Meningen

Gisteravond deze klassieker uitgepakt, de Ultra HD versie van Scream Factory en eens even voor gaan zitten. De slipcover alleen al is een kunstwerk. Michael Myers prominent op de voorgrond, daarachter het iconische huis, de auto, en herfstbladeren die losjes door de lucht dwarrelen. Een traktatie voor liefhebbers van fysieke media. Zoals ik.

John Carpenters Halloween is de film die het moderne slashergenre op de kaart zette. Met een heel laag budget, wist deze film toch uit te groeien tot een van de invloedrijkste horrorfilms ooit gemaakt. Wat heel knap gedaan is, is dat Carpenter meer suggereert dan hij laat zien. De film moet het niet hebben van bloed of schrikmomenten, maar bedreiging en timing. De camerabewegingen, het gebruik van schaduwen en de montage creëren een constante dreiging. Het kwaad is overal en dat voel je in elke scène. Zo effectief gedaan.

Met haar rol als Laurie Strode leverde Jamie Lee Curtis een overtuigend debuut af. Laurie werd het prototype van de zogeheten final girl. Curtis is Halloween, en haar terugkeer in de recente delen voelde als thuiskomen.

Nooit bij stil gestaan, maar recent gelezen dat Carpenter de openingsscène met de Jack-o’-lantaarn niet voor niks erin had gezet. Het verbeeldt het kwaad dat van binnen gloeit net als Michael Myers: kalm aan de buitenkant, maar iets brandt in hem van binnen.

De film krijgt bij mij net niet de volledige score omdat ik gevoelig ben voor sfeer. De film speelt zich af op Halloween, maar de omgeving voelt eerder als een frisse lentedag. De bomen zijn in de bloei. Het mist die typische herfstgloed van vallende bladeren en mistige straten. Zeker niet gek, de film is opgenomen in de lente. En ja, de crew kreeg natuurlijk niet de tijd om de film in de herfst te filmen. Maar de nachtscene is wel weer heel sfeervol, met bladeren aan alle kanten en de gloeiende Jack o lantaarn voor de huizen.

Klassieker. Meer dan veertig jaar later blijft het een meesterwerk van spanning. Vroeger vaak gezien, van de dvd tot aan de blu ray en nu eindelijk op het allerhoogste niveau. 4,5 blijven staan.

Stem verhoogd met een volledige ster.

Gisteravond deze Halloween weer eens gezien, om mij op te warmen voor 'Ends' die ik nog niet gezien heb. Uiteraard zal ik 'Kills' niet overslaan, die verdient een tweede kijkbeurt.

Dit is toch wel een van de betere slashers van de afgelopen jaren vind ik. Het verhaal is- voor een Halloweenfilm- prima. Mooie (spannings)opbouw met een goede climax. En mooi dat we kennis maken met het kind en zelfs kleinkind van Laurie Strode. Curtis zet de rol van Laurie Strode erg goed neer trouwens. De herfst- en halloween sfeertje is lekker aanwezig, zoals het hoort natuurlijk. Donkere straten, kinderen die langs huizen lopen (trick or treat) en dan opeens staat het 'kwaad' op de stoep.. Tal van andere verwijzing naar het origineel uit 1978 zijn te zien, daarvan is come-back van Nick Castle daar één van. Dit is natuurlijk gedaan voor de trouwe fans en die kunnen dit alleen maar toejuichen.

Sommige criticcasters vinden het onbegrijpelijk dat Meyers niet te slopen is maar we hebben hier te maken met het 'kwaad', de 'duivel', iemand die onmenselijk is en die krachten heeft die een mens niet kan bezitten. Exact wat je kan en misschien wel moet verwachten van een moordenaar in een slasherfilm. They always come back.....

Prima vervolg op Halloween (2018). Het verhaal gaat verder waar de vorige Halloween gestopt was. Dus je wordt direct weer in het verhaal gezogen en dat is erg prettig moet ik zeggen. Natuurlijk maken we ook kennis met wat nieuwe personages om de frisheid er wat in te houden. Ook zijn uiteraard de overlevers uit deel 1 van partij. Green heeft dat lekker weten te mixen, want de kijker volgt daarom meerdere gevormde groepjes en zelfs sub-groepjes. Daarom blijft het ook interessant omdat Myers overal kan op duiken. Als je verwacht dat die Laurie komt opzoeken in het ziekenhuis, zou je wel eens op het verkeerde spoor kunnen worden gezet.

