Meningen

Deze film wist mij te raken... dit kwam door de geweldige acteurs (zonder uitzondering), de leuke vertelvorm en de scherpe dialogen!

Deze film komt ook mijn top 10 2011 binnen!!

Deze film weet mij voorlopig nog niet diep te raken toch is er wel een zekere liefden voor ontstaan.

Deze liefde zit hem in de werkelijk verbluffende cinematografie waar andere gebruikers ook al hun meningen over hebben laten gaan.

Dat deze film nog niet diep weet te raken zit hem naar mijns inziens in de vertel structuur deze is te afstandelijk om emotioneel betrokken raken. Is dit dan slecht? nee zeker niet want juist door deze afstand tot de personages kon ik mij beter concentreren op de kern van de film in plaats van dat ik mee werd gevoerd tot aan het sentimentelen en hierdoor essentie van de film misten.

Voor mensen die van de Italiaanse cinema houden en beschikken over een redelijke portie geduld zouden deze film zeker een kans moeten geven.

Ik geef deze film voorlopig een 4 voor de mooien beelden en de boodschap waarbij de ideenleer van Plato in combinatie met de titel - The Conformist- veel zeggend zijn!

In de vierde film van Jacques Audiard is Thomas Seyr de zoon van Robbert Seyr en zijn gestorven moeder de protagonist.
Robbert zit in de dubieuze vastgoedhand in navolging van zijn vader, maar droomt er tegelijkertijd van om de grote liefde van zijn moeder voor de piano over te nemen. Gedurende de film probeert Thomas zijn leven tegen de wil van zijn vader, op het pianospelen te richten. Dit doet hij door privé lessen te nemen bij Mioa Linh, een Chinese vrouw die nog bijna geen Frans spreekt.

Het is het Ritme van zijn leven wat, mij als kijker meeneemt in zijn gehaaste en chaotische bestaan, wat alleen tot rust kan komen achter de piano. Ik zie het leven van Thomas dan ook als een symfonie, die hij uit alle macht probeert te perfectioneren, maar waarop hij de grip al heel lang kwijt is, net als zijn pianospel, wat hij na zijn jeugd heeft verwaarloost.
Thomas moet wachten op het moment waarop zijn vader niet meer achter zijn rug meekijkt, dan pas kunnen zijn handen zich vrij over de toetsen bewegen, gestuurd door de aanwijzingen van Mioa.

Het zijn de beelden die als rauwe muziek noten heen en weer springen, Audiard snijd ze grandioos, zo dat ze naadloos aansluiten bij de trieste symfonie van het leven van Thomas Seyr.

Na alle positieven reacties op deze film waren mijn verwachtingen hoog opgelopen....

Nu ik dan de film heb gezien heb blijf ik toch een tikkeltje teleurgesteld achter. Waarom?

Niet door het camerawerk want dat is werkelijk waar schitterend te noemen net zo als de belichting en Muziek!

Nee bij mij zat de teleurstelling hem in het verhaal wat ik zelf vrij mager vond. Tuurlijk zijn veel dingen symbolisch te plaatsen maar toch het blijft voor mij toch allemaal net iets te oppervlakkig.

vandaar dat ik de film op dit moment beoordeel met een 3,5

Een mens kan kijken en een mens kan zien, Mother and Son laat mij tot deze tweede categorie doordringen, met andere woorden: er wordt een sluier voor mijn ogen weg getrokken.

Verwondering is wat er achterblijft, bestaand uit het besef tot welke grootsheid de mens in staat is.

Natuurlijk is de mens een klein wezen dat machteloos is tegenover het sublieme, maar daartegenover staat dat de mens een bewustzijn heeft, waar God in leeft (zo als dat zo mooi in het begin van de film wordt gezegd). Dit bewustzijn zorgt er voor dat de mens lief kan hebben en zichzelf kan opofferen (of creeert zo als Sokurov doet) , wat zo ontroerend verbeeld wordt.

Op de manier hoe Sokurov zijn beelden uitkiest, beelden waarin de levende natuur, de kwetsbare mens omsluit: door hierop de camera -lees: ons oog- te richten, weet Sokurov het een ziel te geven. Hij laat ons een wereld achter de vormen zien, zeer bijzonder!

Moonrise Kingdom (2-06-2012)

Met dit kunstwerk steelt Les Anderson mijn hart.

Het visuele spektakel (prachtige kadrering) ondersteund door de weergaloze muziek, zuigen mij mee, naar ‘vervlogen’ tijden.

Dromen doen de kinderen in de film vanuit een gedachte: dat alles mogelijk is, een les die de volwassenen moeilijk vinden te accepteren.

Het zijn de kleintjes dan ook die hun eigen leefregels creëren, zonder zich te laten leiden door de heersende moraal.

