Forever (2006)

Tevens de 37.000ste film op de site! En vanavond "Crazy" kijken op NL1!

Forever is tevens de officiële slotfilm van het Nederlands Film Festival.

Heddy Honigmann's 'Forever' in competitie San Sebastian

De documentaire Forever van Heddy Honigmann is geselecteerd voor het officiële competitieprogramma van het 54e San Sebastian International Film Festival. Het is voor het eerst dat een Nederlandse documentaire voor dit programma geselecteerd wordt.

Forever is een film over de vitale kracht van kunt, over een plek waar schoonheid voortleeft, waar liefde en dood samenleven: de Parijse begraafplaats Père-Lachaise in Parijs.

Honigmann is geboren in Peru en werkt in Nederland. Zij maakte eerder korte films, documentaires en speelfilms, waaronder: Dame la Mano (2003), Crazy (1999, winnaar Gouden Kalf voor beste Lange Documentaire en publieksprijs IDFA), Het Ondergronds Orkest (1997) en O Amor Natural (1996). Onlangs werd zij bekroond met de Van Praag-prijs van het Humanistisch verbond.

Forever is een productie van Cobos Films in coproductie met de NPS. Cinema Delicatessen brengt de documentaire, in samenwerking met Cobos Films, vanaf 12 oktober 2006 uit in de filmtheaters.

Forever is de slotfilm van het 26e Nederlands Film Festival

54e San Sebastian International Film Festival: 21 tot 30 september 2006.

Zie ook: www.sansebastianfestival.com[/url]

Bron: Holland Film / Oene Kummer

In 'Forever' worden niet eens de grote bekende namen belicht. Jim Morrisson en Edith Piaf worden met rust gelaten.

Bezoekers van graven wordt gevraagd naar hun relatie met de doden en groeien uit tot personages die met hun eigen boeiende levensverhalen op één of andere wijze verstrengeld zijn met de doden. 4*

Ik ga morgen naar de voorpremière in Kriterion, ik ben echt heel benieuwd.

In deze documentaire worden zoals Redlop al zei niet de mensen die op Père Lachaise begraven liggen direct behandeld, maar worden de graven behandeld via de verschillende relaties van de mensen/bezoekers hiermee.

Een man die een stripversie van Marcel Proust's À la recherche du temps perdu maakt, een vrouw bezeten van Chopin, zijn graf en haar vleugel, iemand bij het graf van Modigliani die kunstgeschiedenis heeft gestudeerd en lijken aflegt en opmaakt, een Iranees die zichzelf staande houdt in Frankrijk door zijn liefde voor liederen en literatuur uit Iran, een vrouw die de graven van haar favoriete schrijvers/schilders schoonmaakt en nog veel meer.
De rode draad in deze film is denk ik de eeuwigheid van het bestaan, hoe de doden Forever voort leven. Het stukje over Proust en zijn À la recherche du temps perdu vind ik daarom ook heel mooi gevonden. Er wordt verteld dat dit boek gaat over hoe eeuwig het leven is als je terug kan gaan in je herinneringen en deze kan herbeleven. De verloren tijd, waaruit eeuwigheid voort bloeit. Klinkt misschien een beetje zweverig, sorry daarvoor. Ik vond de documentaire qua inhoud in ieder geval heel mooi.

Er zaten af en toe prachtige shots in, maar ik miste soms de echte betoverende shots die je daar in Père Lachaise denk ik wel zou kunnen schieten. Deze zag ik trouwens wel bij de aftiteling. 4,5*

Het idee van de film is prachtig. Ik moest denken aan de serie Van de Schoonheid en de Troost. Kunst die naar de oneindigheid reikt, die het leven probeert te vatten. Jammer genoeg gaat de film te lang op hetzelfde door, ik had de boodschap begrepen en het was goed zo.

Soms kan een recensie je beleving van een film beinvloeden. Ik las de recensie van Ronald Ockhuysen en moest hem gelijk geven. De ontroering is heel strikt gestyleerd en blijft daarom niet helemaal intact. Tijdens het kijken van de film raakte ik overvoerd. In eerste instantie dacht ik dat dat kwam omdat er te veel schoonheid op me werd afgevuurd, dat ik dat niet in één keer kon bevatten. Maar het was zoals Ockhuysen stelt: de film ontwikkelt zich niet en biedt geen inzichten. Een mooi uitgangspunt wordt te nadrukkelijk herhaald.