De kills zijn bloederig en bruut in beeld gebracht. Myers is in dit deel echt uit op oorlogspad. De titel van de film doet eer aan Meyers zijn moordpraktijken. Spanning had wel wat beter gekund, hoewel die scene bij de speeltuin en met name bij het bos uitstekend was. Visueel is de film erg fraai. De nacht scenes zien er stuk voor stuk haarfijn en scherp uit. Wel is waar heb ik hem gisteravond in 4K UHD gekeken, dat hielp ook zeker mee. Het geluid was ook op orde. Vermakelijke film vond ik dit deel, ben benieuwd naar het derde deel. De eerste 2 delen krijgen van mij sowieso een dikke voldoende, dus deel drie hoeft het niveau niet te halen, dat zal ik dan maar voor lief nemen Deze twee delen neemt niemand mij af en ik zal ze zeker vaker opzetten tijdens Halloween weken.

Deze Hard Target is één van mijn favoriete films van onze zuiderbuur Jean-Claude van Damme.

Het verhaal is dun, maar vermakelijk. De schurken Henriksen en Vosloo spelen heerlijk als de badguys. De één is nog erger als de ander. Van Damme speelt de mysterieuze vechtersbaas Chance Boudreaux. Zoals in bijna alle films beukt van Damme er goed op los. Maar in deze film zien de gevechten er anders uit. Beter, vakkundiger, mooier door de goede regie van John Woo. Althans ik vind de gevechten die af en toe in slow motion gefilmd zijn heerlijk. Denk aan het eerste straatgevecht, als hij het opneemt voor mevrouw Binder (Butler). Mensen die tegen paaltjes gesmeten worden en door de winkelruiten getrapt worden is een genot om naar te kijken.

De climax stelt ook niet teleur, want er wordt flink gevochten en geschoten! Randal, Randal, Randal. You were going to leave without saying goodbye? ****

Mason Storm is Hard to Kill...

Ja, dat is hij zeker. Heerlijk actiefilmpje uit de '90's. Het mooie aan dit soort films is (geldt ook voor Van Damme zijn '90's films bijvoorbeeld) is dat het verhaal en het script niet erg boeiend hoeven te zijn. Het gaat maar vaak om één ding: botten breken, met vijanden smijten, ze met een (shot)gun neermaaien, trainen om beter te worden en gewoon een lekker potje te knokken. Met vaak vrouwelijke schoon aan hun zijde. Tja, ik kan daar tot op de dag van vandaag heerlijk van genieten. Dit soort films doen mij veel meer dan John Wick's van deze tijd.

Wil je meer inhoud? Kom dan niet uit bij een Seagal film. Houd je van lekkere hersenloze '90's actie met in hoofdrol een martial-arts figuur? Dan zit je gebakken Het mooie is dat ik totaal niet van plan was om Seagal films te (her)bekijken, maar het begon met Under Siege 2 en nu heb ik in 1 week 5 van zijn oude films gezien. Inneens kreeg ik weer zin om Screwface te zien, maar ook de bar scene in Out for Justice. Lekker man.

Ja, Seagal was in deze jaren op de toppen van zijn kunnen. Staartje, slank, en zoals Van Damme ooit zei, 'he has something special on the screen'. Daar sluit ik mij bij aan. Vanavond 'The Glimmerman' weer eens bekijken. Hard to Kill krijgt in ieder geval een ruime voldoende.

Harry Potter and the Philosopher's Stone

Nog nooit een Harry Potter deel gezien en als je al begint met de H P formule, spreekt het voor zich om het eerste deel te zien.

Ik moet zeggen dat ik het een aardig filmpje vond. Ik had eigenlijk ook niks anders verwacht. De film bevat mooie locaties, leuke personages en leuke effecten. Wel vond ik de film aan de trage kant. Het verhaal wordt langzaam verteld. Ik heb het boek niet gelezen, maar dit zou natuurlijk door het boek komen.

Al met al, een leuke film en ga sowieso deel 2 binnenkort bekijken.

De lang verwachte The Hateful Eight gezien en naar mijn mening is dit verruit de minste Tarantino film. Had geen hoge verwachtingen, maar dat ik de film matig zou gaan vinden, had ik echt niet verwacht.