Voor dat ik de donkere bioscoopzaal betrad, zag ik een kleine baby in zijn buggy liggen. Het kindje keek mij, met zijn stralende blauwen ogen aan, zonder enige vorm van angst of oordeel.

Het is exact die blik van constante verwondering, die Les Anderson hier grandioos weet te vangen.

Om maar meteen met de deur in huist te vallen: wat een prachtige film is Morte a Venezia!

De combinatie van de schitterende muziek van Mahler en de langzamen maar doeltreffende beelden geven deze film iets magisch. En dan het thema... ja het koste mij ook de zekere moeite om mee te gaan met het personage aangezien hij toch een obsessie ontwikkeld die in ons tijd vrij discutabel is maar dit is naar mijn mening de oppervlakkigen blik. Het diepere thema is natuurlijk de eeuwige zoektocht en verlangen naar de jeugd, dit thema is ook in de huidige maatschappij nog zeker niet achterhaalt. Dit zorgt er dan ook voor dat de film voor mij zeker nog niet gedateerd aanvoelt wat voor mij toch maar aangeeft dat deze film de oprechte titel 'meesterwerk' verdient!

Wel moet ik er bij zeggen dat het zeker geen makkelijke film is om te kijken.... maar laat dit geen obstakel vormen ik ben van mening dat elke filmliefhebber deze film gezien moet hebben.

Deze film bekijkend vanuit de periode van de adolescentie kom ik tot een positieve conclusie te film toont mooi roerige weg die de adolescent moet afleggen.

Steeds weer valt Mike gespeeld door River Phoenix die op 23 jarige leeftijd aan een overdosis cocaïne overleed in een nieuwe omgeving door zijn aandoening wat betekend dat hij uit het niets in slaap kan vallen en pas uren later weer wakker wordt.

Hier trek ik de parallel met de experimenterende adolescent die op de zoektocht is naar zijn eigen intensiteit. Door dit experimenteren belanden de adolescenten net als Mike in vreemde situaties.

Mike moet een weg afleggen die lang en moeilijk is hierin wordt hij bijgestaan door Scott gespeeld door Keanu Reeves of hij deze weg naar een eigen identiteit kan voltooien blijft in het midden afgaand op zijn vertolker River Phoenix is het antwoord nee, maar dit is fictie al komt het personage misschien wel gevaarlijk dichtbij zijn vertolker.

Na het zien van de trailer en de bijbehorende cast en crew kwam de film my son my son what have you done? op mijn verlanglijstje te staan.
De film kwam vandaag weer onder mijn aandacht door het zien van de moviesense video review waarin de film als zeer goed werd omschreven.
Argument hier voor was de knappe blik in het hoofd van een moordenaar die dit verhaal de kijker geeft, dit argument beviel mij wel en zo doende besloot ik de film te bekijken.

De film start met een dialoog tussen twee detectives die een melding van een moord.
Dan worden we meegevoerd naar de plaats delict, wat in een typische Amerikaanse wijk is, hier blijkt een vrouw vermoord te zijn door haar zoon die vervolgens twee persone gegijzeld heeft in het huis aan de andere kant van de weg.
Deze straat waar de twee huizen aan liggen blijft de rest van de tijd het decor van de film uitgezonderd van een aantal flashbacks die op verschillende locaties zich afspelen.

Dit uitgangspunt van een moordenaar met twee gijzelaars in een huis wat omringt is door agenten is een overbekend uitgangspunt wat ons allen zeer bekend zal voorkomen. Toch krijgt dit niet het logische vervolg wat wij gewend zijn. De film toont door de eerder genoemde flashbacks recente momenten uit het leven van Brad (moordenaar) deze fragmenten geven een vrij onsamenhangend beeld van deze man. Als kijker probeer je deze fragmenten aan elkaar te linken en naar betekenissen te zoeken die het mogelijke antwoord op de hoofdvraag 'wat beweegt deze man om zijn moeder te vermoorden?' kunnen geven. Maar hoe je als kijker ook zoekt een duidelijk antwoord op deze vraag is moeilijk te ontdekken. Kanttekening hierbij is natuurlijk de vraag of hier wel een antwoord op moet of kan worden gegeven. zouden de fragmenten een afspiegeling zijn van de chaos in het hoofd van Brad? en zou deze chaos
niet het motief zijn voor de moord? zijn vragen die mij aan het nadenken zetten.

Ondanks deze allesbehalve cliche matige film ben ik niet heel positief dit komt met name door de wat zwakke personages buiten Brad om zoals met de rol van de twee detectives, hier had naar mijn inzicht meer mee gedaan kunnen worden. Ook vind ik de film soms emotioneel te kort schieten waar ik graag wat meer dynamiek had gezien blijft het allemaal toch vrij eentonig waardoor de film mij niet echt weet te raken.
Toch zal ik deze film blijven herinneren om de de paar mooie momenten zoals de scene :Waarin Brad op de roltrap staat en zich in een denkbeeldige 'tijdstunnel' zoals hij het noemt bevind en het mooi portret van een moordenaar die niet begrepen kan worden.