De film biedt me wel inspiratie om verder te gaan met mijn zoektocht naar kunst die me raakt, die me dichter bij mezelf brengt. Daarom toch vier sterren.

Als de film allerlei verschillende wegen zou inslaan zou het juist aan kracht inboeten. Qua thematiek wandelen we over het kerkhof, maar qua uitvoering wordt er veelal van het pad afgetreden.
Voorbeelden:
* De man uit Iran die zijn liefde uit d.m.v. een Perzisch gezang.
* Het voordragen van het gedicht uit het hoofd dat verdwenen door erosie op het graf staat/stond van een jonge dichteres
* Het kijken naar de film Les Diaboliques met Simone Signoret. Nou ja kijken....meebeleven door blinde fans!
* De Koreaan die bij het graf van Proust (de koekjes!) niet uit zijn woorden komt, waardoor Honigmann zegt: "zeg het maar in je eigen taal." Niemand die er ook maar iets van verstaat of begrijpt, maar je voelt zijn passie en dankbaarheid voor Proust.

Daarnaast bevat de film een gezonde dosis humor afgewisseld met drama. Ook valt er her en der te genieten van de kunsten van de vele 'beroemde' kunstenaars. Wat te denken van dat prachtige schilderij van Ingres, of [kippenvel] de anderhalve minuut Maria Callas [hoe stil kan het zijn in een filmzaal?]. Vaak gepaard met prachtige camera-standpunten, machtig mooi gemonteerd.

Forever is een klein kunstwerkje in de wereld van de cinema. Waarom moet het puur inhoudelijk zijn? Ik heb me laten meeslepen door verschillende emoties, schoonheid.

Minpuntjes:
- een aantal introducties van personages, ik voelde her en der te sterk dat het 'in scene is gezet'. Soms ook door de vragen van Honigmann.
- 95 minuten is echt te kort, vreemd maar waar. Toch miste ik enkele grootheden zoals Edith Piaf, Albert Camus en onze eigen Karel Appel. Ik weet dat keuzes gemaakt moeten worden, maar waarom wel kort aandacht (d.m.v. een fragmentje of puur een shot van hun graf) van andere grootheden op het grafveld.

Liefhebbers van sfeer-films/-documentaires: ga dit zien in het filmhuis. De tv-versie zal weer flink ingekort worden tot amper een uur. Een dvd release is bij Honigmann ook maar de vraag. 4,5* voor dit meeslepend geheel.

Ik zag deze film in aanwezigheid van Honigman, die tijdens de Q & A zei, dat ze uiteraard research heeft gedaan. Zo is die illustrator van 'A la recherche..' niet geheel toevallig op het graf aanwezig. Maar dat maakt voor mij geen enkel verschil.

Piaf miste ik ook wel. Honigman zei dat ze 300 uur opnames had. Zal Piaf ook wel tussen gezeten hebben. Het had voor mij ook langer mogen duren.

Ik vond het een ontroerende documentaire... ga kijken.

Een film over het eeuwige leven, vastgelegd op Parijs' beroemdste begraafplaats, een plaats van de dood. De link met de kunst bevat echte levenslessen. Honigmann is een briljante filmmaakster.

FOREVER bekroond met de Kristallen Film

De documentaire FOREVER van Heddy Honigman heeft sinds de release 10.000 bioscoopbezoekers getrokken en wordt bekroond met de Kristallen Film.

Het is de vierde keer sinds de invoering van de prijs (april 2005) dat deze wordt uitgereikt. Voorgangers waren 'Stand van de Maan', 'Zielen van Napels', en 'Buddha's Lost Children'.

Meer dan terecht natuurlijk, de 10.000 grens voor dit pareltje.

Heddy Honigmann heeft een erg leuke en overtuigende manier van interviewen. De sfeer van Père-Lachaise komt goed over. Het was dezelfde sfeer die ik er voelde toen ik de begraafplaats ooit bezocht.

