Meningen

Een jaar na de hype, denk de vierde keer dat ik hem zie en ben er nog altijd even verliefd op als de eerste keer. Na afloop weer exact hetzelfde gevoel als de eerste keer en meteen zin om hem nog eens op te zetten. Duidelijker kan een persoonlijke favoriet bijna niet zijn.

Dawn of the Dead houdt zich toch beter staande dan Night of the Living Dead. De effecten zijn nog steeds belachelijk (zombies zijn gewoon blauw geverfde mensen, wat vooral bij negers vrij grappig is, bloed is heel erg roze, etc.), maar verhaalgewijs steekt het een pak beter in elkaar (ook de maatschappelijke kritiek is wat logischer).

Een meesterwerk van een zombiefilm waarbij de vraag is: hoe sta jij tegenover de snelle, rennende zombies? Persoonlijk vind ik ze perfect werken met de 21e eeuwse technologie en dan is het puur ouderwets genieten geblazen, natuurlijk mist het de charme van bijvoorbeeld de Romero films, maar het is een nieuw soort Zombie film en in dat opzicht één van de betere.

The Deer Hunter is een studie van het sociale aspect van de Viëtnamoorlog. Goed, de Russische roulette scène kent iedereen, maar wekt de verkeerde indruk dat dit een actievolle of spannende oorlogsfilm is: niks van dat. De film is netjes opgedeeld: het eerste uur ofzo wordt de situatie van Michael en Nicky getoond voor ze vertrokken: de bruiloft van Stevie (ruim een half uur bruiloft met een hoog homevideo gehalte, iets dat vele mensen niet zullen appreciëren) en een laatste keer gaan jagen (one shot, two is pussy, wat even later tijdens de Russische roulette een geweldig contrast geeft). Daarna een tijdje Viëtnam om vervolgens weer terug naar huis te keren, waar de hele situatie veranderd is en de veteranen zelf nooit meer dezelfde zullen worden. Het geeft een geweldig realistisch beeld weer van de Viëtnam-oorlog, mede door de langdradigheid. De zéér lange bruiloftscène is misschien niet zo tof om door te zitten, maar het zorgt wel (door het realisme) voor een band met de personages, waardoor je de rest van de film anders beleefd. Zo zijn de dialogen ook geschreven: veel personages raken nauwelijks uit hun woorden: ze vallen in herhaling, moeten even denken welke repliek ze zouden geven en veel ècht belangrijks wordt er niet gezegd, het is maar smalltalk; maar de beelden zeggen meer dan de woorden ooit zouden kunnen. Al helpt het geweldige acteerwerk er natuurlijk ook mee: de Robert De Niro tot midden jaren 90 is de meest constante en meest indrukwekkende acteur ooit. Ook Christopher Walken was hier nog geweldig aan het acteren, in tegenstelling tot de slechte parodie op zichzelf die hij tegenwoordig is. Meryl Streep is geloofwaardig en vooral John Cazale - die tijdens het filmen aan kanker aan het sterven was (hij heeft de release nooit gehaald) - heeft een geweldige presence (de man heeft ook in niets anders dan klassiekers meegespeeld, naast deze ook The Godfather I/II, Dog Day Afternoon en The Conversation).

Anne Hathaway kan een hoofdrol hier nog niet aan, flauwe humor, zwak plot, enorm cliché. Gelukkig zijn er nog Meryll Streep en Stanley Tucci die elke scène enorm hard stelen. Verder vrij zwak, waar ik ook constant het gevoel kreeg dat het me ingewreven werd dat ik niet tot de doelgroep behoor.

Eén van Smiths beste films waar zowel de slimme als de onderbroeken humor werkt. Tof plot, goed acteerwerk (zelfs van Ben Affleck, jahahaaaa!) en Jay & Silent Bob blijven fucking geweldige personages.

Doubt is wat de titel zegt: twijfel. Father Flynn (gespeeld door Philip Seymour Hoffman, geniaal als altijd) wordt verdacht van foute boel met een student (zoals wel vaker het geval is bij priesters) door zuster Aloysius (Meryl Streep, die ook zeer degelijk speelt, iets meer op één noot (op enkele beslissende momenten na), maar dat hoort bij het personage). Een derde geniale vertolking komt er van Amy Adams, die de leerkracht van de student speelt. Drie immens goede acteerprestaties, wat op zich alleen al de film meer dan de moeite maakt.

Verder is er de twijfel; zowel de personages als de kijker zijn nooit zeker over de schuld of onschuld van Flynn, ook niet na afloop van de film. Het is typisch zo'n film waar je als kijker achteraf nog lang over kan nadenken en theorieën over kan verzinnen. In ieder geval een heerlijk kijkstuk.

NAZI ZOMBIES. De opbouw was me wat te traag, maar wanneer dat verplichte half uur "introductie" voorbij is is het een uur lang een rock & roll zombiefilm. Død snø snapt dat de zombiefilm al jaren niet meer draait rond angstaanjagend zijn (op enkele verplichte schrikmomenten na), en is niets meer dan een groep tieners tegen een hoop zombies (er worden trouwens enorm veel klassieke Romero zombiewetten gebroken). Actie, suspens, heerlijk donkere humor, enorm veel gore (nog geen Braindead, maar toch enorm geniaal), kettingzagen, originele sterftes, ... de plotholes en te trage begin nemen we er maar bij, want het èchte uur film behoort tot de beste niet-horror zombiefilm in jaren.

Wel, het is Kubrick, dat zegt genoeg. Verder een toffe film met memorabele personages (Strangelove zelf), scènes (de telefoongesprekken tussen de president en de premier van Rusland), one-liners (It would not be difficult Mein Fuhrer... em... I mean Mr. President), etc. Het is geen echte non-stop barrage van grappen, maar eerder een subtiele farce die grappiger wordt hoe langer je erover nadenkt (en op dat vlak enorm goed in mekaar steekt). Nog een pluspunt: de eerste film ooit waar ik pas achteraf moest grinniken om de titel.