Meningen

Samen met Taxi Driver mijn favoriete Scorsese - De Niro film, en dat wil toch wel wat zeggen. Een perfecte karakterstudie, met mogelijk De Niro's beste acteerprestatie ooit (waarvoor hij zichzelf ook heeft laten uitgroeien tot papzak), en ook goede support van ondermeer Joe Pesci. Martin Scorsese is geniaal in sterke beelden en het boksgeweld is qua vertoning nooit overtroffen geweest. Quasi perfecte film

The Reader is te arrogant. Punt. Het wil een nieuwe La Vita è Bella zijn op emotioneel vlak, maar mist daarvoor een paar emotionele hoogtepunten om echt een nieuwe klassiek dramatisch liefdesverhaal te zijn. Alsof dat niet genoeg is wil Stephen Daldry een enorm intellectueel verhaal neerzetten, maar mist daarvoor elke subtiliteit. De thematiek wordt er met de pollepel ingestampt en je moet al een fameus kalf zijn om niet mee te zijn. Nu, op deze regiefouten na zit het echt wel volledig snor: het verhaal is zeer mooi en ook qua acteren zit het goed. het is jammer genoeg een overdreven prestigieuze, zie-eens-hoe-elitair-deze-film-is prent geworden die de moraal erop blijft hameren zodat zeker iedereen mee is, dat is jammer genoeg enorm hinderlijk eenmaal je hem doorhebt, en zo subtiel wordt het allemaal heus niet verteld.

Na twee gefaalde pogingen tot iets nieuws grijpt Guy Ritchie terug naar zijn oude doen. De hele film is bijna een parodie op zijn Lock Stock en Snatch hoogtepunten. De hele film is een poging om een hippe film te maken, maar over de volledige lijn gebuisd: de saaie personages, het flauwe verhaal (dat hij nauwelijks verteld krijgt), de slappe dialogen (die vaak niet relevant zijn), het twisteinde, de vele cliché's, ... het is allemaal lang niet zo cool als Guy Ritchie je probeert te overtuigen. Toegegeven, er zitten enkele knappe scènes tussen (vooral montage- en cameragewijs), maar voor het overgrote deel loopt de stijl in de weg van het zijn van een leuke film. Het acteurwerk is vrij zwak (wat ook wel ligt aan de flauwe personages), dan mogen Tom Wilkinson en Gerard Butler (Spartaaaaaaaaaaaaaa) nog zo hard hun best doen als ze willen. Hoe het er naar uitziet is Guy Ritchie een geweldige verteller met maar één verhaal, dat ondanks het feit dat hij niets te vertellen heeft toch 2 keer kon boeien; de derde keer was er te veel aan.

Typische moderne "pop" komedie met Seann William Scott en Paul Rudd. Perfect in het straatje van bijvoorbeeld de American Pie films of recenter Forgetting Sarah Marshall, en eigenlijk één van de betere in het genre. Tof verhaal, paar goede grappen, goede acteurs (ook die 2 kinderen), alles werkt gewoon goed samen.