Meningen

Een maandje geleden waren ze in Nederland, het nationale elftal van Tibet. Voor een wedstrijdje tegen amateurclub MVV '27 in Maasland. Grotere clubs waren blijkbaar angstig voor Chinese represailles of voetbalrellen? Of, voetbal en politiek, dat gaat niet samen...

In het kader van deze happening en de hernieuwde globale aandacht voor Tibet vs Olympische Spelen in China tourde de documentaire 'The Forbidden Team' door de Nederlandse zalen onder de noemer Movies That Matter.

In de documentaire komen de problematieken aan bod. China die druk uitoefent op Denemarken en zelfs 'de Groenlandse export richting China wil beeindigen'. Maar ook de staatsloze idenditeit van de Tibetanen, paspoort- en visa-problemen. En natuurlijk faciliteiten. Oefenveld is een openbaar modderig plein die tevens een weg is. We weten allemaal wel dat koeien heilige dieren zijn in India, dus genoeg obstakels. Het team laat zich niet uit het veld slaan.

Voetbal, dit keer niet in het teken van sponsoren en het verdienen van een dikke Mercedes als je een goal maakt. Wel in het teken van sport en een onbedoeld politieke lading die niet te omzeilen valt.

Hany Abu-Assad heeft meer op zijn naam staan dan het 'alom' geprezen Paradise Now.

Deze 'documentaire' bijvoorbeeld, een Palestijnse versie van de succesvolle tv-soap Taxi (u weet wel, met Maarten Spanjer als chauffeur).

Het genre documentaire houdt mijns inziens ook niet in dat alles 100% non-fictie is, maar je haalt als kijker zelf wel uit de scenes wat wel echt en wat niet echt gebeurt.

De documentaire bevat naast uitermate vermakelijke sketches, ook interviews met politici, filmmakers en de gewone Palestijn.

Muzikaal valt er ook wel te genieten. Mexicaanse blazers, kerkorgel-muziek, en gangsta-rap behoren vreemd genoeg naadloos thuis in deze setting.

Aanrader, 4 sterren.

Alhier te bekijken (streaming), beeldkwaliteit is niet superieur

Als de film allerlei verschillende wegen zou inslaan zou het juist aan kracht inboeten. Qua thematiek wandelen we over het kerkhof, maar qua uitvoering wordt er veelal van het pad afgetreden.
Voorbeelden:
* De man uit Iran die zijn liefde uit d.m.v. een Perzisch gezang.
* Het voordragen van het gedicht uit het hoofd dat verdwenen door erosie op het graf staat/stond van een jonge dichteres
* Het kijken naar de film Les Diaboliques met Simone Signoret. Nou ja kijken....meebeleven door blinde fans!
* De Koreaan die bij het graf van Proust (de koekjes!) niet uit zijn woorden komt, waardoor Honigmann zegt: "zeg het maar in je eigen taal." Niemand die er ook maar iets van verstaat of begrijpt, maar je voelt zijn passie en dankbaarheid voor Proust.

Daarnaast bevat de film een gezonde dosis humor afgewisseld met drama. Ook valt er her en der te genieten van de kunsten van de vele 'beroemde' kunstenaars. Wat te denken van dat prachtige schilderij van Ingres, of [kippenvel] de anderhalve minuut Maria Callas [hoe stil kan het zijn in een filmzaal?]. Vaak gepaard met prachtige camera-standpunten, machtig mooi gemonteerd.

Forever is een klein kunstwerkje in de wereld van de cinema. Waarom moet het puur inhoudelijk zijn? Ik heb me laten meeslepen door verschillende emoties, schoonheid.

Minpuntjes:
- een aantal introducties van personages, ik voelde her en der te sterk dat het 'in scene is gezet'. Soms ook door de vragen van Honigmann.
- 95 minuten is echt te kort, vreemd maar waar. Toch miste ik enkele grootheden zoals Edith Piaf, Albert Camus en onze eigen Karel Appel. Ik weet dat keuzes gemaakt moeten worden, maar waarom wel kort aandacht (d.m.v. een fragmentje of puur een shot van hun graf) van andere grootheden op het grafveld.

Liefhebbers van sfeer-films/-documentaires: ga dit zien in het filmhuis. De tv-versie zal weer flink ingekort worden tot amper een uur. Een dvd release is bij Honigmann ook maar de vraag. 4,5* voor dit meeslepend geheel.

Hip bedoelde multiculti jeugdfilm [echo]uit Zweeeeeden[/echo], en was aldaar eerder dit jaar de grote winnaar van de Guldbagge Awards (de Zweedse variant van de Gouden Kalveren).

Kidz in da Hood ontpopt zich van jeugddrama naar vriendelijke komedie en zelfs een multifunctionale musical. Niets is te gek, hiphop, pop, rock, rocknroll en zelfs Finse hoempapa. De verscheidenheid van stijlen maakt de film intrigerend, want de thema's en uitwerkingen daarvan zijn wel erg cliche. En de muzikale intermezzo's zijn nu en dan te braaf, het wil maar niet echt sprankelen. Wat fantasievollere extravagantere scenes zouden niet misstaan hebben. Hier had iets specialers van gemaakt kunnen worden, nu blijft er gewoon een degelijke Scandinavische jeugdfilm over. Toch wel jammer: 3*.

