Ford Transit (2002)

AMSTERDAM - De Palestijns-Nederlandse regisseur Hany Abu-Assad is op de slotavond van het 20ste filmfestival van Jeruzalem onderscheiden voor zijn documentaire Ford Transit. De film won zaterdag de zogeheten In The Spirit Of Freedom Award, een Israëlische prijs die jaarlijks wordt toegekend aan de internationale productie die het best het thema mensen- en burgerrechten behandelt.

De jury noemde de documentaire "verrassend, levensecht, onrustbarend, beangstigend, geestig, absurd en ontroerend", maar meldde ook dat Ford Transit vooral voor Israëli's moeilijk is om te zien.

De film volgt de werkzaamheden van de Palestijnse bestuurder van een tienpersoons taxibusje tussen Jeruzalem en Ramallah en toont langs deze weg hoe moeilijk het voor Palestijnen is om anno 2002 via checkpoints, sluiproutes en omwegen op en neer te reizen tussen twee nabijgelegen steden. "Ons valt het zwaar te geloven dat in deze stad, Jeruzalem, waar dit filmfestival wordt gehouden, dit soort tochten aan de orde van de dag zijn", aldus het juryrapport.

Shekels

Behalve een sculptuur is aan de filmprijs een geldbedrag verbonden van 10.000 Israëlische shekels, wat gelijk staat aan ongeveer 2000 euro. De regisseur nam de onderscheiding in ontvangst met een simpel "dank je wel". Hany Abu-Assad regisseerde eerder onder meer de speelfilm Het 14de kippetje en de documentaire Nazareth 2000.

De Nederlandse documentaire Het grootste van het grootste: Abraham Tuschinski van maker Ger Poppelaars, die was genomineerd in de categorie Jewish Experience, viel buiten de prijzen.

VPRO trekt deze film terug van het NFF.

Het is gebleken dat cruciale stukken van de docu in scene zijn gezet. Zo is de taxichauffeur een acteur en komen er meer stukken voor waarmee met acteurs gewerkt wordt.

Best triest nieuws.

wat een titel zeg, de volgende keer krijgen we ' De Avonturen van Mazda 323F '

Genre veranderen....?

Heel raar, want

A. dergelijke zaken gebeuren buitengewoon regelmatig

B. de makers hebben - voor zover ik heb meegekregen - nimmer onder stoelen of banken gestoken dat in deze film zowel geënsceneerde als 'gevonden' scenes zitten.

Ik hoop van harte dat het een publiciteitsstunt is.

Ik mag het ook hopen. Radio 1 bracht het nieuws.

Ja ik zag het bij RTL boulevard. Er zitten idd stukken in die in scene zijn gezet, terwijl ze je doen geloven dat het allemaal reality is.

Genre aangepast. Hoorde vanochtend op Radio 1 discussie met regisseur en directielid van VPRO. Wat een misverstanden. VPRO had alleen de docu al aan een aantal landen verkocht, en voelde zich overvallen met de kritiek die van de BBC kwam.

Miscommunicatie....

Afgelopen zaterdag won de film de prijs voor Beste Documentaire op het 25th Mediterranean Film Festival van Montpellier.

Abu-Assad is blij met deze erkenning van de film als zijnde een documentaire: ‘Op generlei wijze wil ik mijn publiek misleiden, wel wil ik tot nadenken stemmen: Wat is echt? Al mijn documentaires hebben fictieve elementen en mijn speelfilms documentaire elementen. Montpellier heeft dit spel gelukkig begrepen. Ik stel in mijn documentaires niets anders voor dan het in werkelijkheid is. Wonend in Palestina lijk je in een Rambo film terecht te zijn gekomen, maar het is echt.’

Eerder dit jaar werd de film bekroond met de Fipresci Jury Award in Thessaloniki, de Nestor Almendros Award for courage in filmmaking in New York en de Spirit of Freedom Award in Jerusalem.

bron: Augustus Film

Hany Abu-Assad heeft meer op zijn naam staan dan het 'alom' geprezen Paradise Now.

Deze 'documentaire' bijvoorbeeld, een Palestijnse versie van de succesvolle tv-soap Taxi (u weet wel, met Maarten Spanjer als chauffeur).

Het genre documentaire houdt mijns inziens ook niet in dat alles 100% non-fictie is, maar je haalt als kijker zelf wel uit de scenes wat wel echt en wat niet echt gebeurt.

De documentaire bevat naast uitermate vermakelijke sketches, ook interviews met politici, filmmakers en de gewone Palestijn.

Muzikaal valt er ook wel te genieten. Mexicaanse blazers, kerkorgel-muziek, en gangsta-rap behoren vreemd genoeg naadloos thuis in deze setting.

Aanrader, 4 sterren.

Alhier te bekijken (streaming), beeldkwaliteit is niet superieur

Met Ford Transit introduceerde men het begrip ''een Hany''. Dit wordt nog steeds gebruikt voor het benoemen van een (gedeeltelijke) nep-documentaire.

Terwijl het altijd al onderdeel heeft uitgemaakt van het genre.

In Zij Gelooft in Mij is de scène waarbij Hazes voor zijn vrouw een auto koopt nagespeeld, want de documentairemaker was er niet bij toen het gebeurde maar vond de gebeurtenis zo belangrijk, dat ie m na liet spelen.

In Haanstra's docmentaires is ook weinig spontaniteit.

Natuurlijk. Het is alleen dat mensen in de waan waren dat alles echt was en daarom ook verontwaardigd waren dat, na het winnen van 1 of meerdere prijzen, niet het geval bleek te zijn.

Overigens een erg boeiende documentaire. Ik hoop in de toekomst nog eens wat docu's van Hany Abu-Assad te gaan zien. Voor nu lijkt hij vooral verstrikt in een reeks filmprojecten die maar niet van de grond komen.