Meningen

In plaats van een psychologische thriller eerder een grafische thriller, helaas. Ook is Julianne Moore minder overtuigend dan Jodie Foster als Clarice. Op zich een degelijke film, maar maak zeker geen vergelijking met Silence of the Lambs, want dan kan hij enorm hard tegenvallen. Wel mooie fotografie.

Ruim 15 jaar na datum een origins-verhaal uitbrengen voor een horrorklassieker is een verschrikkelijk slecht idee. Waar Red Dragon nog een zeer degelijke prequel was, is Hannibal Rising verschrikkelijk slecht. Hoe slecht is het? Wel, de film is zo slecht dat het weet afbreuk te doen aan het personage van Hannibal Lecter en erin slaagt The Silence of the Lambs minder goed te maken.

Vooraleer de inhoud: Hannibals ouders stierven in een oorlog en terwijl hij alleen overbleef met zijn zusje werd er ingebroken. Om te overleven gooiden de schurken Hannibals zusje op de barbecue. Dat klinkt als een verschrikkelijke spoiler maar dat zijn de eerste 10 minuten, alles wat daarna komt is een veredeld wraakverhaal. Dus wat deze film doet met het mystieke personage van Hannibal: zijn zusje werd opgegeten en daarom is hij een kannibaal geworden. Psychologie van het laagste niveau waar de èchte Hannibal Lecter zijn gat aan veegt, en dat zou de bron moeten zijn van de in vraagtekens gehulde Lecter? Puh-lease.

Daarnaast is er nog het slechte acteren (of miscasten): Li Gong toont bij momenten dat ze een degelijke actrice is, maar haar engels is van een zeer laag niveau, zo laag zelfs dat het bij momenten lijkt alsof ze haar zinnen qua klanken (fonetisch, if you will) uit het hoofd heeft geleerd en ze deze maar gewoon opzegt, zonder de betekenis te kennen. Even slecht is Gaspard Ulliel, kleine Hannibal, die een vreemd opvallend Joker-esque litteken heeft. Naast zijn ietwat vreemde duistere stem praat hij heel... de... film... lang... zeer... traag........ want zo speel je drama.

De regie is ook nog eens vrij bout, met steeds dezelfde beelden die terugkomen in flashbacks en een vervelende pacing. Enige pluspunt is de vrij mooie cinematografie bij momenten. In ieder geval: een film die nooit gemaakt zou mogen worden en die hierbij uit mijn geheugen gebannen wordt.

Viel immens dik tegen, en zowat de slechtste animatiefilm die ik in flinke tijd gezien heb. Verschrikkelijk oppervlakkige en ronduit saaie personages, er gebeurt werkelijk niks in het eerste uur behalve een hééééél klein beetje pseudo-romantiek, en dan plots wil de film een moraal meegeven dus wordt er nog rap een avontuur tegenaan gesmeten (een moraal die trouwens even subtiel is als een Mr Mackey die het scherm op zou lopen om te zeggen "Interfering with nature's bad, mmkay?"). Snel vergeten.

Een greep uit het leven van Poppy, een van de meest vrolijke, optimistische, knettergekke en lichtjes vervelende personages ooit op film uitgebracht. Geniaal vertolkt door Sally Hawkins. Sommige verhaal elementen passen niet helemaal en zijn vrij 'deprimerend' voor zo'n positieve film. Zo zijn er bijvoorbeeld ook de rijles-scènes die hilarisch zijn, maar uiteindelijk toch ook heel vreemd aflopen. Al bij al zeker genietbaar.

Een heel vreemd stukje filmmakerij is dit. Voor 90% uit dialoog bestaand is het een zeer interessant stuk om volgen, vooral door de interactie tussen Hailey en Jeff. Het belangrijkste punt is natuurlijk dat je sympathie voelt voor een uiteindelijke pedofiel, wat op zich vaak zo zal zijn tijdens de film. Een pedofiel als een slecht mens laten overkomen zonder daadwerkelijk pedofiel materiaal te laten zien is nagenoeg onmogelijk zonder terug te grijpen naar filmcliché's (die sowieso volledig misplaatst zouden staan in het heerlijke stijltje van de film), op dat vlak zou ik het misschien nog interessanter gevonden hebben om uiteindelijk een langere periode van de standaard walging voor de typische slechterik te voelen, zonder van stijl te veranderen. De hele film is echter een dikke feel-bad trip die je geen seconde met rust laat (alleen al bij de introscène krijg je een baksteen in je maag omdat je weet dat dit soort dingen ook ècht is), en dat werkt algemeen vrij goed. De voldoening die een 13-jarig meisje haalt uit het fysiek en (zelfs nog meer) mentaal martelen zorgde bij mij echter weer voor een down-to-earth gevoel, waarbij ik wel dacht "het is maar film".

Nu, de sympathie wordt wel een flink aantal keer over en weer geheveld (al had het begin meer in balans mogen staan met de latere scènes, naar mijn mening) in wat mij lijkt een stimulans voor het ontrafelen van je eigen gevoelens en reacties, en deze dan ook nog eens opnieuw in vraag stellen. Het is zeker een actieve, zelfontdekkende film waarbij het overdreven psychopatisch meisje (jaja, het is een metafoor, maar dan nog) de enige smet was. In ieder geval een zeer interessant schouwspel waar ik zeker nog naar ga teruggrijpen/aanraden, voor wat een vrij bijzondere ervaring vormt.

Op de theme song na (Nintendo meets Western gefluit meets Science Fiction, en dat in een prent die zich afspeelt in de Middeleeuwen) precies wat ik er van verwachtte. Acteerwerk vrij slecht (en vreemde accenten), slechte special effects, een voorspelbaar plot, maar dat hoort er allemaal bij. Iedereen die van een veredelde B-film houdt moet deze feitelijk zien. Met geniale special effects zoals daar zijn van die vettige slierten Carnaval-spuitbussen, of Crow, de snelste Elf-boogschutter ooit omdat hij niet moet herladen, noch de boog aanspannen (door het geniale plakken van verschillende shots). Een hoop cliché's (warempel een volledige minuut non-stop slow motion in een actiescène) zijn om duimen en vingers van af te lekken door de enorme cheesiness (ook terug te vinden in de dialogen en dergerlijke, zo zag ik bijvoorbeeld overduidelijk dat de figuranten vaak dezelfde waren en zag je dezelfde persoon meerdere keren sterven). Extra leuk: de typische Sergio Leone shots waarbij ingezoomd wordt op een personage en een kort deuntje te horen valt ("Tadada taa", Ennio Morricone style) wordt hier ook geprobeerd, wat gedurende de eerste helft van de film voor flinke lachbuien zorgt.