Only God Forgives is een film die voor mij pas bij een tweede kijkbeurt tot leven kwam en hoe!

Waar ik de eerste keer, steeds naar de vormelijke elementen werd getrokken, kon ik mij nu verbinden met de inhoud.

De innerlijke tweestrijd in Julian (Gosling) met aan de ene kant de invloed van zijn moeder Crystal en aan de andere kant de het morele geweten gevisualiseerd door Agent Chang, fascineert.

Deze strijd om de ziel van Julian wordt krachtig verbeeld doormiddel van de montage, die door het leggen van poëtische verbindingen een kijk geeft in de belevingswereld van Julian.

Gedurende de film slaagt Julian er steeds meer in om de kwade invloed van zijn moeder te overwinnen door te luisteren naar de stem van zijn geweten, met andere woorden kan hij steeds beter voor het goede kiezen.

Deze impuls komt voort uit de steeds groeiende invloed van agent Chang, de plaatsvervanger van God op aarden, Julian wordt dus steeds bewuster in de keuzen tussen goed en kwaad.

De acteerprestaties van Gosling vind ik zeer sterk, dit is mede te danken aan de knappen montage die door het verbinden van twee beelden altijd een emotie op het onbeweeglijke gezicht van Julian toont (Kuleshov Experiment). Kristen Scott Thomson daar in tegen vind ik wat minder goed, zo is haar spel bij vlagen net iets te theatraal en neigt het daarom soms naar het karikaturale toe.

Vithaya Pansringarm steelt voor mij echter de show, zijn rust, diepe wijsheid (oosters) en lichamelijke controle maken hem in combinatie met de sterke cinematografische portrettering hem een positieve tegenkracht in een wereld beheerst door chaos, angst en onrust.

Waar Chang zijn pupillen inspireert en moreel opvoed door zijn muzikale uitingen, zo is Only God for Gives voor mij een kunstwerk dat mij aan het denken zet over goed en kwaad en de keuzen die de mens hiertussen heeft. Het doet mij stilstaan bij de verantwoordelijkheid van de mens, in een wereld waar er steeds minder morele sturing van buitenaf aanwezig is.

Het is elk individueel mens die in vrijheid zelf steeds weer bewuste keuzes moet maken. Een hulp voor deze soms loodzware keuzes zijn halfgoden als Chang die hun leven in dienst stellen van de gerechtigheid!

Na het zien van de schitterende trailer kwam deze film op mijn verlanglijstje toch had ik nog wat twijfels niet zo zeer over het visuele spectakel want dit zag er goed uit maar meer over de inhoud: dans... Dit is tot nu toe niet mijn favorieten kunststijl vandaar dat ik er ook weinig kennis over had.

Gelukkig werd het mij duidelijk na het lezen van een aantal recensies dat dit absoluut geen obstakel, dus ik besloot de film te bezoeken.

De film begon naar mijn mening prachtig dit had onderanderen te maken met het functionele 3D wat ik tot nu toe alleen bij avatar ook zo heb ervaren.

Toch zakte gedurende de film dit enthousiasme een beetje weg waar ik gehoopt had op een spetterende cheoreografie waarbij grote groepen dansers gecontroleerd maar totaal onavolgbaar door elkaar heen tollen, bleek dit niet het geval te zijn de film laat op een paar uitzondering na meer individuele dansen zien die naar mijn mening soms een beetje langdradig zijn en een zekere power missen en precies die power had ik zo graag willen zien die om maar weer naar het begin terug te grijpen en wel naar de uitvoering van de sacre des printemps die deze dynamiek wel in zich heeft.

Film technisch gezien voldeed dit aan mijn verwachtingen (die zo als eerder gezegd hoog waren)

Het 3D was goed en laat het arthouspubliek nu dan ook met dit fenomeen bekend raken en aan de reacties te horen van de 65+ vrouwen achter mij vonden ze dit schitterend.

Voor de rest kent de film twee verschillen in locaties het ene gedeelte speelt zich op het podium af waarbij de camera in het publiek gestationeerd waarbij de kijker zich als theater toeschouwer waant. Het andere gedeelte is buiten op verschillende locaties zoals bijvoorbeeld de stad, dit was mooi maar had beter gekund door de omgeving te gebruiken, nu was het meer een decor in plaats van een interactieve omgeving.

