Mijn stem met een halfje verhoogd, want wat is dit toch een fijne film zeg. Voordat ik in zoom op de film, moet ik echt erbij vermelden dat de recent uitgebrachte 4K versie uitermate teleurstellend is. Het lijkt erop dat de focus vooral lag op het heruitbrengen van de film, want het beeld is aan de donker kant en oogt totaal niet scherp. Normaal kijk ik een film op ‘cinema-home’ of ‘filmmaker’, maar dit keer moest ik zelfs overschakelen naar ‘standaard’ om het beeld wat helderder te krijgen. Het geluid is nog slechter dan het beeld. DTS 5.1. Normaal heb ik mijn soundbar op standje 10, en dan vind ik het soms nog aan de harde kant maar dit keer op stand 18 gezet om maar in de film überhaupt te kunnen komen. Heel zonde.
Nu naar de film zelf, waar het natuurlijk om gaat. Wat heb ik weer genoten zeg. Ik zeg weer, maar ik denk dat ik de film een jaar of 8-10 geleden voor het laatst had gezien. En nog steeds (ookal ben ik zelf ondertussen 38) heb ik smakelijk om veel scenes kunnen lachen. Van de platte (op de toilet in de school)- fysieke (de pie zelf) en vooral ook van de verbale humor. Haast elke grap is raak. Stifler heeft hier ook een grote bijdrage aan. Prachtig neergezet door William Scott.
Ruim twintig jaar later heeft American Pie nog steeds niets van zijn charme verloren. Het is een film die je laat lachen en je misschien wel terug laat denken aan je eigen jeugd. Dat maakt deze film zo speciaal. Met een (toen nog jonge) uitstekende cast, de muziek van Blink-182 die nog het jeugdige gevoel aanwakkert. Het matcht allemaal perfect. Ja, American Pie is meer dan alleen een jeugdsentiment. Het is inmiddels een hartverwarmende komedie die zijn iconische status meer dan verdient.
Alternatieve titel: John Carpenter's Halloween, 8 oktober 2025, 10:08 uur
Gisteravond deze klassieker uitgepakt, de Ultra HD versie van Scream Factory en eens even voor gaan zitten. De slipcover alleen al is een kunstwerk. Michael Myers prominent op de voorgrond, daarachter het iconische huis, de auto, en herfstbladeren die losjes door de lucht dwarrelen. Een traktatie voor liefhebbers van fysieke media. Zoals ik.
John Carpenters Halloween is de film die het moderne slashergenre op de kaart zette. Met een heel laag budget, wist deze film toch uit te groeien tot een van de invloedrijkste horrorfilms ooit gemaakt. Wat heel knap gedaan is, is dat Carpenter meer suggereert dan hij laat zien. De film moet het niet hebben van bloed of schrikmomenten, maar bedreiging en timing. De camerabewegingen, het gebruik van schaduwen en de montage creëren een constante dreiging. Het kwaad is overal en dat voel je in elke scène. Zo effectief gedaan.
Met haar rol als Laurie Strode leverde Jamie Lee Curtis een overtuigend debuut af. Laurie werd het prototype van de zogeheten final girl. Curtis is Halloween, en haar terugkeer in de recente delen voelde als thuiskomen.
Nooit bij stil gestaan, maar recent gelezen dat Carpenter de openingsscène met de Jack-o’-lantaarn niet voor niks erin had gezet. Het verbeeldt het kwaad dat van binnen gloeit net als Michael Myers: kalm aan de buitenkant, maar iets brandt in hem van binnen.
De film krijgt bij mij net niet de volledige score omdat ik gevoelig ben voor sfeer. De film speelt zich af op Halloween, maar de omgeving voelt eerder als een frisse lentedag. De bomen zijn in de bloei. Het mist die typische herfstgloed van vallende bladeren en mistige straten. Zeker niet gek, de film is opgenomen in de lente. En ja, de crew kreeg natuurlijk niet de tijd om de film in de herfst te filmen. Maar de nachtscene is wel weer heel sfeervol, met bladeren aan alle kanten en de gloeiende Jack o lantaarn voor de huizen.
Klassieker. Meer dan veertig jaar later blijft het een meesterwerk van spanning. Vroeger vaak gezien, van de dvd tot aan de blu ray en nu eindelijk op het allerhoogste niveau. 4,5 blijven staan.
