Forever (2006)

Als de film allerlei verschillende wegen zou inslaan zou het juist aan kracht inboeten. Qua thematiek wandelen we over het kerkhof, maar qua uitvoering wordt er veelal van het pad afgetreden.
Voorbeelden:
* De man uit Iran die zijn liefde uit d.m.v. een Perzisch gezang.
* Het voordragen van het gedicht uit het hoofd dat verdwenen door erosie op het graf staat/stond van een jonge dichteres
* Het kijken naar de film Les Diaboliques met Simone Signoret. Nou ja kijken....meebeleven door blinde fans!
* De Koreaan die bij het graf van Proust (de koekjes!) niet uit zijn woorden komt, waardoor Honigmann zegt: "zeg het maar in je eigen taal." Niemand die er ook maar iets van verstaat of begrijpt, maar je voelt zijn passie en dankbaarheid voor Proust.

Daarnaast bevat de film een gezonde dosis humor afgewisseld met drama. Ook valt er her en der te genieten van de kunsten van de vele 'beroemde' kunstenaars. Wat te denken van dat prachtige schilderij van Ingres, of [kippenvel] de anderhalve minuut Maria Callas [hoe stil kan het zijn in een filmzaal?]. Vaak gepaard met prachtige camera-standpunten, machtig mooi gemonteerd.

Forever is een klein kunstwerkje in de wereld van de cinema. Waarom moet het puur inhoudelijk zijn? Ik heb me laten meeslepen door verschillende emoties, schoonheid.

Minpuntjes:
- een aantal introducties van personages, ik voelde her en der te sterk dat het 'in scene is gezet'. Soms ook door de vragen van Honigmann.
- 95 minuten is echt te kort, vreemd maar waar. Toch miste ik enkele grootheden zoals Edith Piaf, Albert Camus en onze eigen Karel Appel. Ik weet dat keuzes gemaakt moeten worden, maar waarom wel kort aandacht (d.m.v. een fragmentje of puur een shot van hun graf) van andere grootheden op het grafveld.

Liefhebbers van sfeer-films/-documentaires: ga dit zien in het filmhuis. De tv-versie zal weer flink ingekort worden tot amper een uur. Een dvd release is bij Honigmann ook maar de vraag. 4,5* voor dit meeslepend geheel.

Heddy Honigmann heeft een erg leuke en overtuigende manier van interviewen. De sfeer van Père-Lachaise komt goed over. Het was dezelfde sfeer die ik er voelde toen ik de begraafplaats ooit bezocht.

Types als de Amerikaanse toeriste die naar het graf van Jim Morisson vroeg, zie je daar heel veel. Overal zie je pijlen die naar zijn graf wijzen.
Oudere vrouwen die de graven van beroemde personen schoonhouden, en ook bijna alles van die persoon weten... je komt ze er allemaal tegen.

Ik vind de interviews wel erg gemaakt en ingestudeerd overkomen. Je kon gewoon zien dat de mensen aan het acteren waren. Vooral bij de Iraanse man die uiteindelijk besloot tóch maar een traditioneel Iraans liedje te zingen kwam behoorlijk geacteerd over.

Niet erg, dat niet, maar het viel me wel op.

De Japanse toerist was erg grappig, die in zijn eigen taal een heel verhaal vertelde waarom hij nou precies het graf van zijn favoriete schrijver bezocht, en dat Heddy hem vervolgens meedeelde dat ze er 'geen snars' van heeft begrepen, maar hem toch vriendelijk bedankt voor zijn commentaar.

Deze Proustfan zal ze wel snel gevonden hebben denk ik, ook al is zijn stripbewerking veel te braaf en academisch, ze is wel in het Nederlands vertaald als ik me niet vergis. Maar hij kon er heel mooi over vertellen, dat wel.

Ik vond de film wat tegenvallen trouwens. Het idee is mooi, maar nogal typisch, en ook de uitwerking is niet echt origineel: nergens echt verrassend. De film moet het hebben van de kracht van de mensen die belicht worden, van hun persoonlijk verhaal in combinatie met dat van de gestorven kunstenaar, en daar zitten een aantal erg mooie dingen bij: de Iranese zanger bijvoorbeeld, of de al vaker genoemde Koreaan. Een deel van de kunst van het documentaire-maken ligt natuurlijk in het vinden van dat soort verhalen, en daar is deze prima in geslaagd. Maar dat alles dan nog bundelen tot een interessante, zinvolle en liefst een beetje coherente film, dat is minder gelukt. De camera kuiert wat rond, komt iemand tegen, verhaaltje, wat emoties, beetje In de Gloria nostalgie, af en toe een uitstapje buiten het kerkhof (om bepaalde verhalen meer te verdiepen, maar ik vond dat daardoor het hele concept verwaterde en het meer een gimmick werd dat alle kunstenaars toevallig op hetzelfde kerkhof lagen), ik vond het eigenlijk een beetje dwaas allemaal. Natuurlijk zitten er mooie verhalen tussen, maar je kunt altijd wel interessante mensen gaan zitten interviewen en filmen, ik miste er een beetje de zin van. Wel boeiend dus, amusant af en toe en zeker ook ontroerend, maar allemaal wat te weinig. 3.0 *

(Ik dacht trouwens dat het een debuutfilm was, ik weet ook niet waar ik dat vandaan heb gehaald, maar ik was erg verbaasd te zien dat ze al zoveel ervaring had.)