Bij een film als deze miste ik toch wel een bepaalde spanning. Het had allemaal nog iets benauwend mogen zijn. Het Nederlandse gezin, was tot en met de laatste 15 minuten abnormaal, maar niet angstaanjagend. Ze zijn streng op hun zoon, ze draaien hard muziek in de auto en Patrick rijdt bezopen terug naar huis. En ze lieten het kind van de Denen slapen in hun bed, omdat het kind bang was. Ze vertonen een abnormaal gedragspatroon, maar ze zijn niet beangstigend. De spanning had in het midden van de film meer opgevoerd mogen worden.
Het sfeertje was prima. De locatie niet minder. Er wordt goed geacteerd. Met een hele goede van Huet. En de Deense acteur Burian overtuigd ook. En dan val ik toch weer terug in een cliché, die mij stoorde. Alle vakantiefoto’s (met al die verschillende kinderen) ergens in hutje op de muur geplakt. Tja, open deur natuurlijk voor bewijsmateriaal. De regisseur wou natuurlijk de kijker laten tonen waar dit gezin? zich mee bezig houdt en hoe ziek ze zijn. Angst aanwakkeren bij de kijker omdat we richting de climax gingen. Niet sterk gedaan. En het eind zag ik niet aankomen, maar het liet me nog wel met een aantal vragen achter.
Prima tussendoortje, maar zeker niet meer dan dat.
Gluren, turen, nakijken, omkijken, alle hoofdjes non-stop dezelfde kant op kijken, hele dorp lijkt obsessed te zijn door Malena. Veel te opzichtig dit allemaal (tot slecht aan toe), dat ik er moe van werd. Boeiend is de film ook helaas niet. Enig lichtpunt is toch wel Bellucci .
. 
