Meningen

De mannen die hier commentaar geven op deze film kunnen er duidelijk weinig waardering voor opbrengen. Aanvankelijk had ik me daar bij willen aansluiten, maar ik zou het Mannetje Keerom niet zijn als ik juist een ander geluid laat horen.

Het vrouwelijke orgasme aankaarten als probleem in een duidelijk voor het preutse Amerika (echt bloot krijgen we niet te zien, en op de party wordt geen lijntje gezet en geen pilletje geslikt maar drinken we melk) bedoelde film, je moet maar durven.

Waar is de eerste film die typische mannen problemen als impotentie, erectiestoornissen of ejaculatio preacox als probleem aankaart? Superman neukt er altijd lustig op los, toch?

Sterk, alleen jammer dat dat als alibi moet gaan gelden voor een ander probleem: dat je als mens behoefte hebt aan verschillende rollen, en dat je als alfaman (helaas, ja ook ondergetekende is zo'n narcistische klootzak)of vrouw in een andere setting juist je graag onderworpen wil weten, in zekere zin slaaf van een ander, die je de baas is - seksueel- overheerst, misbruikt. Je positie in het dagelijkse leven in gevaar brengt, maar die je ook liefheeft en beschermt als een klein kind.

Of je nu CEO bent zoals Nicole of krullenjongen zoals ik, voor iedereen is zo'n rolverwisseling verfrissend en bevrijdend. Maar kies vooral zelf.

Wat lijkt te beginnen als een Shakesperiaans drama glijdt toch al gauw af naar een melodramatische opera. Maar dan heb je tenminste nog mooie muziek.

Het enige karakter dat echt spannend is is gereserveerd voor Mad Mikkelsen, zeker als hij moet kiezen voor het voortbestaan van zijn droom of zijn gezin krijgt hij het moeilijk.

Maar de landheer waarmee hij het gevecht aangaat om dezelfde grond en dezelfde vrouw blijft karikaturaal, een sadistische en gestoorde bad guy optima forma. Tegenover de slechterik zien we natuurlijk ook iemand die alleen maar goed is.

Een vrouw, ik zou bijna zeggen: dat kan ook niet anders in 2024. Eentje die onvoorwaardelijke liefde en trouw boven alles stelt, en dat ook eist van haar geliefde. Hoe verder dan lijf en land beschermd moeten worden tegen de wrede landheer zal haar worst zijn. Dan is haar concurrente wat realistischer en meer down to earth. Daarmee is de spanning te snel weg, en tot een echt duel tussen de twee vrouwen ( zoals bijvoorbeeld in The favourite) komt het nooit.

Gevoegd bij een goeddoorvoed kind die bijna de hongerdood moet sterven, een ontkiemende aardappel die meteen een hel ster aan bladeren laat zien en seks met alle kleren aan vind ik drie sterren wel genoeg.

De liefde overwint. Schijnt nog waargebeurd te zijn ook. Gaan we uitzoeken.

Misschien wel de meest intrigerende film van Coppola. Dezelfde thema's als in eerdere en latere films: eenzaamheid, de ondraaglijke leegheid van het weelderige, maar holle bestaan, de verstikkende gouden kooi.

Buiten die kooi is de gevaarlijke boze buitenwereld, in The Beguiled is het front niet ver, vaak hoorbaar en soms zichtbaar. En zit het sprookjesbos vol wilde dieren.

De wolf die Roodkapje vindt is een uitgehongerde en gewonde deserteur, eentje van de vijand, ten dode opgeschreven als ze hem uitlevert aan de hunnen. Maar ze sleept hem mee naar haar hol, een vrijwel verlaten meisjesinternaat, alleen nog bevolkt door de directrice, een lerares en een handjevol leerlingen.

Een trofee, zo beschouwen de dames hun soldaat. Een begeerlijke, aantrekkelijke en tikkeltje gevaarlijke en spannende trofee. Het zal een wolf in schaapskleren blijken. Nergens komt de hunkering naar zinnelijkheid dichterbij dan in de scene waarin hij, nog weerloos, gewassen wordt en de camera inzoomt op zijn huid.

Oma wat heb je een grote handen. En allemaal willen ze door hem gezien en aangeraakt worden.

Girl's girls, zo lijken de meisjes en vrouwen van Coppola. Strikjes en mooie jurken, lieve gezichtjes en een overvloed aan pasteltinten, eloquent taalgebruik, Frans, vrouwelijke solidariteit en lotsverbondenheid, christelijke naastenliefde in een door burgeroorlog geteisterd land.

Maar niets is wat het lijkt. Je suis , ik ben, leren de meisjes. En ze raken in een ragfijn spel om de liefde en aandacht van de soldaat verwikkeld, die sluw het spel meespeelt. Een liefdevolle blik voor de een, een aanraking, een zacht woord voor de ander. Zacht, zachter, zachts. Totdat.

Totdat de boel uit de hand loopt, en niet zo'n beetje ook. Dan komt het Nous sommes, wij zijn. De gelederen sluiten zich weer: Girls power optima forma.

Goed zo, meer van dat.

Wat heerlijk toch in deze barre tijden een film met hoofdpersonen die louter het goede in zich hebben een zelfs nog in staat zijn de slechterik te bestrijden. Voor wie in de oneindige goedheid van met name schattige oude omaatjes gelooft een uitstekende keuze.

Ooit verzorgde ik eens een schattig oud opaatje van 103 die grote verhalen had over zijn tijd in Polen in de oorlog. Ze liepen met hem weg, de oud SS'er. Tja.

Kortom: deze film? Irritant en irreëel.

gewoon prachtig

Woemi wil niet meer mee naar Lanthimos. Al bij Kinds of kidness vond ze hem niet meer uitsluitend absurdistisch met daarachter een niet mis te verstane boodschap: homo homini lupus est, de ene mens is een wolf voor de andere mens, maar ronduit sadistisch.

Misschien moet ik haar gaandeweg gelijk geven. In de zaal werd nog flink gelachen. Maar het schaamteloos etaleren van femicide, van het Trumpiaanse wantrouwen van een achterlijke onwetende achterban tegen een tegen hen samenspannende elite die alleen uit is op zelfverrijking en uitbuiting, wat is daar op de keper nog te lachen aan?

Het wordt tijd dat filmers hun verantwoordelijkheid nemen, en dat Lanthimos even pauze neemt zoals Woemi me wist te vertellen