de andere megalomane film van 2009: Transformers 2, hier geen overbodig geschud met de camera en vreemde camerahoeken waardoor je helemaal de weg kwijt raakt. Emmerich kiest voor mooie weidse shots die de grootschalige catastrofe duidelijk in beeld brengt.

Natuurlijk zit er een verhaal rond deze film en van tevoren had iedereen wel kunnen aanvoelen dat dat niet zo veel soeps en vooral voorspelbaar was. Nog jammerder vond ik dat de focus niet compleet gericht was op John Cusack en zijn familie. Het eerste halve uur is saaie introductie, maar vanaf de eerste aardbevingen in Californië gaat de film helemaal los en bleef 2012 mijn interesse vasthouden. Best knap voor zo'n onzin-film van ruim 2,5 uur. Enfin, mijn eindoordeel wordt een ruime voldoende. Toch jammer dat ik deze film niet in de bios heb meegepikt.

Aardige film over begin-twintigers die door middel van kaarten tellen veel geld verdienen in Las Vegas. Alleraardigst plottwistje op het eind. Verder toch wat clicé en onbenullige dialogen.

Hmm... Ik lette niet zo op tijdens deze film, dus moet eigenlijk een nog een keer zien. Misschien iets te ingewikkeld en ook niet boeiend. Andere mozaïekfilms van Iñárittu kan ik wel waarderen. Zeker Amores Perros heerst .

Sterk drama met twee acteurs, die me altijd wel kunnen overtuigen: Edward Norton en Philip Seymour Hoffman. Laatstgenoemde zet weer een geniale loserige dork-rol neer. Norton zelf wordt gevolgd in zijn laatste uren, voordat ie de gevangenis in gaat. De sfeer is behoorlijk triest en af en toe opgefokt door een intense scene. Er zit een zgn. fuck you-scene in, waarin Norton in een fucking monoloog alles en iedereen uitkaffert. Regisseur Spike Lee verwijst regelmatig naar 9/11, wat bij het uitkomen (in 2002) van de film extra effect zou hebben gehad. Nu is dat wel wat minder, maar wat overblijft is alsnog een erg mooie film.

Postapocalyptische films... Veel films uit dit genre klinken zo veelbelovend, maar vallen achteraf gezien toch tegen. Bij 28 Days Later... vond ik dat ook eerlijk gezegd. Redelijk sterk eerste gedeelte, maar flauwig en onzinnig tweede gedeelte. De karakters waren ook maar matig (wat een vervelende betweterige trut is die Selena ) en hun acties tamelijk onbezonnen. "Je roept de ellende toch ook wel over je af" dacht ik menigmaal. Al met al toch nog wel aardig, het zag er bij tijd en wijle wel goed uit namelijk.

Geen verbetering op het eerste deel. Gelukkig worden de karakters uit deel 1 aan de kant gezet en worden een broer en zus gevolgd tijdens hun repatriëring naar en in Londen. Dit was nogal rechttoe rechtaan zombieslasherig en de heftige zwaarvermoeiende camerabewegingen maken het er echt niet beter op.

Prima western gemaakt volgens de huidige Hollywoodconventies met een erg intrigrerende rol voor Russell Crowe. De ene keer denk je dat hij een meedogenloze schurk is, de andere keer neem je het toch wel weer voor hem op. Christian Bale is ook erg in zijn element als grote held van het verhaal. De prachtige western-setting is van grote meerwaarde, hetzelfde verhaal zou namelijk met enkele aanpassingen zich ook gemakkelijk kunnen afspelen in de grote stad anno eind 2007 en dan zou het maar een standaard verhaal geweest. 3:10 to Yuma bewijst dat de western nog steeds een geweldig genre is, die het verdient om meer op de cinematische kaart terecht te komen. Het wil helaas nog steeds niet vlotten met dit genre .

Visueel verbluffend, qua verhaal aan de magere kant. Opeens houdt de film op!

In deze vroege Hitchcock is de master of suspense al behoorlijk aan het excelleren. Wat opvalt is de innovatieve manier van film kijken voor die tijd. Het originele camerawerk en een spannend verhaal met spectaculaire actiescenes maken deze film tot een vroege topper. James Bond is er haast niets bij!

Zo midden jaren '00 beleefde Roemenië enige goede filmjaren. De thematiek betrof veelal het ridicule Ceaucescu-regime en wat voor impact het heeft op de samenleving. In 4 Luni, 3 Saptamîni si 2 Zile (Gouden Palm-winnaar 2007) worden twee bevriende studentes Gabita en Otilia gevolgd: de een is onvolwassen, naïef én zwanger . De ander is een stuk volwassener en helpt haar vriendin met het regelen van een abortus, dat toentertijd streng verboden was. Ceaucescu meende immers dat de Roemeense bevolking als een gek moest groeien.

Als kijker val je middenin het leven van Otilia en Gabita, maar al vrij vlot wordt er gefocust op de illegale abortus, dat plaatsvindt in een hotel. Door de minieme cameravoering wordt de spanning verhoogd en zit je zo in een hele intense film met lange knappe lange scenes. De mistroostige sfeer en de ambtenaren-rompslomp worden voortreffelijk in beeld gebracht. Wat mij betreft een topper uit het Oost-Europa .

Bweuh, wat een vervelende irriterende film. Het verhaal is van A tot Z voorspelbaar en wordt ondersteund door quotes die elkaar overtreffen qua stompzinnigheid. Ondanks de korte lengte van de film, verlangde ik al gauw naar het einde. Nee bah, dit is echt heel matig .

Onderbroekenlol uit de Apatow-stal. Paar keer hard moeten lachen, dat dan weer wel.

Mwaoh, gaat wel, deze één van de eerste musicals. In het begin passeren bordkartonnen karakters de revue en zat ik maar te wachten totdat er iets gebeurt. Pas tegen het eind worden alle registers opengetrokken in 42nd Street met meerdere musicalnummers en eerlijk is eerlijk, dat klinkt en ziet er nog best oke uit!

PENG PENG PENG PENG! En zo gaat het maar door, niet te geloven. Erg lege actiefilm die nog eens ongeloofwaardig overkomt. Of het is echt zo dat de LAPD alleen maar uit klungels bestaat.