Types als de Amerikaanse toeriste die naar het graf van Jim Morisson vroeg, zie je daar heel veel. Overal zie je pijlen die naar zijn graf wijzen.
Oudere vrouwen die de graven van beroemde personen schoonhouden, en ook bijna alles van die persoon weten... je komt ze er allemaal tegen.

Ik vind de interviews wel erg gemaakt en ingestudeerd overkomen. Je kon gewoon zien dat de mensen aan het acteren waren. Vooral bij de Iraanse man die uiteindelijk besloot tóch maar een traditioneel Iraans liedje te zingen kwam behoorlijk geacteerd over.

Niet erg, dat niet, maar het viel me wel op.

De Japanse toerist was erg grappig, die in zijn eigen taal een heel verhaal vertelde waarom hij nou precies het graf van zijn favoriete schrijver bezocht, en dat Heddy hem vervolgens meedeelde dat ze er 'geen snars' van heeft begrepen, maar hem toch vriendelijk bedankt voor zijn commentaar.

Dit vond ik het grootste minpunt van de documentaire. Ik vond het jammerlijk, dat hadden ze beter kunnen 'verdoezelen'. Natuurlijk weet je als kijker dat ze vooronderzoek doen etc., maar nu kwam het vaak over als een toneelstukje als ze weer een bijzonder persoon ontmoetten bij een graf. Het duidelijkst was de illustrator van de Proust boeken.


Koreaans . Ook het absolute hoogtepunt van de documentaire als je het mij vraagt. De kern van de documentaire. Liefde voor de kunst. Terecht ook niet ondertiteld, maar de liefde/passie voor het werk van Proust kwam uit zijn hart. Passie/Liefde is een universele taal.

Oh ja, hij zei zelfs nog ik brak Engels dat ie uit Korea kwam.

Vreemd trouwens dat hier geen goede poster van te vinden is op internet, een prachtige poster overigens.

Kan iemand die de film heeft gezien vertellen hoe groot het aandeel ongeveer is dat aan Chopin is gewijd?

De hele film door eigenlijk. In het begin zie je een meisje bij zijn graf staan die door de muziek van Chopin pianolessen is gaan nemen en nu de sterren van de hemel speelt en er ook mee optreedt. Zij komt steeds weer terug in de film, een stuk Chopin spelend. De film eindigt met een optreden. Er wordt trouwens niet ingegaan op het leven van Chopin zelf.

Ah, dank. Dat is net wat ik weten wou!

Onlangs in de Toneelschuur de prachtige documentaire FOREVER van Heddy Honigman gezien. Mijn moeder naam me mee en ik dacht voor dat ik de film zag 'is het niet een film voor oude mensen?'. Maar nee! Het is een film over het leven zelf. Klinkt gek want het speelt zich grotendeels op een begraafplaats. Als je van het leven houdt, moet je op een of andere manier van schoonheid houden, denk ik. En dat zag ik in de film. En als een film dát kan laten zien, dan is hij bijzonder goed!!

Wat een verademing na zo'n film als Zwartboek die ik twee weken daarvoor gezien had. Zo'n documentaire als Forever verdient veel meer aandacht omdat hij je zin geeft om in van alles te gaan neuzen: de muziek van Chopin, de boeken van Proust, de gedichten van Apollinaire, de muziek van Danielle Messia (ik heb het liedje dat je in de film hoort via LimeWire gevonden!), kortom het geeft je een soort dorst om te genieten van mooie dingen en je oren en ogen te openen voor wat je nog niet kent (Proust kende ik helemaal niet, maar heb nu zin om hem te lezen, net als ik zin heb om meer van die Maria Callas te horen).

Wat ik ook goed vond aan de film is zijn vorm: hoe je veel in de hoofdlokatie vd film bent (de begraafplaatst Pere Lachaise in parijs) en hoe je weg gaat van de lokatie om via een nieuwe personage terug te komen.

Het meest aangrijpende vond ik de blinden die zoveel van film houden -echt ontroerend en een Koreaan die helemaal uit Korea is gekomen om de tombe van Proust te bezoeken en op zijn tombe een pakje met koekjes legt en legt uit in slecht Engels dat Proust zijn hersenen heeft gevoed, dus hij brengt hem als geschenk voedsel.