Oh, won afgelopen weekend ook de publieksprijs van het Cinekid festival in A'dam lees ik.

Naar de bestseller van Ayn Rand, een (dikke) roman waar ik nu halverwege in ben. Geweldig filosofisch werk. Aangezien ik toch weet hoe het afloopt, kon ik de verleiding niet weerstaan de film te bekijken. Had ik dat maar niet gedaan...

Stylistisch ziet de film er prima uit, en Patricia Neal en Raymond Massey zetten uitstekende rollen neer. Het is echter grootheid Gary Cooper die hier een dramatisch slechte rol neerzet als Howard Roark. Ten eerste is hij al veel te oud om die rol te spelen, maar soit, daarnaast begrijpt hij de rol ook niet. Dit was niet de vurige Howard Roark (met oranje haar), dit was geen passie, dit was een 'moetje' voor de studio. De trivia op imdb geeft me gelijk, sjongejonges: Ayn Rand was furious when she heard that Howard Roark's speech at the trial was being trimmed, chiefly because it was considered long, rambling and confusing, especially to Gary Cooper who didn't understand it. She got the studio to make sure that the speech was untouched and in its entirety in the finished product.

Dan Ayn Rand zelf. Ze schreef het script voor de film, helaas. Een Hollywood-A-movie-script is andere koek. Er is zoveel geschrapt dat sommige acties en gebeurtenissen onbegrijpelijk zijn. Ik kan me voorstellen dat zij die het boek niet hebben gelezen er hier en daar geen touw aan kunnen vastknopen. De belangrijke personages Peter Keating en Ellsworth Toohey komen nu niet uit de verf en hun acties komen nu vreemd over.

Neal en Massey en prachtige sets weten er toch iets moois van te maken, maar verder dan 2,5* kom ik niet. Jammer.

Indrukwekkend staaltje cinema van Gröning over huiselijk geweld. In 59 hoofdstukken wordt een realistisch beeld gegeven over deze problematiek, inclusief de nog steeds te veel voorkomende conclusie.

Gröning registreert zowel afstandelijk als op de huid. En weer speelt hij met het geluid, oorverdovend afwezig én aanwezig. Andere beeldspraak is ook ruim aanwezig. En ook bij mij in de zaal was het piepstil. Gaan verzitten in je bioscoopstoel is een afstraffing. Gröning straft de kijker, ook door de 59 intermezzo's voor/na de hoofdstukken.

Het stevende af op een meesterwerk, maar helaas slaat Gröning de plank flink mis door de aanwezigheid van 'de oude man'. Wie is hij of wat belichaamt hij? Ik interpreteerde er flink op los tijdens de film, maar een antwoord bleef achterwege. Onnodige interessantdoenerij, of toch de mentale marteling die Gröning zijn kijker wil laten ondergaan? Ouch!

Fritz Lang en een sf-verhaaltje over de reis naar de maan decennia voordat de eerste mens de ruimte in werd gestuurd: de twee redenen om Frau im Mond te bekijken.

Frau im Mond is een standaard avonturenfilmpje, dat slechts hier en daar een Lang-touch (camera-standpunten, 1 massa-scene) heeft. De ideeen over ruimtevaart en zwaartekracht etcetera anno 1929 zijn wel curieus. Leuk om gezien te hebben, maar de impact van zijn silent cinema meesterwerk Metropolis is er niet.

Leuk vermaak, ook de speelduur van 160 minuten is vervelend bij een toch wel standaard verhaal. Drie sterren, had er meer van verwacht.

Behoorlijk indrukwekkende met briljante humor en oprecht drama doorspekte documentaire portret van een bejaarde vertaalster.

Is het interessant om dit oude besje te zien strijken, koken en boodschappen doen? Nee, eigenlijk niet....maar....wat ze bij die handelingen vertelt - liever gezegd filosofeert - heeft een eigenaardige grote impact op de kijk op het leven en de kunst van het vertalen, danwel de grote hamvraag, waartoe de drang om iets te vertalen, terwijl de perfectie alleen kan zitten in het origineel. Interne worstelingen en uitdagingen, klein van aard, groot van impact.

Knap document dat stemt tot nadenken en reflectie. Geier is nog steeds bezig met de olifanten, ook niet zo vreemd op de manier hoe ze het aanpakt. Het slijpen van potloodpunten was nog nooit zo 'jaw-breaking'.

Leeg en simpel zijn anders 2 totaal verschillende woorden danwel intenties. Ik vond het verre van leeg deze 'simpele' vertelling. (Al zou bijv. op het IFFR de zaal tijdens de voorstelling voor driekwart leegstromen).