Al met al geeft Wim Wenders Pina een eerbetoon waar ze met mijn luttele kennis (ook helaas na de film aangezien het inhoudelijk weinig op de vrouw zelf in gaat) tevreden mee kan zijn. Als je me nu de vraag zou stellen of het een aanrader is moet ik hier per persoon een ander antwoord op geven. Bent u een dansliefhebber dan zou ik deze film zeker aanraden maar bent u iemand die net zo als ik op basis van de trailer deze film wil bezoeken zou ik zeggen denk er nog eens goed over na!

In de vierde film van Michael Radfort: Il Postino, gebaseerd op de roman Ardiente paciencia, speelt Massimo Troisi de naïeve post bode Marrio Ruoppolo, geportretteerd in de jaren vijftig: de tijd van het opkomende communisme in Italië.

Wanneer de poet Pablo Neruda, een man van de wereld, die wegens politieke redenen verbannen is uit Chili, zijn toevlucht zoekt op het zelfde eiland als waar Marrio woont, ontwikkelen deze twee mannen langzamerhand een ontroerende vriendschap.

De band die tussen hen ontstaat maakt voor mij deze film waardevol, waarbij de eerlijkheid van Marrio en de wijsheid van Neruda die zich langzamerhand met elkaar verbinden. Er ontstaat een relatie van mentor en student, waarbinnen beide personen zich ontwikkelen.

Dat Marrio daarnaast zijn oog laat vallen op de mooie Beatrice is voor mij bijzaak, aangezien de chemie tussen de twee gedurende de gehele film volledig ontbreekt, het zijn de woorden your smile spreads like a butterfly van Marrio die meer zeggen dan alle beelden van de twee samen.

Deze film vraagt om vanuit het hart gekeken te worden en niet vanuit het hoofd!

Neruda verwoord dit als volgt:

When you explain poetry, it becomes banal. Better than any explanation is the experience of feelings that poetry can reveal to a nature open enough to understand it.

Read My Lips (31-05-2012)

De twee personages , die aan de onderkant van de maatschappelijke ladder functioneren, ontwikkelende gedurende het verhaal een wil tot macht.

Binnen deze wil tot macht heiligt het doel duidelijk de middelen, wat de film steeds duisterder maakt.

Deze sfeer wordt gestimuleerd, door de prachtige cinematografie van Jacques Audiard. Waarbij de camera de personages op een verstikkende manier volgt, met als hoogtepunt: het laatste halfuur, van de film.

Read My Lips is nu de vierde film van Jacques Audiard die ik zie en tot nu toe zijn beste in mijn ogen. Met als grootste kwaliteit de chemie tussen Vincent Cassel & Emmanuelle Devos, wat voor mij aantoont hoen briljante acteursregisseur Audiard is.

Synecdoche New York (Woensdag 30 mei 2012)

Mijn hart gaat altijd sneller kloppen, als ik iemand zijn debuutfilm aanzet., in de overtuiging dat over een jaar of tien ik dit zelfde avontuur zal beleven. Charlie Kaufman de scenario schrijver van o.a. Eternal sunshine of the spotless mind en Being John Malkovich gaat deze keer met zijn scenario aan de slag als regisseur.

Kaufman neemt mij als kijker mee in een wereld die gedurende de film steeds meer begint te fascineren, dit komt door de bizarre zoektocht van Caden, een prachtige rol gespeeld door Hoffman, naar de zin van zijn leven, waarbij hij vele vragen stelt en maar weinig bevredigende antwoorden vind.

Caden creëert een reconstructie van zijn leven, in de vorm van een theaterstuk dat zich afspeelt in een levensecht decor (New York), zo kan Caden zijn verleden nogmaals, nu van een afstand, bekijken en misschien wel herscheppen.

Waar in het begin van het verhaal Caden duidelijk in een realiteit leeft, vermengen zijn fantasieën zich hier langzamerhand mee, gevolg hiervan is dat ik als kijker langzamerhand het overzicht begon te verliezen, naarmate Caden zijn de realiteit begint verdraaien.

Nu vraag ik mij hier hardop af of de oorzaak hiervan ligt bij de beginnende regisseur Kaufman die nog zoekende is naar de juist vorm voor zijn inhoud of dat dit ligt bij mij als kijker die zich te veel wil vasthouden aan een duidelijke verhaalstructuur?

Een bijzondere film? JA DAT ZEKER! En daarom ook mijn respect voor de durf & ambitie van deze filmmaker!

Everything is more complicated than you think. You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. But maybe you won't know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out. Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it's what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.

Leuk maar meer ook niet!

Het is een film die nooit echt verveeld maar op een paar momenten na ook niet boven het gemiddelde uitstijgt.

De mooiste scène ben ik met de the One Ring eens de uitvoering van het nummer de winner takes it all.

Ik zie deze film als een leuk tussendoortje die met een lekker glas wijn zonder al te hogen verwachtingen gekeken moet worden!