Free Range/Ballaad Maailma Heakskiitmisest (2013)

Vanaf 18 december in de bioscoop (De Filmfreak):

EYE (Amsterdam), Lumière (Maastricht), Filmhuis De Keizer (Deventer) en – onder voorbehoud - LantarenVenster (Rotterdam), LUX (Nijmegen), Concordia (Enschede).

EYE wijdt van 13 t/m 16 december een retrospectief aan het werk van deze regisseur uit Estland, die ook zelf aanwezig is bij de enkele vertoningen van Free Range (voorpremière), Empty, Temptation of St. Tony en Autumn Ball.

Voor Autumn Ball won Õunpuu onder andere de Orizzonti Grand Prix tijdens het filmfestival van Venetië en op het filmfestival van Thessaloniki de award voor beste regie.

"Free Range is een stijlvol eerbetoon aan de romantische rebellie van de Beat Generation."

(persbericht De Filmfreak)

De Estse regisseur Veiko Õunpuu levert met Free Range een eigentijdse en vooral eigenzinnige film af die zeker de moeite waard is om te gaan bekijken. Voor een filmcriticus is een film die een ontslagen filmcriticus volgt omdat hij Terrence Malick’s Tree of Life nichterig vond direct interessant, maar de film is veel meer dan dat. Het heeft daarnaast op een originele manier ook zeker genoeg te zeggen over de instelling van mensen en hoe je door deze te veranderen ook meer uit het leven kunt halen. Of de hoofdpersoon dat ook daadwerkelijk doet is niet belangrijk.

'Free Range' Recensie - Review op Filmtakers

Opvallend, terwijl de technische kwaliteit in de tweede film van Õunpuu enorm gegroeid was ten opzichte van de eerste en ik in deze derde daarom misschien wel een soort overtreffende trap verwachtte, is dit eigenlijk de minste van de drie. De regisseur vertelde dat hij de inhoud expres simpel heeft gehouden (en dit bleek ook wel te kloppen), maar daarvoor in de plaats komen niet veel meer van de sterke scenes (zowel cinematisch, als dramatisch en qua humor) van de eerdere films terug, maar eerder een film die fragmentarisch van de ene leuke song naar de andere mooie muziek-que gaat, als ware het (bijna) een lange music video. Zijn muziekkeuzes zijn wederom érg fijn... maar op twee a drie mooie emotionele scenes na blijft het daarmee wel een beetje leeg... té simpel dus.

Leeg en simpel zijn anders 2 totaal verschillende woorden danwel intenties. Ik vond het verre van leeg deze 'simpele' vertelling. (Al zou bijv. op het IFFR de zaal tijdens de voorstelling voor driekwart leegstromen).

In het kort, jongeman verzet zich tegen alle soorten autoriteit als rasechte wannabe 'poëtische rebel'. Of dat nu werk of vrouwen zijn, ach. Als je vriendin aankondigt dat ze zwanger is op het moment dat je besluit 'de poëtische rebel' uit te gaan hangen, dan barst er een interne strijd los gepaard met (leve de Oost-Europese dramatiek) heel heel heel veel drank en sigaretten. Niet alleen genuttigd door anti-held Fred (en ja, hij lijkt op medekompaan Pete Doherty) overigens, man man!!

Zwartgalliger kan de humor haast niet, extra kracht bijgezet met de meest smakeloze kledingstukken. Ondanks de aanwezigheid van een computer en printer in het begin van de film, is alles 'bewust' sixties/seventies/eighties gemaakt ook getuige de overheerlijke soundtrack (haast allemaal afkomstig van krakend vinyl, hebbuh!). Om nog maar te zwijgen van de filmkwaliteit.

Gedweep met muziek, alcohol, vrouwen en literatuur. Als papa dan ook nog een hilarische levensles meegeeft aan zoonlief die deze op het eind ook opvolgt, ongetwijfeld voor slechts 4 jaar...is het verhaaltje compleet. Tenminste...de laatste rare beelden lieten me schaterlachen van complete 'rebelsheid' versus 'nichterigheid'. WTF! Ik was overigens de enige met lachbuien, de rest van de zaal heeft volgens mij geen idee gehad waar de film over ging...

Hoognodig Püha Tõnu Kiusamine eens herzien, daar kon ik (vreemd genoeg?) niet heel veel mee.

En de te gekke soundtrack staat online. Lekker nagenieten.

Wat een beetje als los zand lijkt te beginnen levert uiteindelijk toch een tamelijk geweldige film op, in een mooie mengeling van humoristisch, hedonistisch en nihilistisch. Met als hoogtepunt toch wel de trolleybus-scene. En met een oor-strelende soundtrack met o.a. Scott walker, Adamo en de Alessi Brothers waarbij vaak goed te horen is dat er vanaf heerlijk knisperend vinyl gedraaid wordt.

Van de regisseur ken ik nog Autumm Ball.

En wat hij hier neerzet, is misschien nog wel veel beter en pakt hij wat meer uit. Het blijft afstandelijk, maar laat, in tegenstelling tot het bovengenoemde, toch nog wel enkele deuren open. We volgen een lakse jongeman die zojuist is ontslagen van het kantoor van muziektijdschriften. Hij is er niet kapot van; wanneer hij het pand verlaat steekt hij rustig zijn sigaretje op en ziet wel weer wat er verder gebeurd.

Het wordt ook langzaam maar zeker duidelijker dat dit een koppig kereltje is die tegen de maatschappij aanschopt, terwijl hij een hoop verborgen talent heeft. Alles laat hem onverschillig; zijn bezorgde vader, zijn zwangere vriendin en ook zijn nieuwe baantje bij de laadruimtes (met die hilarische heftruck-scenes). Het wordt hier ook op een zowel uitzichtloze als droogkomische wijze verteld. Het heeft iets weg van Dark Horse... alleen heeft deze personage echt overal schijt aan. Hij lijkt vele levens te leiden; de ene keer zuipt hij erop los met zijn maten, de andere keer geeft ie toch wel een beetje liefde weg, en de andere keer laat hij zijn ziel uitknijpen bij zijn vader.

En ja, alsof dat ook niet genoeg is; de familiesituatie van zijn vriendin is ook niet bepaald rooskleurig met haar neurotische vader en haar bipolaire moeder.

Deze film is ook doorspekt met verrassende elementen; de veelzijdige soundtrack, de soms magische beelden, dat paard... en voornamelijk die scene met die trolley is onvergetelijk. (om over de elektronische soundtrack maar te zwijgen)

Ja, dit was een erg geslaagde doch luchtige drama-film.

4,0*