In het kort, jongeman verzet zich tegen alle soorten autoriteit als rasechte wannabe 'poëtische rebel'. Of dat nu werk of vrouwen zijn, ach. Als je vriendin aankondigt dat ze zwanger is op het moment dat je besluit 'de poëtische rebel' uit te gaan hangen, dan barst er een interne strijd los gepaard met (leve de Oost-Europese dramatiek) heel heel heel veel drank en sigaretten. Niet alleen genuttigd door anti-held Fred (en ja, hij lijkt op medekompaan Pete Doherty) overigens, man man!!

Zwartgalliger kan de humor haast niet, extra kracht bijgezet met de meest smakeloze kledingstukken. Ondanks de aanwezigheid van een computer en printer in het begin van de film, is alles 'bewust' sixties/seventies/eighties gemaakt ook getuige de overheerlijke soundtrack (haast allemaal afkomstig van krakend vinyl, hebbuh!). Om nog maar te zwijgen van de filmkwaliteit.

Gedweep met muziek, alcohol, vrouwen en literatuur. Als papa dan ook nog een hilarische levensles meegeeft aan zoonlief die deze op het eind ook opvolgt, ongetwijfeld voor slechts 4 jaar...is het verhaaltje compleet. Tenminste...de laatste rare beelden lieten me schaterlachen van complete 'rebelsheid' versus 'nichterigheid'. WTF! Ik was overigens de enige met lachbuien, de rest van de zaal heeft volgens mij geen idee gehad waar de film over ging...

Hoognodig Püha Tõnu Kiusamine eens herzien, daar kon ik (vreemd genoeg?) niet heel veel mee.

Een moderne versie van Hans en Grietje....maar dan Grietje en Grietje.

Tja...leuk idee, tenminste als je twee sterke actrices zou hebben, maar de twee jongedames acteren alsof ze er zelf al niet in geloven. Wie wel?

Surrealistisch bedoeld, maar de woorden 'fuck', 'lick my pussy', 'dyke', en vanallesennogwat verpesten een hoop. Om maar te zwijgen over 'het geweld' en 'de gore' met als hoogtepunt voor Cyclona de ontdekking van een vibrator die het alleen doet via het stopcontact...

De broodkruimels zijn blokjes 'speed', en tenslotte komen de twee dames aan bij de heks, Vincent Gallo als vreemde non. Hij krijgt alle ruimte om deze vreemde rol uit te buiten, en dat doet hij met verve. Het is dan ook pijnlijk om te zien dat de rest van de cast er niks van bakt - met uitzondering van de heks in de oven - waardoor de film alleen gezien kan worden als wansmaak van de bovenste orde.

1 ster dan maar voor Sister Gomez. Een film die de weg maar niet weet te vinden. Genre: komedie / horror / erotiek / actie / thriller / fantasy / drama / roadmovie. Kies maar uit.

Freeze Frame is een film die uitermate interessant begint, maar toch uitgaat als een nachtkaars.

Een van de grootste probleemen is hoofdrolspeler Lee Evans, die overigens ook echt zijn wenkbrauwen wegscheerde aldus imdb, die zowel fascineert als irriteert. Nu en dan had ik de neiging om in mijn tv-toestel te kruipen om hem een klap in z'n gezicht te geven. Hij ging toch wel hier en daar over het randje van over-acting.

Tegenspeelster Rachael Stirling wist me geen moment te overtuigen.

Maar het grootste probleem was de grand finale die maar door bleef zeuren en zeuren en zeuren. "Maak er nu toch eens een eind aan!"

Jammer, aangezien de film voldoende paranoia sfeer uitstraalt, interessante denkbeelden verkondigt, en genoeg plot-wendingen kent om je aan de buis te kluisteren.

Helaas zijn er te veel irritaties om de film een ok-stempel te garanderen. 2,5*, had meer in kunnen zitten.

Straight to dvd, meestal troep, dit werkje is daarop geen uitzondering.

Een hoofdpersonage met de naam 'Quick'...u voelt ook reeds de voor de hand liggende grappen opborrelen? Nou, ze komen allemaal voorbij! Het plot had nog wel enige spanning, maar het slotakkoord is zo verschrikkelijk slecht dat ik figuurlijk in m'n broek poepte. Ach, het camera-werk, de montage, de fantastische slow-motion scenes, en het briljante acteerwerk (even de staat van verdienste bekeken van de hoofdrolspelers....welke staat van verdienste?) maken het plaatje compleet. Ook al kan het slechter, zelfs 1 ster is nog te veel. Een 'quicke' conclusie: 0,5*, begin er niet aan.

Knap hoe een zeer leuke komedie vervalt in een langdurige cliché en Hollywood-drama en -romantiek draak van jewelste. Gelukkig bevatte het compleet overbodige laatste uur nog een paar goede momenten om me te weerhouden van een nog slechtere beoordeling. Apatow verslikt zich deze keer flink in de tijdsduur en het tenenkrommende drama en romantiek. Datgene dat voorganger Knocked Up nog juist prima wist te balanceren met de hoofdzakelijk mannen-humor. Typisch geval van ten onder gaan aan 'too much'. Gelukkig is persoonlijke hate-factor Sandler niet overdadig irritant.

(en voor de tweede keer die dag dat ik een moderne film zag met muziek uit Dirty Dancing....creepy)