Het verhaal is dit keer echt matig, de dialogen (erg) langdradig. Tarantino staat bekend om zijn dialogen, maar dit keer is hij erin doorgeslagen. Veel te lange dialogen, waardoor ik mijn aandacht er op een gegeven moment niet eens meer bij kon houden. De koetsrit duurt gewoon te lang, en aangekomen bij de bar gaan de dialogen wederom gewoon weer verder. Was te voorspellen, maar jammer was het zeker. Voor het eerst had ik ook geen binding met de personages en het was weer eens afwachten wanneer iedereen kapot zou worden geschoten. Voorspelbaar en eigenlijk ook doelloos. Bij Django Unchained was het genieten geblazen. Iedereen was voor de slaaf Django en iedereen wou zien hoe hij zijn vijanden uitschakelt. In deze film maakte mij het echt niet uit wie het loodje zou leggen.

Het acteerwerk is prima, leuke personages, sfeer is goed en de componist Morricone heeft ons weer iets moois laten horen. Overigens vond ik de flashback het sterkste gedeelte van de film. De genoemde pluspunten kunnen helaas de film niet redden. De minpunten die ik genoemd heb, wegen toch zwaarder dan de genoemde pluspunten. Ik ben een fan van Tarantino zijn films, maar ga deze film echt niet beoordelen met een Tarantino-bril op en de film maar prijzen omdat het een ‘Tarantino’ film is. Nee, objectief gezien is dit een teleurstellende film en naar mijn mening zeker zijn slechtste, 2,5.

Dijk van een film. Voor het eerst gisteravond dit misdaad-spektakel op blu ray gezien. En ik heb genoten als nooit tevoren. Met gemak blijft deze klassieker in mijn top 10 en hij zal er ook voor altijd in blijven.

Wat een cast zeg. En wat had iedereen zin in dit project, want de acteerprestaties zijn uitmuntend. De Niro zit ontzettend lekker in zijn rol. Ik vind dit een betere prestatie dan die van Jimmy Conway in Goodfellas. Andere soort crimineel, maar toch. McCauley is een doorgewinterde harde crimineel. Kalm, georganisseerd, een echte leider, medogenloos tegen zijn vijanden (bij verraad), maar toch ook iemand die liefde mist in zijn leven. Vandaar dat hij aanpapt met een dame uit een boekenwinkel. Maar zijn motto blijft; Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner. De romance tussen de twee is kort maar krachtig, aan het eind van de film zelfs ontroerend. Pacino zet ook een puike prestatie neer. Met gemak zet hij de rol van Hanna neer. Heel natuurlijk komt zijn rol uit de verf. Kilmer doet het ook behoorlijk goed in deze film.

De actiescenes zijn verbluffend. Natuurlijk is de shootout na de bankoverval het hoogtepunt. Wat een geknal en wat een wapens (o.a. dikke Colt geweren) worden er in de film gebruikt. Maar de film heeft nog meer hoogtepunten. De meest ontroerendste is die met Kilmer en Judd, of te wel als Charlene haar man niet verraad en Chris in de auto weg rijdt na de aanhouding. En de slot scene met Hanna en Neil is legendarisch. I told you i'm never going back. Ja, briljant. Meer hoef ik er niet aan toe te voegen

*****

Wat een domme film zeg. Veel, veel onzin op een hoopje. Slecht acteerwerk en belabberde effecten. Die crew van Pinhead was niet om aan te gluren vooral dat dikke figuur met die zwarte zonnebril Toch nog 1,5 ster voor dat kostuum waar Frank in zat, moest me denken aan die clip van Robbie Williams - Rock DJ No way voor mij om andere delen er achteraan te gooien, deze was al pijnlijk genoeg...

Home Alone is een komische- maar tegelijkertijd een hartverwarmende film. Een perfecte combinatie voor een Kerstfilm en dit blijk ook uit dat de film elk jaar tijdens de Kerstdagen voorbij komt op de televisie. Te vroeg misschien om een film uit de jaren 90 reeds een klassieker te noemen, maar dit is als je het mij vraagt een regelrechte 'Kerst' klassieker.