De mooie wisseling gedurende de hele film tussen mensen die hun overleden dierbaren bezoeken en mensen die een kunstenaar komen bezoeken, de wisseling tussen ernst en humor, tussen verdriet en troost, maken dat ik 5 sterretjes aan deze film geef.

Ik lees nu pas de hele discussie over de film. Ik vond de interviews juist helemaal niet 'gemaakt', maar echte intervieuws. Spontaan en nieuwsgierig. Mooie stiltes in de gesprekken. En stiltes hoor je niet vaak in documentaires.

Ik denk dat enkele personages wel bestaan in de film omdat er reserach gedaan is. En andere zijn zomaar daar gevonden, tijdens het filmen. Dat was mijn indruk achteraf en niet tijdens het kijken (tijdens het kijken, keek ik gewoon en liet me meeslepen).

Maar wie heeft iets tegen research in een documentaire? En sowieso bij zo'n complexe film. Zo'n man die het graf van Proust bezoekt, die moet haast wel gevonden zijn na research, maar als je iets van Proust wilt begrijpen en mensen zin geven om die schrijver te gaan lezen, moet je de góede persoon vinden die je iets essentiels over die Proust vertelt. Toch?

Deze Proustfan zal ze wel snel gevonden hebben denk ik, ook al is zijn stripbewerking veel te braaf en academisch, ze is wel in het Nederlands vertaald als ik me niet vergis. Maar hij kon er heel mooi over vertellen, dat wel.

Ik vond de film wat tegenvallen trouwens. Het idee is mooi, maar nogal typisch, en ook de uitwerking is niet echt origineel: nergens echt verrassend. De film moet het hebben van de kracht van de mensen die belicht worden, van hun persoonlijk verhaal in combinatie met dat van de gestorven kunstenaar, en daar zitten een aantal erg mooie dingen bij: de Iranese zanger bijvoorbeeld, of de al vaker genoemde Koreaan. Een deel van de kunst van het documentaire-maken ligt natuurlijk in het vinden van dat soort verhalen, en daar is deze prima in geslaagd. Maar dat alles dan nog bundelen tot een interessante, zinvolle en liefst een beetje coherente film, dat is minder gelukt. De camera kuiert wat rond, komt iemand tegen, verhaaltje, wat emoties, beetje In de Gloria nostalgie, af en toe een uitstapje buiten het kerkhof (om bepaalde verhalen meer te verdiepen, maar ik vond dat daardoor het hele concept verwaterde en het meer een gimmick werd dat alle kunstenaars toevallig op hetzelfde kerkhof lagen), ik vond het eigenlijk een beetje dwaas allemaal. Natuurlijk zitten er mooie verhalen tussen, maar je kunt altijd wel interessante mensen gaan zitten interviewen en filmen, ik miste er een beetje de zin van. Wel boeiend dus, amusant af en toe en zeker ook ontroerend, maar allemaal wat te weinig. 3.0 *

(Ik dacht trouwens dat het een debuutfilm was, ik weet ook niet waar ik dat vandaan heb gehaald, maar ik was erg verbaasd te zien dat ze al zoveel ervaring had.)

Is er iemand (estertje jij misschien?) die mij het nummer kan toemailen van danielle messia? Ik kan het niet vinden op limewire zoals estertje zegt..

Voor de verandering wordt er voor tv-uitzending nu eens niet geknipt in de docu.

http://www.documentaire.nl/doc.asp?oId=4106

Daar ben ik erg blij om. Ga 'm zeker kijken vanavond.

Weet iemand intussen al of deze film al op DVD te verkrijgen is?

Alvast bedankt.

Vanaf 18-10 te koop bij Filmfreaks.

ok dat is mooi, nog even wachten dus

hartelijk dank

Forever genomineerd voor de European Film Academy Documentary 2007 – Prix ARTE

Vanmiddag liep ik zomaar tegen deze documentaire aan. Wat er op de achterkant stond maakte me erg nieuwsgierig. Vandaag of morgen eens kijken!

The End op het einde is een knipoog naar The Doors.

Ben 1x op deze begraafplaats geweest, vooral het graf van Jim Morrisson is erg 'indrukwekkend'.