Er hangt een knus- en prettig Kerstsfeer gedurende de hele film. Macaulay Culkin kruipt in de rol van Kevin McAllister, een joch die alleen thuis wordt achtergelaten omdat zijn ouders hem vergeten mee te nemen op vakantie. Ook vind ik Culkin heerlijk deze rol vertolken en weet absoluut te overtuigen. Daarnaast bestaat de cast nog uit tal van leuke personages, met name Joe Pesci als Harry en Daniel Stern als Marv, The Wet Bandits. De wisselwerking en chemie tussen die twee is heerlijk. Voor de locatie is gekozen voor een plaats genaamd Winnetka Illinois, die onder de rook van Chicago ligt. De villa waar de familie McAllister woont is inmiddels een bekende trekpleister geworden voor de miljoenen Home Alone fans. Het was zelfs zo erg, dat de huidige eigenaren van het huis een verzoek bij het bedrijf Google hadden ingediend om deze wazig te maken in Google Maps. Dat wil niet zeggen dat het huis moeilijker te vinden is, want de adresgegevens staan op verschillende sites.

De film heeft een aantal prachtige scenes, zoals de kerk-scene waarbij Kevin een gesprek met zijn buurman heeft. Best diepgaand, maar dat siert deze film ook. Om daarna lekker te lachen met de 'boobytraps'. Hier kon ik als kind erg om lachen, maar dat is tegenwoordig niet meer zo. De film pakt mij juist op andere aspecten, zoals het gemis van je familieleden tijdens de feestdagen, de verzoening met Kevin en zijn moeder, buurman en zijn zoon etc. Een grote bijdrage aan de film is ook te danken aan de soundtrack die door onze top-componist John Williams gecomponeerd is. 'Somewhere in My Memory' is de bekendste en de mooiste ook. Een prachtig gecomponeerde melodie.

Ja, nostalgie komt ook nog eens om de hoek kijken bij de Home Alone films! Dus, deze Home Alone krijgt van mij welverdiende **** sterren !

Kerst ligt al een tijdje achter ons, maar dat weerhoudt mij er niet van om eens even een recensie te schrijven over deze film.

Dit is gewoon de ultieme Kerstfilm als je het mij vraagt (en ook het eerste deel hoort er zeker bij). Maar deze net ietsjes meer. Het zit hem met name in de kleine maar ook grote details. Dit is een film die iets extra's biedt dan alleen maar humor als je hem ook iets meer voelt. Met deze Home Alone film heb ik dat. Het imposante versierde huis (en straat) in het begin van de film, de sneeuw, de koud die door de straten blaast. En dan volgt nog het Kerst-optreden op de school met een mooi liedje 'Christmas Tree'. De setting is 'perfect'. Home Alone 2 heeft afgetrapt en dan moet het avontuur in New York City nog beginnen. The City That Never Sleeps!

Kerst vieren in New-York heeft iets speciaals en dat wordt ook prachtig in beeld gebracht. De hot-spots komen voorbij, zoals de Time Square, Central Park, het Plaza Hotel, Radio Music Hall en de Ground Zero. Zelf ben ik onlangs in New-York geweest en ik heb een aantal van deze spots meegepikt, zoals ook de Gapstow Bridge in Central Park (waar de duivenvrouw veel te vinden is), dicht gelegen bij het Plaza Hotel. Het was erg leuk om het in real-life te zien, vooral als je veel met een film hebt, zoals ik met deze.

Ook in New York City heerst een koude, maar vooral gezellige sfeer. Dat zijn details die de film iets extra's bieden. Overal zie je Kerstverlichting. Haast elke raam is versierd met Kerstlichtjes. Kevin die door de drukke straten slentert, maar ook heerlijk geniet van zijn vakantie en die van alles meemaakt is interessant uitgewerkt. Welk kind zou niet jaloers zijn op Kevin die alles kan kopen wat die wilt, die halve dagen films kan kijken en bediend wordt met heerlijke lekkernijen, lekker kan zwemmen en ook nog eens naar een geweldig grote speelgoed winkel gaat? Als kind vond ik dit fascinerend en ik zal denk ik niet de enige zijn Dan krijgt het verhaal een andere wending als onze Wet Bandits om de hoek komen kijken, of moet ik zeggen Stickey Bandits

De film is doorspekt met bekende Kersliedjes die de film zeker ten goede doen. Heerlijk om naar te luisteren en passen goed bij bepaalde scènes. De film blijft vermaken tot het end. Daarnaast komt er genoeg humor aan te pas, die ook zeker de kijker aan het lachen maakt. Al moet ik zeggen dat ik nu wel iets te oud bent voor de 'valkuil' scènes aan het eind van de film. Daarom niet de volle mep van 5 sterren, maar komt wel tegen het randje aan!